[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ รายงาน นักสู้ทั้งหมดรวมกันที่ใจกลางเมือง Z แล้ว ซอมบี้ทั้งหมดที่ไล่ต้อนมารวมกันถูกสังหารทราบแล้วเปลี่ยน ”

เหล่าคนที่อยู่ภายในห้องควบคุมหันมองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนนี้เวลา 23.31 น. การกวาดล้างซอมบี้ภายในเมือง Z จบลงแล้ว  ความกังวลทั้งหมดที่มีต่อเมือง Z หายไป แม้จะมีซอมบี้หลุดออกไปก่อนหน้าสามารถไล่ล่าสังหารได้ ถึงมันจะแพร่พันธุ์จำนวนที่หลุดออกไปกลับมีน้อยมากจนไม่สามารถสร้างปัญหาให้กับเมืองได้อีก

“ ฐานทราบแล้วเปลี่ยน ขอให้ทุกคนเดินทางกลับฐานในทันที ส่วนใครที่ยังมีแรงเหลือรบกวนกระจายกำลังออกไปตรวจสอบเมือง Z อีกที หากเป็นไปได้ขอให้ฆ่าซอมบี้ที่หลุดรอดระหว่างสำรวจ ”

“ ทราบแล้วเปลี่ยน ”

ไอริสถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก การต่อสู้ในครั้งนี้มีคนบาดเจ็บไม่น้อยและมีคนตายหลักร้อย เป็นที่น่าเสียใจที่ต้องมีคนตายในการกวาดล้าง อย่างไรก็ตามจำนวนผู้ที่วิวัฒนาการกลับมีเยอะมากจนตอนนี้หากให้เริ่มกวาดล้างเมือง Z ใหม่โดยมีซอมบี้จำนวนเท่าเดิมและระดับเดิม นักสู้สามารถกวาดล้างที่นี่ให้แล้วเสร็จภายในเวลา 24 ชั่วโมงเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องรอถึง 2 วัน

“ ลุงสนิท เราจะให้คนอื่นๆเดินทางกลับก่อน ส่วนเราจะออกสำรวจเมือง Z สักเล็กน้อย ”

“ ได้ครับคุณหนู ”

“ ว่าแต่มีรายงานจากสองพี่น้องส่งมาอีกหรือยังคะ ”

“ ยังเลยครับ ทางฐานยังไม่สามารถติดต่อสองพี่น้องได้ ล่าสุดที่พวกเขารายงานฐานคือช่วง 19.00 น. ”

ไอริสพยักหน้าด้วยความเป็นกังวลกลัวว่าเส้นทางมุ่งหน้าสู่เมือง X จะมีอันตรายรออยู่ การที่โยฮันบินได้แต่ยังไม่กลับมารายงาน หมายความว่าพวกเขาสองคนจะต้องไปเจอบางอย่างที่น่ากลัวจนไม่สามารถบินกลับเข้ามาในระยะสัญญาณได้ ซึ่งเธอทำได้เพียงภาวนาให้ทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัย ต่อให้เธอจะเดินทางไปช่วยเหลือ สุดท้ายก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเพราะระดับของเธอยังห่างจากสองพี่น้อง คงทำได้แค่เป็นตัวถ่วงให้ทั้งสองเพิ่มมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

“ ช่วยติดตามภารกิจของสองพี่น้องด้วยนะคะ ”

“ ครับคุณหนู ”

เหล่านักสู้ที่เริ่มหายเหนื่อยลุกขึ้นยืนหลังจากพักได้เพียงเล็กน้อย  พวกเขาจะต้องเดินทางกลับไปยังฐานเพื่อพักผ่อน ในระหว่างนี้ระดับ 6 ที่ยังมีพละกำลังเหลืออยู่ก็เริ่มกระจายกันออกไปเป็นวงกลมเพื่อตรวจสอบรอบๆเมือง Z ให้มั่นใจว่าจะไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นกับเมืองแห่งนี้อีก ต่อจากนี้พวกเขาจะทุ่มกำลังไปที่เมือง X โดยจะเหลือนักสู้ไว้ป้องกันตัวเมืองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

---------------------------------------------------------------

“ เราจะออกไปได้หรือยัง ”

แอลลี่ถามพี่ชาย เมื่อครู่เธองีบหลับเพราะไม่มีอะไรให้ทำ ตื่นขึ้นมาเธอยังพบว่าตัวเองอยู่ในท้องของวัวเช่นเดิมไม่ไปไหน โยฮันที่ปล่อยให้เวลาเลยผ่านไปเรื่อยๆเพราะเขากลัวว่าซอมบี้ค้างคาวจะเล่นลูกไม้หลอกเหยื่อให้ตายใจจนออกมาจากที่ซ่อนแล้วค่อยตามสังหาร เขาจึงอยู่ในท้องให้นานที่สุด ซึ่งตอนนี้เขาคิดว่าได้เวลาแล้วที่ตนเองจะหนีออกจากท้องของซอมบี้

หางยาว 5 เมตรค่อยๆแหย่ผ่านช่องท้องของซอมบี้แล้วส่งมันไปพันรอบคอของอีกฝ่าย ซอมบี้วัวถึงขั้นตกใจเมื่อรู้ว่าบาดแผลที่ยังไม่หายมีบางอย่างโผล่ออกมามัดคอของมัน อย่างไรก็ตามมันไม่สามารถร้องแจ้งเตือนซอมบี้ตัวด้านข้างได้ หางที่รัดคอของมันเอาไว้แน่นมากจนไม่สามารถส่งเสียง ขณะที่มันคิดว่าจะออกวิ่งกลับพบว่าขาทั้ง 4 อ่อนแรงทำได้เพียงเดินช้าๆราวกับป่วย ซึ่งหางที่พันคอของมันได้บังคับคอให้หันมองไปทางเหนือ มันจึงต้องเดินไปทางนั้นเรื่อยๆผ่านสายตาของซอมบี้ที่หันมองมัน ทุกตัวที่เห็นท่าทางแปลกๆของมันกลับไม่มีตัวใดสนใจทำการหลับตานอนต่อไป

“ ถ้าแรงกดดันของพี่ใช้ควบคุมซอมบี้ได้ก็คงดี ”

แอลลี่พูดแหย่พี่ชายที่มีความสามารถไม่ครบ ต่อให้แรงกดดันจะใช้ขับไล่ซอมบี้ได้ผลดี มันกลับไม่สามารถควบคุมซอมบี้ได้ สิ่งที่ทำในตอนนี้จึงเป็นการส่งแรงกดดันใส่ร่างซอมบี้เพื่อให้มันวิ่งหนีไปตามทางที่ใบหน้าหันไป ด้วยการแทงพิษใส่เท้าทั้ง 4 ของมันทำให้กล้ามเนื้อขาเริ่มเน่าเปื่อยเพื่อรักษาการก้าวเท้าไม่ให้เร็วเกินไปจนผิดสังเกต

แอลลี่ที่รอคอยให้ซอมบี้เดินไปเรื่อยๆจนเวลาเลยผ่านเข้าสู่ 30 นาทีนี้เอง เธอก็พบว่าหางของพี่ที่ส่งไปยังคอของซอมบี้ได้แหวกท้องของมันก่อนที่พี่ของเธอจะพามุดออกมา

“ ออกมาได้สักที แถวนี้คงไม่มีซอมบี้ใช่ไหมคะ ”

แอลลี่พยายามเงี่ยหูฟังเสียง ปรากฎว่ารอบๆมีเพียงแค่เสียงนกและเสียงจิ้งหรีดมากมายกำลังส่งเสียงผสานกัน เธอไม่รู้ว่าพวกมันเป็นซอมบี้หรือไม่จึงพยายามอยู่ให้นิ่งที่สุด หลังจากให้เวลาพี่ของเธอส่งคลื่นเสียงออกไปตรวจสอบรอบๆ พวกเขาทั้งสองก็พุ่งขึ้นไปบนฟ้าด้วยปีก 

อย่างไรก็ตามการบินในครั้งนี้โยฮันไม่ได้เร่งรีบมาก เขาพยายามบินเลียบยอดไม้มุ่งหน้าออกจากชานเมือง X หากบินสูงเขากลัวว่าจะไปสะดุดตาซอมบี้ระดับ 8 และระดับ 9 ตัวอื่นอีก จึงพยายามบินให้ต่ำที่สุดไปพร้อมๆกับใช้ดวงตาและคลื่นเสียงตรวจสอบอันตรายรอบตัวตลอดเวลา จนกระทั่งเขามาเจอเข้ากับรางรถไฟที่เคยใช้มุ่งหน้าไปยังเมือง Z โยฮันจึงตัดสินใจใช้เส้นทางนี้หลบหนีอีกครั้งหนึ่ง

การที่เขาไม่เดินทางไปยังถนนที่เชื่อมต่อเมือง X และเมือง Z เข้าด้วยกัน มีเหตุผลเพียงข้อเดียว เหตุผลนั้นก็คือเขากลัวว่าจะทำให้ซอมบี้ที่อยู่ตามทางแตกตื่นจนเรียกค้างคาวกลับมา ดังนั้นเขาจึงจะใช้เส้นทางรถไฟหนีกลับไปแทนเพราะในจุดที่เขาตัดสะพานทิ้ง ไม่มีซอมบี้ ต่อให้ฝั่งของเมือง X ที่อยู่ระหว่างรอยตัดของสะพานจะมีซอมบี้อาศัยอยู่ เขากลับพบว่าพวกมันไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนตัวที่อยู่บนถนน

หลังจากที่บินออกมาไกลจากชานเมืองพอสมควร โยฮันก็ได้ใช้ปีกบินเต็มกำลังมุ่งหน้ากลับเมือง Z ในทันที

“ รอดแล้วเรา ”

“ใช่ รอดจากค้างคาวตัวนั้นแล้ว แต่อย่าพึ่งดีใจ อาจจะมีตัวอื่นดักรอเราอยู่ก็ได้ ”

แอลลี่ที่พึ่งโล่งอกได้ไม่นานถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อรู้ว่าระดับ 9 อันตรายเกินไปจนยากที่จะต่อต้าน ระดับ 8 สำหรับเธอและพี่ชายในตอนนี้ก็นับว่าอันตรายเช่นกัน เธอจึงไม่ขอพบพวกมันในช่วงขาเดินทางกลับ

“ พี่คะ อัตราวิวัฒนาการของพี่เท่าไหร่แล้ว ”

ตลอดการหลบหนีมีซอมบี้ระดับ 6 ตายไปมากมาย ระดับ 7 บางตัวที่ขวางทางก็ถูกสังหารเช่นเดียวกัน เธอจึงอยากรู้ว่าพี่ชายเก็บอัตราการวิวัฒนาการได้มากน้อยแค่ไหนเพราะคิดว่าพี่จะต้องได้มันมากมายอย่างแน่นอน เนื่องจากเธอไม่ได้อัตราวิวัฒนาการเลยระหว่างหลบหนีค้างคาว

“ ยังเท่าเดิม ”

“ หา  ทำไมถึงเท่าเดิมล่ะ ซอมบี้ตายไปมากมายเลยไม่ใช่เหรอคะ หนูนึกว่าพี่ดูดไปคนเดียวซะอีก ”

ในช่วงที่หลบภายในท้องของวัว โยฮันได้ตรวจสอบอัตราวิวัฒนาการของตนเองเช่นกัน เขากลัวว่าในระหว่างหนีจะต้องวิวัฒนาการจากอัตราการวิวัฒนาการที่ตนไม่ได้เป็นคนฆ่า

ทว่าอัตราวิวัฒนาการของเขากลับเท่าเดิม ทั้งๆที่มันควรจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยต้องมี 1 % ที่เพิ่มขึ้นมาต่อให้เขาจะไม่ใช่คนฆ่าก็ตาม

มีหลายเหตุการณ์ที่ค้างคาวฆ่าซอมบี้แล้วบินผ่านไปด้วยความเร็ว ต่อให้มันจะเป็นคนฆ่าเชื้อวิวัฒนาการรอบๆนั้นจะต้องเข้าหาตัวเขาหรือไม่ก็น้องสาว เพียงแต่ว่าอัตราการวิวัฒนาการทั้งหมดกลับหายไป เขาสัมผัสถึงพวกมันไม่ได้เลย แม้จะลองนึกทบทวนไปถึงตอนที่วิ่งหนี ร่างกายของเขาที่จดจำสภาพแวดล้อมได้ดีกลับไม่เจอเชื้อไวรัสอัตราการวิวัฒนาการ

“ ดูเหมือนว่าระดับ 9 มันจะทำบางอย่างหลังจากฆ่าซอมบี้ หากไม่เป็นการทำลายเชื้อ มันก็น่าจะกินเชื้อพวกนั้นเข้าไปเอง ”

“ แสดงว่าขากลับถ้าหากมีซอมบี้ขัดขวาง เราสามารถสู้ได้สินะคะ ”

“ ใช่ ”

“ งั้นขากลับถ้าคิดว่าเราหนีพ้นแล้ว เราฆ่าซอมบี้สักจุดดีไหม ถ้าพี่และหนูวิวัฒนาการครั้งที่ 6 อาจจะทำให้การบุกเมือง X ง่ายขึ้นก็ได้นะ ”

“  ตอนนี้กี่โมงแล้ว ”

“ ใกล้จะตี 1 แล้วค่ะ ”

“ อืม ถ้าไม่มีซอมบี้อันตรายเราจะฆ่าพวกที่อยู่บนเส้นทางเดินรถไฟ ”

โยฮันเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีกจนหนีออกจากเขตเมือง X ได้ในที่สุด ตอนนี้เขามองไม่เห็นเค้าโครงเมือง X แล้วจึงรู้สึกปลอดภัย รอบตัวนอกจากป่าไม้และภูเขาแล้วไม่มีสิ่งที่เป็นเศษซากของเมือง ทันใดนั้นคลื่นความถี่ของเขาก็ตรวจจับได้ถึงซอมบี้ระดับ 7 โยฮันจึงบินโฉบเข้าหามันด้วยความเร็วพร้อมกับหางเสริมพลัง อีกฝ่ายที่สัมผัสได้ถึงการลอบสังหารจากบนฟ้าจึงรีบตื่นแล้วกระโจนออกไปจากจุดที่นอนพักผ่อนกระทันหัน เพียงแต่ว่าสิ่งที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้ากลับใช้เท้าทั้งสองกระแทกพื้นแล้วดีดตัวไล่ตามมันมาเร็วเกินไป ต่อให้จะพยายามหลบอีกฝ่ายกลับเข้าถึงตัวของมันแล้วพร้อมกับหมัดซัดเข้ากลางบริเวณท้องและหน้าผาก

แอลลี่ที่ถูกปลดออกมาจากร่างของพี่เธอก็รีบวิ่งเข้าไปตัดคอของมัน การเดินทางครั้งนี้เธอได้รับสิทธิให้วิวัฒนาการก่อนพี่ของเธอ เพราะถ้าหากพี่ของเธอวิวัฒนาการแล้วเจอซอมบี้ระดับ 8 หรือ 9 เธอไม่สามารถหนีได้ต่างจากเขาที่มีปีก ดังนั้นเพื่อให้ปลอดภัยมากที่สุดเธอจึงต้องมีพลังเทียบเท่าระดับ 8 แล้วค่อยให้พี่ชายวิวัฒนาการไล่ตามมา ด้วยระดับพลังของเธอสามารถซื้อเวลาให้พี่ชายได้

“ มันตายแล้วค่ะ ”

โยฮันเสียดายร่างของระดับ 7 ไม่น้อย หากเขานำมันกลับไปด้วยน่าจะทำประโยชน์ให้กับฐาน กระดูกและกรงเล็บของมันสามารถทำอาวุธได้ ส่วนเนื้อหากพวกเขาใช้วิธีเลี้ยงซอมบี้ ทางฐานสามารถสร้างนักสู้ด้วยวิธีการโกงอย่างเพาะซอมบี้ให้นักสู้ฆ่า  การตายของระดับ 7 1 ตัวสามารถให้กำเนิดระดับ 7 ได้ 1 ตัว ถ้าพวกเขาเลี้ยงมันเรื่อยๆจนตายครบ 9 - 10 ครั้งจะมีนักสู้วิวัฒนาการครั้งที่ 6 จนเป็นระดับ 7 ได้ 1 คน แม้จะต้องใช้เวลาในการเลี้ยงซอมบี้ แต่มันก็เป็นวิธีที่ปลอดภัยในการสร้างนักสู้เช่นกัน

---------------------------------------------------------------

“ รายงานครับ เราไม่สามารถไปต่อได้ ระยะ 10 กิโลเมตรห่างจากชานเมือง Z คือระยะสูงสุดที่เราไปถึงครับ ”

รายงานส่งเข้าสู่ห้องควบคุม ต่อให้ภารกิจกวาดล้างเมือง Z จะจบลงไปแล้วก็ตาม พวกเขากลับไม่ได้ดีใจเลยสักนิดเพราะ 2 ตัวหลักอย่างโยฮันและแอลลี่หายตัวไปอย่างปริศนาหลังจากเดินทางออกสำรวจเส้นทางไปยังเมือง  X จนช่วงตี 2 ของวันที่ 26 พวกเขาได้ส่งคนออกตามหา ทว่าเส้นทางข้างหน้ากลับเต็มไปด้วยซอมบี้มากมาย ระดับของมันแต่ละตัวนับว่าน่ากลัวไม่น้อย ดังนั้นการไล่ตามร่องรอยของสองพี่น้องจึงจบลงในทันที หากยังฝืนทุรังไปต่ออาจจะดึงซอมบี้เข้าสู่เมือง Z นักสู้ยังคงพักฟื้นจึงไม่น่าจะรับมือกับซอมบี้จากเมือง X ได้

“ ตอนนี้กี่โมงแล้ว ”

“ 03.45 น. ”

“ รอต่อไป ไม่แน่พวกเขาทั้งสองอาจจะโผล่มาในช่วงเช้าของวัน ”

ไอริสที่ได้ยินรายงานถอนหายใจเบาๆ ใกล้จะ 9 ชั่วโมงแล้วที่ 2 พี่น้องขาดการติดต่อ ซึ่งเธอก็ทำได้เพียงแค่หวังว่าเช้านี้ทั้งสองจะกลับมา.