ไม่มียังไม่ได้คิด

"นี้เคน ทำไมเราไม่ไปเตือนให้ทุกคน อพยพไปละ และที่สำคัญพวกเราสู้ไม่ไหวแน่"

เปอร์เซียถามด้วยความสงสัยและความกลัว นั้นทำให้เคนที่เดินนำหน้าอยู่หยุดลง และหันกลับมาพูดด้วยท่าทางที่เหมือนกับ 'แค่นี้คิดไม่ได้หรือไง'

"อยากรู้ หรองั้นฉันจะบอกให้ เราจะไปบอกพวกเขาว่าไง โอ้วกองทัพปีศาจมาแล้วหนีเร็วอย่างงี้หรอ? คิดว่าพวกเขาจะบอกยังไงกับเราละ แน่นอนเขาคงคิดว่าพวกเราบ้าแน่นอน เหอะนี้ยังไม่พูดถึงเวลาที่มีไม่พอให้อพยพแล้วนะ เธอคิดว่าเวลาแค่สิบกว่านาทีนี จะมีคนออกไปจากเมืองได้สักเท่าไหร่ และมันจะวุ่นวายสักแค่ไหน มีแต่ปัญหา สิ่งที่เราจะทำไม่ใช่สู้ให้ชนะอยู่แล้ว แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น ไม่ต้องคิดถึงโอกาศชนะเลย เราทำได้แค่ถ่วงเวลา รอผู้กล้ามาเท่านั้น"

สิ่งที่เคนพูดทำให้เปอร์เซียคิดได้และสิ้นหวังไปในทันทีเพราะตอนนี้ไม่ว่าคิดอย่างไงโอกาศที่พวกเขาทั้งสองคนจะตายนั้นมีสูงมากจนเรียกได้ว่าเป็นการฆ่าตัวตายเลย เคนยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บและเหนื่อยล้า ส่วนเปอร์เซียนั้นพลังถึงแม้จะฟื้นฟูแล้วแต่ก็ยังไม่เต็มที่ ไม่ว่าจะคิดอย่างไงนี้ก็เป็นการฆ่าตัวตาย แต่เธอไม่ได้พูดออกไปเพราะเธอก็รู้ว่าไม่มีทางห้ามได้และไม่มีทางที่เคนจะถอย รวมถึงเธอด้วยเพราะเธอมีสิ่งที่ต้องปกป้องอยู่ จึงทำได้แค่คิดอยู่ในใจเท่านั้น

"งั้นคงต้องลุยสิเนอะ"

"อืม"

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มาถึง ณ ทุ่งที่จะตัดสิ้นความอยู่รอดของพวกเขาและเมืองทั้งเมือง ทุ่งตรงนี้คือที่เดียวกับที่เคยต่อสู้กับ ยัก และ ผู้เฒ่า มาก่อนและเวลาพึ่งจะผ่านมาไม่นาน จึงมีร่องรอยการต่อสู้เหลืออยู่

"ฉันต้องเตรียมตัว"

เคนพูดขึ้นและเริ่มเตรียมตัวทันที เคนมองไปรอบรอบ แล้วเดินตรงไปที่พุ่มไม้ที่จุดนึง และหยิบบางอย่างขึ้นมา

"เตรียมไว้ใช้คราวก่อนแต่ไม่ได้ใช้ก็ใช้มันตอนนี้ละ "

เหลือเวลา อีก 8 นาที ก่อนมอนจะออกมาจากมิติจะออกมาได้

.

.

.

.

.

.

ณ บ้านของผู้กล้า 

เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ ผู้กล้า ลินลี่ แองเจล่า และโรสจึงไม่ได้ไปโรงเรียนและอยู่ที่บ้าน

กริ๊ง ก๊อง กริ๊ง ก๊อง กริ๊ง ก๊อง  กริ๊ง ก๊อง กริ๊ง ก๊อง......

"คุณผู้กล้าค่ะเรื่องด่วนคะ ให้ฉันเข้าไปด้วยค่ะ"

หลังจากพูดจบประตูรั่วก็เปิดเอง นั้นทำให้เจนตกใจเล็กน้อยแต่เธอก็ยังเดินเข้ามาโดยไม่ลังเลตรงไปที่ประตูหน้าบ้านของผู้กล้าและหยุดรอไม่นานประตูก็เปิดออก โดยมีโรสยืนยิ้มรออยู่ที่อีกฝั่งของประตูและเดินนำไปโดยไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว นั้นทำให้เจนรู้สึกแปลก ไม่เหมือนครั้งก่อนก่อน ที่เธอเคยมาเธอเคยมาที่นี้หลายครั้งแต่ทุกครั้งผู้กล้าไม่ก็ ลินลี่จะออกมาต้อนรับแต่ครั้งนี้ นั้นไม่เห็นผู้กล้าแม้แต่เงา และอีกอย่างคร่าวนี้โรสให้ความรู้สึกที่ต่างไปจนเจนรู้สึกได้และรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงจริง "ถึงแล้วค่ะ" ในระหว่างที่เจนเริ่มรู้สึกถึงบางอย่าง โรสที่ยืนอยู่ข้างหน้าก็หันมาและพูดขึ้นทำให้เจนตัดทุกอย่างทิ้งไปและโฟกัสกับสิ่งที่เธอกำลังจะพูด และมองไปทางผู้กล้าที่มีท่าทางที่ แตกต่างไปตอนนี้ผู้กล้ากำลังนั่งอยู่บนโซฟาโดยมีลินลี่นั่งข้างๆ ส่วนแองเจล่านั้นยืนอยู่ข้างหลังของโซฟาที่ผู้กล้าและลินลี่นั่งอยู่ พวกเขาทั้งหมดไม่มีคนพูดหรือยิ้มสักคน ตอนนี้ถ้ามองในภาพรวม 'พวกผู้กล้าตอนนี้เหมือนกำลังรักษาความปลอดภัยอยู่ในระดับที่ค่อนข้างสูง'

"สวัสดีค่ะคุณผู้กล้า...ตอนนี้มิติระดับต่ำกำลังจะวิวัฒนาการเสร็จแล้วค่ะ พวกเราไม่สามารถส่งกองทัพไปได้ทันอย่างแน่นอนค่ะ พวกเราต้องการให้คุณผู้กล้าไปให้ความช่วยเหลือเจ้าหน้าที่พิเศษเคน และเจ้าหน้าที่อาสาสมัครอีกหนึ่งคน เพื่อที่จะปิดมิติมอนสเตอร์ค่ะ ไม่งั้นจะมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก"

เจนไม่รู้เหตุผลที่พวกผู้กล้าต้องทำอะไรแบบนี้แต่เธอก็เพิ่มความระวังตัว ไม่พูดอะไรที่ไม่เกี่ยวข้องและพูดให้สุภาพที่สุดเท่าที่เจนจะคิดได้ในตอนนี้ หลังจากเจนพูดจบแล้วเธอจึงก้มหัวลงเล็กน้อย เพื่อสื่อว่านี้เป็นการขอร้อง

"หึ....ขอพูดตรงๆเลยนะเจน หัวหน้าของเจ้าหนะไม่ไว้ใจพวกข้าแล้วนะ"

ผู้กล้าไม่ได้สนใจสิ่งที่เจนพูดและเปิดประเด็นของเขาขึ้นมาแทน

"ทำไมหรอค่ะเกิดอะไรขึ้น"

เจนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"เหตุผลก็ไปถามหัวหน้าเจ้าเอาเองแล้วกัน ส่วนเรื่องที่เจ้าพูดมาหนะ...ข้าจะรีบไปทันทีก็แล้วกัน"

หลังจากผู้กล้าพูดจบผู้กล้าก็ยืนขึ้นและยกมือขึ้นเหนือหัวของเขาและพึมพัมบางอย่าง

"มหาเวทแห่งการปกป้อง!"

"เวทกับระเบิด"

"มหาเวท....

....

...

..

.

ผู้กล้าพูดออกมามากมายแต่ไม่มีใครในที่นั้นฟังออกเลยแม้แต่คนเดียวนอกจาก โรส แต่ทุกครั้งที่ผู้กล้าพูดออกมาเสียงดังถ้ามองจากข้างนอก จะเห็นแสงบางอย่างปรากฎขึ้นทุกครั้ง บ้างบนพื้นดินบ้างบนอากาศบ้างที่ต้นไม้

"เอาหละ โรสไปกับข้า ลินลี่เป็นเด็กดีอยู่กับแองเจล่านะ"

"ค่ะพี่ชายระวังตัวด้วยนะ"

ลินลี่พยักหน้าและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

"หึ...ไม่เป็นอะไรหรอก"

ผู้กล้าพูดขึ้นและลูบหัวของลินลี่

.

.

.

.

.

.

.

"เอาหละเตรีมตัวเสร็จแล้วพวกมันก็น่าจะมาในอีกไม่นานแล้วนะ...เอ๊ะ"

อยู่ๆ เคนก็คิดบางอย่างได้'เดี๋ยวนะ...หายไปหนึ่งศพ ศพของ ไอตัวสุดท้ายไม่อยู่แล้วแขนมันก็ไม่อยู่ด้วยหรือว่ามันยังไม่ตาย? แล้วมันไปอยู่ไหนในเวลาสามวันที่ผ่านมา หรือมันกลับไปรักษาตัวในมิติ? ทำได้ด้วยหรอวะไม่สิมันน่าจะอยู่แถวนี้ละ'

เคนเพิ่มระดับการป้องกันตัวขึ้นทันทีหลังจากคิดได้

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________