ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 59 

        จีเซล

        “ เขาอย่างนั้นเหรอ ”

        “ หมอนั่นสินะเขาเป็นใครอย่างงั้นหรอ? ”เดย์ค่อนข้างอยากรู้เป็นพิเศษเพราะเห็นความแข็งแกร่งของคนผู้นั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ

        “ หัวหน้าทหารของเมืองแห่งนี้จีเซลเคยได้ยินว่าเขาเป็นอดีตนักผจญภัยที่มีระดับอยู่ในระดับถึงA+ ”

        “ เป็นคนที่มีความสามารถและมีอนาคตไกลเป็นอย่างมากรู้สึกว่าจะเป็นชายที่ถูกขนาดนามว่าแนวหน้าไร้พ่าย”

        “ เมื่อก่อนเขาเคยเป็นนักผจญภัยชื่อเสียงของเขาโด่งดังเลยทีเดียวในหมู่นักผจญภัยด้วยกัน”

        “ นั่นเป็นเรื่องประมาณเมื่อสักสิบปีก่อนได้ละมั้งตั้งแต่ในตอนนั้น”

        “ ชื่อเสียงของเขาถูกขนานนามว่าเป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งในด้านการสั่งการและก็การควบคุมแนวหน้าในการต่อสู้”

        “ เห็นบอกว่าเขาเคยรับหน้าที่เป็นหัวหน้าของนักผจญภัยในการเข้าไปเคลียร์ดันเจี้ยนหลายต่อ”

        “ เขาสามารถเคลียร์ดันเจี้ยนระดับเอพีมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากได้ด้วยทีมของเขา”

        “ จีเซลทหารของเมืองแห่งนี้มีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากอย่างที่ตัวของเจ้ามองเห็น”

        “ ภายในเมืองแห่งนี้เพราะว่ามีเขาอยู่พวกนักผจญภัยเลยไม่ค่อยกล้ามีเรื่องกันสักเท่าไหร่”

        “ เมื่อไหร่ที่นักผจญภัยมีเรื่องการแน่นอนว่าสิ่งที่นักผจญภัยเหล่านั้นต้องเจอคือการมีปัญหากับจีเซล”

        “ เเละคนคนนั้นเค้าเป็นคนที่ไม่มีใครอยากจะมีปัญหาด้วย”

        “ หลังจากที่เขาเป็นนักผจญภัยมาสักพักสร้างชื่อเสียงมากมายแต่อยู่ๆเขาเองก็ถอนตัวจากการเป็นนักผจญภัยแล้วก็มาเป็นทหารไข่ในเมืองแห่งนี้”

        “ ในช่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมาด้วยความสามารถของเขาก้าวสามารถพัฒนาระดับของตนเองไต่เต้าจนขึ้นมาเป็นหัวหน้าทหารภายในเมืองได้” 

        “ ส่วนเกี่ยวกับเรื่องว่าทำไมตัวของเขาถึงถอนตัวออกมาจากการเป็นนักผจญภัยระดับแนวหน้าตัวของข้าเองก็ไม่รู้เช่นเดียวกันว่าเหตุใด” ซิลเวอร์พูดขึ้นมาตามข้อมูลที่ตัวเองรู้

        เกี่ยวกับตัวตนของจีเซลมีผู้คนหลายคนที่ล่วงรู้เป็นอย่างดี

        เขาเป็นเหมือนกับผู้คุมกฎภายในเมืองแห่งนี้ไม่มีนักผจญภัยคนไหนหรอกที่กล้ามีเรื่องกันตราบใดที่ยังมีเขาเป็นคนที่คอยควบคุมภายในสถานที่แห่งนี้อยู่

        แล้วก็เพราะว่าเป็นเพราะเขานี่แหละมันเลยทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ภายในเมืองและเมืองแห่งนี้สงบสุข

        เดย์ได้ยินแบบนั้นเขายิ่งรู้สึกสงสัยเข้าไปใหญ่เกี่ยวกับตัวตนของชายผู้นั้น

        ในตอนนี้เขากำลังรู้สึกสงสัยว่าเหตุใดคนผู้นั้นถึงออกจากการเป็นนักผจญภัยและก็มาเป็นทหารภายในเมืองแห่งนี้

        เดย์คิดในใจของตนเอง “มองดูจากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ว่ามองอย่างไรฐานะของคนเป็นทหารก็น่าจะต่ำต้อยกว่านักผจญภัย”

        “ สังเกตได้จากพวกทหารบริเวณด้านหน้าเมืองที่แสดงท่าทางที่เคารพและก็ค่อนข้างจะนอบน้อมต่อนักผจญภัยสั้นก็เป็นสิ่งที่สามารถสังเกตุได้”

        “ เรามีเหตุผลอะไรที่คนผู้นั้นจะออกจากการเป็นนักผจญภัยมาเป็นทหารที่มีฐานะต่ำกว่า”

        “ น่าประหลาดใจ ”

        “ แต่ก็เอาเถอะนั่นไม่ใช่เรื่องที่ตัวของเราจำเป็นจะต้องสนใจ”เดย์รู้สึกว่าตนเองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปมันก็ปวดหัวเสียเปล่า

        เพราะแบบนั้นเขาจึงโยนเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกไปจากหัวอย่างรวดเร็ว

        ในขณะที่สนทนากันจนเสร็จมันก็ถึงเวลาที่เวนดี้เดินลงมาจากด้านบน 

        พวกเขานัดกันเอาไว้ว่าจะไปเดินซื้อเสื้อผ้าให้กลมกลืนกับผู้คนและก็ไปสำรวจเมืองแห่งนี้

        เดย์และพวกของเขากำลังจะไปเดินสำรวจภายในเมืองแห่งนี้ซิลเวอร์รับหน้าที่อาสาเป็นคนนำทางอย่างไรภายในเมืองแห่งนี้พวกเขาเองก็เพิ่งเดินทางเข้ามา

        พวกเขาเดินทางออกไปเริ่มไปสำรวจภายในเมืองแล้วก็เริ่มซื้อเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆให้กลมกลืนกับภายในสถานที่อย่าง

        ผ่านไปทั้งวันเดินทางกลับมาที่พักของตนเองในช่วงหัวค่ำพวกเขาทานอาหารที่ทางที่พักจัดไว้ให้จากนั้นก็แยกย้ายกันขึ้นไปบนห้อง

        เดย์และพรรคพวกของเขาได้เปลี่ยนชุดของตนเองให้กลมกลืนกับผู้คนที่อยู่ภายในยุคสมัย

        เดย์สวมใส่กางเกงขายาวใส่เสื้อสีดำในตอนนี้เขาสวมใส่เสื้อผ้าที่กลมกลืนกับผู้คนภายในยุคสมัยนี้เรียบร้อยแล้ว

        ต่อจากนี้ในตอนที่เดินอยู่บนถนนก็คงจะไม่มีใครสังเกตเห็นเขาได้แล้วก็ไม่มีใครสนใจเขา

        เดย์นั่งอยู่ภายในห้องของตนเอง 

        เขากำลังนั่งอยู่ภายในห้องคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันจ้องมองหน้าต่างจากระบบที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองในตอนนี้

        “ ความแข็งแกร่งของเราในตอนนี้เพิ่มขึ้นมากแล้วแต่ว่ามันเองก็ยังไม่มาก” 

        “ หลังจากที่เดินทางเข้ามาภายในเมืองก็รู้ได้ในทันทีว่ามีเรื่องราวต่างๆต้องจัดการ”

        “ การจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกที่เปลี่ยนแปลงไปไม่ง่ายดายเลยแม้แต่น้อย”

        “ วัฒนธรรมที่เปลี่ยนแปลงสิ่งที่จำเป็นจะต้องใช้งานตอนนี้แต้มพอยท์ให้ของเราเองก็ยังเหลืออยู่  ”

        “ พวกมันสามารถเอาไปใช้งานได้หลายอย่างแต่ในตอนนี้ตัวของเราเองก็จัดการก่อนว่าตนเองจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น”

        “ ใช้ชีวิตและกลมกลืนกับภายในโลกใบนี้จำเป็นจะต้องใช้หลายๆอย่าง”

        “ นักผจญภัยอย่างงั้นเหรอลองเป็นนักผจญภัยดูดีหรือเปล่าบางทีมันอาจจะทำให้ตัวของเราสามารถทำความเข้าใจกับโลกใบนี้ได้รวดเร็วขึ้นก็ได้”

        เดย์กำลังคิดหนักเกี่ยวกับเรื่องการเป็นนักผจญภัย

        …

        วันถัดมา

        เช้าวันถัดมาเดย์และพรรคพวกของเขาได้มานั่งประชุมกันภายในห้องทำการจับเข่าสนทนากันอย่างจริงจัง 

        “ นักผจญภัยอย่างงั้นหรอ ” เวนดี้พูดขึ้น

        “ ใช่แล้วฉันลองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาทั้งคืนเลยตอนนี้พวกเรามาอยู่ภายในกลุ่มคนที่แตกต่าง”

        “ ฉันเองก็อยากจะรู้ว่าภายในโลกใบนี้มันมีอะไรบ้างเลยคิดดูแล้วการเป็นนักผจญภัยก็ไม่เลว”

        “ หลังจากที่โลกของเราล้มสลายไปแล้วก็ปรากฏโลกใบใหม่ขึ้นมาเป็นเหมือนกับมิติทับซ้อน”

        “ มากที่พวกเราได้รับมาก็คือสกิลบางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่หันมาส่งเสริมในอาชีพนักผจญภัยของพวกเราก็ได้”

        “ ถ้าพวกเราแข็งแกร่งขึ้นก็จำเป็นต้องสังหารมอนสเตอร์เพื่อให้ได้รับแต้มพอทย์มาอัพสกิลพวกนั้น”

        “ บางทีการเป็นนักผจญภัยอาจจะเป็นคำตอบและเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

        “ ฉันเองก็อยากจะมาถามพวกคุณว่าจะเอาอย่างไรต่อจากนี้ตอนนี้พวกเราเดินทางมาถึงเมืองแห่งนี้”

        “ แน่นอนว่าถ้าทุกคนอยากจะใช้ชีวิตสงบสุขอยู่ที่ภายในเมืองแห่งนี้หรือว่าอยากจะทำสิ่งต่างๆที่แตกต่างออกไปฉันเองก็ไม่ขัดข้อง” เดย์ถามออกมาด้วยความเต็มใจ

        ไม่ว่ามองอย่างไรแล้วเหตุการณ์ในครั้งนี้การตัดสินใจจะเดินทางเข้าสู่เส้นทางและนักผจญภัยก็เป็นทางเลือกของเขาเอง

        “ เรื่องนั้นฉันไม่มีปัญหาหรอก ”

        “ ฉันเองก็ด้วย ”คุณคินและคิวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

        เวนดี้ลังเลอยู่เล็กน้อยก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็พูดออกมา“ เอาแบบนั้นก็ได้ถึงยังไงฉันก็ไม่รู้จะไปไหนอยู่แล้ว  ”

        พวกเขาทั้งหมดทำการตกลงกันเรียบร้อยแล้วต่างพากันหันหน้ากันมองไปมาพยักหน้าเเล้วเดย์ก็พูดขึ้นมา “ถ้าแบบนั้นก็เอาแบบนี้แล้วกันพวกเราเดินทางไปที่สำนักงานนักผจญภัยก่อนเริ่มทำการลงทะเบียนแล้วต่อจากนี้จะทำอะไรก็ลองดู”

        “ เพราะว่าตามที่ตัวของฉันลองสอบถามมาแล้วรู้สึกอาชีพนักผจญภัยจะเป็นสิ่งเดียวที่พวกเราสามารถ”

        “ พวกเราที่คนเหล่านี้เรียกว่าชาวต่างโลกไม่มีอาชีพใดรับรองเลยในตอนนี้นอกจากการใช้แรงงานก็มีเพียงแค่อาชีพนักผจญภัยเท่านั้นที่พอจะทำได้และได้เงิน ”

        “ ไม่เพียงเท่านั้นการที่ลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยมันจะเป็นเหมือนกับสิทธิพิเศษแล้วก็เป็นสิ่งที่ยืนยันตัวตนพวกเราได้”

        “ มันจะทำให้ทั้งภายในอาณาจักรและก็สถานที่ต่างๆจะยอมรับพวกเรา”

        การลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยมีประโยชน์หลายอย่างหลังจากที่ลองศึกษาและสอบถามมาเป็นอย่างดีแล้ว

        มันทำให้เขาได้ล่วงรู้ว่าถ้าลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยจะถูกยอมรับจากทางอาณาจักรถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนต่างโลกก็ตาม

        “ เอาล่ะถ้าแบบนั้นก็ไปกันเลยเดินทางไปที่สำนักงานนักผจญภัยกัน”

        พวกเขาทั้งสี่คนลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วก็รีบมุ่งตรงไปยังสำนักงานนักผจญภัยที่ตั้งอยู่กลางเมือง

        จบบท