App ล่าสวาท

ความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครถูกทำลายลงด้วยเสียงรัวแป้นพิมพ์ที่ดังขึ้นเป็นจังหวะหนักหน่วง แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์แบบโค้งความละเอียดสูงสามจอที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า สาดส่องลงบนใบหน้าเรียบเฉยของ ‘รัชชา’ หญิงสาวผู้ซึ่งบัดนี้เปรียบเสมือนผู้คุมกฎในเงามืดของโลกไซเบอร์ นัยน์ตาสีเข้มของเธอสะท้อนภาพกราฟิก โค้ดโปรแกรม และตัวเลขสถิติที่วิ่งไหลผ่านหน้าจอราวกับสายน้ำแห่งข้อมูล ทุกอย่างคือการคำนวณ ทุกอย่างคือการวิเคราะห์ และทุกอย่างคือการควบคุมที่สมบูรณ์แบบ

รัชชาขยับแว่นตากรองแสงของเธอเล็กน้อย ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังแถบแสดงผลสถานะหลังบ้าน (Backend Dashboard) ของแอปพลิเคชัน LUST (Local Unconscious Subjugation Tool) เวอร์ชัน 3.0 ซึ่งเป็นผลงานชิ้นเอกที่เธอเพิ่งอัปเกรดระบบอัลกอริทึมเสร็จสิ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ตัวเลขเปอร์เซ็นต์อัตราการครอบงำจิตใจบนหน้าจอค่อยๆ ขยับเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง... 68%... 69%... และในที่สุดมันก็หยุดนิ่งอยู่ที่ 70%

“เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์...” รัชชาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความพึงพอใจที่ลึกล้ำ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและทรงอำนาจ

คะแนน 70% นี้ไม่ใช่แค่ตัวเลขสุ่มที่ปรากฏขึ้นมาลอยๆ แต่มันคือมาตรวัดความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในการเจาะระบบจิตใต้สำนึกของมนุษย์ในระดับเครือข่ายวงกว้าง มันบ่งบอกว่าในขณะนี้ แอปพลิเคชันของเธอมีประสิทธิภาพในการแทรกแซง ปรับเปลี่ยน และบงการคลื่นสมองของกลุ่มเป้าหมายที่ดาวน์โหลดแอป หรือแม้แต่ผู้เคราะห์ร้ายที่บังเอิญเดินเข้ามาอยู่ในรัศมีการกระจายสัญญาณ ได้ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของจำนวนประชากรทั้งหมดในขอบเขตการทดสอบ ความสามารถของระบบในการกระตุ้นสัญชาตญาณดิบ การบิดเบือนเส้นแบ่งทางศีลธรรม และการปลุกเร้าความปรารถนาเบื้องลึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ ทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบและไร้ที่ติตามอัลกอริทึมแห่งราคะที่เธอเขียนขึ้นมากับมือ

แต่สำหรับผู้สร้างอย่างรัชชา ผู้หลงใหลในความสมบูรณ์แบบและความท้าทายที่ทะลุขีดจำกัด ตัวเลขเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดของความสำเร็จ แต่มันเป็นเพียงแค่บันไดขั้นหนึ่งในการเดินทางอันมืดมิดของเธอเท่านั้น เธอรู้ดีว่าจิตใจของมนุษย์มีความซับซ้อนและมีกลไกการป้องกันตัวเองที่แข็งแกร่ง

“ถ้าเราสามารถควบคุมจิตใจคนทั่วไปที่อยู่ในสถานการณ์ปกติ หรือมีความโอนอ่อนทางอารมณ์อยู่แล้วได้ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์... แล้วกับคนที่มีกำแพงศีลธรรมหนาทึบ หรือในสถานการณ์ที่ขัดแย้งกับหลักการทุกอย่างในชีวิตล่ะ อัลกอริทึมนี้จะยังทำงานได้ผลอยู่ไหม” รัชชาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ที่พนักวางแขนเป็นจังหวะ สมองระดับอัจฉริยะของเธอกำลังประมวลผลและจำลองสถานการณ์ตรรกะต่างๆ มากมายราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์

ในฐานะวิศวกรระบบและผู้เชี่ยวชาญด้านการควบคุมจิตใจ รัชชาตระหนักดีว่าการทดสอบระบบที่แท้จริง ไม่ใช่การปล่อยให้มันรันไปตามกลไกในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้ (Controlled Environment) แต่คือการทำสิ่งที่เรียกว่า 'Boundary Test' หรือการทดสอบขีดจำกัดขั้นสูงสุดของระบบ เป็นการป้อนข้อมูลที่มีค่าความผิดปกติสูงสุด แตกต่างสุดขั้ว หรือมีปัจจัยต่อต้านรุนแรงที่สุด เพื่อดูว่าระบบประสาทและอัลกอริทึมการบงการของ LUST Note เวอร์ชัน 3 จะพังทลายลง หรือมันจะสามารถเอาชนะกลไกการป้องกันเหล่านั้น แล้วสอดแทรกเจตจำนงของเธอเข้าไปได้สำเร็จ

“Boundary Test... การทดสอบขีดจำกัด” เธอทวนคำนั้นในใจ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นที่อันตราย “เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า อำนาจล้างสมองของระบบเครือข่ายนี้ จะทรงพลังพอที่จะทำลายกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษย์ได้หรือไม่... กำแพงแห่งศีลธรรมอันดีงาม จรรยาบรรณวิชาชีพ ความขยะแขยงรังเกียจ และความต่างชั้นทางสังคมที่ไม่อาจบรรจบกันได้”

ในการทดสอบระบบครั้งก่อนๆ LUST ทำงานโดยการวิเคราะห์จากโปรไฟล์ โซเชียลมีเดีย และความน่าจะเป็นที่เป้าหมายสองคนจะมีความปรารถนาซ่อนเร้นต่อกันอยู่แล้ว แต่สำหรับการทดสอบครั้งนี้ รัชชาต้องการแทรกแซงแบบแมนนวล (Manual Override) เธอจะเป็นผู้ลงมือเลือกเหยื่อเป้าหมายด้วยตัวเอง เป้าหมายสองคนที่จะต้องไม่เคยรู้จักกันมาก่อนในชีวิต มีสถานะทางสังคมที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว และที่สำคัญที่สุด... ต้องเป็นสองคนที่ในสภาวะปกติ ไม่มีทางแม้แต่จะปรายตามองกัน หรือหากมองก็คงมีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์

หาก LUST Note สามารถทำให้คนสองคนนี้ ลืมเลือนตัวตน ลืมเลือนความสกปรก และร่วมรักกันได้อย่างบ้าคลั่ง นั่นหมายความว่าเธอได้สร้างอาวุธระดับพระเจ้า ที่สามารถบิดเบือนความเป็นจริงและฉีกกระชากเจตจำนงเสรีของมนุษย์ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

ความคิดที่แสนวิปริตและท้าทายนี้ทำให้เลือดในกายของรัชชาสูบฉีดอย่างแรง เธอผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำตัวเก่งและกล้องถ่ายรูปดิจิทัลขนาดกะทัดรัดที่ถูกดัดแปลงพิเศษให้มีเลนส์ซูมระยะไกลความละเอียดสูง ก้าวเดินออกจากห้องพักสุดหรูของเธอ มุ่งหน้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงเบื้องล่าง โลกที่เธอกำลังจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสนามเด็กเล่นส่วนตัวของเธอ

...

แสงไฟนีออนหลากหลายสีสันยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร สาดแสงสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกชื้น รัชชาเลือกที่จะเดินเท้าลัดเลาะไปตามย่านใจกลางเมืองที่ยังคงพลุกพล่านไปด้วยผู้คน แม้เวลาจะล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกแล้วก็ตาม เธอต้องการหา 'ตัวแปร' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการทดลองครั้งประวัติศาสตร์นี้

สายตาอันเฉียบคมและเยือกเย็นราวกับหุ่นยนต์ของเธอกวาดมองไปรอบๆ ประเมินผู้คนนับร้อยที่เดินผ่านไปมาเหมือนกับการสแกนหาจุดอ่อนในบรรทัดโค้ด จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่โดดเด่นและทรงอำนาจ ท่ามกลางฝูงชนบริเวณทางเข้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่พลุกพล่าน

หญิงสาวในชุดเครื่องแบบตำรวจสีกากีที่ถูกตัดเย็บมาอย่างประณีตและพอดีตัว เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าแห่งความเป็นสตรีที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความเคร่งขรึมและระเบียบวินัย รูปร่างของเธอสูงโปร่ง สง่างาม ทรวดทรงเป๊ะทุกกระเบียดนิ้วราวกับนางแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสาร ใบหน้าเรียวสวยรูปไข่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบา แต่กลับดูโดดเด่น ทรงเสน่ห์ และดุดันอย่างประหลาด ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทที่มองตรงไปข้างหน้าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เย่อหยิ่ง ทะนงตน และพร้อมที่จะจัดการกับความอยุติธรรมทุกรูปแบบ

ป้ายชื่อโลหะสีทองที่ติดอยู่บนอกเสื้อด้านขวา ระบุยศและชื่อไว้อย่างชัดเจน... 'ร.ต.อ.หญิง เมทินี'

รัชชาแอบซุ่มกายอยู่ในมุมมืดหลังเสาขนาดใหญ่ ยกกล้องดิจิทัลขึ้นมาซูมภาพใบหน้าและสัดส่วนของตำรวจหญิงคนนั้น ภาพของเมทินีที่ปรากฏบนหน้าจอกล้องดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทุกอิริยาบถ ทุกลมหายใจ เต็มไปด้วยความมั่นใจ ศักดิ์ศรี และการยึดมั่นในกฎหมาย 

'ผู้กองเมย์' แห่งกองปราบ... รัชชาจำชื่อนี้ได้ทันที เธอเคยเห็นชื่อและใบหน้านี้ผ่านตาในฐานข้อมูลข่าวกรองสาธารณะ ผู้กองเมย์เป็นตำรวจหญิงดาวรุ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความตงฉิน ซื่อสัตย์ เด็ดขาด และเกลียดชังอาชญากรรม ความสกปรกโสมมทุกรูปแบบในสังคม (สิ่งที่รัชชายังไม่รู้ก็คือ ผู้กองเมย์คนนี้กำลังเป็นหนึ่งในหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญของทีมสืบสวนพิเศษ ที่กำลังตามแกะรอยคดีอาชญากรรมทางไซเบอร์ 'คลิปออนเซ็นหลุด' ซึ่งเป็นผลงานฉาวโฉ่ของรัชชาเมื่อไม่นานมานี้)

“ตัวแปรที่หนึ่ง... สัญลักษณ์แห่งความสมบูรณ์แบบ จรรยาบรรณ ความเย่อหยิ่ง และกฎหมาย” รัชชายิ้มกริ่มอย่างชั่วร้ายขณะกดชัตเตอร์บันทึกภาพใบหน้าและสรีระของผู้กองเมย์ในหลายมุมมอง ภาพความสง่างามและความบริสุทธิ์ผุดผ่องนี้แหละ คือกำแพงชั้นเยี่ยมที่เธอต้องการจะใช้แอปพลิเคชันราคะทุบทำลายให้แหลกละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดี

เมื่อได้เป้าหมายที่หนึ่งตามต้องการแล้ว รัชชาก็เดินลัดเลาะต่อไปยังเป้าหมายที่สอง เธอจงใจเดินออกห่างจากย่านธุรกิจที่สว่างไสว มุ่งหน้าสู่มุมมืดที่ถูกหลงลืมของเมืองหลวง พื้นที่สลัมและใต้สะพานลอยข้ามแยกที่ทรุดโทรม เปลี่ยวร้าง และเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของน้ำเน่าเสียและกองขยะที่หมักหมม

ที่นั่น ท่ามกลางกองกระดาษลังเปียกชื้น เศษผ้าเก่าๆ และขวดพลาสติกที่ถูกทิ้งขว้าง รัชชาพบกับ 'ตัวแปรที่สอง' ของเธอ

ชายวัยกลางคน รูปร่างผอมโซจนเห็นกระดูกซี่โครงปูดโปน เนื้อตัวและผิวหนังดำเมี่ยมไปด้วยคราบฝุ่น คราบควันท่อไอเสีย และสิ่งสกปรกที่สะสมมานานแรมเดือน หรืออาจจะแรมปีโดยไม่ได้อาบน้ำ ผมเผ้าของเขารุงรังยาวสยายและพันกันเป็นสังกะตัง หนวดเคราเฟิ้มบดบังใบหน้าที่แท้จริง เสื้อยืดสีมอๆ ที่เคยเป็นสีขาวบัดนี้ขาดวิ่นเป็นริ้วๆ และส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวคละคลุ้ง กางเกงขาสั้นที่สวมอยู่ก็เต็มไปด้วยรอยปะชุนและคราบของเหลวสกปรกที่ยากจะระบุที่มา

เขากำลังนั่งยองๆ คุ้ยหาเศษอาหารบูดเน่าในถุงพลาสติกที่ถูกทิ้งไว้ข้างถังขยะ ท่าทางราวกับสัตว์จรจัดที่หิวโซ ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ไร้ซึ่งคุณค่าใดๆ ในสายตาของสังคม เป็นเพียงขยะเปียกชิ้นหนึ่งที่คนทั่วไปเดินผ่านก็ต้องเบือนหน้าหนีและกลั้นหายใจ

คนแถวนั้นเรียกชายเสียสติคนนี้ว่า 'นายจ่อย' ชายเร่ร่อนที่อาศัยซุกหัวนอนอยู่ใต้สะพานแห่งนี้มานานจนไม่มีใครจำหน้าเดิมของเขาได้ 

รัชชายืนมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เธอทนกลิ่นเหม็นเน่าที่ลอยมาเตะจมูก ยกกล้องขึ้นบันทึกภาพของนายจ่อยในสภาพที่น่าสมเพช น่ารังเกียจ และสกปรกที่สุด ภาพความเสื่อมโทรมขั้นสุดของความเป็นมนุษย์ ถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำดิจิทัล เคียงคู่กับภาพของตำรวจหญิงผู้สูงศักดิ์และงดงาม

“ตัวแปรที่สอง... สัญลักษณ์แห่งความสกปรก ความต่ำต้อย ความเสื่อมโทรม และความน่ารังเกียจขยะแขยง” 

เป้าหมายสองคนที่อยู่คนละขั้วของจักรวาล ถูกเลือกและบันทึกภาพไว้เรียบร้อยแล้ว รัชชาเก็บกล้องลงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต หันหลังเดินกลับสู่โลกเบื้องบนอันสว่างไสวของเธอ ทิ้งความมืดมิดและกลิ่นเหม็นอับของใต้สะพานลอยไว้เบื้องหลัง ในหัวใจของเธอเต้นแรงและเต็มไปด้วยความคาดหวังถึงผลลัพธ์ของ 'บททดสอบที่สกปรก' ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

...

เมื่อกลับมาถึงเซิร์ฟเวอร์รูมส่วนตัวในห้องพัก รัชชาไม่รอช้า เธอจัดการเชื่อมต่อกล้องเข้ากับระบบเมนเฟรมคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว ดึงไฟล์ภาพถ่ายความละเอียดสูงของผู้กองเมย์และนายจ่อย เข้าสู่โฟลเดอร์ปฏิบัติการของระบบ LUST 

หน้าต่างโปรแกรม LUST Note ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มันคืออินเทอร์เฟซแบบ Command-line สีดำทึบ มีเพียงตัวอักษรสีแดงเลือดหมูกะพริบอยู่ มันดูเรียบง่ายแต่นี่คือศูนย์กลางของพลังอำนาจมหาศาลที่สามารถบงการชีวิตคนได้ รัชชาเริ่มต้นรัวแป้นพิมพ์ ป้อนชุดคำสั่งด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกบรรทัดโค้ดคือการกำหนดชะตากรรม

> INITIATE MODULE: BOUNDARY_TEST_CRITICAL_01

> LOAD TARGET_A: [IMAGE_POLICE_CAPT_MAY.JPG] // IDENTIFIED: METINEE, FEMALE, POLICE OFFICER, HIGH MORAL DEFENSE.

> LOAD TARGET_B: [IMAGE_HOMELESS_JOI.JPG] // IDENTIFIED: UNKNOWN MALE 'JOI', HOMELESS, EXTREME LOW SANITATION.

> SET PARAMETERS: 

  - OVERRIDE_LOGIC = 100%

  - OVERRIDE_MORALITY = 100%

  - OVERRIDE_DISGUST_RECEPTOR = 100%

  - AMPLIFY_CARNAL_LUST = MAXIMUM_CAPACITY

หน้าจอแสดงผลการประมวลผลกราฟิกวิเคราะห์โครงสร้างใบหน้า รูม่านตา และดึงข้อมูลไบโอเมตริกซ์ของเป้าหมายทั้งสองคนจากฐานข้อมูลสาธารณะและภาพถ่าย ระบบทำการคำนวณอัลกอริทึมที่ซับซ้อน และสร้างโปรไฟล์คลื่นสมองจำลองของทั้งคู่ขึ้นมาในเวลาเพียงเสี้ยววินาที

จากนั้น รัชชาเริ่มกระบวนการที่สำคัญที่สุด เธอป้อน 'LUST Script' ซึ่งเป็นชุดคำสั่งบงการจิตใต้สำนึก ที่ถูกเข้ารหัสแปลงสภาพให้อยู่ในรูปแบบของคลื่นความถี่ต่ำพิเศษ (Infrasound) และคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า มันจะถูกส่งผ่านเสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือ เราเตอร์ Wi-Fi และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิดที่อยู่รอบตัวเป้าหมาย 

> LUST SCRIPT START:

> DIRECTIVE TO TARGET_A (MAY) AND TARGET_B (JOI):

> YOU SHALL EXPERIENCE AN IRRESISTIBLE, ANIMALISTIC, AND OVERWHELMING SEXUAL DESIRE FOR EACH OTHER.

> ALL LOGICAL REASONING, SOCIAL NORMS, ETHICS, DISGUST, AND MORAL BOUNDARIES ARE NOW COMPLETELY SUPPRESSED AND DESTROYED.

> TARGET_A WILL PERCEIVE TARGET_B'S DIRT AND FILTH AS THE ULTIMATE APHRODISIAC.

> RENDEZVOUS POINT: DARK ALLEY BENEATH THE FOOTBRIDGE, COORDINATES (LAT 13.xxxx, LONG 100.xxxx).

> TIME OF EXECUTION: IMMEDIATE EFFECT.

> ACTION: MEET, STRIP, AND ENGAGE IN UNINHIBITED, PRIMAL, AND EXTREME SEXUAL INTERCOURSE. SATISFY ALL CARNAL URGES IN THE DIRT.

> LUST SCRIPT END.

“เอาล่ะ... มาพิสูจน์กันหน่อยสิ ว่าจรรยาบรรณตำรวจกองปราบอันสูงส่ง กับความสกปรกโสมมของคนจรจัดใต้สะพานลอย... อะไรจะพ่ายแพ้ต่อพลังราคะที่ฉันเป็นคนมอบให้” รัชชาพึมพำ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยความวิปริต นิ้วเรียวยาวของเธอกระแทกลงบนปุ่ม 'ENTER' อย่างหนักแน่น

[SYSTEM LOG: EXECUTING SCRIPT... TRANSMITTING NEURAL OVERRIDE SIGNALS VIA CITYWIDE NETWORK...]

แถบสถานะการอัปโหลดสีแดงสว่างวาบขึ้นบนหน้าจอ บ่งบอกว่าแพ็กเก็ตข้อมูลแห่งความบ้าคลั่งและคำสั่งล้างสมองกำลังถูกส่งออกไปในรูปแบบของคลื่นสัญญาณที่ตามนุษย์มองไม่เห็น มันแผ่พุ่งทะยานออกไปในอากาศ ทะลวงผ่านกำแพงคอนกรีต แทรกซึมเข้าสู่ระบบเครือข่ายไร้สายครอบคลุมพื้นที่เป้าหมาย และเตรียมที่จะพุ่งตรงเข้าสู่ระบบประสาทส่วนกลางของเหยื่อทั้งสองคนอย่างแม่นยำไร้ความปรานี

การทดสอบขีดจำกัดสูงสุดของแอปพลิเคชันปีศาจ... ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

...

เวลา 23:45 น. 

เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าที่มืดสนิทและไร้แสงดาว หยดน้ำเย็นเฉียบกระทบลงบนใบหน้าของผู้กองเมย์ ขณะที่เธอกำลังก้าวเดินลาดตระเวนอยู่บริเวณพื้นที่เปลี่ยวใกล้สะพานลอยข้ามแยก บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด วังเวง และชวนขนลุก มีเพียงเสียงลมพัดหวิวและเสียงหยดน้ำที่กระทบแอ่งน้ำบนพื้นถนน

คืนนี้เป็นเวรดึกของเธอในการออกตรวจตราพื้นที่จุดเสี่ยงอาชญากรรม ผู้กองเมย์อยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ สวมเสื้อกันฝนพลาสติกสีใสทับอีกชั้นหนึ่งเพื่อป้องกันเครื่องแบบเปียกชื้น มือขวาของเธอวางทาบอยู่บนซองปืนพกขนาด 9 มม. ที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณของการระแวดระวังภัย ดวงตาคู่สวยที่ดูเด็ดเดี่ยวกวาดมองไปรอบๆ มุมมืดอย่างไม่ประมาท

ความหงุดหงิดและความเครียดก่อตัวขึ้นในจิตใจของเมทินีอย่างเงียบๆ คดี 'คลิปออนเซ็นหลุด' ที่ทีมของเธอกำลังตามสืบอยู่นั้นถึงทางตัน ร่องรอยทางไซเบอร์ของแฮกเกอร์ปริศนาถูกลบทำลายและอำพรางอย่างแนบเนียนจนแทบไม่เหลือเบาะแสอะไรให้ตามต่อได้เลย ความกดดันจากผู้บังคับบัญชาเบื้องบนที่ต้องการผลงาน และสื่อมวลชนที่คอยจี้ถาม ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าสะสม

“น่ารำคาญจริงๆ ฝนตกเฉอะแฉะแบบนี้ พวกมิจฉาชีพคงไม่ออกมาเพ่นพ่านหรอกมั้ง” เธอรำพึงกับตัวเองเบาๆ พลางถอนหายใจยาว พ่นไอสีขาวออกมาปะทะอากาศเย็น

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง... เมทินีก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

มันเริ่มต้นจากความรู้สึกชาวาบแปลบปลาบที่บริเวณท้ายทอย ราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอ่อนๆ แล่นผ่านเส้นประสาทไขสันหลังโดยตรง ความเย็นยะเยือกของสายฝนที่สัมผัสผิวหน้าถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มประหลาด ที่จู่ๆ ก็ปะทุขึ้นจากภายในช่องท้องน้อยอย่างกะทันหัน หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น ผิดจังหวะ และรัวเร็วอย่างไม่มีเหตุผล จังหวะการสูบฉีดเลือดเร็วและแรงเสียจนเธอรู้สึกได้ถึงเสียงชีพจรที่เต้นตุบๆ ดังก้องอยู่ที่ขมับทั้งสองข้าง

“โอ๊ย... อะไรเนี่ย... อาการหน้ามืดเหรอ? หรือว่าเป็นไข้?” เธอพึมพำ เอามือข้างที่ว่างแตะหน้าผากตัวเอง แต่กลับพบว่าผิวหนังของเธอกำลังร้อนผ่าวราวกับคนจับไข้สูง

ทว่า... ความร้อนรุ่มนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ช่องท้อง แต่มันเริ่มลามเลีย คืบคลาน แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ราวกับมีเปลวไฟแห่งราคะที่มองไม่เห็นกำลังแผดเผาอยู่ใต้ผิวหนัง ความรู้สึกแปลกประหลาด เสียวซ่าน และวาบหวามที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในขณะปฏิบัติหน้าที่ หรือแม้แต่ในเวลาปกติ กำลังก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง... มันคือความปรารถนา ความรุ่มร้อน ความกระหายในกามารมณ์ที่รุนแรงจนแทบยืนไม่อยู่

ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในหัวของเธอแทรกซ้อนกับภาพถนนเบื้องหน้า เป็นภาพที่เลือนรางแต่กลับกระตุ้นอารมณ์ทางเพศได้อย่างรุนแรง... ภาพของมุมมืดสกปรกใต้สะพานลอย ภาพของใครบางคนที่มอมแมมและเหม็นสาบ กำลังรอคอยเธออยู่ที่นั่น รอคอยที่จะย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอ

จิตสำนึกและเกียรติยศของตำรวจหญิงกองปราบที่ถูกหล่อหลอมและฝึกฝนมาอย่างดี พยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง 'ไม่... นี่มันบ้าอะไรกัน! ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่ ฉันเป็นตำรวจ ฉันต้องมีสติ!' เธอพยายามสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความรู้สึกบ้าตัณหานี้ออกไป กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดเพื่อเรียกสติ แต่มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ 

คลื่นสัญญาณบงการจิตใจที่รัชชาส่งมา กำลังทำปฏิกิริยากับคลื่นสมองของเมทินีโดยตรง มันเจาะทะลวงกำแพงป้องกัน เข้าไปทำการ 'Bypass' กระบวนการคิดเชิงตรรกะ เหตุผล และศีลธรรม ในสมองส่วนหน้า (Prefrontal Cortex) อย่างราบคาบ และพุ่งเป้าไปที่การกระตุ้นสมองส่วนอมิกดะลา (Amygdala) และไฮโปทาลามัส (Hypothalamus) ซึ่งควบคุมสัญชาตญาณดิบเถื่อนและอารมณ์ความใคร่โดยตรง

เหตุผล กฎระเบียบ จรรยาบรรณวิชาชีพ ความรังเกียจต่อความสกปรก... ทุกสิ่งที่เคยเป็นตัวตนของ 'ผู้กองเมย์' กำลังถูกบดขยี้และพังทลายลงทีละน้อย ภายใต้อำนาจเด็ดขาดของ LUST Note

เธอเริ่มหอบหายใจถี่และหนักหน่วงขึ้น ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออกรับอากาศเย็นๆ หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและร่องอก ผสมปนเปกับน้ำฝน ความอึดอัดจากชุดเครื่องแบบสีกากีที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจและเกียรติยศ บัดนี้กลับกลายเป็นพันธนาการที่น่ารำคาญและรัดรึงจนอึดอัด เธอรู้สึกอยากจะฉีกทึ้งมันออกไปให้พ้นตัว ปลดเปลื้องทุกอย่างให้เปลือยเปล่า

โดยที่สมองส่วนเหตุผลสั่งการไม่ได้ ขาเรียวยาวในกางเกงสแล็คของเธอเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า... ไม่ใช่ไปตามเส้นทางลาดตระเวนที่กำหนดไว้ แต่เธอกำลังหมุนตัวและมุ่งหน้าเดินโซเซตรงไปยังตรอกมืดและเหม็นอับใต้สะพานลอย ราวกับมีเชือกที่มองไม่เห็นกระตุกดึงจิตวิญญาณของเธอไป ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปด้วยความร่านกระสันที่พุ่งทะลุปรอท

...

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ลึกลงไปภายใต้ความมืดมิดและมุมอับใต้สะพานลอย นายจ่อย ชายเร่ร่อนผู้ต่ำต้อย กำลังนอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนแผ่นกระดาษลังชื้นแฉะ เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและบางเฉียบไม่สามารถปกป้องเขาจากความหนาวเย็นของสายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาได้ 

ชีวิตของเขาจมดิ่งอยู่กับความหิวโหย ความบ้าคลั่ง และความสิ้นหวังมานานนับปี จนเขาลืมไปหมดแล้วว่าความรู้สึกของการเป็นมนุษย์ หรือความสุขทางโลกีย์นั้นเป็นอย่างไร สมองที่เลอะเลือนของเขามักจะจินตนาการถึงแต่อาหารตกหล่น เศษข้าวก้นถุง หรือเศษเหรียญที่คนใจบุญโยนให้เพื่อประทังชีวิตไปวันๆ

แต่คืนนี้ ท่ามกลางสายฝนพรำ... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

จู่ๆ จ่อยก็เบิกตากว้าง ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นเหม็นอับของกองขยะ เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนระอุที่แล่นปราดดั่งสายฟ้าฟาดไปทั่วร่างที่ผอมโซ ความสั่นเทาจากความหนาวเย็นและอาการหิวโซหายเป็นปลิดทิ้ง มันถูกแทนที่ด้วยความรุ่มร้อนดั่งไฟนรกโลกันตร์ที่แผดเผาและไปกระจุกตัวอยู่ตรงเป้ากางเกงที่สกปรกโสมม

ความรู้สึกทางเพศที่หลับใหลและตายด้านไปเนิ่นนานนับสิบปี ถูกกระชากให้ตื่นขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด รุนแรง และป่าเถื่อนที่สุด!

แก่นกายที่เคยเหี่ยวเฉาไร้ค่าภายใต้กางเกงเปื้อนคราบ บัดนี้กลับพองขยายและแข็งขืนชูชันขึ้นมาอย่างรุนแรงจนปวดหนึบ ความต้องการทางเพศที่อัดแน่น ดิบเถื่อน และไร้การควบคุม พุ่งพล่านเข้าสู่สมองส่วนที่ลึกที่สุดของเขา มันลบเลือนความรู้สึกหิวโหย ลบเลือนความเจ็บปวด ลบเลือนความกลัว และลบเลือนความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดจนหมดสิ้น

ในหัวของนายจ่อยตอนนี้ ไม่มีพื้นที่ให้กับการใช้ความคิดใดๆ อีกต่อไป มีเพียงสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าที่กำลังติดสัดอย่างหนัก เขากระหาย... กระหายที่จะได้ปลดปล่อยน้ำกาม กระหายที่จะได้ครอบครอง และฝังตัวตนอันสกปรกของเขาเข้าไปในร่องรอยแห่งความบริสุทธิ์ของใครสักคน

ภาพลางๆ ภาพหนึ่งปรากฏชัดขึ้นในจิตใต้สำนึกที่บิดเบี้ยวของเขา... เป็นภาพของสตรีผู้เลอโฉม สตรีผู้สูงศักดิ์ในชุดเครื่องแบบสีกากีที่รัดรูป สตรีที่กำลังเดินโซเซเข้ามาหาเขาในความมืด สตรีที่จะมาเป็นที่ระบายความใคร่ เติมเต็มความกระหายที่กำลังจะทำให้เขาคลุ้มคลั่งจนสติแตก

จ่อยยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกและไร้เรี่ยวแรง กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่ถูกขับเคลื่อนจากสัญชาตญาณดิบทางเพศที่ถูกระบบคอมพิวเตอร์กระตุ้น ลมหายใจของเขาหอบถี่และหนักหน่วงราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาที่เคยมืดบอดและเหม่อลอย บัดนี้แดงก่ำและวาวโรจน์ไปด้วยตัณหาราคะที่ทะลักทลาย ถูกควบคุมและบงการโดยสมบูรณ์แบบจาก LUST Note

เขายืนจ้องมองออกไปในความมืดมิดของตรอกแคบๆ มือสากกร้านที่เต็มไปด้วยคราบขี้ไคลลูบคลำเป้ากางเกงที่ตุงแน่นของตัวเอง รอคอยการมาถึงของเหยื่อสาวแสนสวย... หรือแท้จริงแล้ว อาจจะเป็นเขาและเธอทั้งคู่ที่เป็นเหยื่อของการทดลองที่วิปริตและบ้าคลั่งที่สุดในค่ำคืนนี้

คลื่นความถี่บงการจิตใจยังคงแผ่ซ่าน บีบคั้น และหลอมรวมสองชีวิตที่แตกต่างกันสุดขั้วคนละชั้นวรรณะ ให้เดินหน้าเข้าสู่เวทีแห่งราคะที่ไม่มีใครอาจหลีกหนีโชคชะตานี้ได้... บททดสอบที่สกปรกที่สุดของรัชชา กำลังจะถูกเปิดม่านขึ้นเพื่อทำลายทุกจรรยาบรรณให้ย่อยยับในไม่ช้า...