ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 129 เพิ่มอายุขัยได้ไหม

     ภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเมืองปิงเฉิง

     เมื่อเครื่องช่วยหายใจหยุดการทำงาน คลื่นหัวใจบนเครื่องกลายเป็นเส้นตรงคนในห้องฉุกเฉินตกอยู่ในความเงียบ

     “ผมอยากรู้ว่าใครที่เป็นคนดึงเข็มสีเงินออกจากตัวผู้หญิงคนนี้”

     นายแพทย์เจิ้งชักสีหน้า กวาดตามองทุกคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน

     “ไม่มีใครพูดใช่ไหม?”

      บรรยากาศกดดัน ผ่านไปเนิ่นนาน สุดท้ายอู๋เต๋อโหยวที่อยู่ในกลุ่มก็ได้เดินออกมาด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ

     “หมอเจิ้ง ผมเองครับ”

     “โอเค” เจิ้งเฉิงพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย “ที่สามารถยื้อชีวิตเด็กผู้หญิงคนนี้เอาไว้ได้ก็เพราะเข็มเงินนี่ คุณทำได้ดีจริงๆ…”

     “หมอเจิ้งครับ ผม…”

     “ไม่ต้องอธิบายกับผมให้มากความหรอกไปคุยกับทางญาติของคนไข้นู่น”

     เมื่อพูดจบ ไฟในห้องผ่าตัดก็ดับลงหมอเจิ้งเดินออกมาจากห้องผ่าตัดเป็นคนแรก

     “จูซือเหลียง!”

     เย่จื่อเฉินถลาเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยดวงตาแดงก่ำพอจูซือเหลียงเห็นเขา ใบหน้าหนักใจนั้นก็ก้มหน้าลงทันที

     “ขอโทษ…”

     พลั่ก!

     ปล่อยหมัดลงบนใบหน้าของจูซือเหลียงแรงเยอะจนถึงขั้นทำให้มุมปากของเขามีเลือดซึมออกมาทันที

     “ขอโทษ คุณมันก็ดีแต่ขอโทษ คุณทำอะไรได้บ้างไหม!”

     “ผม…”

     แอด

     ประตูห้องผ่าตัดถูกผลักออก นายแพทย์เจิ้งเดินออกมาจากข้างใน

     การผ่าตัดไม่สำเร็จใบหน้าของบุคคลที่เก่งกาจท่านนี้เต็มไปด้วยความหมองหม่น

     เขาได้เตรียมตัวรอรับคำต่อว่าของญาติผู้เสียชีวิตไว้แล้วแต่ในตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมา เขากลับเห็นผู้วิเศษคนหนึ่ง

     “เสี่ยวเย่”

     เย่จื่อเฉินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเคร่งเครียดที่เจือไว้ด้วยความประหลาดใจของเจิ้งเฉิง

     นายแพทย์สูงอายุท่านนี้โชคไม่ดีจริงๆ

     ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปดูเหมือนคำยกย่องว่าเก่งกาจของเขาจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว

     “การผ่าตัดไม่สำเร็จใช่ไหม?” เขาเลิกคิ้วถามพร้อมเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจิ้งเฉิง “ดูจากความรู้ทางการแพทย์ของคุณแล้ว น่าจะไม่มีทางทำผิดพลาดในเรื่องง่ายๆแบบนั้นได้นะครับ บอกผมมา ใครเป็นคนดึงเข็มเงินนั่นออก”

     “เธอเป็นคนฝังเข็มเหรอ”

     เจิ้งเฉิงตากระตุก ตอนที่หยางอี่ฉือมาถึง เขาเห็นแล้วว่าบนร่างของเธอได้ฝังเข็มเอาไว้

     เข็มสุริยันต่อชีวิต

     นี่เป็นวิธีการฝังเข็มที่มีให้เห็นแค่ในตำราแพทย์แผนจีน

     ตอนนั้นเขายังคิดในใจอยู่เลยว่าบุคคลที่มีความสามารถท่านไหนเป็นผู้ฝังเข็มคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเพื่อนตัวน้อยคนนี้

     “คุณคิดว่าไงล่ะ?” เย่จื่อเฉินกลอกตาแล้วพูด “ตกลงว่าใครเป็นคนดึงเข็มออกมา!”

     ทันใดนั้น อู๋เต๋อโหยวก็ได้เดินออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ นายแพทย์เจิ้งเฉิงหันไปมองที่เขาเล็กน้อย เย่จื่อเฉินจึงเข้าใจในทันที

     “รองผู้อำนวยการอู๋”

     “ทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่?”

     ระหว่างอู๋เต๋อโหยวกับเย่จื่อเฉินนั้นได้เคยมีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อนแต่ทั้งคู่กลับมาเจอกันที่นี่ หนังตาของเขากระตุก

     “เธอเป็นญาติคนไข้เหรอ?”

     “ผมเป็นคนฝังเข็ม”

     เย่จื่อเฉินตาแดงก่ำ ก่อนจะกำหมัดต่อยไปที่จมูกของอู๋เต๋อโหยว

     เลือดไหลรินออกมาจากจมูกของอู๋เต๋อโหยว เย่จื่อเฉินถลึงตาก่นด่า

     “ไม่มีปัญญาทำอะไรสักอย่าง ดีแต่อ้างถึงจรรยาบรรณแพทย์ในโรงพยาบาลขอบอกเอาไว้เลยนะคุณอู๋เต๋อโหยว เรื่องของเราสองคนมันยังไม่จบ”

     พูดจบ เย่จื่อเฉินก็เดินเข้าไปในห้องผ่าตัด

     ทีมแพทย์ที่อยู่รอบๆ ไม่มีใครขวางทางตามการส่งสายตาของนายแพทย์เจิ้งเฉิง และเมื่อเย่จื่อเฉินเข้ามาในห้องผ่าตัดแล้วเย่จื่อเฉินก็หันไปตะโกนบอกจูซือเหลียง

     “ทำสิ่งที่คุณควรทำซะ”

     “เข้าใจแล้ว”

     จูซือเหลียงพยักหน้ารับ แล้วเดินเข้าไปหาอู๋เต๋อโหยว

     ตุบ

     ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง อู๋เต๋อโหยวคุกเข่าลงกับพื้น

     เขารู้ดี ว่าอนาคตของเขาจบลงแล้ว

     เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องผ่าตัดภายในห้องไม่ค่อยเหมือนกับเมื่อครั้งของคุณซูเพราะไม่เห็นวิญญาณของหยางอี่ฉือในห้องผ่าตัด

     “เธอมาได้สักที ฉันมารอเธอตั้งนานแล้ว”

     จู่ๆ ยมทูตขาวก็โผล่ออกมาจากกำแพง เดิมทีเธอจะต้องดึงวิญญาณของหยางอี่ฉือออกมาแล้วแต่ก่อนหน้านี้เย่จื่อเฉินบอกว่าให้เธอรอก่อน และเธอเองก็อยากเจอเขาเหมือนกันจึงยังไม่ได้ลงมือ

     “แล้ววิญญาณของหยางอี่ฉือ…”

      “ยังอยู่ในตัวเธอ ฉันยังไม่ได้ดึงออกมา”

     ยมทูตขาวเอ่ยเสียงเบา และเพราะเธอใส่หมวกทรงสูงสีขาวเอาไว้ด้วยเย่จื่อเฉินจึงไม่รู้ว่าเธอยิ้มหรือไม่ยิ้ม

     “เธอสิ้นอายุขัยแล้วเหรอ?”

     “อืม” ยมทูตขาวพยักหน้า “ก่อนที่จะมา ฉันอ่านบันทึกความเป็นความตายมาแล้ว เธอสิ้นอายุขัยแล้วจริงๆ”

     สิ้นอายุขัยแล้ว

     ก็หมายความว่าชีวิตเธอต้องจบแบบนี้

     บัดซบ

     ด่าตัวเองในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะจูซือเหลียงประมาทถ้าไม่ใช่เพราะอู๋เต๋อโหยวไปแตะต้องเข็ม เธอก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้

     ถ้าจะต่ออายุสามารถขอลูกท้อมาจากซุนหงอคงได้แต่สำหรับวิญญาณที่ตายไปแล้วจะต้องใช้ยาฟื้นคืนชีพของไท่ซางเหล่าจวิน

     ซุนหงอคงยังพอพูดง่าย แต่ไท่ซางเหล่าจวิน…

     ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เรียกได้ว่าตึงเครียดมากๆ

     ติ๊ง!

      ราชาฉู่เจียง : พญายมราชกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วขอบใจมาก

     เยี่ยม!

     เย่จื่อเฉินเงยหน้าพูดกับยมทูตขาว “พญายมราชกลับไปที่นรกแล้วคุณไม่ต้องดึงวิญญาณไปหรอก อยู่กับผมที่นี่ก่อนแป๊บเดียว เดี๋ยวเธอคนนี้อายุขัยก็จะเพิ่มขึ้นแล้ว”

     “พญายมราชกลับมาแล้ว?” ยมทูตขาวถามขึ้น “เธอช่วยท่านกลับมาได้จริงๆ ด้วย”

     แต่ในตอนนี้เย่จื่อเฉินไม่มีกะจิตกะใจจะคุยกับเธอนัก และกำลังจดจ่ออยู่ที่การคุยกับราชาฉู่เจียง

     เย่จื่อเฉิน : ผมต้องการคุยกับพญายมราช

     ราชาฉู่เจียง : ได้

     หลังจากที่ราชาฉู่เจียงตอบกลับมาได้สักพักที่ห้องแชทก็ได้มีข้อความปรากฏขึ้นมาอีก

     พญายมราช : ข้าคือพญายมราช

     เย่จื่อเฉิน : ผมเป็นคนที่ช่วยให้ท่านกลับมายังนรกได้

     ภายในห้องโถงนรกห้องที่หนึ่ง พญายมราชได้อ่านข้อความในโทรศัพท์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองราชาฉู่เจียง

     “ท่านพี่ คนนี้เคยติดต่อกับข้า แล้วบอกว่าสามารถช่วยให้ท่านให้รอดออกมาได้”

     พอนึกย้อนไปถึงคำพูดของยี่หนึงจินกุน ตอนอยู่ที่ประตูสวรรค์ทิศใต้สีหน้าของพญายมราชก็จริงจังขึ้นมา ก่อนจะตอบกลับไป

     พญายมราช : ท่านกับยี่หนึงจินกุน…

     เย่จื่อเฉิน : ผมให้ยี่หนึงจินกุนปล่อยท่านเองแหละ

     เย่จื่อเฉินแสร้งทำเป็นตอบกลับอย่างเย่อหยิ่ง

     พญายมราช : ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณท่านมากจริงๆ

     คำพูดของพญายมราชนั้นจริงใจมากๆ ถึงเขาจะไม่ปล่อยให้ทางสวรรค์จับผิดเขาได้แต่ถ้าทางสวรรค์จะจับเขาขังไว้ที่นั่นหลายร้อยปีก็ยังทำได้

     คนคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

     ยิ่งความสัมพันธ์ของสวรรค์กับนรกในตอนนี้คือตึงเครียดมากถ้าปล่อยให้เขาเป็นชนวนนำทาง สวรรค์กับนรกต้องได้สู้กันแน่ๆ

     ช่วงนี้เจ้าแม่กวนอิมก็ได้ล่าถอยหลบซ่อน จักรพรรดิเทียนฉีกับราชาผีทั้งห้าก็เอาแต่เก็บตัวเงียบ

     เขาจึงเป็นใหญ่ในนรกตอนนี้ ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ละก็…

     แบบนั้นเขาก็ต้องเป็นแพะรับบาปจริงๆ

     เย่จื่อเฉิน : ถ้าจะขอบคุณก็ไม่ต้องพูดเยอะ

     เย่จื่อเฉินแสร้งทำว่าตัวเองนั้นเป็นผู้ลึกลับอีกฝ่ายพอเห็นการตอบกลับมาแบบนี้ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

     พญายมราช : เข้าใจแล้วถ้าอย่างนั้นท่าน…

     เย่จื่อเฉิน : ตอนนี้ผมต้องการให้ท่านช่วยผม

     พญายมราช : เชิญท่านว่ามา

     ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นใคร ทั้งพญายมราชและราชาฉู่เจียงก็ยังไม่แน่ใจโดยเฉพาะความสัมพันธ์ของอีกฝ่ายที่ใกล้ชิดกับทางสวรรค์ขนาดนั้นอีก

     พวกเขาไม่กล้าที่จะดูถูกจริงๆ

     เย่จื่อเฉิน : ในนรกของพวกท่าน ใครเป็นคนรับผิดชอบบันทึกความเป็นความตาย

     พญายมราช : ข้าเอง

     เย่จื่อเฉิน : ดี!

     เย่จื่อเฉินตัดสินใจถามออกไป

     เย่จื่อเฉิน : ผมต้องการให้ท่านเพิ่มอายุขัยให้กับมนุษย์บนโลกได้หรือไม่?

     พญายมราช : เพิ่มอายุขัย?

     พญายมราชนิ่งไป นี่เป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นในนรกมานานนับหมื่นปีแล้ว

     เย่จื่อเฉิน : ใช่เพิ่มอายุขัย ได้หรือเปล่า?