31 | แม่บ้านคนใหม่ของบ้านพระอาทิตย์สาดแสง
ไม่ใช่แค่เพลงพนัสเท่านั้นที่มี ‘เื่กรี๊ดแตก’ ยูโดซันก็มีอีกคนที่ทำเอานักเรียนสาว ๆ ต้องกรี๊ดกร๊าดจับมือแสดงความยินดีกันใหญ่เช่นกัน ใครคนนั้นคือแม่บ้านสาวน้อยแห่งยูโดซัน คนดีศรีสุพรรณ นางสาวมะกอกนั่นเอง
มะกอกยิ้มเขินม้วนต้วนอยู่ข้างชัชแสนย์ ซึ่งยืนยิ้มละมุนโอบไหล่หนานุ่มของเธอหลวม ๆ นิ้วป้อมม้วนปลายผมหยักศกจนพันยุ่งรัดข้อนิ้วตัวเอง
“มะกอกจะขอลาออกไปแต่งงานจ้า” ว่าที่เ้าสาวว่าอย่างนั้น
ผลต่อมาก็เป็อย่างที่บอกเมื่อครู่ ยูโดซันแทบแตก...แต่ทอรุ้งไม่เป็อย่างนั้น เธออึ้งและตกตะลึงเหมือนมีอุกกาบาตพุ่งตกตูมลงต่อหน้า
“แฟนหนูเป็ข้าราชการอยู่ที่มหาสารคามจ้ะ พอแต่งงานแล้วหนูก็ต้องย้ายไปอยู่นู่นด้วย เลยต้องขอลาออกเลย ยังไงก็คิดถึงหนูกันบ้างนะจ๊ะ”
ถึงตอนนี้ทอรุ้งค่อยพ่นลมหายใจพรวด เห็นพี่แสนย์ยืนยิ้มโอบไหล่อยู่ก็เข้าใจผิดคิดว่าจะแต่งกับเขาน่ะสิ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดทึ่งไม่ได้ มะกอกผู้มีความฝักใฝ่ในละครภาคค่ำและตำเจ๊นกนี่น่ะหรือจะแต่งงาน เพราะถ้าให้พูดตามตรง เ้าหล่อนก็ยังห่างไกลคำว่าสวยอยู่หลายกิโล อายุก็ยังน้อย ความคิดความอ่านยังเด็กอยู่เลย แต่กลับชิงแต่งงานก่อนพี่ ๆ หลายคนที่นี่ เธอไม่ได้คิดดูถูก แต่มันก็น่าอึ้งน้อยอยู่เสียเมื่อไร
ยายลูกไม้ชอบชมว่าเธอเป็นักสร้างปาฏิหาริย์ มาเจอมะกอกเสียก่อนเถอะ แล้วจะรู้ว่าใครกันแน่คือนักสร้างปาฏิหาริย์ตัวจริง ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา การศึกษา อายุ หรือระยะทางก็ตามแต่ ในเมื่อรักแท้มีจริง สิ่งเหล่านี้ก็หาใช่อุปสรรคไม่
“ความจริงหนูก็อยากเรียนปริญญาก่อนสักใบ แต่พี่เขาใจร้อน แม่หนูก็ลังเล แต่พ่อบอกว่าแต่ง ๆ ไปเหอะเดี๋ยวเขาเปลี่ยนใจแล้วหนูจะขึ้นคาน เลยสรุปว่าแต่งน่ะจ้ะ” สาวอวบตุ้ยนุ้ยเสริม บิดไปบิดมา
ทอรุ้งยิ้มขำ ความจริงใจของมะกอกสินะที่เอาชนะใจแฟนหนุ่มคนนั้นได้ เพราะไม่ว่ายังไงเ้าตัวก็เป็น้องที่น่ารักและน่าแกล้งในสายตาเธอเสมอเช่นกัน และถึงจะไม่ได้เจอกันอีก เธอก็ลืมเลือนรอยยิ้มกว้างอวดฟันเกของหนูมะกอกไม่ได้เลย
“หนูทำงานที่ยูโดซันมานาน เก็บเงินได้ก้อนหนึ่งแล้ว เดี๋ยวไปลงเรียนราชภัฏที่นู่น ถึงวันรับปริญญาของหนูพี่ ๆ ต้องมากันนะจ๊ะ หนูต้องคิดถึงพี่แสนย์และพี่ ๆ ทุกคนที่นี่มากแน่ ๆ นี่ก็ใจหายจนจะกินข้าวไม่ลงแล้ว แต่ไม่ต้องห่วง หนูจะอยู่ดูแลพี่ ๆ และโรงเรียนจนกว่าจะได้แม่บ้านคนใหม่นะจ๊ะ”
ฉับพลันนั้น ทอรุ้งรู้สึกเหมือนใครมายิงสปอตไลต์ในสมอง โอกาสสำคัญที่ลูกไม้จะได้ใกล้ชิดพี่แสนย์มาถึงแล้ว ในเมื่อไม่กล้าเข้ามาเป็นักเรียน ก็จงมาในฐานะแม่บ้านเถอะ
เมื่อหญิงสาวโทรศัพท์ไปบอกเพื่อน ก็ไม่นึกเลยว่าแม่สาวทองผาภูมิจะตกปากรับคำ ยอมส่งใบสมัครเป็แม่บ้านยูโดซันอย่างง่ายดาย ลูกไม้บอกว่า่นี้กำลังว่างเว้นจากงานวิจัย โพรเจกต์ที่มีอยู่ในมือยังไม่เร่งมาก จึงพอจะเข้ามาทำงานเป็แม่บ้านที่กรุงเทพฯ ได้อยู่ แต่หญิงสาวคิดว่าแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้เพื่อนกลับมาฮึดสู้อีกครั้ง น่าจะเป็เ้าโปสต์การ์ดใบน้อยที่แปะอยู่บนบอร์ดปฏิทินนั่นมากกว่า
ธัชชัยชอบค่อนแคะเธอว่าคอยให้ท้ายเพื่อนไม่เข้าเื่ ปล่อยให้เพื่อนไปหลงรักผู้ชายที่ไม่รู้จักหัวปักหัวปำ ควรจะรู้จักกันจริง ๆ เสียก่อนแล้วค่อยมารักมาชอบกันถึงจะถูก เธอไม่เถียงว่าที่เขาพูดมันก็ถูกอยู่ แต่ก่อนจะไปถึงขั้นนั้นได้ ก็ต้องพาโลกสองใบของคนสองคนมาชนกันให้ได้ก่อนไม่ใช่หรือ และตอนนี้เธอกำลังจะทำมันอีกครั้ง ทีนี้ละ พอลูกไม้ได้มารู้จักกับพี่แสนย์ตัวจริงเสียงจริง จะได้รู้กันว่าเจอกันตัวเป็ ๆ แล้วยายลูกไม้จะยังชอบอยู่ไหม จะเข้ากันได้หรือเปล่า
คิดได้ดังนั้น พอเริ่มประกาศรับสมัครแม่บ้านยูโดซัน ทอรุ้งก็ออกปฏิบัติการแอบขโมยใบสมัครของคนอื่นไปซ่อนบ้าง แอบดึงป้ายประกาศตามกำแพงและเสาไฟฟ้าไปทิ้งบ้าง ส่วนที่แปะอยู่บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ข้างล่างตึกก็แอบเอาปากกาไปขีดฆ่าเบอร์โทรศัพท์ สุดท้ายตำแหน่งแม่บ้านยูโดซันคนใหม่มีหรือจะรอดพ้นไปได้ ย่อมตกเป็ของ นางสาวเพลงพนัส แต่เพียงผู้เดียว
วันนี้เป็วันแรกที่ลูกไม้เข้ามาเป็สมาชิกใหม่ในบ้านพระอาทิตย์สาดแสง ตอนที่แนะนำตัวนั้น แม่เพื่อนสาวดูจะประหม่าไม่น้อยทีเดียว ไม่รู้ว่าตื่นเต้นกับงานใหม่ เกรงกลัวพวกนักกีฬาตัวใหญ่ ๆ หรือหวั่นไหวกับเ้าของโรงเรียนกันแน่
“สวัสดีทุกคนนะคะ ฉันเป็แม่บ้านคนใหม่ ชื่อเพลงพนัสค่ะ”
มีเสียงฮือฮาคิกคักดังมาจากหมู่นักเรียนชายที่นั่งรวมกันอยู่บนเบาะ ทอรุ้งรู้จักเ้าพวกนี้ดี แต่ละคนธรรมดาเสียที่ไหน ลิงทั้งนั้น
“ชื่อน่ารักจังครับ”
“เสียงก็น่ารักครับ”
นั่นไง ไม่ทันไรก็ออกลายกันแล้ว
“พี่เพลงพนัส ชื่อเล่นชื่ออะไรเหรอครับ” เ้าโก้ก็เอาด้วยอีกคน ส่วนน้องนพ เห็นนั่งนิ่ง ๆ อย่างนั้นส่งสายตาหวานยังกับกล้วยเชื่อม
“พี่ เอ่อ...” ลูกไม้เกิดอึกอักเสียอย่างนั้น เขินเด็ก ๆ มันหรือยังไง “พี่ชื่อเพลง เรียกว่าพี่เพลงก็ได้ค่ะ”
พอมีโอกาสได้อยู่กันลำพังสองคน ทอรุ้งก็ลากแม่เพื่อนสาวมาหลบมุมอย่างเร่งด่วน
“แก ทำไมถึงบอกว่าตัวเองชื่อเพลง เล่นท่ายากอะไรอีกแล้วเนี่ย”
“ก็ถ้าบอกว่าฉันชื่อลูกไม้ คุณแสนย์ต้องรู้ทันทีน่ะสิว่าฉันคือคนที่เคยแชตไปตอนสามทุ่ม มันโจ่งแจ้งเกินไป ฉันยังไม่อยากให้เขารู้ เดี๋ยวเขาจะคิดว่าฉันมาเป็แม่บ้านที่นี่เพื่อมาตามตื๊อเขา”
“อ้าว...ก็มันจริงไม่ใช่เหรอ” ทอรุ้งหัวเราะ เลยถูกฟาดแขนดังเผียะตามระเบียบ
“มันก็จริงนั่นแหละ แต่ฉันยังไม่พร้อมนี่ ถ้าเขามองว่าฉันเป็ไอ้โรคจิตจะทำยังไง แกไม่เห็นสายตาของเขาเหรอ เมื่อกี้นี้ตอนที่ฉันแนะนำตัวน่ะ ยืนกอดอกจ้องฉันนิ่งยังกับ...ยังกับตำรวจจับเท็จผู้ร้ายยังไงยังงั้น”
“แกตาฝาดไปเองหรือเปล่า พี่แสนย์จะทำแบบนั้นทำไม”
ลูกไม้หรือชื่อใหม่ว่าเพลงส่ายหน้า “ไม่รู้สิ แต่เอาเป็ว่า ตอนนี้คุณแสนย์รู้แค่ว่าฉันคือเพื่อนแกที่ไปเชียร์แกแข่งสยามยูโดคัพ และเป็คนเดียวกับที่เคยวิ่งไล่กันที่ตึกนี้แค่นั้น แต่ไม่รู้ว่าฉันคือลูกไม้ ผู้หญิงที่เคยตามจีบออนไลน์ทุกคืนตอนสามทุ่ม โอ๊ย...เดี๋ยวฉันต้องปิดเฟซบุ๊กด้วย ต้องทำลายหลักฐาน เพราะตอนนี้เหมือนเป็คนละคนกันแล้ว แกเข้าใจฉันใช่ไหม”
“เข้าใจ เรามาเริ่มเกมใหม่บนโลกแห่งความจริง ทิ้งเื่เก่าในโลกออนไลน์ไปซะ แบบนี้ใช่ไหมที่แกจะบอกฉัน”
เพลงพนัสพยักหน้า แม้สีหน้าจะยังดูกังวลไม่น้อย ทอรุ้งตบไหล่เพื่อนหนักแน่น
“ไม่เป็ไรแก มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะช่วยแกเอง และรอบนี้ต้องสำเร็จแน่”
หน้าที่รับผิดชอบของแม่บ้านยูโดซันค่อนข้างจุกจิก แต่ก็ไม่หนักหนาเกินกว่าเพลงพนัสจะทำได้ ไม่ว่าจะต้องมาเปิดโรงเรียนตอนเที่ยงตรงในวันธรรมดายกเว้นวันพฤหัสบดีซึ่งเป็วันหยุดประจำสัปดาห์ ส่วนเสาร์และอาทิตย์มาเปิดั้แ่แปดโมงเช้า ทำความสะอาดยิมและเบาะก่อนเริ่มการเรียนการสอน ่เวลาเรียนก็เปลี่ยนไปทำความสะอาดห้องน้ำ ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ล็อบบี และคอยอยู่จนปิดโรงเรียนตอนสามทุ่มครึ่งหรือจนกว่าพวกโคชจะกลับกันหมด
งานจิปาถะอย่างอื่นก็เช่น เวลาทีมไปแข่งขันนอกสถานที่ก็จัดเตรียมกระติกน้ำแข็ง กล่องยา และผ้าเย็นตามไปดูแลนักกีฬาด้วย จัดเก็บเอกสาร โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ต่าง ๆ ให้เรียบร้อย หยิบง่าย และออกไปซื้อของตามแต่โคชจะใช้ ซึ่งของที่ว่านี้รวมไปถึงขนมเลี้ยงเด็ก ๆ ในตู้เย็นกับตู้เสบียงด้วย ข้อนี้นับว่ายิ่งไม่ต้องเป็ห่วงเพราะเป็งานถนัดของคุณ ‘แม่ครัว’ ดังจะเห็นได้ว่าไม่ทันไรก็เริ่มมีกล่องแซนด์วิชโฮมเมดชิ้นพอดีคำมาเก็บไว้ในตู้เย็น และมีกระปุกชา กาแฟ โกโก้ ไมโล โอวัลติน พร้อมสรรพเรียงแถวอยู่หลังเคาน์เตอร์ยาว
เด็ก ๆ ตัวน้อยในคลาสเด็กของโคชแสนย์เริ่มติดพี่เพลงใจดี ส่วนพวกโคชก็มาขอให้น้องเพลงชงกาแฟให้บ้างเป็ครั้งคราว พวกนักเรียนเด็กโตคอยจังหวะพี่เพลงว่างจากงานทำความสะอาด จะได้อ้อนขอให้ชงโกโก้เย็นให้กิน ยูโดซันดูคล้ายบ้านหลังที่สองมากขึ้นในความรู้สึกของทอรุ้ง และเชื่อว่าหลายคนก็คงรู้สึกเช่นกัน ยกเว้นเสียแต่ปลาคาร์พ คู่ปรับเก่าที่ชอบฟ้องชัชแสนย์ว่าขนมกับน้ำชงพวกนี้จะทำให้นักกีฬาอ้วนจนอาจเกิดปัญหาชั่งน้ำหนักตัวไม่ผ่านตอนแข่ง แต่จนถึงตอนนี้ชัชแสนย์ก็ไม่เคยสั่งห้ามหรือตักเตือนอะไร
วันหนึ่ง หลังเลิกคลาสตอนสองทุ่มครึ่ง ชัชแสนย์ผู้เป็ผู้นำและเ้าของโรงเรียนเรียกประชุมโคชเพื่อหารือเื่เวิร์กช็อปของ ‘โอโนะซัง’ นักยูโดทีมชาติญี่ปุ่น ซึ่งรับเชิญจากยูโดซันมาเป็วิทยากรพิเศษ สอนเทคนิคและแบ่งปันประสบการณ์ระดับนานาชาติแก่น้อง ๆ นักเรียนและนักกีฬา เวิร์กช็อปครั้งนี้เป็งานใหญ่ที่ค่อนข้างพิเศษทีเดียว ความจริงชัชแสนย์พยายามใช้เส้นสายคนรู้จักจีบทีมชาติคนดังผู้นี้มาเป็วิทยากรให้หลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เป็ผล ที่สำเร็จในครั้งนี้เขาบอกว่าน่าจะเป็เพราะโอโนะซังได้เห็นผลงานจากสยามยูโดคัพ จึงเชื่อมั่นในตัวพวกเขามากขึ้นจนยอมสละเวลาอันมีค่ามาฝึกสอนให้ในที่สุด
พวกโคชทยอยไปนั่งตั้งวงกันบนเบาะ ทอรุ้งเดินปาดเหงื่อไปหาเพลงพนัสซึ่งกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดเคาน์เตอร์อยู่
“แก ฉันกลับก่อนนะ ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยชะมัด”
แม่บ้านสาวเพื่อนรักไม่ทันจะตอบอะไร ก็ปรากฏว่ามีมือใหญ่ของใครคนหนึ่งมาคว้าแขนเสื้อยูโดของเธอไว้เสียก่อน
“ประชุมด้วยกันก่อนสิรุ้ง”
ไม่ใช่ใคร โคชหมีควายของเธอนั่นแหละ
“พูดเป็เล่นน่ะโคช รุ้งเป็นักเรียน ไม่ใช่โคช จะประชุมด้วยได้ยังไงเล่า”
“ก็อยู่ประชุมในฐานะสาวน้อยมหัศจรรย์ของโคชโอห์มไง” ชัชแสนย์ตอบยิ้ม ๆ บัดนี้เขาสวมแค่กางเกงยูโด เปลือยอกขาวผ่องพราวเหงื่อ มีเสื้อยูโดพาดบนบ่า ยืนดื่มน้ำอยู่หน้าตู้เย็น
ทอรุ้งหัวเราะคิก “พี่แสนย์ ล้อรุ้งเล่นอีกแล้ว”
“ไม่ได้ล้อเล่น พี่พูดจริง มาประชุมด้วยกันก่อนเถอะนะ อย่าเพิ่งกลับเลย”
ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาและยื่นน้ำขวดหนึ่งให้โคชโอห์ม ทอรุ้งคิดว่ามัดกล้ามสวยสมชายชาตรีบนแผงอกและหน้าท้องแกร่งของเขาน่าสนใจยิ่งกว่าฉายาน่ารักที่เขาตั้งให้เป็ไหน ๆ แต่ไม่ได้สนใจเพื่อตัวเอง สนใจแทนคนที่หน้าแดงก่ำนี่ต่างหาก ดูซิ แม่คุณก้มหน้างุด ขัด ๆ ถู ๆ เคาน์เตอร์ยังกับจะเอาให้ขึ้นเลข
“โอเคค่ะพี่แสนย์ ดีเหมือนกัน รุ้งจะได้กลับพร้อมเพลงด้วย เพราะยังไงเพลงก็ต้องอยู่ปิดโรงเรียนอยู่แล้วนี่นะ โชคดีจังที่เราสองคนบ้านอยู่ทางเดียวกัน ฉันเลยมีเธอกลับเป็เพื่อนนะเพลง”
เพลงพนัสเพื่อนรักเบือนหน้ามาสบตาอึ้ง ๆ แน่ละ ทำไมจะไม่ใ คอนโดของลูกศรอยู่สามย่าน คอนโดของเธออยู่พระรามเก้า แล้วอะไรคือนิยามของคำว่า ‘ทางเดียวกัน’ ถ้าไม่ใช่การโกหก
ทอรุ้งรู้ใจเพื่อนแต่ยังเอ่ยเสียงใสกับชัชแสนย์ต่อไปว่า “ดีจังเลยค่ะพี่แสนย์ ต่อไปนี้รุ้งจะมีเพื่อนกลับดึก ๆ ด้วยแล้ว ไม่ต้องนั่งแท็กซี่คนเดียวอีกต่อไป เห็นมีข่าวผู้โดยสารถูกจี้ปล้นบ่อย ๆ น่ากลัวจะตาย”
คราวนี้ดวงตาอึ้ง ๆ ของเพลงพนัสเบิกกว้างขึ้นอีก คงใละซีว่าเธอไปขึ้นแท็กซี่ตอนไหน ปกติก็กลับรถไฟฟ้าใต้ดินตลอด มีขับรถบ้างบางครั้ง แต่เธอก็หันไปคลี่ยิ้มให้เพื่อนแทนคำว่า ‘เออน่ะ’
“มันก็จริงนะ ่ก่อนพี่ก็ได้ยินข่าวจี้ปล้นกันในซอยนี้ ยังเตือนน้อง ๆ ให้ระวังตัวอยู่เลย เอาเป็ว่าคืนนี้เลิกประชุมดึก พี่ไปส่งน้องรุ้งกับเพื่อนก็แล้วกันนะ”
“อุ๊ย ขอบคุณค่ะพี่แสนย์ แต่ว่า...ถ้าไม่เป็การรบกวนเกินไป” ทอรุ้งประกบมือเข้าหากันหลวม ๆ เอียงคอยิ้มหวาน “ข้าวมันไก่แถวทางไปคอนโดรุ้งกับเพลงเด็ดมากเลยนะคะ เ้าดังเลย ขอแวะกินด้วยได้ไหมคะ”
“ได้สิ เดี๋ยวพี่พาไป”
ทอรุ้งร้องเฮ พี่แสนย์ของเธอใจดีที่สุดในโลก ใจดีกว่าโคชโอห์มร้อยเท่าพันเท่า หญิงสาวตามสองหนุ่มไปนั่งรวมกับกลุ่มโคชบนเบาะ และไม่ลืมหันไปขยิบตาให้เพื่อนสาว บอกความนัยผ่านสายตาว่า ‘ยายลูกไม้เอ๋ย จงเตรียมตัวให้พร้อม’
***ลง 60% ของเื่ หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***
มาค่ะ เริ่มภารกิจพิชิตใจมิสเตอร์ยูโดกันใหม่บนโลกแห่งความจริง ทำให้ได้นะลูกไม้ ^^
เดี๋ยวพี่แสนย์ไปส่งที่คอนโดด้วย อิจฉาจังงงง
69
