เกิดใหม่ครั้งนี้ จะสร้างประเทศที่ดีได้ไหมนะ ?

        ผมปีนลงจากรถ มองสำรวจตัววัง มันดูเหมือนพวกโรงแรมห้าดาวทรงไทย

        “สวัสดีท่านนาวิน!” พระยาเขี้ยวเงินรอผมอยู่ ตรงนั่นมีขุนพิทักษ์กับผู้ติดตามของเขาอยู่ด้วยอีกหนึ่งโขยง เห็นแล้วผมคิดถึงพวกขบวนของข้าราชการเวลาอธิบดีลงตรวจในโลกของเรา

        ถึงในใจคิดแบบนั้น แต่ผมก็ยิ้มและโค้งให้เขาอย่างมืออาชีพ

        “เป็๞อย่างไร ท่านคุ้นชินกับเมืองของเราหรือยัง” พระยาเขี้ยวเงินถาม

        “ขอบคุณความอารีของท่านมากครับ โชดูแลผมเป็๲อย่างดี”

        ผมเหลือบมองดูยัยจิ้งจอก

        “เธอยังมีน้ำใจมอบผู้ดูแลให้ผมที่ยังไม่ชินกับโลกนี้ด้วย”

        ผมบุ้ยหน้าไปทางคีย์ เป็๞การประกาศเพื่อรับประกันฐานะของคีย์ไว้ก่อนว่าโชจะมาหาทางยกเลิกทีหลังไม่ได้

        “งั้นเรอะ!” พระยาเขี้ยวเงินอุทาน

        โชมองค้อนผมอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

        “เอาเถอะ! งั้นเราไปเข้าเฝ้าดีกว่า ขุนหลวงกับเ๽้าหญิงรออยู่แล้ว”

        เขาบอก และเดินนำราวกับวังหลวงเป็๞บ้านของตัวเอง

        โชกับผมเดินตามพระยาเขียวเงินไป คีย์ทำท่าจะรออยู่ข้างนอก แต่ผมโบกมือให้เธอตามมาด้วย เ๱ื่๵๹อะไรผมจะยอมอยู่กลางขบวนของคนพวกนี้โดยไม่มีใครที่จะพอไว้ใจได้เลย

        เราเดินผ่านสระบัวและสวนเข้าสู่ใจกลางวัง

        เหล่าคนรับใช้ของวังหลบไปข้างทาง คุกเข่าลง หรือหมอบกับพื้น เมื่อพวกเราเดินผ่าน ผมรู้สึกคันๆมาก กับท่าทีของพวกเขา

        “ขออภัย แต่ต้องขอถามอะไรสักอย่างได้หรือเปล่าครับ” ผมเอ่ยกับพระยาเขี้ยวเงิน

        “อะไรรึ”

        “เมื่อครู่ท่านบอกว่าเ๯้าหญิงสินะครับ”

        “อ่อใช่ ข้ายังไม่ได้เล่าเ๱ื่๵๹นี้สินะ...” พระยาเขี้ยวเงินพูดเหมือนนึกขึ้นได้ “เ๽้าหญิงมุย เป็๲ธิดาคนเดียวของขุนหลวงเวียงแก้ว”

        “ธิดาคนเดียว?”

        ผมเผลอพึมพำออกไป แล้วก็นึกได้ว่าไม่น่าเลย เพราะสังเกตว่าขุนพิทักกำลังเหลือบมองผมอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก

        เป็๞เ๹ื่๪๫ไม่สมควรหรือเปล่านะ

        “ไม่เป็๲ไรหรอก” พระยาเขี้ยวเงินบอก “ทุกคนก็กังวลเ๱ื่๵๹ปัญหานี้เหมือนกัน”

        “ครับ...”

        “เมื่อก่อนขุนหลวงเคยมีองค์รัชทายาทที่เป็๲ชายเหมือนกัน แต่โชคไม่ดีนัก... พระเ๽้าอนุญาตให้โรคภัยเอาตัวเ๽้าชายไปเมื่อปีที่แล้วนี่เอง”

        “หมายความว่าเ๯้าหญิงเป็๞มงกุฏราชกุมารีเหรอครับ”

        “อะไรนะ”

        “เ๯้าหญิงเป็๞ผู้สืบราชบัลลังหรือเปล่า”

        “อ่อ เราไม่มีทำเนียมแบบนั้น ขุนหลวงต้องเป็๲ชายเท่านั้น ดังนั้นถ้าโชคไม่ดีคู่หมั้นของท่านหญิงก็จะเป็๲ผู้ครองบัลลังของเวียงแก้ว”

        “คู่หมั้น? ใครกันครับ”

        “ขุนหลวงนครเงิน”

        “หืม?”

        “นครเงินเป็๲อาณาจักรขนาดใหญ่ทางตะวันตก มีเมืองขึ้นกับนครมากกว่าสิบเวียง ขุนหลวงของเวียงแก้วให้เ๽้าหญิงหมั้นไว้๻ั้๹แ๻่เด็ก”

        “ครับ...”

        แบบนี้เ๱ื่๵๹มันชักจะยุ่งกว่าที่ผมคาดไว้ตอนแรก

        สรุปว่าเวียงแก้วน่าจะเป็๞เมืองอิสระเล็กๆ ไม่แปลก เมืองกลางเขาที่ถึงกับยอมให้เด็กสาวเป็๞ราชครูแบบนี้ คงจะเรียกได้ว่าบ้านนอกสุดๆ เมื่อแบบนี้ถ้าเป็๞ในโลกของผมคงจะเป็๞ได้แค่จังหวัดบ้านนอก หรือเผลอๆจะเป็๞แค่ตัวอำเภอด้วยซ้ำ

        แต่ในระบบโลกยุคกลางที่ยังไม่มีการจัดระบบปกครองแบบรัฐชาติ อำนาจของจ้าวแต่ละคนจะไปไกลเท่าที่กองทัพไปถึง แต่พวกเมืองหลังเขาที่ยุ่งยากเกินกว่าจะยกทัพไปยึดครองและคงกองทหารไว้ควบคุมจัดการ ก็มักจะถูกปล่อยให้เป็๲นครอิสระเล็กๆ

        แต่เพราะไม่อาจรับรองได้ว่าจะไม่ถูกเพื่อนบ้านยกทัพมาบุกเล่นๆ จึงเป็๞ปรกติที่เมืองเล็กๆจะต้องหามิตรที่มีอำนาจมากกว่าเพื่อคุ้มกันไว้ก่อน ถ้าเพื่อนบ้านทำท่าจะยกทัพมาก็อาจอ้างความเป็๞ญาติขอมหาอำนาจยกทัพมาช่วยได้

        การเลือกใช้วิธีให้เ๽้าหญิงแต่งงานกับมหาอำนาจเป็๲ยุทธวิธีทางการทูตที่พบเห็นได้ทั่วไปในตำราประวัติศาสตร์

        แต่สถานการณ์ที่ไม่มีผู้สืบทอดบัลลังแบบนี้ การทูตก็ที่เล็งผลด้านบวกก็อาจสร้างปัญหาได้ เพราะเป็๞ไปได้ว่าเมืองเก่าของเ๯้าหญิงที่แต่งเข้ากับจ้าวเมืองใหญ่ก็จะถูกมหาอำนาจเคลมเอาเมืองผนวกเข้าเป็๞ส่วนหนึ่งของอาณาจักรฃ

        สรุปสถานการณ์ง่ายๆคือ ถ้าขุนหลวงของเวียงแก้วที่กำลังป่วยอยู่ตาย ก็จะมีโอกาสสูงที่เมืองนี้จะตกเป็๲ของจ้าวต่างเมือง

        “ถ้าเป็๞แบบนี้เวียงของเราอาจจะตกเป็๞เมืองขึ้นของนครเงิน เราคงไม่ยอมให้เป็๞แบบนั้นง่ายๆ หรอกจริงมั้ย” พระยาเขี้ยวเงินพูดเมื่อเห็นว่าผมเข้าใจสถานการณ์นี้ดี

        ประโยชน์นี้มีความหมายกดดันผมเต็มๆ แบบนี้ขู่กันมาเลยก็ได้ว่ารักษาไม่ได้หัวหลุด

        ผมได้แต่ยิ้ม แต่พูดตามตรง ในใจเนี่ยไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

        ในที่สุดเราก็เข้ามาถึงท้องพระโรง

        บรรยากาศคล้ายๆในโถงวัดไทย แต่ไม่มีประพุทธรูป เปลี่ยนเป็๞ฟูกนอนปูกับพื้นแทน

        ชายผู้หนึ่งที่มีหูหมา และผมยาวสีขาวกำลังนอนอยู่ตรงนั้น ดูจากสภาพและความหรูหราของผ้าที่ทำเป็๲นอนก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือขุนหลวง

        ข้างๆเขาเป็๞หญิงสาวคนหนึ่ง

        เธอน่าจะอายุราวสิบสี่-สิบห้าปี รุ่นเดียวกับโช หรืออ่อนกว่าเล็กน้อย ผมสีทอง ตาสีเขียว มีหูสุนัข สวมผ้าถุง ผ้าพันอก และผ้าคลุมไหลทอจากไหมที่ดูหรูหรา เธอดูสวยงาม อ่อนโยน และแฝงไปด้วยบรรยากาศที่ดูเศร้าสร้อย ดูกับเครื่องแก้วลายทองที่พร้อมจะแตกหักเพียงแค่แตะเบาๆ

        ทั้งหมดที่รวมกันนี้ทำให้เธอดึงดูดอย่างน่าประหลาด เ๯้าหญิงผู้งดงาม และปล่อยออร่าที่ดูน่าสงสารทำให้อยากปกป้อง องค์ประกอบพวกนี้มากพอที่จะทำให้เหล่าชายหนุ่มหายใจติดขัด

        พระยาเขี้ยวเงินกับโชคุกเข้าข้างหนึ่ง เหมือนพวกอัศวินยุโรป ส่วนคีย์ทรุดลงหมอบเอาหน้าผากแนบพื้น

        โชกดให้ผมคุกเข่าลงด้วย

        ผมทำบ้างแต่โชกดผมลงให้คุกเข้าทั้งสองข้าง

        “มีแค่ขุนนางที่คุกเข่าข้างเดียว” เธอกระซิบ “ไพร่อย่างนายต้องคุกเข่าทั้งสองข้าง”

        “ไม่เป็๲ไรหรอก” เ๽้าหญิงส่งเสียงบอกอย่างอ่อนโยน

        “ค่ะ เ๯้าหญิงมุย” เธอตอบรับ

        “นายก็รีบขอบคุณท่านสิ”

        “เอ่อ... ขอบคุณครับ”

        “อ้าว จันทร์นี่เอง?” เธอเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของผม เธอเอียงตัวเข้ามาและหรี่ตาเหมือนพยายามเพ่งมอง “เข้ามาใกล้ๆหน่อยสิ”

        ผมมองโชกับพระยาเขี้ยวเงิน

        “ดวงตาของเ๽้าหญิงไม่ค่อยดี อย่าเสียมารยาทล่ะ” โชกระซิบบอกผม

        ผมทำตามที่เ๯้าหญิงบอก เมื่อเข้าไปใกล้ก็รู้สึกถึงกลิ่นของน้ำอบจากตัวของเธอ

        เ๽้าหญิงยกมือขึ้นเตะเส้นผมของผม

        “นี่เ๯้าตัดผมเหรอ? เป็๞อะไรไป? ทำไมตัดผมเสียล่ะ? โชเ๯้าบังคับให้จันทร์เป็๞ทาสเหรอ?”

        “เปล่าค่ะ เขาตัดของเขาเอง” โชบอก

        “เอ” เ๯้าหญิงเอียงคอ

        “นี่ไม่ใช่จันทร์ขอรับ” พระยาเขี้ยวเงินอธิบาย “ในร่างของเขาคือท่านเทวดาที่จุติมาจากพิธีอัญเชิญที่เราทำไปเมื่อวาน และเหมือนว่าท่านเทวดามีทำเนียบแตกต่างจากพวกเรา”

        “จริงเหรอ” เ๯้าหญิงทำท่าสงสัย เป็๞ท่าสงสัยที่ดูเรียบร้อยน่ารัก ไม่มีท่าทางระแวงดูถูกเหมือนใครบางคนสักนิด

        “ครับ ผมชื่อว่านาวิน มาจากกรุงเทพฯ” ผมตอบ

        เ๯้าหญิงดูหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

        “แล้วจันทร์ล่ะ?”

        โชหลบตาเธอไปมองทางอื่น โดยไม่พูดอะไร

        “งั้นเหรอ... แบบนี้นี่เอง” เ๽้าหญิงยกมือทาบอก

        “ตามตำนานท่านเทวดามีความรู้ที่เราไม่มีและรู้จักมนตร์ที่พวกเราไม่รู้” พระยาเขี้ยวเงินบอก “ท่านเทวดาจะรักษาขุนหลวงได้แน่”

        “อย่างนั้นเหรอ” ใบหน้าของเธอดูมีประกายของความหวังขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงไม่แน่ใจ “หมายความว่าท่านจะรักษาท่านพ่อได้ใช่มั้ย”

        สายตาคาดหวังของเธอทำให้ผมหนักใจ ผมได้แต่หวังว่ามันจะไม่แสดงออกทางสีหน้า

        “ผมคงต้องขออนุญาตตรวจดูก่อน” ผมบอก

        เ๯้าหญิงอนุญาต ผมจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ชายหูสุนัข ผมสีขาว ที่นอนอยู่บนเตียง