จอมยุทธ์ซุปตาร์

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        ไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงเดินทางกลับมาถึงที่บ้านตอนบ่ายโมงกว่า  ทันทีที่เข้าบ้าน  ไป๋หู่รีบออกมาจากห้องและวิ่งลงบันไดมาหาไป่ฉี

        “พี่ฉี  ซีหยานซ้อมผมอีกแล้ว” ไป๋หู่รีบฟ้องทันที  เมื่อเช้านี้เขาโดนหลี่ซีหยานถีบอีกแล้ว

        “นายต้องเลิกนิสัยกอดคนแทนหมอนข้างได้แล้วนะ” ไป่ฉีกล่าว

        “โธ่...พี่ควรเข้าข้างผมนะ” ไป๋หู่บ่นอุบอิบ

        “ไป่ฉี  พวกเรากำลังจะออกไปซื้อของกัน  จะไปด้วยกันไหม” หลี่ซีหยานเดินออกมาจากห้องแล้วตะโกนลงมาถาม  วันนี้เขาแต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนส์  แต่ถึงแบบนั้นเขากลับดูมีบรรยากาศความเป็นผู้ใหญ่ให้เห็น  ผิดกับไป๋หู่ที่อายุเท่ากัน

        “ไปสิ  แต่ขอไปเปลี่ยนชุดหน่อย  แล้วต้องทำอะไรกับหน้าอีกนิด” ไป่ฉีกล่าว

        “พี่จะปลอมตัวเหมือนตอนออกรายการซุปตาร์จำแลงเหรอ” ไป๋หู่ถาม

        “ใช่  ส่วนนาย  ไปอาบน้ำซะ” ไป่ฉีตอบ

        “หงะ” ไป๋หู่สะดุ้ง

        “คิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่านายยังไม่ได้อาบน้ำ  นายอยากเป็นน้องฉัน  นายต้องสะอาด  แล้วก็ไปเรียนรู้วิธีดูแลตัวเองจากซีหยานบ้าง” ไป่ฉีกล่าว

        “แต่ผมไม่ชอบ  มันยุ่งยากอ่ะ” ไป๋หู่กล่าว

        “ครีมของมู่เทียน  ไปซื้อมาใช้ซะ  อาบน้ำเสร็จทาตัวนี้ตัวเดียวจบ” หลี่ซีหยานกล่าว

        “ครีมที่พี่ฉีเป็นพรีเซ็นเตอร์นั่นน่ะเหรอ” ไป๋หู่ถาม

        “ใช่  เดี๋ยวตอนไปห้าง  เราแวะซื้อด้วยเลย  กระปุกแรกฉันจะซื้อให้ก่อน” หลี่ซีหยานกล่าว

        “ขอบใจ  ซีหยาน  นายเป็นคนดีที่สุด” ไป๋หู่กระโดดกอดหลี่ซีหยาน

        “ออกไปเลยเจ้าตัวสกปรก  ฉันอาบน้ำแล้ว  นายไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย” หลี่ซีหยานพยายามผลักไป๋หู่ออก

        “พี่ชิงชิงจะไปด้วยกันไหมครับ” ไป่ฉีถาม

        “แล้วฉันต้องปลอมตัวด้วยรึเปล่า” เมิ่งชิงชิงหัวเราะคิกคิก

        “ไม่ต้องหรอกครับ  พี่ไม่ค่อยได้ออกหน้ากล้องเท่าไหร่  คงไม่มีคนจำพี่ได้หรอก” ไป่ฉีกล่าว

        'เก็บกวาดพวกปาปารัสซี่ให้เรียบร้อย' ไป่ฉีส่งปราณไปสั่งคนของเขาทันที

        'ทราบแล้วครับ' หน่วยสอบแนมรับคำสั่งและตัดการติดต่อไป

        ไป่ฉีใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำแต่งตัว  รวมถึงใช้หน้าของอวี้หยาง   พวกเขานั่งรถที่มีเมิ่งชิงชิงเป็นคนขับไปยังห้างแห่งหนึ่ง  ระหว่างทางไป่ฉีกดสมาร์ทโฟนเพื่อทำอะไรบางอย่าง

        เมื่อมาถึงห้าง  ไป่ฉีพาเพื่อน ๆ และเมิ่งชิงชิงไปยังร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่ง  เมิ่งชิงชิงดูจะไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่  แต่ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก  เพราะตรงหน้าเขาคือร้านห้องเสื้อเทียนซานของเมิ่งเจี่ยนั่นเอง  แต่พวกเขาเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นว่าตั้งแต่เข้ามาในห้าง  หญิงสาวหลายคนต่างมองพวกเขาไม่วางตา  สิ่งที่พวกเธอเห็นคือ  กลุ่มชายหนุ่มเดินเข้าไปในร้านเทียนซานที่เป็นแบรนด์เสื้อชั้นนำระดับโลก  แน่นอนว่าส่วนมากลูกค้ามักมาสั่งตัดมากกว่าจะซื้อแบบสำเร็จรูป  พวกเธอไม่ต้องเดาเลยว่าฐานะทางบ้านของชายหนุ่มเป็นอย่างไร  แต่พวกเธอก็ไม่มีความกล้าพอที่จะเข้าไปทักทาย

        “สวัสดีค่ะ  คุณลูกค้า  มีอะไรให้รับใช้คะ” หญิงสาวที่เป็นพนักงานตรงเข้ามาหาพวกไป่ฉีด้วยท่าทางสุภาพ

        “นัดช่างตัดเสื้อ  คุณจางหลินซิน  เอาไว้ครับ” ไป่ฉีเปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เป็นหลักฐานการจอง  ที่ส่งมาจากปู่เมิ่งเจี่ย

        “ค่ะ  เชิญคุณลูกค้าทางนี้เลยค่ะ” พนักงานรีบพาพวกไป่ฉีเข้าไปทันที  เพราะลูกค้าที่สามารถนัดจางหลินซินได้ต้องเป็นลูกค้าระดับ VIP เท่านั้น  ตอนแรกเธอแปลกใจมากที่จางหลินซินเข้ามาที่ร้าน  ปกติจางหลินซินจะอยู่ช่วยงานประธานเมิ่งเจี่ยที่สตูดิโอ  แต่วันนี้กลับเข้ามาที่ร้านสาขา  ที่แท้ก็มีลูกค้า VIP เข้ามานี่เอง

        พนักงานเดินนำพวกไป่ฉีไปที่หน้าห้องซึ่งอยู่ด้านในสุดของร้าน  เธอเคาะประตูก่อน 3 ครั้ง และบอกว่าลูกค้าที่นัดไว้มาถึงแล้ว  ไม่มีเสียงตอบรับ  หากแต่ประตูห้องถูกเปิดออกทันที

        “พี่กำลังรออยู่เลย  เสี่ยวไป่” จางหลินซินมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับบนใบหน้า  แม้ไป่ฉีจะไม่ได้ใช้หน้าของตนเอง  แต่เขาได้ส่งข้อความไปบอกกับเมิ่งเจี่ยแล้ว  คาดว่าจางหลินซินคงรู้เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน  จึงพอเดาได้ว่าไป่ฉีเป็นคนไหน  เพราะส่วนสูงของเขาต่างกับไป๋หู่และหลี่ซีหยานมากพอสมควร  การทักทายแบบเป็นกันเองของจางหลินซินสร้างความขนลุกขนพองให้พนักงานหญิงเป็นอย่างมาก  ทั้งที่ตอนเข้ามาที่ร้าน  จางหลินซินยังปั้นหน้ายักษ์อยู่เลย  ต่อให้เป็นลูกค้า VIP ขนาดไหนก็ไม่มีทางที่เธอจะยิ้มแบบนี้กับลูกค้าแน่  แล้วการเรียกชื่อนั่นอีก  ราวกับคนสนิทคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

        “พี่สาวจาง  วันนี้รบกวนแล้ว” ไป่ฉีกล่าว

        “รบกวนอะไรกัน  เข้ามาก่อนสิ” จางหลินซินกล่าว  พวกไป่ฉีเดินเข้าไปข้างใน  ด้านในมีห้องสำหรับลองเสื้อผ้า 1 ห้อง และราวแขวนเสื้อเรียงกันมากมาย  ไป่ฉีคาดว่ามันคงเป็นเสื้อที่ลูกค้าสั่งตัด

        “ว้าว  พี่ฉี  พี่มาสั่งตัดชุดอะไรน่ะ” ไป๋หู่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        “ชุดนักเรียน” ไป่ฉีตอบ

        “อ๋อ ชุดนัก........  พี่ว่าอะไรนะ” ไป๋หู่ถามย้ำ

        “ชุดนักเรียน” ไป่ฉีตอบเช่นเดิม

        “มันจะตัดทันได้ไงล่ะพี่ฉี  พรุ่งนี้ต้องไปเรียนแล้วนะ” ไป๋หู่ถาม

        “วันนี้มารับเสื้อ” ไป่ฉีกล่าว

        “นี่เสื้อของเธอนะเสี่ยวไป่ ลองสวมดูก่อนว่าใช้ได้ไหม  ส่วน 2 ชุดนี้ของเสี่ยวไป๋กับเสี่ยวหลี่” จางหลินซินกล่าวพร้อมกับส่งเสื้อกับกางเกงนักเรียนให้กับทั้ง 3 คน  บรรยากาศที่เป็นกันเองของเธอ  ทำให้ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานหายเกร็งได้บ้าง  แต่สุดท้ายตอนลองเสื้อพวกเขาก็ทำอย่างเบามือ  ราวกับว่าถ้าออกแรงมากไป  แขนเสื้อกับตัวเสื้อคงหลุดออกจากกันแน่

        ทั้ง 3 คนผลัดกันเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกมาส่องกระจกบานใหญ่  ไป๋หู่หมุนซ้ายหมุนขวาไม่หยุด  ส่วนหลี่ซีหยานยืนดูตัวเองในมุมต่าง ๆ  ด้านไป่ฉีนั้นมองด้วยสายตาสงบนิ่ง  จนจางหลินซินกำมือแน่นเพราะลุ้นว่างานจะผ่านรึเปล่า

        จางหลินซินเป็นช่างตัดเย็บของเมิ่งเจี่ย  เธอมีฝีมือรองลงมาจากเมิ่งเจี่ย  งานตัดชุดนักเรียนครั้งนี้  ตอนแรกเธอไม่อยากทำด้วยซ้ำ  เพราะมันไม่ได้ท้าทายอะไรแม้แต่น้อย  แต่คำของเมิ่งเจี่ยที่กล่าวว่า  ความเรียบง่าย บางครั้งมันชก็คือความสมบูรณ์แบบ  เธอไม่เข้าใจจนกระทั่งได้เห็นคนทั้ง 3 ใส่ชุดนักเรียนที่เธอตัด

        'ราวกับเทพเซียนลงมาจุติยังโลกมนุษย์จริง ๆ  เสี่ยวหลี่เป็นหนุ่มมาดนิ่ง  เสี่ยวไป๋เป็นหนุ่มร่าเริ่ง   เสี่ยวไป่เป็นหนุ่มที่ไร้ที่ติจริง ๆ  ถ้าฉันอายุพอ ๆ กับพวกเขาล่ะก็.......' จางหลินซินแค่ติด  หัวใจเธอก็เต้นรัวราวกับเธอกลับไปเป็นสาววัยแรกรุ่นอีกครั้ง

        “เรียบร้อยดีครับ” ไป่ฉีกล่าว  หลังจากตรวจชุดที่เหลือเรียบร้อยแล้ว

        “เดี๋ยวจะเรียกให้พนักงานมาจัดการแพ็กให้นะ” จางหลินซินกล่าว

        “ได้ครับ  ขอบคุณนะครับพี่จาง  นี่เป็นงานออกแบบที่ผมคิดว่าพี่น่าจะชอบ” ไป่ฉีหยิบซองสีน้ำตาลขนาดไม่ใหญ่มากให้กับจางหลินซิน

        “ขอบคุณมากนะ  มีอะไรเรียกใช้งานพี่สาวได้ตลอดนะ” จางหลินซินกล่าว  ขณะที่กอดซองกระดาษสีน้ำตาลไว้แน่น  ต่อให้เมิ่งเจี่ยอยากดู  เธอก็ไม่มีวันให้เขาดูหรอก  เพราะไป่ฉีร้องขอให้เธอตัดชุดสำหรับออกงานงานหนึ่งในสิ้นปีนี้ให้

        ใช้เวลาไม่นานพวกไป่ฉีได้รับชุดกันเรียบร้อยแล้ว  ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานถามราคาชุด  เพราะพวกเขาไม่อยากรบกวนเงินของไป่ฉี

        “พวกนายเป็นเพื่อนฉันนะ  ของแค่นี้ฉันจ่ายให้เพื่อนได้น่า” ไป่ฉีกล่าวขณะกำลังเดินไปร้านสินค้าของมู่เทียน  ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานก็ยังถามซ้ำ  แต่พอทราบราคาที่ไป่ฉีจ่ายไป

        “ขอบคุณมากเลยพี่ฉี  งั้นผมขอรับไว้เลยนะ” ไป๋หู่เป็นคนเปลี่ยนท่าทีเป็นคนแรก

        “ขอบใจมาก” หลี่ซีหยานกล่าวสั้น ๆ

        ปัง

        เสียงปืนดังขึ้นตอนที่พวกไป่ฉีเดินผ่านหน้าธนาคาร  ไป่ฉีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปบังเมิ่งชิงชิง  พร้อมกับขยับนิ้วมืออย่างรวดเร็วไปข้างหน้าเพื่อคีบบางสิ่งที่พุ่งมา

        “พี่โหดไปไหม” ไป๋หู่เห็นกระสุนหยุดคาอยู่ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลางของไป่ฉี

        “เพิ่งเคยเห็นนะเนี่ย  คิดว่าจะมีแต่ในหนังเท่านั้นที่ทำได้ซะอีก” หลี่ซีหยานกล่าว  แต่เมิ่งชิงชิงหน้าซีดไปแล้ว  ไม่ใช่แค่ตกใจ  แต่สิ่งที่เธอเห็นที่นิ้วไป่ฉี  ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า  ถ้าไป่ฉีไม่เข้ามาขวางแล้วหยุดกระสุนนัดนี้ไว้  ป่านนี้เธอคงโดนลูกตะกั่วนี่เข้ากลางหัวแน่ ๆ

        หลังเสียงปืนดังขึ้น  มีลูกค้าหลายคนในธนาคารวิ่งออกมา  ด้านในไป่ฉีเห็นมีพนักงานรักษาความปลอดภัยนอนจมกองเลือดอยู่ 2 คน  ส่วนคนร้ายที่ถือปืนมี 3 คน  หนึ่งในนั้นกำลังเอาปืนจ่อพนักงานที่ช่องบริการให้เอาเงินสดใส่กระเป๋าเป้  อีกคนยืนคุมไม่ให้ลูกค้าของธนาคารที่เหลือขยับไปไหนและให้หมอบลงกับพื้น  ส่วนคนร้ายคนที่สาม  ยืนอยู่ด้านหลังของพนักงานช่องบริการ  เพื่อคุมพวกพนักงานอีกที

        “พี่ชิงชิง  หลบไปก่อนนะครับ  ส่วนไป๋หู่กับซีหยาน  ฝากเสื้อฉันหน่อย  แล้วพาพี่ชิงชิงไปหลบในที่ปลอดภัย” ไป่ฉีรีบควบคุมสถานการณ์ทันที

        “นายจะทำอะไร  คนร้ายมันมีปืนนะ  ยังจะเข้าไปอีก   นายอยากตายรึไง  อีกอย่างพวกมันมีตัวประกัน  ถ้านายเข้าไป  พวกมันอาจจะยิงตัวประกันได้นะ” เมิ่งชิงชิงพยายามพูดโน้มน้าวไป่ฉีไม่ให้เข้าไป

        “ไม่ต้องห่วงครับ  รับรองว่าแม้แผลถากไหล่ก็ไม่มี” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะนำแมสมาใส่ และสวมแว่นดำ  พร้อมทั้งทำให้กล้องวงจรปิดโดยรอบใช้งานไม่ได้ชั่วคราว  ก่อนจะเดินเข้าไปในธนาคาร  ทำให้โจรที่ควบคุมลูกค้าของธนาคารหันมา  ขณะที่ไป๋หู่กับหลี่ซีหยานช่วยกันพาเมิ่งชิงชิงออกมา

        “แกเป็นใคร  มาทำอะไร” คนร้ายที่ควบคุมลูกค้าของธนาคารถาม

        “แค่คนที่จะแวะมาทำธุระที่นี่  แต่ดันมีพวกชอบสร้างความเดือดร้อนมาก่อกวนเวลาแห่งความสุขของผม  ซ้ำปืนที่ยิงเมื่อครู่  ยังเกือบยิงเข้าที่หัวของแฟนผม  ผมคงยอมไม่ได้” ไป่ฉีกล่าวจบก็ปล่อยจิตสังหารรุนแรงใส่  ทำให้คนร้ายตรงหน้าที่คุมตัวลูกค้าธนาคารไว้  ถึงกับช็อกหมดสติทันที

        “เฮ้ย  เป็นไรวะ” คนร้ายที่กำลังถือปืนจ่อพนักงานช่องบริการอยู่หันไปมองเพื่อนของตนที่ตอนนี้  นอนตาเหลือกน้ำลายฟูมปากอยู่  ก่อนจะมองไปที่ไป่ฉีและเขาก็ต้องปะทะกับจิตสังหารที่พุ่งเข้าหาเขาจนช็อกสลบไปอีกคน  แน่นอนว่าไป่ฉีใช้พลังจิตวิญญาณใส่เซฟตี้ของปืนคนร้ายไว้เรียบร้อย

        “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน  แกตาย” คนร้ายคนสุดท้ายตัดสินใจยิงใส่ไป่ฉี

        แกรก ๆ

        “บ้าเอ๊ย  กระสุนขัดลำ” คนร้ายพูดขึ้น  พอพนักงานได้ยินแบบนั้น ต่างก็ลุกขึ้นมาแล้วตะครุบตัวคนร้ายเอาไว้ได้

        สถานการณ์คลี่คลายลง  ไป่ฉีจัดการลบความทรงจำเกี่ยวกับตัวเขาออกจากทุกคนที่เห็นเหตุการ์ แล้วค่อยเดินมาสมทบกับเพื่อนของเขา

        “ไปร้านมู่เทียนกัน” ไป่ฉีกล่าว  ขณะที่เมิ่งชิงชิงจับไป่ฉีหมุนไปหมุนมาเพื่อดูว่ามีแผลตรงไหนรึเปล่า

        “เฮ้อ  ดีที่นายไม่บาดเจ็บ  แต่คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ” เมิ่งชิงชิงกล่าวตักเตือนไป่ฉี

        “ได้ครับที่รัก” ไป่ฉีกระซิบข้างหู

        “ฮึ่ย” เมิ่งชิงชิงไม่รู้จะพูดยังไง  เธอเขินจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

        หลังจากนั้นพวกไป่ฉีเดินกันต่อ  เพื่อไปที่ร้านมู่เทียน  โดยไม่ได้รู้เลยว่าพวกเขาจะได้เจอคนรู้จักของเมิ่งชิงชิงที่นั่น  ซ้ำยังเป็นคนรู้จักที่สนิทกับเจ้าตัวตอนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันอีกด้วย

_______________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+