เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ภายในดันเจี้ยนลับ

        “เฮ้อ!”

        “ยี่สิบวินาที พอดีเป๊ะ!”

        หวังเฉินยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพสายตาของเขามองพื้นดินที่เปื้อนเลือดรอบกายอย่างไร้อารมณ์

        เมื่อระดับพลังเพิ่มขึ้นเป็นเลเวล35บวกกับค่าคุณสมบัติที่ได้รับจากปิงชิงเสริมเข้ามาตอนนี้เขาสามารถรับมือกับอสูรเลเวล 40 ได้อย่างง่ายดาย

        ยี่สิบวินาทีสังหารอสูรเผ่าพันธุ์ออร์คยี่สิบตนการสังหารที่มีประสิทธิภาพเช่นนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเขาอย่างสมบูรณ์แบบหลังจากที่กลับมาจากเทือกเขาสรรพสัตว์

        ยามนี้เมื่ออสูรเผ่าพันธุ์ออร์คทั้งยี่สิบตนสิ้นลม ก้นถ้ำก็ปรากฏวงเวทมนตร์สีเลือดขึ้นนั่นคือทางเข้าสู่ด่านต่อไป

        หวังเฉินสะบัดเลือดบนดาบยาวสำหรับผู้เริ่มต้นออกแล้วก้าวเดินมุ่งหน้าสู่วงเวทมนตร์

        ยี่สิบวินาทีในการพิชิตด่านแรกถือเป็นความเร็วที่โดดเด่นเหนือผู้เข้าสอบทุกคนแต่หวังเฉินกลับไม่ได้แสดงความพึงพอใจเลยแม้แต่น้อย

        หากสภาพแวดล้อมในด่านแรกไม่คับแคบเกินไปจนไม่เอื้ออำนวยให้ปิงชิงในโหมดต่อสู้แสดงพลังเขาก็คงจัดการได้เร็วกว่านี้อีก

        “หวังว่าด่านต่อไปจะไม่คับแคบอย่างนี้”

        ขณะที่เขาครุ่นคิดอยู่ในใจร่างของหวังเฉินและปิงชิงน้อยก็หายไปในแสงสีเลือด

        ...

        “ช่างโง่เขลานัก!”

        “หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด แทนที่จะฟื้นฟูพลังกลับรีบร้อนเข้าสู่ด่านต่อไป นี่เขากำลังหาที่ตายชัดๆ!”

        เมื่อมองเห็นร่างที่หายเข้าไปในวงเวทมนตร์บนหน้าจอซือถูเฮ่าหนานก็ขมวดคิ้วแน่น

        ในความเห็นของเขาแม้การต่อสู้เมื่อครู่จะใช้เวลาเพียงสั้นๆ แต่หวังเฉินคงต้องใช้พลังกายไปมาก

        การเผชิญหน้ากับอสูรที่แข็งแกร่งกว่าในด่านสองด้วยสภาพเช่นนี้ช่างเป็นการกระทำที่ไร้สติสิ้นดี!

        “หมอนั่นก็คงไปได้แค่นั้นแหละ!”

        ซือถูเฮ่าหนานแค่นเสียงเย็นแล้วหันไปมองผู้เข้าสอบคนอื่นๆ บนจอกว้าง

        ในเวลานี้ผู้เข้าสอบที่เลือกดันเจี้ยนระดับนรกเกือบทั้งหมดได้จัดการกับอสูรด่านแรกเสร็จสิ้นแล้วทุกคนต่างยืนอยู่หน้าวงเวทมนตร์สีเลือด ดื่มยาฟื้นฟูพลัง

        แม้แต่ซือถูอวี้ที่ซือถูเฮ่าหนานหมายตาไว้ที่สุดก็ยังคงใช้เวลาปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าสู่วงเวทมนตร์

        ไม่มีใครเลยที่กล้าก้าวเข้าสู่ด่านต่อไปโดยไม่หยุดพักเหมือนหวังเฉิน

        เมื่อผู้คนรอบข้างได้ยินคำพูดของซือถูเฮ่าหนานทุกคนก็พยักหน้าแล้วเลิกสนใจ

        ซือถูเฮ่าหนานในฐานะผู้แข็งแกร่งที่สุดในเมืองตงหลิงคำพูดของเขาย่อมเป็นเสมือนการตัดสินชะตาของหวังเฉินแล้ว

        มีเพียงหลีเซี่ยเท่านั้นที่ยังคงจับจ้องด้วยสายตาอันแน่วแน่

        ...

        ครืน!

        โลกหมุนคว้างไปชั่วขณะก่อนที่หวังเฉินจะก้าวเข้าสู่ด่านที่สองของดันเจี้ยนลับ

        ที่นี่เป็นถ้ำลาวาที่กว้างขวางผิดปกติมีขนาดเท่าสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ และความสูงก็ไม่แคบเหมือนด่านแรกด้านบนเพดานอยู่ห่างจากพื้นถึงยี่สิบถึงสามสิบเมตร

        รอบด้านผนังถ้ำลาวามีคบเพลิงปักเรียงราย เปลวไฟลุกโชนสูงเสียดฟ้าส่องสว่างทั่วทั้งถ้ำราวกับเวลากลางวัน

        ทันทีที่เข้ามาหวังเฉินก็ได้เห็นคู่ต่อสู้ของด่านที่สอง นั่นคือพวกออร์คราวๆ ยี่สิบตน

        ทว่าเมื่อเทียบกับด่านแรกอสูรเผ่าพันธุ์ออร์คยี่สิบตนครั้งนี้มีรูปร่างกำยำกว่ามากใบหน้าเขียวคล้ำมีเขี้ยวแหลมสูงถึงห้าเมตร ยืนตระหง่านราวกับภูเขาเล็กๆ

        [สัตว์อสูร: ออร์คนักรบคลั่ง]

        [เลเวล: 43]

        [รูปแบบการต่อสู้: ประชิด]

        [ทักษะ: คลุ้มคลั่ง, ระเบิดพลัง, พุ่งชน, คำรามศึก]

        [ประเภท: สามัญ]

        ...

        [สัตว์อสูร: ออร์คจอมเวทระดับสูง]

        [เลเวล: 43]

        [รูปแบบการต่อสู้: โจมตีระยะไกล, สนับสนุน]

        [ทักษะ: เวทมนตร์รักษาระดับสูง, ลำแสงลาวา, เวทมนตร์โลหิตเดือด]

        [ประเภท: กลายพันธุ์]

        ...

        อสูรเผ่าพันธุ์ออร์คเหล่านี้ไม่เพียงมีระดับความแข็งแกร่งสูงขึ้นแต่จำนวนออร์คจอมเวทระดับสูงที่สามารถโจมตีระยะไกลได้ก็เพิ่มขึ้นเป็นห้าตนด้วย

        ในขณะที่หวังเฉินใช้ทักษะสำรวจเพื่อตรวจสอบความแข็งแกร่งของอสูรเหล่านั้นอสูรในถ้ำก็ค้นพบผู้บุกรุกโดยไม่ได้รับเชิญเช่นกัน

        “โฮก โฮก โฮก!”

        ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องสายตาแดงก่ำจำนวนหนึ่งจับจ้องมาที่หวังเฉินทันที

        ออร์คจอมเวทระดับสูงทั้งห้าตนโบกไม้เท้าเวทมนตร์ในมือพร้อมกัน

        ลำแสงลาวา!!

        พลังเวทมนตร์ปะทุขึ้นลำแสงร้อนแรงห้าสายพุ่งเข้าใส่หวังเฉินในทันที

        “โฮก โฮก โฮก!”

        ในเวลาเดียวกันออร์คนักรบคลั่งสิบห้าตนก็คำรามพร้อมกัน เงื้อขวานศึกแล้วพุ่งเข้ามา

        ขณะพุ่งชนกล้ามเนื้อของออร์คนักรบคลั่งเหล่านี้ก็ปูดโปน ร่างกายสูงใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแสดงว่าพวกมันได้ใช้ทักษะคลุ้มคลั่งแล้ว

        “อยากตายจนตัวสั่น ถึงกับรีบร้อนมาขนาดนี้เชียว?”

        เมื่อเห็นฉากนี้หวังเฉินก็แสยะยิ้มเย็นชา แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว

        “ปิงชิงน้อย ได้เวลาของแกแล้ว!”

        สิ้นเสียง

        ปิงชิงน้อยบนไหล่ของหวังเฉินก็กระพือปีกบินออกไปร่างกายขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วกลางอากาศ

        วินาทีถัดมา

        “โฮก!”

        ในถ้ำพลันกึกก้องไปด้วยเสียงคำรามของมังกรคลื่นเสียงดั่งพายุคลั่งสะท้านสะเทือนไปทั่ว

        สิ่งมีชีวิตน่าเกรงขามที่ยาวถึงห้าเมตรปกคลุมด้วยเกล็ดสีครามทั่วทั้งตัวปรากฏขึ้นขวางทางออร์คนักรบคลั่งที่กำลังพุ่งเข้ามา

        ลำแสงลาวาทั้งห้าสายที่พุ่งเข้าใส่ชนเข้ากับเกล็ดสีครามนั้น แต่กลับไม่ทิ้งแม้แต่รอยขาวๆ เอาไว้แล้วก็สลายกลายเป็นเศษเสี้ยวพลังเวทมนตร์หายไป

        ออร์คนักรบคลั่งที่กำลังพุ่งชนเห็นฉากนี้แล้วก็หยุดชะงักลงพร้อมกัน

        กลิ่นอายจากจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทำให้พวกมันในตอนนี้เผยแววตาหวาดกลัวออกมา

        ...

        “นั่น... นั่นมันอะไรกัน?”

        บนอัฒจันทร์เหนือประตูแสงสีทองแดงหลีเซี่ยที่จ้องมองหน้าจออยู่ตลอดเวลาถึงกับเบิกตากว้างแล้วอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        “คุณครูหลีเซี่ย ผมจะขอเตือนอีกครั้ง โปรดระมัดระวังกิริยาของคุณด้วย!”

        ข้างๆผู้อำนวยการหลี่ที่ได้ยินเสียงอุทานก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่พอใจ

        คุณครูหลีเซี่ยพอสักทีจะได้ไหม?

        ส่งเสียงดังต่อหน้าท่านผู้พิทักษ์และท่านเจ้าเมืองและผู้นำอีกมากมายช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย

        “ไม่... ไม่ค่ะ ผู้อำนวยการ ดูหวังเฉินสิคะ...”

        หลีเซี่ยพูดติดอ่างแล้วชี้ไปที่จอกว้างขนาดยักษ์

        “มีอะไรให้ดูนักหนา? ไอ้เด็กนั่นถอดใจแล้วใช้ม้วนคัมภีร์กลับเมืองหรือไง?”

        ได้ยินดังนั้นผู้อำนวยการหลี่ก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แล้วเหลือบมองไปที่จอกว้าง

        “ไอ้หยา!”

        “นั่น... นั่นอะไรกัน?”

        วินาทีถัดมาเขาก็เด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

        ผู้คนรอบข้างเห็นฉากนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองด้วยความสงสัย

        จากนั้นทุกคนก็ตะลึงงัน!

        ภาพที่เห็นคือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่เคยเกาะอยู่บนไหล่ของหวังเฉินตั้งแต่เข้าสู่ดันเจี้ยนลับจู่ๆ ก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปในพริบตา

        จากขนาดไม่ถึงฝ่ามือกลายเป็นสิ่งมีชีวิตมหึมาที่มีขนาดเกินห้าเมตร

        มันมีรูปร่างเพรียวบางปกคลุมด้วยเกล็ดสีครามละเอียดอ่อน เขาสองข้างชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า

        แม้จะเป็นเพียงภาพบนหน้าจอแต่ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันสูงส่งและยิ่งใหญ่ที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตตนนั้น

        รูปร่างที่เพรียวบางปีกขนาดใหญ่ที่กางออก กรงเล็บยักษ์ที่น่าเกรงขาม...ทั้งหมดล้วนบ่งบอกถึงตัวตนของมันแก่ทุกคน

        นี่คือสิ่งมีชีวิตในตำนานเทพมังกร!