่บ่ายวันนั้นปลาทูตั้งใจเคลียร์งานให้เสร็จ เพื่อที่จะได้กลับไปหาไทเกอร์ที่บ้าน ทว่าตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าคนที่เขาเฝ้ารอมาตลอดระยะเวลา 10 ปีนั้น กำลังทำเื่ใหญ่ที่บ้านแล้ว เพล้ง!! พลั้ว!! ตุ่บ!! คนใช้หลายคนวิ่งออกมาดูว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น เสียงข้าวของหล่นแตกกระจายเต็มพื้น หนึ่งในนั้นคือป้าสาย เเกเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไปตามสุนีย์มาดู ซึ่งในตอนนั้นสุนีย์กำลังทำความสะอาดห้องนอนของนภาอยู่..
"เกิดเื่ใหญ่แล้วค่ะคุณผู้หญิง"
"ป้าสาย..นีย์บอกหลายครั้งแล้วว่าให้เรียกสุนีย์ตามเดิม คำว่าคุณผู้หญิงควรเอาไว้ใช้เรียกคุณนภาคนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหมคะ?"
"ก็ยังดีที่จำกำพืดตัวเองได้ ว่าตัวเองอยู่ระดับไหนแล้วแม่ฉันอยู่ระดับไหน!!!"
"คุณไทเกอร์!!!" สุนีย์หันไปมองหน้าป้าสาย เธอพยักหน้าประหนึ่งจะบอกว่าเื่ที่เธอจะมาแจ้งก็คือเื่นี้นี่แหละ สุนีย์พยักหน้าตอบกลับและพยายามตั้งสติเอาไว้
"ใช่..ผมเอง ทักทายครับป้าสุนีย์ อ่อ .ไม่ใช่สิตอนนี้คุณได้ชื่อว่าเป็แม่เลี้ยงผมแล้วนี่สวัสดีอีกครั้งนะครับคุณแม่เลี้ยง!!"
"เอ่อ..คุณหนูคะ คุณหนูมาเหนื่อยๆ สายว่าเดี๋ยวสายทำอะไรให้ทานก่อนดีไหมคะ"
"ป้าสายออกไปก่อนได้ไหมครับ พอดีผมมีเื่จะคุยส่วนตัวกับคุณแม่เลี้ยงของผมนะครับ" ขณะที่ไทเกอร์กำลังคุยกับป้าสาย แววตาของเขาก็ยังคงจับจ้องไปที่แต่สุนีย์ หากเปรียบเทียบไทเกอร์เป็สัตว์ล่าเนื้อ ป่านนี้สุนีย์คงเหลือแต่กระดูกไปแล้ว
"เเต่ป้าว่า…."
"ออกไปเถอะค่ะแม่สาย นีย์ไม่เป็อะไรค่ะ"
"ใช่ครับก็แค่แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงเขาจะคุยกัน มันไม่มีอะไรใหญ่โตหรอกครับ ก็แค่ทักทายตามประสาไม่ได้เจอกันนานถึง 10 ปีนะครับ" ไทเกอร์พูดเสียงดังเน้นทุกคำกระชากคำพูดใส่สุนีย์จนป้าสายรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกแน่นอนว่าตอนนี้เดชาออกไปประชุมข้างนอกทั้งบ้านเหลือแค่สุนีย์กับคนใช้เท่านั้น
"ก็ได้ค่ะ..เเต่ถ้ามีอะไรให้สายช่วย..บอกได้นะคะ"
"นี่ป้าสายคิดว่าผม จะทำร้ายแม่เลี้ยงผมหรอกครับ"
"ป่ะ เปล่าค่ะ…สายเเค่…."
"ถ้าเปล่าก็เชิญครับ ผมจะได้คุยสักที!!"
"ค่ะๆๆ" ป้าสายรีบเดินออกจากห้องไปในขณะที่ไทเกอร์เดินตามไปเพื่อกดล็อคประตูไม่ให้ใครเข้ามาอีก เขาหันมามองสุนีย์ด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว วินาทีนี้สุนีย์ได้แต่นิ่งเงียบเพราะเธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเธอบ้าง เพราะจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาเธอโดนไทเกอร์กระทำมาไม่น้อย เธอนิ่งเงียบยืนก้มหน้าอยู่ข้างเตียงของนภา ไทเกอร์เห็นเช่นนั้นก็เริ่มจู่โจมสุนีย์ทันที
"เธอเข้ามาทำอะไรในห้องนอนของแม่ฉัน?"
"สุนีย์ก็เข้ามาทำความสะอาดปกติค่ะว่าเเต่คุณเดชาทราบหรือยังคะว่าคุณไทเกอร์กลับมาแล้วน่ะค่ะ ให้ป้าโทรบอกคุณพ่อให้ไหมคะ?" สุนีย์พยายามเดินเลี่ยงไปหาโทรศัพท์เพื่อจะโทรบอกเดชาว่าตอนนี้ไทเกอร์กลับมาถึงบ้านแล้ว เเต่ทว่าไทเกอร์กลับกระชากเเขนสุนีย์ไว้เต็มเเรงจนร่างเธอเซไปชนเข้ากับเสาเตียง
"ไม่ต้องสาระแน พ่อฉันเดี๋ยวฉันบอกเอง ฉันรู้นะว่าเธอจะโทรฟ้องพ่อฉันว่าฉันจะมาทำร้ายเธอ เเต่ก็นั่นแหละ…มันถึงเวลาที่เธอจะต้องรับกรรมแล้ว เพราะตอนนี้ฉันกลับมาแล้วและฉันจะมาทวงทุกอย่างของแม่ฉันคืนรวมถึงพ่อฉันด้วย!!จำเอาไว้ เธอ..ไม่ได้คู่ควรกับพ่อฉันเลยสักนิด!!"
"ป้าไม่เคยคิดที่จะมาแทนที่คุณนภาและที่สำคัญป้าก็ไม่ได้เป็คน….."
"พอ!!!" ไทเกอร์ะโใส่หน้าสุนีย์จนเธอใและหยุดชะงัก ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าความโกรธของไทเกอร์มีไม่สิ้นสุดจริงๆและการกลับมาของไทเกอร์ครั้งนี้ชีวิตของเธอจะต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถึงตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยอีกแล้ว สุนีย์พยายามอ้อนวอนให้ไทเกอร์ปล่อยเธอผ่านม่านน้ำตาที่มันกำลังจะไหลออกมา
"จริงไม่จริงฉันจะเป็คนพิสูจน์เอง ส่วนเธอก็เตรียมรับมือไว้ให้ดีแล้วกัน เพราะฉัน..ไม่หยุดเเค่นี้แน่..นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น จำไว้!!" ไทเกอร์ผลักตัวสุนีย์ให้ล้มลง ก่อนที่เขาจะเดินออกไป ทันทีที่เปิดประตูไทเกอร์ก็เห็นป้าสายยืนทำตัวลุกลี้ลุกลนอยู่หน้าประตูเพราะเธอเป็ห่วงว่าไทเกอร์จะทำอะไรไม่ดีกับสุนีย์อีก ไทเกอร์ยิ้มและโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆป้าสาย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก
"ป้าสายไม่ต้องห่วงหรอกครับเธอยังไม่ตาย นี่มันห้องนอนแม่ผม ผมไม่ยอมให้ผู้หญิงจิตใจสกปรกมานอนตายในห้องนอนแม่ผมแน่!! นี่เป็คำเตือนครั้งเเรกจากผมเท่านั้น…อ่อ..ถ้าอยากโทรไปฟ้องพ่อก็เชิญนะครับผมไม่แคร์!!" ไทเกอร์ยืดตัวขึ้นเอามือล้วงกระเป๋าแล้วเดินผ่านป้าสายไปอย่างไม่สนใจอะไร ด้านป้าสายนั้นเธอรีบวิ่งเข้าไปดูสุนีย์ด้วยความเป็ห่วงและภาพที่เห็นคือ สุนีย์ร้องไห้ล้มฟุบอยู่กับพื้น ที่เเขนมีรอยช้ำ ป้าสายแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าเด็กน้อยที่นิสัยดีในวันนั้นจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ เวลาหกโมงเย็นเป็เวลาเลิกงานของปลาทู ขณะที่เขาเก็บของจะกลับบ้านเสียงมือถือก็ดังขึ้นปลาทูรีบหยิบมือถือมารับโดยที่ไม่ได้ดูเบอร์ปลายสายและเขาก็ต้องทำหน้าใอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เพราะสิ่งปลายสายได้บอกมานั้นมันทำให้เขาไม่อยากเชื่อเล
ยว่าเขาจะได้ยินคำๆนี้….
632
