เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​บนเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของตระกูลหวัง ชิงเซียนนั่งไขว่ห้างสวมแว่นกันแดดสีชมพูแปร๋น ในมือถือแก้วน้ำส้มที่ประดับร่มคันเล็กๆ เธอไม่ได้อยู่ในชุดนางเอกผู้อ่อนหวาน แต่มาในลุค "คุณหนูสายฟาด" ที่พร้อมจะด่าทุกคนที่มาขวางทางบ่มเพาะตบะ (ด้วยการกิน) ของเธอ

​[เสียงในใจของชิงเซียน: เหอะ! ให้ข้ามาเที่ยวชายหาดเพื่อกู้โลกเนี่ยนะ? ไอ้ตาแก่พรตขี้เรื้อนนั่นสงสัยจะสติเฟื่องไปแล้วแน่ๆ แต่เอาเถอะ ในเมื่อได้มาฟรี ข้าก็จะจัดให้คุ้มค่าตั๋วเครื่องบินพ่อเลย! ไอ้จอมมารใต้ดินนั่นถ้ามันตามมาถึงภูเก็ต ข้าจะเอาทรายยัดปากมันให้พูดไม่ได้ไปสามชาติเลยคอยดู! แล้วดูไอ้พี่ชายสามคนของข้านั่นสิ... แย่งขนมกันเหมือนเด็กประถม พ่อคะ! พ่อเลี้ยงลูกมายังไงให้กลายเป็นฝูงลิงแบบนี้เนี่ย!]

​พี่ชายทั้งสาม (อี้, ลั่ว, ซิง) ที่กำลังยื้อแย่งมาการองกล่องสุดท้ายกันอยู่ถึงกับหยุดชะงัก พลางหันมามองน้องสาวด้วยสายตาละห้อย "ชิงชิง... น้องด่าพวกพี่ในใจเสียงดังไปนะ พี่ได้ยินชัดจนมาการองจืดชืดหมดแล้วเนี่ย"

​"ใครด่าคะ? หนูยังไม่ได้ขยับปากซักนิด พี่ๆ หูฝาดเพราะเครื่องบินมันเพดานบินสูงไปรึเปล่า?" ชิงเซียนตอบสวนทันควันพลางเชิดหน้าขึ้น

​เฟยหลงที่นั่งอยู่เบาะตรงข้าม แอบหลบยิ้มหลังนิตยสารการบิน เขาเริ่มชินกับเสียง "วิทยุพากย์สด" ในหัวชิงเซียนแล้ว แถมยังรู้สึกว่าเวอร์ชันปากแจ๋วแบบนี้แหละ... คือตัวตนที่ทำให้เขาละสายตาไปไม่ได้

​ณ รีสอร์ตหรู: สมรภูมิแห่งการพักผ่อน 

​ทันทีที่ถึงวิลล่าริมทะเลสุดหรู ชิงเซียนสะบัดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นชุดว่ายน้ำสีเหลืองสดที่มีลายเป็ดใส่แว่นดำ (สไตล์กวนประสาท) เธอเดินลงไปที่สระว่ายน้ำส่วนตัวพลางตะโกนสั่ง

​"พี่ซิง! ไปสั่งกุ้งเผามาสามกิโล! พี่ลั่ว! ไปหาน้ำมะพร้าวมาให้หนู! ส่วนพี่อี้! ไปจองเรือเจ็ตสกี หนูนัดกับปลาโลมาไว้ว่าจะไปสอนมันรำกระบี่!"

​[เสียงในใจของชิงเซียน: หึๆ... นี่แหละคือการสะสมตบะฉบับเซียนหลิน! การใช้เงินพ่อย่อยสลายความเครียดคือยาชูใจชั้นเลิศ! ส่วนไอ้ 'หัวใจนรก' ในท้องข้าน่ะเหรอ? ถ้ามันอยากได้พลังจากความเศร้า ข้าก็จะถมมันด้วยความสุขจากการกินจนมันจุกตายไปเองเลย!]

​เฟยหลงเดินตามออกมาในชุดเสื้อฮาวายลายดอกที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกล่ำๆ พลังเทพสงครามที่ตื่นขึ้นมาครึ่งหนึ่งทำให้เขามีออร่าสีทองจางๆ ปกคลุมตัวจนสาวๆ ในรีสอร์ตเหลียวหลัง

​"ชิงชิง... อย่าเล่นน้ำจนลืมระวังตัวนะ ผมสัมผัสได้ว่าน้ำทะเลวันนี้มัน... เย็นผิดปกติ" เฟยหลงเดินเข้ามาเตือนใกล้ๆ

​[เสียงในใจของชิงเซียน: โอ๊ยยย! พี่เฟยหลงคะ! จะมาทำตัวเป็นตู้เย็นเคลื่อนที่แถวนี้ทำไม? แล้วดูเสื้อนั่นสิ ปลดกระดุมทำไมคะ? อยากให้ข้าเสียสมาธิบำเพ็ญเพียรเหรอ? ข้าบอกเลยนะว่าซิกแพ็กพี่น่ะ... ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก! (มั้งนะ... อ๊ายยย! ลายเส้นตรงหน้าน้องมันชัดเกินไปแล้ว!) ]

​เฟยหลงกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ผมไม่ได้ตั้งใจให้คุณเสียสมาธิครับ ผมแค่... ร้อนน่ะ"

​พลบค่ำ: เมื่อ "เงา" เริ่มทำงาน 

​ขณะที่ทุกคนกำลังล้อมวงกินปิ้งย่างริมหาดอย่างสนุกสนาน (โดยมีชิงเซียนเป็นหัวหน้าแก๊งแทะกุ้ง) บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป หมอกจางๆ สีม่วงเริ่มลอยเหนือผิวน้ำทะเล

​[เสียงในใจของชิงเซียน: มาแล้วสินะ... ไอ้พวกลูกกระจ๊อกไม่มีงานทำ! แอบตามมาถึงทะเลเชียวนะพวกแก สงสัยจะอยากโดนน้ำเกลือล้างแผลใจ!]

​"ทุกคน! อยู่รวมกันไว้!" ชิงเซียนวางหัวกุ้งในมือลง แววตากลายเป็นเซียนสาวผู้ห้าวหาญในพริบตา เธอสะบัดมือเรียกพัดหยกที่ตอนนี้กลายเป็นสีทองสว่าง "พี่อี้! เอายันต์เป็ดที่หนูให้มาแปะที่โต๊ะ! พี่ลั่ว! พี่ซิง! ถือไม้คีบกุ้งไว้เป็นอาวุธ!"

​"ไม้คีบกุ้งเนี่ยนะชิงชิง?!" หวังซิงโวยวาย

​"เออน่า! หนูลงอาคมไว้แล้ว คีบหัวผีหลุดแน่พี่!"

​ทันใดนั้น เงาสีม่วงสามสี่ตนพุ่งขึ้นมาจากผิวน้ำ มันไม่ใช่จอมมาร แต่เป็น "อสูรพรายน้ำ" ที่ถูกจอมมารส่งมาทดสอบพลังของชิงเซียน

​"ส่ง 'กุญแจ' มาให้นายท่านซะ... ยัยมนุษย์เป็ด!" พรายน้ำตนหนึ่งคำราม

​[เสียงในใจของชิงเซียน: ยัยมนุษย์เป็ดงั้นเรอะ?! หนอย... ไอ้ปลาแห้งข้ามปี! แกกล้าเรียกชื่อเล่นที่ข้าตั้งให้ตัวเองแบบนั้นได้ยังไง! วันนี้ถ้าข้าไม่ถลกหนังแกมาทำหนังปลากรอบ อย่าเรียกข้าว่าหลินชิงเซียน!]

​ชิงเซียนไม่ได้แค่คิด เธอพุ่งตัวออกไปท่ามกลางสายตาอึ้งของพี่ชาย ท่าร่างของเธอรวดเร็วประดุจสายฟ้า พัดหยกสับเข้าที่คอพรายน้ำจนแตกกระจายเป็นไอระเหย

​"พี่เฟยหลง! จัดการไอ้ตัวใหญ่ข้างหลังนั่นเลยค่ะ! เอาให้มันรู้ว่าเทพสงครามเวอร์ชันชุดดอกไม้ก็โหดนะโว้ย!"

​พลังที่สั่นคลอน 

​เฟยหลงคำราม พลังสีทองระเบิดออกจากฝ่ามือ เขาซัดพลังใส่พรายน้ำจนน้ำทะเลแยกออกเป็นทาง แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ชิงเซียนกลับรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ท้องน้อย!

​[เสียงในใจของชิงเซียน: อึ๊ก! บัดซบ... ไอ้หัวใจนรกในท้องข้า! มันดันมาสำแดงฤทธิ์ตอนนี้เรอะ! มันกำลังดูดเอาปราณที่ข้าเพิ่งสะสมจากหมูปิ้งไปสู้กับมาร! หนอย... ขี้โกงนี่หว่า!]

​ชิงเซียนทรุดลงกับทราย เฟยหลงรีบพุ่งเข้าไปรับร่างเธอไว้ "ชิงชิง! เป็นอะไรไป?!"

​"หนู... หนูแค่จุกกุ้งมั้งคะ..." ชิงเซียนฝืนปากแจ๋วทั้งที่หน้าซีด

​[เสียงในใจของชิงเซียน: จุกกะผีอะไรล่ะ! พี่เฟยหลง... พลังในตัวพี่มันกำลังดึงดูดไอ้มุกในท้องข้า! ถ้าพี่ไม่ถอยไปตอนนี้ มุกมันจะระเบิดออกมาทางสะดือข้าแน่ๆ! อ๊ากกกก... เจ็บโว้ยยย!]

​เฟยหลงได้ยินดังนั้น แทนที่จะถอย เขากลับรวบตัวชิงเซียนมาจูบที่หน้าผากแรงๆ หนึ่งที! พลังหยางบริสุทธิ์ถูกถ่ายทอดผ่านหน้าผากเพื่อกดทับพลังมืดในตัวเธอ

​"ผมไม่ถอย! และไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรด้วย!" เฟยหลงประกาศเสียงกร้าว

​ชิงเซียนนิ่งค้างไป... พลังในท้องเริ่มสงบลงอย่างประหลาด

​[เสียงในใจของชิงเซียน: เอิ่ม... เมื่อกี้... พี่จูบหน้าผากข้า? แถมยังได้ผลด้วย? นี่ข้าต้องโดนพี่ 'จิ้ม' หน้าผากบ่อยๆ ใช่ไหมพลังถึงจะสงบ? ...แหม ไอ้เทพสงครามคนนี้ มันร้ายกว่าที่ข้าคิดแฮะ!]


​พรายน้ำสลายไปหมดแล้ว แต่สิ่งที่ทิ้งไว้บนหาดทรายคือ "ข้อความ" ที่เขียนด้วยเมือกสีดำ

​"เจ้าปกป้องนางได้วันนี้... แต่กุญแจดอกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดประตูบ้าน แต่มันมีไว้เพื่อ 'ปิด' ชีวิตของคนรอบข้างเจ้า... เลือกเอาเฟยหลง ระหว่าง 'นาง' หรือ 'ครอบครัว' ของนาง!"

​ชิงเซียนมองข้อความนั่นพลางกำหมัดแน่น ความเคร่งขรึมกลับมาปกคลุมใบหน้าเธออีกครั้ง

​[เสียงในใจของชิงเซียน: เลือกแม่แกสิไอ้จอมมาร! ใครจะยอมให้เลือก! ข้าจะเหมาหมดทั้งพี่ชาย ทั้งพ่อแม่ ทั้งพี่เฟยหลง! ถ้าแกอยากได้กุญแจนัก ก็มาเอาที่กรงเล็บข้านี่มา!]

​แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังเครียด หวังอี้ที่เดินไปตรวจดูที่โขดหินก็ร้องเรียกเสียงหลง "ทุกคน! มาดูนี่! เราเจอ 'กาน้ำชา' แบบที่นักพรตคนนั้นถือ... แต่มันมีอยู่เป็นสิบใบเลยนะ!"

​กาน้ำชานับสิบใบวางเรียงรายอยู่บนโขดหิน แต่ละใบมีวิญญาณคนในรีสอร์ตสิงอยู่ข้างใน!