เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสาม ตอนกำเนิดจ้าวสวรรค์

“ พี่ลูกเราบริจาคเงินเยอะขนาดนี้เลยหรือนี่”  แม่เจนยังตกใจ

“ ลูกคงจะได้กำไรเยอะน่ะ ปีที่แล้วเห็นยอดขายไปสองแสนกว่าล้าน แค่หมื่นล้านคงไม่เท่าไรหรอก”  

“ โอ้ยจะเป็นลม หลานชั้น บริจาคแบบนี้ฉันหัวใจจะวาย” ป้าสามเอ่ยกับแม่เจน

ส่วนเพื่อนๆ เทียนก็มาด้วยกันทั้งหมด

“ ลูกพี่บริจาค หนึ่งหมื่นล้านสุดยอดไปเลย” อาเปาเอ่ยออกมาหลังรู้ว่าเทียนบริจาคหมื่นล้าน

“ เขาทำเงินได้มากกว่านั้น บริจาคเท่านี้เขาไม่กระเทือนหรอก”  เมย์พูดไปแบบนั้นแต่ในใจก็ตื่นเต้นตามไปด้วย

“ มากไปแล้ว ไม่เห็นบอกเลย ว่าทำธุรกิจแล้ว นี่ถ้าแม่ไม่ชวนมา พวกเราไม่มีใครรู้เลยใช่ไหม”  วาวา ที่เดี๋ยวนี้เริ่มโตเป็นสาวแล้ว บ่นเทียน

“ ลูกพี่เทียน นี่โคตรรวยเลย ถ้าเขาไปสร้างคอนโด แถวกลางใจเมือง ฉันว่าจะขอสักห้องหนึ่ง ลูกพี่เทียนคงไม่ว่าแน่”  แจ็คเดี่ยวนี้เรียกลูกพี่เทียนตาม อาเปา อาเปียวแล้ว

“ ฉันด้วย”  อาเปียวรีบเอ่ยตาม พอดีกับที่เทียนเดินเข้าทักทุกคน

“ พวกนายมากันได้ไงเนี่ย”  เทียนสงสัยไม่ได้เชิญสักหน่อย

“ ทำไมนายไมบอกพวกเรา เรื่องที่นายทำธุรกิจ”  วาวาเข้าใส่เทียนก่อน

“ ต้องบอกด้วยหรือ”  เทียนทำหน้าซื่อ ๆ

“ ใช่ พวกเราเป็นเพื่อนกัน มีอะไรต้องปรึกษากัน” เมย์ผสมโรงด้วย

“ อ่ะ บอกตอนนี้อีกก็ได้ ฉันจะสร้างสวนสนุกใหญ่ที่สุดในโลกในที่ดินแห่งนี้ ฉันจะให้พวกนาย มาช่วยบริหาร เอาไหม”  เทียนพูดแค่นี้ ทุกคนก็ใจเต้นโครมคราม พูดไม่ออก

“ นายพูดใหม่อีกทีซิ”

“ ไม่แล้ว ฉันพูดครั้งเดียว เวลานี้ สวนสนุกสร้างไปแล้วประมาณ 30%  อีกสองปีน่าจะเสร็จสมบูรณ์คาดว่าพวกนายจบไฮสคูลพอดี ก็จะได้มาช่วยฉัน บริหารสวนสนุก ดูเวลาที่ว่าง ๆ จากเรียนมหาลัย ค่อยมาทำ”

“ลูกพี่จะให้พวกเราที่ยังเป็นเด็ก ๆ เนี่ยนะ มาบริหาร”

“ ผลกำไร พวกนายเอาไปคนละ 5 %   คาดว่าปีนึงได้กำไรไม่ต่ำกว่า สองสามพันล้าน ก็ปีหนึ่งไม่ต่ำกว่า ยี่สิบล้านต่อคน ใครไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร”

“ ทำพวกเราทำอยู่แล้ว”  ทุกคนพูดออกมาพร้อมกันทั้งหมด

“ พวกนายทุกคนไม่ใช่แค่เพียงแต่จะทำแค่สวนสนุกนะ ภายในโครงการกำลังจะมีการสร้างห้างสรรพสินค้า เล็ก ๆ แต่ภายในจะมีโรงเรียนนานาชาติด้วย แล้วก็ยังมีโรงหนัง ฟิตเนส สิ่งอำนวยความสะดวกให้กับคนที่อยู่ในโครงการที่นี่ พวกนายต้องเรียนรู้ที่จะรู้จักบริหารธุรกิจกันได้แล้ว ไม่ใช่แค่เอาแต่เรียนกันอย่างเดียว ชีวิตจะได้มีรสชาติ” เทียนบอกกับเพื่อน ๆ ทุกคน  เพื่อนๆฟังแล้วเกิดความรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทุก ๆ คน

“ แล้วพวกเราจะเริ่มทำงานได้เมื่อไร” วาวาสนใจจริง ๆ

“ ทุกวันเสาร์ อาฑิตย์ พวกนายมาทำฝึกงานได้เลย ฉันจะบอกลุงเซี่ย ให้เริ่มสอนงานพวกนายเรียนรู้งานตามความเหมาะสม นี่คือการ์ดเงินสด คนละ 1 ล้านเอาไว้ใช้ติดตัว ต่อไปนี้พวกนายทุกคน เป็นคนของโครงการบ้านสุขนิรันดร์แล้ว ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่ใช้อีกต่อไป” เทียนแจกการ์ดใบละ 1 ล้านกับเพื่อนทั้งห้าคน ซึ่งขณะนี้ได้แต่ยืนใจสั่น ไม่คิดว่าตัวเองจะได้เงินล้าน ทั้งที่ยังไม่ทำงานเลย

“ ฉันรับไม่ได้ ฉันยังไม่ได้ทำงานอะไรเลย”  เมย์รีบบอกทันที

“ ใช่ฉันด้วย” วาวาก็บอกเช่นกัน

“ ตามใจ อาเปา อาเปียว พวกนายเก็บเอาไป วาวา กับ เมย์เขาไม่เอาแล้ว

เฮ้อ  ฉันก็ไม่รู้จะให้งานเธอทั้งสองทำได้อย่างไร เรื่องแค่นี้พวกเธอยังไม่เชื่อฟัง ต่อไปคงไม่ฟังคำพูดของฉันแน่นอน”   วาวากับเมย์คว้าเงินที่อาเปา กับอาเปียวถือไว้ กลับคืนมาทันที

“ ได้ ต่อไปพวกเราจะเชื่อฟัง”   ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน

หลังจากที่ตระกูลหลี่คำนวนยอดขาย ต้นทุนทุกอย่างแล้ว ก็ให้ ปู่รอง กับ ปู่สามเป็นตัวแทนมาพูดคุยกับ ท่านปู่หลี่ซ่ง

“ พี่ใหญ่ เรื่องที่คุยเอาไว้ว่าจะใช้ชื่อบ้านสุขนิรันดร์ อาเก้าไปคุยกับอาเทียนแล้วหรือยัง”  ปู่รองพูดก่อน

“ อาเก้า มานี่ซิ”  พ่อของเทียนเดินเข้ามาทันที

“ คุยกับอาเทียน ได้เรื่องไหม”

“ ได้ครับ แต่อาเทียนบอกว่า จุดประสงค์โครงการบ้านนิรันดร์ คือต้องบริจากค บ้านหรือ คอนโด ประมาณ 10 %   ถ้าตระกูลหลี่ทำได้เหมือนกัน เขาก็ไม่ขัดครับ”

“ อะไรนะ 10% เลยหรือ”  ปู่รองกับปู่สามเอ่ยพร้อมกัน

“ ก็ถ้าไม่เอา พวกแกก็ใช้ชื่ออื่นก็ได้นี่ ไม่เห็นจะต้องใช้ชื่อเดียวกับหลานมันเลย”

ปู่หลี่ซ่งเอ่ยเป็นกลาง  ทำเอาปู่รอง กับ ปู่สาม และทุกคนที่ยืนฟังอยู่ด้วยคิดหนัก

แล้วเปิดเครื่องคิดเลขกดกัน จนน่าเวียนหัวไปหมด สุดท้ายพยักหน้ายอมรับ เพราะหักต้นทุนแล้ว ยังเหลือกำไรอีก ไม่ต่ำกว่า 60 %  เพราะที่สำคัญที่จะได้มากต่อเนื่องนั่นคือค่าส่วนกลางของการบริการทางการแพทย์ และอาหารเพื่อสุขภาพที่ ทุกคนต้องจ่ายทุกเดือน  ในที่สุดเมื่อผลประโยชน์ลงตัวทุกคนก็ต่างมีความสุข  ยิ้มแย้มเข้าหากันเหมือนที่ผ่านมาไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เทียนได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินออกมายืนสูดลมหายใจ ที่ริมน้ำอยู่คนเดียว ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นมา ลุงโยชินั่นเอง

“ คุณชายน้อย ได้โปรดช่วยคาซูด้วย”  เสียงของลุงโยชิ เริ่มสั่นเครือ

“ มีอะไรหรือครับ”

“ คาซูออกไปปฏิบัติการ กับเพื่อนอีก 30 คน ผ่านไปเจ็ดวันแล้วพวกเขาหายไปพร้อมกันจนหมด ผ่านไปแล้ว 7 วันเจ้านายเขาบอกว่า คาดว่าจะเสียชีวิตแล้ว

ไม่ส่งคนออกติดตามอีกต่อไป คุณชายพอรู้จักคนในกองทัพ พอที่จะช่วยตามหาคาซู ให้หน่อยได้ไหมครับ”

“ รอผมอยู่ที่บ้าน แล้วผมจะเข้าไป”  เทียนรีบกลับไปในทันที ไม่สนงานที่เหลือหายวับออกไปอย่างรวดเร็ว พอมาถึงบ้านญี่ปุ่น ลุงโยชิตกใจที่เทียนมาเร็วแท้

“ พอดีผมอยู่แถวนี้ คาซูหายไปที่ไหนครับ”

“ ไม่รู้เวลานี้ โยโกะกำลังจะไป หน่วยงานตำรวจนานาชาติ ผมบอกให้มารับคุณชายน้อยไปด้วยแล้ว”  เทียนพยักหน้า เพราะเรื่องความลับทางทหาร เขาคงไม่บอกกับลุงโยชิแน่ แค่เพียงบอกว่า ตาย หรือ อยู่แค่นั้น โยโกะขับรถสปอร์ตสีดำเข้ามาอย่างรวดเร็ว เทียนก็กระโดดขึ้นทันที

“ คุณชายน้อยรู้จักกับใครในรัฐบาลบ้างหรือเปล่าคะ”

“ มีปู่รองเป็นหัวหน้าหน่วยพิเศษ”

“ ถ้าเช่นนั้น เราไปขอรายละเอียดกับ หัวหน้าพี่คาซูก่อน อยากรู้ว่าที่เขาหายตัวครั้งสุดท้ายที่ไหน ทำไมถึงไม่ยอมบอกเราตรงๆ” โยโกะอุ่นใจแล้วที่เทียนมีญาติเป็นหนัวหน้าหน่วยพิเศษ   ทั้งคู่เข้ามาถึง หน่วยงานตำรวจนานาชาติ

“ พวกเรามาพบหัวหน้า โจวอู่”  โยโกะบอกกับทหารเฝ้าประตู

หลังจากนั้นก็พาไปห้องหัวหน้าโจวเหลียง

“ หัวหน้าโจวอู่ เกิดอะไรขึ้นกับพี่คาซูกันแน่คะ”

“ พวกเรากำลังจะไปจับ นักฆ่ากลุ่มหนึ่งที่อยู่บนเกาะลึกลับ แต่พอเรือเข้าไปใกล้เกาะ ก็เกิดถูกน้ำวนดูดลงไป พวกเราพยายามเข้าไปช่วย แต่ว่า หลุมดำที่อยู่มันมีพลังดูดรุนแรงมาก ทำให้เรือที่เข้าไปช่วยจมหายไปอีกลำ”  หัวหน้าโจวอู่ อธิบายรายละเอียด

“ แล้วเช่นนี้ทางคุณจะมีวิธีช่วยพี่คาซูอย่างไร แล้วพวกเขาจะยังปลอดภัยไหม”

โยโกะเริ่มใจเสียแล้ว

“ ผมขอเครื่องใช้ของคาซู ผมมีวิธีตามหา ไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตาย”  เทียนบอกกับทั้งสองคน

“ วิธีอะไร”

“ นำเครื่องใช้ส่วนตัวของเขามา ผมจะแสดงให้ดู”  เทียนหยิบลูกแก้วตามหาคนออกมา หลังจากคนนำเสื้อของ คาซูมาให้ เทียนก็วางลูกแก้ไว้บนเสื้อของคาซู

ก็ปรากฏว่าคาซูยังไม่ตาย ยังมีชีวิตรอด กับเพื่อน ๆ อีก สิบกว่าคน ถูกจับไว้ในกรงขังแห่งหนึ่ง  โยโกะกับ หัวหน้าโจวอู่ ตกใจที่เห็นภาพแบบนี้อยู่บนลูกแก้ว แต่ทั้งสองก็ดีใจ ที่ยังมีคนรอดชีวิต

“ ของชิ้นนี้วิเศษจริงๆ  พวกเราจะนำกำลังไปตามหาพวกเขาอีกรอบ และจะพยายามเข้าไปในเกาะลึกลับนี้ให้ได้”  หัวหน้าโจวอู่รีบบอกทันที

“ ผมขอไปด้วย ผมพอมีวิธีเข้าไปในเกาะลึกลับแห่งนี้” เทียนเสนอตัวเข้าไป

“ มันอันตรายมากนะ วัยรุ่นอย่างคุณไม่ได้ผ่านการฝึกมาจะเป็นการเสี่ยงโดยไม่จำเป็นนะครับ” หัวหน้าโจวเอ่ยด้วยความหวังดี

“  ไม่ต้องห่วง ผมมีวิธีเอาตัวรอดได้ และคิดว่าผมน่าจะพาพวกคุณเข้าไปได้อย่างปลอดภัย”

“  พวกเราใช้มาหลายวิธี ไม่ว่าจะใช้โดรน เรือ ล้วนเข้าไปไม่ได้  เครื่องบินทั้งหลายที่ผ่านเกาะลึกลับ ล้วนตกทั้งหมด ส่วนเรือหากเข้าใกล้ก็จบโดยไม่มีสาเหตุ หรือไม่ก็ถูกดูดโดยน้ำวน แล้วคุณมีวิธีอย่างไร” หัวหน้าโจวอู่ถามด้วยความสงสัย

“ ผมจะบอกได้ก็ต่อเมื่อเข้าไปใกล้เกาะแห่งนั้น” เทียนตอบเพียงนี้ ทำให้หัวหน้าโจวอู่มองลูกแก้วที่เห็นภาพเคลื่อนไหวสลับกับมองหน้าเทียน จึงตัดสินใจว่ายอมให้เทียนไป เพราะว่าเทียนคงเป็นพวก ผู้ที่มีญาณวิเศษถึงได้ทำเช่นนี้ได้

“ ตกลง ผมจะจัดทีมอีก 1 ทีม เพื่อไปสำรวจอีกครั้ง”  หัวหน้าโจมอู่เรียกทีมออกมาเพื่อเตรียมตัวไปสำรวจอีกครั้งโดยมีทีมสำรวจ 1 ทีม และทีมจู่โจมอีก 10 ทีมลอยลำอยู่ห่างไกลรอคอยคำสั่งจากทีมสำรวจทีมแรกที่จะเข้าไปในเกาะลึกลับแห่งนี้ โดยที่ ทีมสำรวจมีคนเข้าไปเพีย 10 คนเท่านั้น ทุกคนเห็นภาพของเพื่อนร่วมทีม ที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็มีกำลังใจในการค้นหามากขึ้น

“ นี่คือ คุณหลี่เทียน เป็นผู้เชี่ยวชาญพิเศษ เขาจะพาพวกเธอเข้าไปในเกาะลึกลับ

ทุกคนพาเขาไป แล้วลองฟังเขา บางทีเขาอาจจะพาพวกเราเข้าไปในเกาะลึกลับได้”  ทั้งสิบคนต่างมองเด็กชายวัย 14 ปี แบบไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไร

“ ครั้งนี้ ผู้กองบลู จะเป็นหัวหน้าหน่วยสำรวจ ขอให้ทุกคนเชื่อฟังด้วย”  หัวหน้าโจวอู่ บอกทุกคน  ทั้งหมดพอได้รับคำสั่งก็นั่งเฮลิคอปเตอร์ ไปที่ศูนย์ปฏิบัติการกลางทะลที่อยู่ใกล้เกาะลึกลับมากที่สุด โดยมีโยโกะ ตามไปด้วย แต่ได้แต่อยู่ที่ศูนย์ปฎิบัติการเท่านั้น โดยมองภาพที่ปรากฏออกมาทางจอมอนิเตอร์ ที่ทุกคนต้องติดเอาไว้ที่หมวกของทุก ๆคน ยกเว้นเทียน

ทั้งสิบคนนั่งเรือสำรวจการณ์ลำใหญ่จุคนได้มากกว่า 50 คน แต่ครั้งนี้มากันเพียงแค่สิบกว่าคนเท่านั้น

“ น้องชาย เธอมีวิธีอะไรที่จะเข้าไปในเกาะลึกลับแห่งนี้”  ผู้กองบลูสั่งจอดเรือห่างจากเกาะลึกลับ เพื่อความปลอดภัย  เทียนยืนมองสภาพแวดล้อมทั้งหมดของเกาะ ก็สรุปได้

“ เกาะนี้มีก๊าซมีเทนรวมตัวกันหนาแน่น โดยลอยอยู่บนท้องฟ้า หากมีวัตถุบินเข้าไป จะถูกก๊าซมีเทนที่มันเป็นธาตุเบาที่สุด หมุนตัวกันแล้วเกิดหลุมอากาศทำให้จุดที่วัตถุบินผ่านตกลงในทันที 

ส่วนรอบๆ  เกาะก็มีก๊าซมีเทนอยู่มากมาย ล้อมรอบ หากมีเรือผ่านเขาไปจะตกเข้าสู่หลุมก๊าชมีเทนทันที เรือทุกลำส่วนใหญ่จึงถูกดูดลงไปในใต้ทะเล ที่มีความลึกเกินหมื่นฟุตเป็นอย่างน้อย  ส่วนตัวเกาะ ก็มีแสงที่ส่องออกมา จากน้ำทะเลเกิดเป็นมุมกระทบ กับภูเขากระจกในตัวเกาะ ทำให้เห็นแต่ภาพน้ำทะเล ไม่สามารถมองเห็นตัวเกาะได้ ถึงแม้ สัญญาณเรดาห์จะจับตัวเกาะได้ว่ามีอยู่จริง แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้”  เทียนเอ่ยออกมา ทำให้ผู้กองบลูถึงกับงง ในคำตอบ ก๊าซมีเทนอะไร แสงเงาอะไรวะ ฟังแล้วงงเป็นบ้าเลย

เทียนเห็นผู้กองบลูเกาหัว ก็เลยอธิบายใหม่อีกครั้ง

“ พวกเรามีเวลาผ่านเข้าไปในเกาะเพียง 15 นาที เพราะช่องทางที่ปลอดภัยที่ไม่มีน้ำวนจะเปิดออกวันหนึ่งแค่เพียงหนเดียวเท่านั้น เหลือเวลาอีกไม่เกินชั่วโมง แจ้งคนขับเรือให้เดินเรือตามแนวร่องน้ำเส้นนี้”  เทียนเอ่ยจบก็ใช้ปากกาขีดแนวทางร่องน้ำที่จะเข้าไปในเกาะได้โดยปลอดภัย

“ คุณแน่ใจนะ”  หัวหน้าบลูถามด้วยความไม่แน่ใจ

“ 100%”   เทียนให้ความมั่นใจ หัวหน้าบลู จึงทำตามทันที  

พอได้เวลาเทียนส่งสัญญาณให้เรือพุ่งเข้าไปในร่องน้ำที่กำหนดไว้แล้วกำหนดความเร็ว ตามที่สั่งไว้ ทุกคนต่างตื่นเต้น จนร่างเย็นเฉียบไปกันหมด เพราะสองฝั่งที่เรือล่องไป ล้วนมีแต่ สายน้ำวน อยู่ทั้งสองฝั่ง หากถูกลมเปลี่ยนทิศหน่อยเดียว

เรือถูกดูดลงไปใน สายน้ำวนอย่างแน่นอน  เรือสำรวจใช้เวลา สิบนาทีก็ผ่านด่านน้ำวน ออกมาได้ ทำให้ทุกคนเริ่มผ่อนคลายความเครียด พอผ่านเข้ามาทุกคนก็ตกตะลึง มองเห็นเกาะที่พวกเขาเรียกกันว่า เกาะปีศาจลึกลับ มาตลอด กลับ ปรากฏ

เป็นภาพเกาะที่มีภูเขาสีขาวใส ยังกับคริสตัล อยู่เต็มเกาะไปหมด น้ำทะเลก็ใสจนเห็นใต้ท้องทะเล   ทุกคนรู้สึกดีใจได้ไม่นาน ก็มีเรือเร็วพุ่งเข้ามานับสิบลำ พร้อมกับคนถืออาวุธปืนครบ เข้าล้อม พวกเขาเอาไว้ทั้งหมด กองกำลังที่เข้าจู่โจมมีตรานาซีเยอรมันติดไว้ที่เรือพร้อมกับตราพระอาฑิตย์ของญี่ปุ่นติดคู่กัน 

เทียนสังเกตเป็นชาวญี่ปุ่นเสียเป็นส่วนใหญ่มีคนเยอรมันเพียงไม่กี่คน ทั้งหมดยอมให้ถูกจับเพราะคนนับร้อยพร้อมอาวุธแบบนี้ สู้ไปก็ตายเปล่า เทียนก็ต้องแกล้งยอมให้ถูกจับตัวไปเพื่ออยากรู้ ว่าพวกมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง  ทั้งที่สงครามโลกครั้งที่สอง มันได้จบไปกว่า เจ็ดสิบปีแล้ว...