ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

คนของนิกายวายุโลหิต
ช่วงเช้า หลังจากที่หลินเฉินไปส่งหลิงหลิงที่โรงเรียนอนุบาลแล้ว เขาก็เดินกลับบ้านอย่างช้าๆ ไม่ได้รีบร้อนอะไร ขณะเดียวกันก็ขบคิดบางเรื่องไปด้วย ซึ่งเรื่องที่เขาขบคิดก็คือเรื่องซื้อบ้าน
บอกตามตรงว่าเขาอยากที่จะซื้อบ้าน ให้พ่อแม่และลูกสาวของเขาได้อยู่อย่างสุขสบายมากกว่านี้
ด้วยเงินที่มีมากกว่าพันล้านหยวน การซื้อบ้านสักหลังไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย แต่ก็ติดปัญหาอยู่เช่นเดิม
ปัญหาที่ว่าแน่นอนว่าเป็นเพราะเขาไม่รู้จะอธิบายกับพ่อและแม่ของเขายังไงดีว่าเอาเงินมาจากไหน
ถ้าจะให้เขาบอกว่าเอามาจากคนที่ถูกเขาฆ่า นั่นก็ออกจะเกินไป ด้วยเรื่องนี้ มันทำให้หลินเฉินคิดหนักไม่น้อย
“แกน่ะ” ขณะที่หลินเฉินกำลังเดินอยู่ ไม่คาดฝันว่าจะถูกใครบางคนเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลินเฉินชะงักเท้า หันมองไป เห็นชายวัยกลางคนและชายหนุ่มในชุดจีนโบราณยืนอยู่ไม่ไกล คนที่เรียกเขาอย่างไม่สุภาพเมื่อครู่นี้ เป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าแฝงความโหดเหี้ยมเอาไว้
“แกมีเรื่องอะไร?” หลินเฉินพูด น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ในเมื่ออีกฝ่ายเรียกเขาว่า ‘แก’ เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องสุภาพ
ใบหน้าของชายหนุ่มและชายวัยกลางคนเปลี่ยนไป พวกเขาคิดไม่ถึงว่าหลินเฉินจะกล้าพูดอย่างเมื่อครู่นี้ออกมา
ต้องรู้ก่อนนะว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา หากแต่เป็นผู้ฝึกตน ทั้งยังเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งมากด้วย พวกเขาล้วนอยู่ในระดับเทพสวรรค์กันทั้งคู่
“แกพูดใหม่อีกครั้งซิ!” ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็น เขามีระดับพื้นฐานฝึกตนอยู่ในระดับเทพสวรรค์ขั้นต้น สำหรับคนธรรมดาอย่างหลินเฉิน เขาไม่ได้เห็นเป็นอะไรอื่นนอกจากมด
เป็นมดตัวจ้อยที่เขาจะบี้ให้ตายเมื่อใดก็ได้!
ที่เขาเรียกหลินเฉินเมื่อครู่นี้ เป็นเพราะว่าต้องการถามทาง เดิมทีเขาคิดว่าหลินเฉินจะแสดงความนอบน้อมต่อเขา แต่มันไม่ใช่เลย เรื่องนี้บอกตามตรงว่าทำให้เขาโกรธ
“แกมีเรื่องอะไร ถ้าไม่มีฉันจะได้ไป” หลินเฉินพูดอีกครั้ง น้ำเสียงที่ใช้ เป็นน้ำเสียงเดียวกันกับเมื่อครู่นี้
“รนหาที่ตาย!” ชายหนุ่มตวาดออกมา เตรียมที่จะเข้าไปฆ่าหลินเฉิน แต่เป็นชายวัยกลางคนหยุดเขาไว้ “เซี่ยโหมว”
ได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะชื่อเซี่ยโหมวหยุดลงในทันที แต่ภายในแววตาของเขาก็ยังคงมีความต้องการฆ่าต่อหลินเฉินอยู่
“น้องชาย พวกฉันไม่ได้อยากหาเรื่องหรอกนะ แต่คำพูดของน้องชายมันเกินไป ทางที่ดีขอโทษพวกเราซะ พวกเราจะได้ไม่เอาเรื่อง” ชายวัยกลางคนมองหลินเฉิน ก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม
แต่ภายใต้รอยยิ้มของเขา เห็นได้ชัดว่าซ่อนความน่ากลัวเอาไว้
หลินเฉินกระพริบตาครั้งหนึ่ง อยากที่จะหัวเราะออกมาอยู่บ้าง
คำพูดของเขามันเกินไป?
เกินไปตรงไหน?
เขาไม่รู้เลยว่าสมองของชายวัยกลางคนใช้ตรรกะอะไรถึงได้คิดออกมาได้แบบนี้ เขาส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้ เลิกสนใจชายวัยกลางคนและชายหนุ่ม ก้าวเดินต่อไป เพื่อเดินกลับบ้าน
เห็นว่าหลินเฉินไม่สนใจคำพูดของตัวเอง ชายวัยกลางคนก็โกรธขึ้นมา ดวงตาของเขาหรี่ลง สาดประกายความต้องการฆ่าออกมา
“ศิษย์พี่จะปล่อยมันไปแบบนี้เหรอ?” เซี่ยโหมวทนไม่ไหวต้องพูดออกมา ถ้าจะให้ปล่อยหลินเฉินไปแบบนี้ เขายอมไม่ได้ อย่างน้อยถ้าไม่ได้ฆ่า อย่างนั้นก็ให้เขาสั่งสอนก่อนก็ยังดี
“ใครว่าจะปล่อยมันไป?” ชายวัยกลางคนยิ้ม พลังปราณระดับเทพสวรรค์ขั้นกลางกระจายออกไปจากร่างกายของเขา ปกคลุมรอบด้าน พื้นที่นี้ไว้ เพื่อไม่ให้คนสนใจ
จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าออกไปก้าวหนึ่ง แค่ก้าวเดียวของเขาก็มาปรากฏตัวขึ้นที่ตรงหน้าของหลินเฉิน หมัดถูกใช้ออก จุดหมายคือใบหน้าของหลินเฉิน
หมัดนี้ชายวัยกลางคนไม่ได้ออมแรง ชัดเจนว่าต้องการฆ่าหลินเฉินให้ตายในหมัดเดียว!
หลินเฉินหยุดเท้าลงตั้งแต่วินาทีที่ชายวัยกลางคนมาปรากฏตัวที่ตรงหน้าของตัวเอง เมื่อเห็นชายวัยกลางคนชกมาที่ใบหน้าของเขา
ดวงตาของเขาก็สาดแสงเย็นชา มือพลิกวูบ กระบี่สีดำปรากฏขึ้นมาในมือ ตวัดผ่านคอของชายวัยกลางคนไป จากนั้นเก็บกระบี่เข้าไปในแหวนมิติ เอียงศีรษะหลบหมัดของชายวัยกลางคน และเริ่มเดินต่อไป
ด้านชายวัยกลางคน ดวงตาเบิกกว้าง หมัดที่ชกออกหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อขึ้น ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ไม่...ไม่!” มีสองคำหลุดออกมาจากปากของชายวัยกลางคน ศีรษะของเขาพลันหลุดจากคอ ร่วงหล่นลงพื้น แสงแห่งชีวิตในดวงตาเลือนหาย ชัดเจนว่าตายแล้ว
ก่อนตาย นอกจากความหวาดกลัวเขา เขายังมีความเสียใจ เป็นความเสียใจอันลึกล้ำไม่มีที่สิ้นสุด
ถ้าหากเขารู้ก่อนว่าการหาเรื่องหลินเฉิน จะทำให้เขาถูกฆ่าตายในเสี้ยววินาที เขาไม่มีทางทำแน่
เพราะแต่เดิม เขาและหลินเฉินก็ไม่รู้จักกัน หรือมีความแค้นอันใดต่อกันมาก่อน เรียกได้ว่าการตายของชายวัยกลางคนในวันนี้ เป็นการตายอย่างเสียเปล่าอย่างแท้จริง
“ศิษย์พี่!” ใบหน้าของเซี่ยโหมวซีดขาวลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างกายของเขาพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวพวยพุ่งขึ้นมาในใจของเขา
หลินเฉินที่เดินอยู่พลันหายตัวมาปรากฏตัวหน้าของเซี่ยโหมว คว้าจับไปที่ลำคอของเซี่ยโหมวอย่างรวดเร็ว
ในเมื่อเขาฆ่าชายวัยกลางคนไปแล้ว เขาย่อมไม่อาจที่จะปล่อยเซี่ยโหมวไป เนื่องจากจะมีปัญหาตามมาในภายหลัง หากว่าเขาปล่อยเซี่ยโหมวไป
เซี่ยโหมวที่ถูกหลินเฉินบีบคอเอาไว้ ใบหน้าซีดขาวยิ่งขึ้น เฉกเช่นเดียวกันกับความหวาดกลัวที่ยิ่งมาก็ยิ่งมาก
เขาพยายามใช้สองมือแกะมือของหลินเฉินออก อย่างไรก็ตาม มือของหลินเฉินที่บีบคอของเขาอยู่ ราวกับคีมเหล็กอย่างไรอย่างนั้น
ไม่ว่าเซี่ยโหมวจะพยายามมากแค่ไหน ใช้แรง ระเบิดพลังออกมาทั้งหมดก็ไม่สามารถที่จะเอามือของหลินเฉินออกจากคอของตัวเองได้
“กะ...แกฆ่าฉันไม่ได้!” เซี่ยโหมวพลันร้องออกมา เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว “ถะ...ถ้าแกฆ่าฉัน นิกายวายุโลหิตที่ฉันสังกัดอยู่ไม่เอาแกไว้แน่!”
ถ้อยคำพูดของเซี่ยโหมวเป็นคำขู่อย่างเห็นได้ชัด ถ้าหากว่าเป็นผู้ฝึกตนคนอื่น อาจจะกลัวนิกายวายุโลหิต แต่มันไม่ใช่สำหรับหลินเฉิน เขาไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่รู้จักนิกายวายุโลหิตอะไรนี่ด้วยซ้ำ
แกร่ก!
เขาพลันบีบคอของเซี่ยโหมวจนกระดูกคอหัก เสียงกระดูกหักดังออกมา ดวงตาของเซี่ยโหมวเบิกโพล่งขึ้นแทบถลน เขามองหลินเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เขาคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่า ขนาดเขายกอ้างชื่ออันยิ่งใหญ่ของนิกายวายุโลหิตออกมาแล้ว หลินเฉินยังคงกล้าฆ่าเขา
ประกายแสงแห่งชีวิตเลือนหายไปจากดวงตาของเซี่ยโหมวอย่างรวดเร็ว
แม้จะฆ่าเซี่ยโหมวไปแล้ว หลินเฉินยังไม่ได้จัดการกับศพของอีกฝ่ายแต่อย่างใด เขารู้สึกสงสัยกับคำพูดเมื่อครู่นี้ของอีกฝ่ายไม่น้อย จึงเลือกที่จะดูความทรงจำของเซี่ยโหมว
“นี่มัน...” หลินเฉินพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเขาได้ดูความทรงจำทั้งหมดของเซี่ยโหมว
จบบทที่ 95

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 95 : คนของนิกายวายุโลหิต

คล้ายกับเรื่องยอดคุณพ่อขั้นเทพ ที่คุณอ่าน

ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 95 : คนของนิกายวายุโลหิต

คล้ายกับเรื่องยอดคุณพ่อขั้นเทพ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้