(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        เมื่อเงาร่างของหลงอินเลือนหายออกไปจากบ้านพัก

        หวงเยี่ยที่นอนแข็งค้างอยู่กับที่มาโดยตลอดก็คล้ายสูญเสียแรงยึดเหนี่ยวในทันที ไหล่ที่ตึงเครียดค่อยๆผ่อนคลายลงอย่างช้าๆ ก่อนที่ตัวของเขาจะปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการที่มองไม่เห็น

        ลมหายใจนั้นหนักอึ้งยิ่งนัก

        ใบหน้าและแววตาของเขาที่เคยสงบนิ่ง กลับเผยความสั่นไหวอย่างชัดเจน

        ความไม่อยากจะเชื่อปรากฏขึ้นในดวงตา เหมือนเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่ควรเกิดขึ้นจริง

        “อะไรกัน.. ข้าอุตส่าห์ปิดบังความหวาดกลัวของตนเองแล้วนะ!”

        “แต่เพียงแค่สบเข้ากับนัยน์ตาสีทองที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์แห่งคมเขี้ยว.. หัวใจของข้าก็แทบจะหยุดเต้นไปเลยละ”

        ขณะที่พูด ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอกของตนเอง รู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงเร่งเร้าอยู่ภายใน ความทรงจำเมื่อครู่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของดวงตาสีทองที่จ้องลึกเข้ามา ฉีกกระชากทุกความลับออกจากจิตใจโดยไม่ต้องใช้คำพูด

        เขากัดฟันแน่นเล็กน้อย

        “นี่น่ะเหรอราชันย์มังกร!”

        คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นปนสั่นสะท้านอย่างชัดเจน แม้ในตอนแรกจะฝืนยืนหยัด ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามควบคุมทุกท่วงท่าทุกถ้อยคำให้มั่นคง แต่ลึกลงไปแล้ว ความกดดันที่ได้รับนั้นรุนแรงยิ่งกว่าที่คิดไว้หลายเท่า

        ราชันย์มังกรก็คือราชันย์มังกร มิใช่สิ่งมีชีวิตที่มนุษย์จะสามารถเผชิญหน้าได้อย่างง่ายดาย

        หากเปรียบเทียบกันแล้ว สิ่งมีชีวิตที่งดงามดั่งภาพวาดเช่นนั้น กลับซ่อนพลังอำนาจที่เหนือยิ่งกว่านักล่ามังกรระดับเก้าเสียอีก การดำรงอยู่ของนางไม่ได้เป็นเพียงตัวตน หากเปรียบเสมือนระเบิดที่พร้อมจะระเบิดทำลายทุกสิ่งได้ทุกเมื่อ

        หวงเยี่ยหลับตาลงชั่วครู่

        ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาอีกครั้ง

        รูปลักษณ์ของนางในร่างมนุษย์

        ความงดงามที่ยากจะละสายตา

        เส้นโค้งที่อ่อนช้อยและเย้ายวน

        มือที่ยกขึ้นแตะสัมผัสเนินอกของตนเองอย่างไม่ลังเล

        เขากลืนน้ำลายในลำคอโดยไม่รู้ตัว

        “เกือบไปแล้วจริงๆ..”

        เสียงพึมพำที่ดังออกมาแฝงทั้งความเสียดายและความโล่งใจในเวลาเดียวกัน

        และในจังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในจิตสำนึกของเขาอย่างคุ้นเคย

        【ไม่แปลกหรอกคะที่โฮสต์จะหวาดกลัวน่ะ】

        【ตนเองเป็นแค่นักล่ามังกรระดับสองตัวเล็กๆ เมื่อไปอยู่ต่อหน้าราชันย์มังกรผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรไปจากมดปลวก】

        หวงเยี่ยเบะปากเล็กน้อย

        “พูดตรงไปไหมละ?”

        ระบบยังคงหัวเราะคิกคัก

        【แต่หญิงสาวมังกรที่มีนามว่าหลงอินคนนี้น่าสนใจจริงๆเลยนะคะโฮสต์สุดหล่อ】

        【อยากจะรู้เรื่องราวเมื่อประมาณสิบปีก่อนมาก จนถึงขั้นยอมพลีร่างกายให้กับโฮสต์เลยด้วยซ้ำ!】

        【คงอยากจะรู้จริงๆแหละว่าจักรพรรดิมังกรอสูรเพลิงตนนั้นตกตายลงได้ยังไง】

        เสียงหัวเราะดังตามมาอย่างสนุกสนาน ทำให้ตัวของหวงเยี่ยต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย

        “เหอะๆ ก็ใครกันละที่สั่งห้ามไม่ให้ข้าพูดมันออกไป เธอเองไม่ใช่เหรอ?”

        ระบบเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะส่งเสียงฮึคล้ายถูกย้อนจนพูดไม่ออก

        หวงเยี่ยยกมือขึ้นลูบศีรษะตัวเอง ก่อนจะทอดสายตามองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่หลงอินเคยอยู่

        “เฮ้อ.. น่าเสียดายจริงๆ นี่คือโอกาสเพียงครั้งเดียวที่ข้าอาจจะได้สูญเสียความบริสุทธิ์กับสาวที่งดงามและเป็นผู้ชายเต็มตัวแล้วก็ได้”

        ระบบกลืนกินมังกรพอได้ยินคำบ่นของโฮสต์ของตนเข้าไป ก็ถึงกับเงียบงันไปชั่วขณะหนึ่ง ราวกับกำลังพยายามเรียบเรียงถ้อยคำให้เหมาะสมกับสถานการณ์ที่ค่อนข้างจะเกินกว่าที่มันคาดคิดเอาไว้ ก่อนที่น้ำเสียงขบขันจะดังขึ้นในจิตสำนึกของหวงเยี่ยอีกครั้ง

        【นี่โฮสต์คะ?】

        【จะหื่นอะไรก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ】

        โทนเสียงนั้นแฝงความเอ็นดูปนล้อเลียนอย่างชัดเจน มันเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังอมยิ้ม

        【หรือว่าเมื่อกลางวันเกิดติดใจในการกระทำของตนเองขึ้นมาน่ะ】

        หวงเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เสียงของระบบก็ยังคงไหลต่อไปอย่างไม่หยุด

        【หน้าอกที่อวบอิ่มนั้นของหลงชิงเหลียน หรือกระทั่งของหลงอินคนนี้ มันใหญ่โตจนไม่รู้จะอธิบายยังไงดีเลยค่ะ】

        คำพูดที่กล่าวออกมานั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังยั่วยวนให้เขานึกภาพตามโดยตั้งใจ

        และมันก็ได้ผล

        หวงเยี่ยที่เพิ่งจะสงบจิตใจลงไปได้ไม่นาน พลันได้สติขึ้นมาอีกครั้ง

        ความคิดที่เคยถูกกดไว้เริ่มผุดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะถอนออกมาอย่างยาวเหยียด

        “เออ ข้าผิดเองแหละ.. ถูกความชั่วเข้าครอบงำไปเสียได้!”

        เขายกมือขึ้นลูบหน้าผากเบา ๆ คล้ายพยายามขับไล่ภาพในหัวให้จางหาย

        “แต่ก็ช่างมันเถอะ”

        “ตอนนี้นอนไม่หลับแล้วสิ”

        “แถมใกล้ที่จะเช้าแล้วด้วย!”

        ความเหนื่อยล้าปรากฏในแววตา เป็นเพราะจิตใจที่ยังคงวุ่นวายไม่หยุด

        “งั้นโคจรวิชาขับเคลื่อนพลังเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนดีกว่า”

        กล่าวจบ ชายหนุ่มก็นั่งขัดสมาธิในท่วงท่าที่มั่นคง มือทั้งสองวางประสานกันเบาๆบนตัก ลมหายใจค่อยๆถูกปรับให้ยาวและสม่ำเสมอ

        เขาพยายามปล่อยความคิดทั้งหมดให้หลุดลอยออกไปจากห้วงจิต

        ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ นิ่งเพื่อสยบความเคลื่อนไหว ใช้พลังวิญญาณและการฝึกฝนเป็นเสาหลักในการยึดเหนี่ยวจิตใจ

        พลังภายในเริ่มไหลเวียนราวกับสายน้ำที่ค่อยๆรวมตัวกันเป็นกระแส

        ทว่าความสงบนั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน

        ภาพหนึ่งพลันสะท้อนขึ้นมาในความคิดโดยไม่ทันตั้งตัว

        หลงอิน

        ร่างในชุดกี่เพ้าสีดำแนบเนื้อ เส้นโค้งของร่างกายที่เคลื่อนไหวอย่างเย้ายวน ปลายนิ้วที่ลูบไล้เรือนร่างของตนเองอย่างไม่ลังเล

        ความงดงามที่แทบจะไร้ที่ติ

        หัวใจของหวงเยี่ยสะดุดวูบ ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอพลันแปรปรวน

        เขาสำลักน้ำลายในลำคออย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นทันที สีหน้าที่พยายามควบคุมไว้แตกสลายลงเล็กน้อย

        “เฮ้อ...”

        เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

        “ชีวิตนี้ข้าคงไม่อาจอยู่ได้อย่างสงบสุขแล้วละ”

        “เกิดเป็นผู้ชายนี่มันแย่จริงๆเลยนะ”

        คำพูดนั้นออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนที่เขาจะเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายกำลังหันไปสนทนากับบางสิ่งที่ไม่มีตัวตน

        “คิดว่างั้นใช่ไหมละระบบคนสวย”

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นในจิตสำนึกทันที

【นั่นสินะคะ】

น้ำเสียงของระบบเต็มไปด้วยความสนุกสนานอย่างไม่ปิดบัง

        【โฮสต์นี่ช่างซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตนเองดีจริงๆเลยนะคะ】

        【งั้นเป้าหมายหลังจากนี้】

        คำพูดนั้นเหมือนกำลังวาดภาพบางอย่างในอนาคต

        【นอกจากจะต้องเป็นนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งแล้ว】

        【ในอนาคตโฮสต์ก็ต้องมุ่งมั่นที่จะครอบครองสาวงามระดับสุดยอดให้หมด】

        หวงเยี่ยชะงักไปเล็กน้อย

        【หย่าเฟย หลงอิน หรือหลงชิงเหลียน】

        【ทั้งหมดจะต้องอยู่ในมือของโฮสต์ให้ได้】

        เสียงของระบบดังขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงหัวเราะที่แฝงความคึกคะนองเลยก็ว่าได้