บทที่ 5 ข้อเสนอไม่เลว แต่นายไม่คู่ควร!
เมื่อออกมาจากโรงงานร้างก็เป็เวลาเที่ยงคืนแล้ว หลิงอี้ที่เพิ่งกลั่นลมปราณถึงระดับสามยังไม่ถึงขั้นอดอาหารได้ หลังจากยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน ท้องของเขาก็เริ่มประท้วง
เขารู้ว่าแถวนี้มีร้านบะหมี่ที่เปิดตลอดคืน
แต่ไม่รู้ว่าในสภาพอากาศที่หนาวเย็นเช่นนี้ ร้านจะยังเปิดอยู่หรือไม่ ถ้าไม่เปิดก็ต้องอ้อมไปที่ตัวเมือง
ร้านบะหมี่อยู่ไม่ไกลนัก หลิงอี้เดินมาถึงหน้าร้านอย่างรวดเร็ว
ภายในร้านสว่างไสว เ้าของร้านบะหมี่เป็คนแก่แซ่จาง อายุเจ็ดสิบกว่าปี แต่ร่างกายยังแข็งแรงดี
เมื่อเห็นหลิงอี้ก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น "เหมือนเดิมใช่ไหม?"
"ครับ" หลิงอี้ตอบอย่างสุภาพ
"วันนี้ทำไมมาเร็วจัง? ได้เงินมาเหรอ?" ลุงจางถามพลางต้มบะหมี่ไปด้วย
"ได้มานิดหน่อยครับ" หลิงอี้พูด
"คิดเงินค่าบะหมี่ที่ติดไว้ก่อนหน้านี้ด้วยสิ ผมจะจ่ายคืนให้"
"ไม่ต้องหรอก เมื่อวานหนูฉีมาจ่ายให้หมดแล้ว" ลุงจางตั้งใจต้มบะหมี่ หันหลังให้หลิงอี้
ความจริงแล้วฉีซืออวิ๋นมาที่นี่เมื่อวานจริง แต่เขาไม่ได้รับเงินของเธอ
พูดตามคำพูดของเขาคือ เื่ชั่วที่ไอ้หลิงอี้นั่นก่อไว้ ไม่ควรให้เธอมารับผิดชอบ
หลิงอี้สะดุ้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ภาพของฉีซืออวิ๋นจูงมือเสี่ยวเสี่ยวเดินมาคืนเงินในหิมะผุดขึ้นในความคิดทันที ทำให้หัวใจเขาปวดร้าวราวกับถูกมีดกรีด
"ไอ้หนุ่ม ฟังคำแนะนำของคนแก่หน่อยเถอะ การพนันมันทำร้ายทั้งตัวเองและคนอื่น ถึงเวลาเลิกก็ต้องเลิก ผู้หญิงแบบหนูฉี นายต้องรู้จักทะนุถนอมให้ดี" ลุงจางวางชามบะหมี่ลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
หลินอี้พยักหน้าพลางยิ้มขื่น ไม่พูดอะไรมาก
"เฮ้อ..." ลุงจางถอนหายใจ คิดว่าหลิงอี้คงไม่ได้ฟังที่เขาพูด จึงไม่พยายามเตือนอีก
หลิงอี้กินบะหมี่จนหมดในไม่กี่คำ ก่อนจะจากไปเขาถามด้วยรอยยิ้มว่า "ลุงจาง ไม่กลัวเหรอว่าถ้าผมเลิกพนัน ร้านลุงจะเสียลูกค้าประจำไปนะ?"
"หึ ถึงร้านฉันจะล้มละลายก็ช่าง ขอแค่นายเลิกพนันก็พอ" ลุงจางว่ากล่าวอย่างขบขัน
หลิงอี้โบกมือพร้อมรอยยิ้ม "ผมไปละ ต่อไปคงไม่ได้มาอีกแล้ว"
ลุงจางได้ยินก็ชะงักไป
ในคืนหิมะตก เขาค่อย ๆ เก็บกวาดโต๊ะอย่างเชื่องช้า
ด้านนอกบ้านหิมะโปรยปรายไม่หยุด แต่เขากลับพึมพำอย่างรำพึงรำพันว่า "เสี่ยวฉี ฟ้าสางแล้วล่ะ"
...จากร้านบะหมี่กลับไปบ้านได้สองเส้นทาง
หนึ่งคือตรอกเล็ก ๆ ที่มีบ้านเรือนอยู่ทั้งสองข้าง
อีกหนึ่งคือถนนสาธารณะที่มีผู้คนอาศัยอยู่น้อยและค่อนข้างไกลกว่า
หลิงอี้เดินตรงไปยังถนนใหญ่โดยไม่ได้คิดอะไร
เมื่อมาถึงที่ที่ไม่มีหมู่บ้านและไม่มีร้านค้า ตามที่หลิงอี้คาดไว้ไม่มีผิด รถยนต์สี่คันก็ขวางด้านหน้าและหลังของเขา
คนที่ลงมาจากรถไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็เฉินเป้าจากบ่อนพนันนั่นเอง "หลิงอี้ ฉันเพิ่งตรวจสอบและรู้ว่าลูกสาวของนายขาหัก ้าเงินเพื่อผ่าตัด ฉันจะให้นายเก็บไว้สองล้าน ที่เหลือคืนมา"
ท่ามกลางพายุหิมะ เฉินเป้าจุดบุหรี่ให้ตัวเองแล้วยืนพิงประตูรถ พูดโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
หลิงอี้ส่ายหัว "สองล้าน? คิดว่าพอสำหรับเปลี่ยนข้อเข่าหรือ?"
"หลิงอี้ นายอย่าเนรคุณ! ฉันให้มากสุดห้าล้าน ถ้ามากกว่านี้ฉันจะหักขานายทิ้งเหมือนกัน!"
"ยังดีที่ฉันยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นนายคงเป็ศพไปแล้ว" หลิงอี้เดินต่อไปไม่หยุด "ส่วนเงินพวกนี้ นายจะเอาไปแม้แต่นิดเดียวไม่ได้"
"ไอ้คนแซ่หลิง คิดว่าฉันพูดเล่นอยู่หรือไง?" เฉินเป้าโยนบุหรี่ในมือทิ้ง ชี้หน้าด่าหลิงอี้ "ลืมตาให้กว้างแล้วดูดี ๆ คิดว่าจะเอาเงินพวกนี้ไปได้หรือไง?"
"ไอ้คนแซ่หลิง ฉันให้โอกาสนายครั้งสุดท้าย จะเอายังไง? จะเอาห้าแสนแล้วรีบไสหัวไป หรือว่าจะทิ้งทั้งคนทั้งเงินไว้ที่นี่"
หลิงอี้ก้าวเดินอย่างมั่นคงทีละก้าว "ถ้ามีความสามารถจริง ก็มาเอาสิ"
"ไอ้เวร! พวกแกทั้งหมดจัดการไอ้ขยะนี่ซะ!"
เฉินเป้าะโสั่งการ คนกว่ายี่สิบคนถือท่อนเหล็กพุ่งเข้าหาหลิงอี้ หลิงอี้รู้สึกว่าพลังิญญาในร่างกายของเขาฟื้นคืนมาบ้างแล้ว แต่จัดการกับพวกลูกสมุนเหล่านี้ไม่จำเป็ต้องใช้พลังิญญาเลย
เห็นเพียงแค่เขาเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือหนึ่งยื่นออกไป เคลื่อนไหวไปมาระหว่างท่อนเหล็กที่กระจัดกระจายอยู่ ราวกับัที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไว
เพียงฝ่ามือของเขาผ่านไปตรงไหน พวกลูกสมุนเ่าั้ก็ล้มระเนระนาด กระดูกแตกหักและเอ็นฉีกขาด
ส่วนฝีเท้าของหลิงอี้ยังคงเดินด้วยจังหวะและระยะเท่าเดิม ราวกับว่าพวกลูกสมุนที่ขวางทางเ่าั้ไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาเลย
"ไอ้หนุ่ม นายซ่อนความสามารถไว้นี่เอง สองปีที่ผ่านมาฉันถึงไม่เคยรู้เลยว่านายเป็คนฝึกการต่อสู้ ไม่น่าแปลกที่กล้าหยิ่งผยองขนาดนี้" เฉินเป้าสะบัดเสื้อคลุมขนเสือดาวออก แล้วหยิบท่อนเหล็กขึ้นมาจากพื้น แล้วลากมันเดินเข้าไปหาหลิงอี้
"ฉันไม่ใช่คนดีอะไร ไม่งั้นคงไม่มีคุณสมบัติพอจะเฝ้าสถานที่ให้ตระกูลหานหรอก" เฉินเป้าพูดอย่างภาคภูมิใจ "งั้นเอาอย่างนี้ ฉันเห็นว่านายมีพร์ไม่เลว ไม่สู้มาเป็ศิษย์แล้วติดตามฉันเถอะ เงินพวกนี้ฉันจะให้นายแล้วกัน ว่าไงล่ะ?"
"ข้อเสนอไม่เลวนี่" หลิงอี้พยักหน้าตอบรับ "แต่นายไม่คู่ควรหรอก"
"บ้าเอ๊ย ถ้าอย่างนั้นก็อย่าโทษว่าฉันไม่สุภาพล่ะ!" เฉินเป้าชูท่อนเหล็กขึ้น แล้วฟาดไปที่คอของหลิงอี้
ไม่ว่าหลิงอี้จะหลบไปทางไหน เฉินเป้าก็มีท่าต่อเนื่องตามมา ทั้งฟันทั้งตีจนหลิงอี้หาจังหวะไม่ได้
แต่อย่างไรก็ตาม หลิงอี้ไม่ได้หลบเลย เขายกมือขึ้นรับท่อนเหล็กที่ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วงโดยตรง จากนั้นก็ยกเท้าถีบเฉินเป้าจนลอยหลังกระเด็นออกไปกระแทกกับกระจกของรถที่อยู่ด้านหลัง เฉินเป้าเจ็บจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
"นาย… นายเป็พวกใช้กำลังภายใน?!" ใบหน้าของเฉินเป้าซีดเผือดราวกับเห็นยมทูต เขาใกลัวอย่างยิ่ง
หลิงอี้ไม่สนใจที่จะตอบ เขาโยนท่อนเหล็กทิ้งไป สอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วเดินไปข้างหน้า
"ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้ว ที่คุณเดินมาทางนี้ จริง ๆ แล้วคุณตั้งใจล่อพวกเรามาที่นี่!" เฉินเป้าเข้าใจแล้ว เขาส่ายหน้าพลางหัวเราะขื่น ๆ
...หลิงอี้ไม่ได้กลับไปที่ห้องเช่า
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ แล้ว เขาก็วิ่งอย่างรวดเร็วไปยังป่าที่อยู่ไกลออกไป
่สิ้นสุดยุคแห่งธรรมะ ในทุกที่ที่มนุษย์ไปถึง พลังวิเศษแทบจะไม่หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงสถานที่ที่ผู้คนไปถึงได้ยากเท่านั้น ที่พลังวิเศษยังคงมีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์
หาก้ารักษาโรคร้ายของเด็กน้อย เขาจำเป็ต้องยกระดับการบำเพ็ญเพียรของตนให้ถึงขั้นจินตานโดยเร็วที่สุด ไม่มีเวลาให้เสียแม้แต่วินาทีเดียวเมื่อมาถึงป่า หลิงอี้ไม่หวั่นเกรงต่อความหนาวเหน็บ เขานั่งขัดสมาธิบนพื้นหิมะ เริ่มฝึกฝนบันทึกกลืนฟ้าอย่างมุ่นมั่น
จนกระทั่งทิศตะวันออกเริ่มสว่าง หลิงอี้จึงหยุดการฝึกฝนแล้ววิ่งกลับไปยังห้องเช่าอย่างรวดเร็ว
ในห้องเช่า ฉีซืออวิ๋นลูบหน้าผากและค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา
เมื่อเธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง เห็นลูกสาวนอนอยู่ข้าง ๆ เธอจึงคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็เพียงความฝัน
จนกระทั่งเธอััาแบนศีรษะและเข่าที่แตกของลูกสาว เธอก็ตื่นตระหนกและรู้ว่าทุกอย่างเป็เื่จริง
เธอไม่ได้สนใจว่าตัวเองกลับมาที่นี่ได้อย่างไร แต่รีบวิ่งเข้าไปในห้องข้าง ๆ ทันที เธอ้าให้หลิงอี้พาลูกสาวไปโรงพยาบาล แต่กลับพบว่าหลิงอี้ไม่อยู่
"ฮึ ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว การพนันคือชีวิตของเขา แล้วเขาจะสนใจชีวิตของลูกสาวได้อย่างไร?"
ฉีซืออวิ๋นสะอื้นกลับเข้าห้อง เลื่อนโต๊ะข้างเตียงออก หวังจะหยิบเงินสองพันหยวนพาลูกสาวไปโรงพยาบาล แต่กลับพบเพียงซองจดหมายเปล่า
ในชั่วขณะนั้นความฝันและความหวังทั้งหมดของเธอสลายเป็ฟองสบู่
"ลูกสาวขาหักแล้ว แต่เขายังกล้าขโมยเงินไปเล่นการพนันอีก!"
"หลิงอี้ยังเป็คนอยู่หรือเปล่า? เขาช่างเลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!"
ฉีซืออวิ๋นไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างไม่ขาดสายเธอหยิบเอกสารการหย่าร้างที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วออกมาจากใต้หมอนวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็อุ้มลูกสาวอย่างระมัดระวัง เธอร้องไห้พลางคุกเข่าขอยืมเงินจากเพื่อนบ้านจนได้สองพันหยวน แล้วรีบเร่งไปโรงพยาบาลด้วยความกังวล...
326
