[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่34การฝึกที่ไม่คาดคิด

        สองสาวเดินกันไปที่โรงอาหารทันทีพอเดินกันไปก็ไปตักอาหารเพื่อกลับไปนั่งที พอแย่งทางกันโพรทาเลียถือถาดของตัวเองที่ตักมาเยอะเหมือนเดิมพอเธอเดินมานั่งที่เธอก็เห็นเด็กตัวน้อยของเธอและพี่สาวของเธอกำลังป้อนอาหารให้แก่ลูกน้อยของเธอโพรทาเลียเห็นก็ยิ้มอย่างชอบใจ เธอค่อยๆ เดินไปนั่งข้างๆ ลูกสาวของตนทันที

        “อร่อยไหมเอย? คาเร็นน่า”

        “ม๊ะม๊า!”

        คาเร็นน่าเรียกผู้เป็นแม่ออกมาจนเสียงดังทำให้ทุกคนในบ้านเฮอร์มีสหรือบ้านข้างๆ ต่างมองกันโพรทาเลียหลับตาเก็บความเคืองที่เด็กน้อยคนนี้ทำให้เธอจะลำบากเอาได้จริงๆ

        “คาเร็นน่า พี่บอกแล้วไงว่าให้เรียกพี่ชายไม่ใช่เหรอ?”

        “ก็หนูอยากเรียกพี่ว่าม๊ะม๊านี่น่าเพราะว่าพี่เลี้ยงหนูมาตั้งแต่เป็นทารกนี่น่า”

        คาเร็นน่ายิ้มอย่างอ่อนโยนจนทำให้โพรทาเลียไม่กล้าโกรธเลยจริงๆส่วนรอบข้างพอได้ยินแบบนั้นก็หันไปกินอาหารต่อทันที เธอเขยิบตาให้ลูกสาว คาเร็นน่าก็เขยิบตาให้แม่ทันทีสองแม่ลูกนี่เหมือนรู้ใจกันว่าต้องทำอะไรมั้งโพรทาเลียขอพี่ลิซ่าว่าจะป้อนข้าให้ลูกสาวต่อเอง แต่คาเร็นน่าห้ามทันทีที่เพราะเธออยากฝึกกินเองมั้งนั้นทำให้โพรทาเลียแปลกใจที่ลูกสาวอยากทำอะไรด้วยตนเองมั้ง เธอลูบหัวลูกสาวเบาๆก่อนที่เธอจะรู้สึกสายตาที่มองเธอเธอหันไปมองด้านข้างของเธอที่ลิซ่ากำลังจับจ้องเธอด้วยรอยยิ้มอันมีความสุข

        “เอ่อ...มีอะไรที่ทำให้ท่านพี่มีความสุขจนยิ้มขนาดนั้นหรือครับ?”

        ลิซ่าได้ยินโพรทาเลียถามเธอก็ออกจากวังวนความคิดของตนเอง“อ๊ะ...เปล่านะ แค่มีความสุขที่ได้เห็นเจ้ามีความสุขอีกครั้ง”

        โพรทาเลียนิ่งไปทันทีที่เธอยิ้มออกมา “งั้นเหรอ...”

        ลิซ่าพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ข้าไม่ได้เห็นเจ้ามีความสุขมานานแค่ไหนกันทุกทีเจ้าเอาแต่มีสีหน้าที่นิ่งหรือไม่ก็โศกเศร้า...จนพวกเรามาอยู่ที่นี้...จนสามารถแสดงสีหน้าที่เจ้าไม่เคยแสดงให้ข้าได้เห็นมัน”

        คำพูดทุกอย่างของลิซ่า ทำให้เธอรู้สึกตะลึงใจของเธอมากๆจนอยากร้องไห้จริงๆ

        “ไม่หรอก...ถึงผมมาอยู่ที่นี่ถึงจะมีความสุขก็ตาม…” เธอค่อยๆยื่นมืออันเรียวบางเล็กไปจับมืออันดูเบาะบางของอีกฝ่ายเบาๆ “แต่ถ้าผมไม่มีท่านผมก็คงไม่ได้มีความสุขขนาดนี้หรอกครับ”

        “…” ลิซ่านิ่งไปกับคำพูดอีกฝ่ายน้ำตาเธอได้ไหลลงมาจากดวงตา เธอค่อยๆยิ้มให้เด็กน้อย “ข้าก็เหมือนกัน...ถ้าเจ้าไม่เข้ามาในชีวิตข้าก็คง...ไม่ได้มีวันเวลาที่ข้ารู้สึกมีความสุขแบบนี้”

        ทั้งสองคนต่างยิ้มกันอย่างมีความสุขคาเร็นน่าที่กำลังทานอาหารอยู่ก็ออกมาจากการทานอาหารแล้วกอดลิซ่าแน่นๆ

        “หนูก็ดีใจที่ได้เจอพี่ลิซ่าที่ทั้งใจดีและน่ารักแบบนี้นะคะ”

        “คาเร็นน่า...” ลิซ่ามองเด็กตัวน้อยที่เธอช่วยโพรทาเลียเลี้ยงมาตั้งแต่เป็นทารกเธอไม่นึกว่าเด็กตัวเล็กแค่นี้จะพูดอะไรได้ดีแบบนี้ ก่อนที่เธอจะกอดเด็กน้อยตอบ “ข้าก็ดีใจที่ได้เจอเจ้านะคาเร็นน่า เจ้าเป็นเด็กน้อยที่น่ารักและซนมากสำหรับข้าจริงๆ”

        “คิกๆ” คาเร็นน่ายิ้มอย่างมีความสุข

        ลิซ่าจ้องมองคาเร็นน่าอย่างรู้สึกรักใคร่จริงๆทำให้เธออยากมีเจ้าตัวน้อยเหมือนกันขึ้นมาทันที ก่อนจะเผลอพูดบางอย่างออกมา

        “ชักอยากจะมีลูกแล้วสิ”

        โพรทาเลียได้ยินถึงกับอึ้งไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้นในหัวของเธอคิดเยอะเลยว่าพี่สาวพูดแบบนั้น อีกฝ่ายยังไม่มีคนรักไม่ใช่เหรอระหว่างที่โพรทาเลียคิด สายตาของลิซ่าหันไปมองตรงทางโซนบ้านโพไซดอนโพรทาเลียหันไปมองตามจุดที่ลิซ่ามองเธอ เธอกระจ่างทันทีกับคำพูดนั้นของลิซ่า

        “นี่พี่...มีคนมีใจให้ใครแล้วหรือ?”โพรทาเลียถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

        “เอ๊ะ!!” ลิซ่าหน้าแดงขึ้นมาทันที“คือว่า...”

        พอได้เห็นใบหน้าอันแดงก่ำของลิซ่าเธอถึงกับคิดหนักเลยว่าชายผู้นั้นเป็นใครกันเธอต้องตรวจสอบและต้องดูว่าอีกฝ่ายรักลิซ่าจริงไหมเพราะเธอไม่อยากให้พี่สาวโดนหลอกล่ะแต่ในใจเธอกับคิดว่าคนที่พี่สาวมีใจให้นั้นไม่พ้นจากคนใกล้ตัวเธอแน่ๆถ้าใช่คนที่เธอคิดจริงๆ คงต้องทำการทดสอบคนคนนั้นซะหน่อยโพรทาเลียเลิกคิดทุกอย่างก่อนจะทานอาหารทันทีทานไปได้สักระยะทุกคนในบ้านเฮอร์มีสต่างลุกพร้อมกันทำให้พวกโพรทาเลียตกใจขึ้นมาทันที

        “ทุกคนจะไปไหนกัน?” โพรทาเลียถามด้วยความสงสัย

        "อ๋อพวกเรากำลังจะไปเตรียมตัวสำหรับการฝึกนะ พวกเราอยากไปก่อนเพื่อจับคู่ฝึกกันนะงั้นพวกเราไปนะ วันเดอร์เลอร์"

        “โชคดีทุกคน”

        ทุกคนต่างเดินกันออกไป โพรทาเลียมองทุกคนที่ออกไปเธอก็พึ่งสังเกตว่าบ้านอื่นๆ ก็หายไปกันเยอะเหมือนกันแปลว่าทุกคนดูสนใจการฝึกนี่จริงๆ ตอนนี้ที่โต๊ะของบ้านเฮอร์มีสก็เหลืออยู่แค่ 4 คนคือ ตัวเธอ ลิซ่า คาเร็นน่าและคนสุกท้ายที่กำลังทานอาหารอย่างช้าๆหัวหน้าบ้านโทมัส โพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายก็สงสัยว่าอีกฝ่ายไม่สนใจการฝึกเหรอเธอลองถามอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ

        “แล้วพี่ไม่ตามพวกเขาไปเหรอ? พี่โทมัส”

        “ไม่อ่ะ รีบไปก็เท่านั้นแต่ว่านะนายกลับมาเรียกพี่ได้แล้วเหรอ? บางครั้งนายเรียกฉันแบบเป็นกันเองมากกว่า”

        “อ๊ะ...แฮะๆ โทษที ผมเผลอๆนะแต่เรียกแบบไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”

        “ไม่ๆ ต้องเรียกพี่!!” โทมัสพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

        โพรทาเลียตกใจทันทีที่อีกฝ่ายตะโกนเสียงดังออกมาเธอตั้งสติดีๆ ก่อนจะตอบออกไป “ครับๆ ผมเรียกพี่เหมือนเดิมก็ได้...”

        “อืม!!” โทมัสยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะกลับมานั่งทานอาหารต่อทันที

        เมื่อพวกเขานั่งทานอาหารกันต่ออย่างสบายใจกันตรงบ้านอาธีน่าเด็กน้อยสองสาวที่กำลังจ้องมองมาที่พี่สาวของพวกเอก่อนที่พวกเธอจะลุกขึ้นกันถือจานเดินไปที่โต๊ะบ้านเฮอร์มีสทันทีมาร์โคกำลังทานอาหารเห็นพี่สาวของตนเองกำลังเดินไปบ้านเฮอร์มีสเขาก็ลุกขึ้นตามทันที ก่อนจะไปหาพวกพี่สาวที่กำลังเดินไป

        “พี่ๆ จะไปไหนกันนะ”

        “ไปนั่งกับพี่นะสิ!” สองสาวพูดพร้อมกัน

        มาร์โคได้ยินแบบนั้น เขาถึงกับชอบความคิดของพวกพี่ๆทันที พวกเขาทั้งสามคนเดินกันไปจนถึงโต๊ะบ้านเฮอร์มีสทันทีโพรทาเลียรู้สึกว่ามีใครกำลังยืนอยู่ข้างหลังโทมัส เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาดูว่าใครที่กำลังยืนอยู่ เธอก็เห็นสงสัยว่าพวกเขามาทำอะไร

        “อ้าว...พวกเธอ?” พอโพรทาเลียมองพวกเขา

        โทมัสก็หันไปมองทันทีว่าใครมากัน “เห้ย?พวกบ้านแจ็กสันมาทำอะไรกันล่ะเนี่ย?”

        “เราทำอะไรก็ไม่ได้ขอพี่สักหน่อยนะ” คาเร็นน่าพูดก่อนจะนั่งตรงข้ามกับพี่สาวทันที

        “เห้ยๆ นี่ที่นั่งของบ้านเฮอร์มีสนะพวกเธอ”

        “แล้ว! ?” คาเร็นน่าหันไปหาโทมัส

        ทั้งสองต่างจ้องหน้ากันอย่างเคืองๆ กันดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะดูไม่ชอบขี้หน้ากัน แต่ลึกๆ น่าจะแค่เล่นๆ กันนั้นล่ะโพรทาเลียยิ้มออกมาก่อนจะห้ามทั้งสองคน

        “เอาล่ะๆ เลิกทะเลาะกันเถอะนะไม่ได้มีกฎห้ามนั่งโต๊ะอื่นนี่น่า อยากนั่งก็นั่งเถอะนะ”

        “ถ้าพูดแบบนั้นก็ขอนั่งด้วยละกัน!”

        เสียงของโอราอุสดังขึ้นมา แต่เสียงดูเหมือนอยู่ใกล้ๆโพรทาเลียหันไปตามเสียงนั้นก็เห็นโอราอุสนั่งข้างๆ ลิซ่าทันทีทั้งสองคนต่างยิ้มให้กันอย่างเขินๆ ทำเอาคิ้วของโพรทาเลียขมวดคิ้วมาทันที

        “เห้ยๆ โอราอุสนายก็ด้วยอีกคนเหรอเนี่ย!!”

        “ทำไมโทมัส นายมีปัญหาหรือไง?” โอราอุสยกคิ้วขึ้นให้เชิงแบบถาม

        “มี...” โทมัสจ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา

        โพรทาเลียมองทั้งสองที่กำลังทำสงครามตากันอยู่แต่เธอก็หันสายตาไปทางพี่ชายของตนเอง ด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิทโอราอุสรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันทีเขารู้สึกว่ามีใครกำลังมองเขาด้วยสายตาไม่หวังดีบางอย่าง ตัวเขาค่อยๆหันไปด้านซ้ายมือของเขาเขาก็ได้เห็นน้องสาวของตนใช้สายตาที่จ้องมองเหมือนกำลังจ้องศัตรูอยู่ทำเอาตัวเขางงเลยว่าไปทำอะไรให้น้องสาวกัน

        “คะ...คีย์ นายจ้องฉันแบบนั้นทำไมล่ะนั้น”

        โพรทาเลียไม่พูดอะไรเขาใช้สายตาเลื่อนมองต่ำโอราอุสที่เห็นแบบนั้น เขามองลงต่ำก็เห็นว่ามือของเขากำลังจับมือลิซ่าอยู่นั้นแต่ลิซ่าไม่ทำอะไรสักอย่าง เขาเลยปล่อยมืออีกฝ่ายช้าๆ ก่อนจะกล่าวขอโทษ

        “ขอโทษทีจับมือครับ...”

        “ไม่เป็นไรค่ะ...”

        โพรทาเลียจ้องเขม็งกว่าเดิมเธอเห็นลางที่ว่าลิซ่าได้แต่งงานกับพี่ชายเธอแน่ๆ แบบนี้ต้องมีเรื่องทำให้เจ็บปวดใจแน่ๆแต่เธอคิดคนเรารักกันมันก็ไม่ได้ผิดนี่น่าแต่นี่มันแค่ไม่กี่เดือนที่มาอยู่ที่นี้เองนะโพรทาเลียคิดหนักเลยว่าต้องให้พวกเขานั้นเจอบททดสอบที่ทำให้ความรักของพวกเขานั้นมั่งคงให้ได้ระหว่างที่โพรทาเลียคิดหนักนั้น คาเร็นน่าทานอาหารเสร็จก็รู้สึกอยากทานขนมหวานทันทีเธอหันไปหาผู้เป็นแม่ทันที

        “ม๊ะม๊า หนูอยากทานขนมอ่ะ”

        “เอ่อ...ขนม...” โพรทาเลียกำลังนึกอยู่ว่าวันนี้มีขนมอะไร

        “วันนี้มีไอศกรีมค่ะ” เสียงของโฟกัสพูดขึ้นเธอมานั่งข้างๆพี่สาวของตัวเองทันที “โฟกัส…”

        โฟกัสยิ้มให้พี่สาวแล้วหันไปมองเด็กน้อย “ถ้าอยากทานขนมวันนี้มีไอศกรีมนะจ๊ะ”

        พอคาเร็นน่าได้ยินก็ตาลุกวาวทันที “ว้าวม๊ะม๊า หนูอยากทานไอศกรีมค่ะ!”

        “จ้าๆ เดียวไปตักให้นะ” โพรทาเลียลุกขึ้นทันทีก่อนจะแตะไหล่ของโฟกัสเบาๆ “ฉันฝากน้องสาวด้วยนะ โฟกัส”

        “ได้ค่ะพี่!” โฟกัสยิ้มให้พี่สาวก่อนจะหันไปคุยกับคาเร็นน่าอย่างสนิทสนมทันที

        โพรทาเลียเดินออกมาตรงจุดที่มีอาหารวางตามโต๊ะที่มีจัดไว้โพรทาเลียมองหาไอศกรีมก่อนจะเห็นกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมให้โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่ามันคืออะไรพอแตะที่กล่องเหล็กสี่เหลี่ยมนั้นมันเย็นมากๆ จนน่าสงสัยทำเอาโพรทาเลียสะดุ้งไปเลย ก่อนจะมีคนอื่นๆ เดิมมาตรงจุดที่เธอยืนอยู่

        “ขอโทษทีนะ”

        “อ๊ะ...อืม...”

        โพรทาเลียหลบทางให้คนที่เดินแซงเธอไปก่อนเขาจับไปที่ด้ามจับที่ติดอยู่กับกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมพอเขาดึงด้ามจับนั้นมันก็เปิดมันก็เปิดออกแล้วมีไอเย็นออกมาชายคนนั้นเขาไปหยิบไอศกรีมถ้วยหนึ่งออกมาแล้วก็ปิดฝานั้นโพรทาเลียก็รู้ล่ะว่าไอศกรีมอยู่ไหนเธอยกสิ่งที่เธอคิดว่ามันน่าจะเป็นฝาปิดเปิดสำหรับกล่องเล็กนี่ล่ะมั้งพอเธอยกมันขึ้นไอความเย็นก็ไหลออกมา โพรทาเลียรู้สึกเย็นมากแต่พอไอเย็นออกมาเธอก็มองไปที่ไอศกรีมที่อยู่ในกล่องนั้นเธอจ้องมองว่าจะเอาไอศกรีมรสอะไรดี แต่พอมองๆ เธอกับรู้สึกแปลกๆหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น แล้วภาพในหัวที่อยู่ๆขึ้นมาภาพตอนที่เธอโดนลักพาตัวไปครั้งแรกเธอรีบปิดฝานั้นทันทีจนมันเสียงดังทำให้ทุกคนหันไปมองกันโพรทาเลียถอดหายใจเข้าออกอย่างแรก เธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลยสักครั้งทำไมเธอถึงมาเป็นได้เธอยกมือของตัวเองขึ้นมามันสั่นไปหมด เธอสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไรไปก็มีมือมาจับที่มือของเธอ โพรทาเลียหันไปมองคนที่มาจับมือของเธอเธอเห็นใบหน้าของน้องสาวที่กำลังมีสีหน้าที่เป็นห่วง

        “เดียวหนูหยิบให้เองดีกว่านะ”

        โฟกัสไม่ถามอะไรพี่สาวเลยเธอเหมือนรู้ว่าพี่สาวนั้นเป็นอะไร เธอพูดจบก็ให้พี่สาวเธอออกห่างๆ จากตู้นั้นแล้วเธอไปหยิบไอศกรีมมา 3ถ้วยทั้งหมดเป็นรสช็อกโกแลตหมดโฟกัสถือทั้งสามถ้วยไว้ที่มือข้างขวาของตัวเองก่อนจะเดินไปหาพี่สาวพร้อมกับจับมือพี่สาวทันที

        “กลับที่กัน”

        โฟกัสพูดจบก็จูงพี่สาวของเธอไปทันทีโพรทาเลียมองน้องสาวของเธอที่กำลังจับมือเธอเธอไม่นึกว่าจะมีวันที่โดนน้องสาวจูงมือเธอไปเองทุกทีเธอจะเป็นคนจูงมือน้องสาวตลอด ตอนนี้มันเหมือนสลับกันไปเลยผู้คนบางส่วนจับจ้องมองทั้งสองคนอย่างสงสัย เพอร์ซีย์ที่นั่งทานอาหารอยู่มุมของผู้ดูแลพร้อมกับข้างๆมีภรรยาของเขาที่เป็นผู้ช่วย แอนนาเบ็ธมองเด็กทั้งสองคนจูงมือกันไปอย่างน่าเอ็นดูทำให้เธอคิดถึงเวลาที่ลูกๆ ของเธอจูงมือกันเดินไปจริงๆ

        “เหมือนโพรทาเลียกับโฟกัสตอนเด็กๆ เลยแฮะ”

        “หือ? เธอว่าอะไรนะ?”เพอร์ซีย์รู้สึกเหมือนภรรยาของเขาพูดอะไรบางอย่างแต่เขาไม่ทันได้ฟัง

        “ฉันมองโฟกัสที่กำลังจูงมือคีย์นะนึกถึงตอนที่โพรทาเลียจูงมือโฟกัสมากๆ เลยล่ะ เด็กทั้งสองคนหนึ่งช่างมีความกล้าที่จะเผชิญกับทุกอย่างอีกคนนั้นช่างขี้กลัวจนไม่อยากทำอะไรจนพี่สาวต้องเป็นคนนำให้ตลอด…แต่ว่า...”

        “พอเถอะเวลามันผ่านไปแล้วโฟกัสก็ดูเข้มแข็งขึ้นมากแต่ก่อนอีกนะ”

        “ก็จริงน่านะ...แต่ยังไงเด็กสองคนนั้นก็ทำให้รู้สึกเหมือนลูกๆเราตอนเด็กๆ อยู่ดีน่านะ จริงสิ...เพอร์ซีย์~” แอนนาเบ็ธหันไปมองสามีของตนทันที

        เพอร์ซีย์รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีที่ภรรยาอยู่ๆก็พูดน้ำเสียงอ้อนๆ อีก “มะ...มีอะไรหรือ แอนนี่?”

        “คิกๆ ไม่มีอะไรจ๊ะ”

        “อ้าว!” เพอร์ซีย์งงเลยว่าอยู่ๆเรียกเขาด้วยเสียงหวานๆ แต่กลับบอกว่าไม่มีอะไร “แล้วจะเรียกทำไมล่ะนั้น”

        “แค่อยากเรียกน่านะ”

        “ห๊า!?” เพอร์ซีย์งงว่าภรรยาเขาเป็นอะไรวันนี้

        แอนนาเบ็ธยังยิ้มอย่างไม่มีอะไรแต่ในใจของเธอกับมีบางอย่างที่อยากพูดกับเพอร์ซีย์เรื่องโพรทาเลียที่หายออกไปนอกค่ายเธอรู้ว่าสามีของตัวเองนั้นได้ส่งข่าวคนภายนอกช่วยหาโพรทาเลียแต่เธอกับรู้สึกว่าถึงไม่หาลูกสาว แต่ความรู้สึกที่ว่าลูกสาวอยู่ใกล้ๆ นี่เองเธอสงสัยว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น

        ทางด้านโพรทาเลียที่กลับมาเธอยังนั่งนิ่งไม่ได้แตะอาหารที่ยังเหลืออยู่โฟกัสมองพี่สาวที่นั่งนิ่งไป ทำเอาเธอเป็นห่วงชอบกล เธอกำลังห่วงพี่สาวอยู่นั้นก็มีคนมาดันตัวเธอออกจากตรงนั้นแล้วเขาก็มานั่งคัดกลางทันทีโฟกัสมองอย่างสงสัยว่าใครกัน ก่อนจะเห็นว่าเป็นคนสนิทของเธอ

        “คราวิล!!” โฟกัสตกใจขึ้นมาที่เห็นแฟนหนุ่มก่อนจะต่อว่าแฟนหนุ่มทันที “นายมาดันฉันออกจากที่ฉันทำไมเนี่ย?”

        “ทำไม? ฉันจะนั่งตรงนี้!”

        เขาพูดน้ำเสียงเยือกเย็น สายตาของเขามองไปที่คีย์เขารู้สึกไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายนั้นมาทำตัวสนิทกับแฟนเขา ทั้งจับมือกัน ทั้งแตะตัวกันเขาเป็นแฟนยังไม่ทำอะไรขนาดนั้นเลยนะ โพรทาเลียไม่ได้สนใจชายที่มานั่งข้างๆ เธอเลยตัวเธอยังสับสนอยู่ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกหัวใจที่เต้นเร็วผิดปกติ มือที่สั่นตลอดเธอจำความรู้สึกนี่ได้ ความรู้สึกถึงความหวาดกลัว เธอขมวดคิ้วทันทีว่าทำไมตัวเธอถึงเป็นแบบนี้กัน

        คาเร็นน่ายกช้อนที่มีไอศกรีมอยู่ขึ้นมาจ่อไปทางแม่ของตนทันที“ม๊ะม๊า อ้า!”

        โพรทาเลียได้ยินเสียงลูกสาวเธอหันไปมองเธอมองแววตาของลูกสาวที่แฝงความเป็นอยู่ลึกๆเธอยิ้มออกมาก่อนจะก่อนจะอ้าปากกินไอศกรีมนั้น

        “อร่อยไหมคะ”

        “อืม อร่อยมากเลย” โพรทาเลียกอดลูกสาวของเธอเบาๆ

        เธอสะบัดความกลัวนั้นออกไปทันทีเธอไม่อยากให้มันทำให้เธอหวาดกลัว เธอหวาดกลัวมาทั้งชีวิตแล้วเธอจะไม่ยอมให้มันทำให้เธอหวาดกลัวอีก

        โพรทาเลียเห็นรู้สึกบางอย่างเลยว่าสายตาอีกฝ่ายเหมือนเป็นสายตาที่บ่งบอกว่าไม่ชอบขี้หน้าเธอแต่ทำไมอีกฝ่ายถึงต้องมองเธอแบบนั้นล่ะโฟกัสเห็นทั้งสองคนจ้องมองกันไม่ละสายตาทำให้ตัวเธอนั้นต้องยกช้อนที่มีอาหารขึ้นมายัดใส่ปากของชายข้างๆ เธอทันทีทุกคนกำลังนั่งทานอาหารกันอย่างอร่อยจนเวลานั้นเลยมาเยอะแล้วจนพวกหนุ่มๆพึ่งสังเกต

        “ตายแล้ว!! พวกเราไปสายแล้ว!!”

        “ว่าไงนะ!!” โทมัสดูที่นาฬิกาทันที“จริงด้วย!!”

        “สายเหรอ!”

        ทุกคนได้ยินรีบกินอาหารของตัวเองกันแล้วเอาจานไปเก็บตรงจุดที่พวกเขาให้วางกัน ทุกคนต่างรีบวิ่งออกจากโรงอาหารทันทีโพรทาเลียที่กำลังจะวิ่งนั้น เธอเกือบลูกสาวของเธอเธอหันไปมองคาเร็นน่ากำลังจะวิ่งมา แต่ก็เธอก็หอบแล้วโพรทาเลียรีบวิ่งไปหาแล้วอุ้มลูกสาวแล้ววิ่งตามทุกคนไปทันทีพวกเขาวิ่งตรงไปยังสนามฝึกกัน พอมาถึงกันก็ได้เห็นทุกคนนั้นกำลังจับคู่ฝึกอยู่พวกเขาแอบมองกันก่อนว่าอาจารย์ไครอนไม่ได้อยู่แถวนั้น พวกเขาก็ค่อยๆแอบเข้าไปกันอย่างช้าๆ

        “ดูเหมือนพวกเจ้าจะชะล่าใจว่าข้าจะยอมปล่อยให้เวลานั้นเชื่องช้าต่อไปหรือ...”

        ทุกคนต่างหยุดนิ่งไปกันทันทีก่อนที่พวกเขาจะหันไปมองต้นเสียงที่พูดขึ้นมาทุกคนถึงกับสะดุ้งทันทีที่เห็นคนข้างหลังพวกเขาคือ อาจารย์ไครอน

        “อาจารย์ไครอน!!”

        “วันนี้คงต้องมีเด็กที่ต้องฝึกหนักหน่อยแล้วสินะ”ทุกคนได้ยินถึงกับหน้าซีดทันทีไครอนมองเด็กทั้ง 10คนก่อนจะเห็นเด็กน้อยที่คีย์กำลังอุ้มอยู่ “แต่...ยกเว้นเด็กตัวเล็กคนนั้นคนเดียวที่ไม่ต้องฝึก”

        ไครอนชี้มาที่คาเร็นน่าโพรทาเลียถึงกับโล่งอกที่ลูกสาวตัวเองไม่ต้องโดนลูกหลงด้วย

        “เอาล่ะ พวกเจ้าทั้งที่เหลือไปจับคู่ฝึกกันซะ!”

        ทุกคนถึงกับหงอยไปกันเลยแต่ก็ไปจับคู่กันโฟกัสตอนแรกอยากไปจับคู่กับพี่สาว แต่ก็โดนแฟนหนุ่มลากไปฝึกกันทุกคนต่างจับคู่กันไปแล้วจนเหลือแค่โพรทาเลียที่ยังอยู่กับลูกสาวอยู่ตรงนั้น

        “รู้สึกจะเหลือแค่พวกเราสองคนสินะคะม๊ะม๊า”

        โพรทาเลียย่อตัวลงข้างๆ ลูกสาว “ก็จริงน่านะ...แต่ว่านะคาเร็นน่าทำไมถึงมาเรียกเหมือนเมื่อก่อนแทนล่ะ”

        “ก็เรียกแม่เฉยๆ มันแปลกๆเลยเรียกม๊ะม๊าดีกว่านะคะ”

        “งั้นเหรอ...” เธอไม่ค่อยเข้าใจลูกสาวตัวเองเท่าไรแต่เรียกยังไงก็ได้น่านะ

        โพรทาเลียยกมือขึ้นมา ตอนนี้มือเธอหายสั่นไปแล้วช่วงนี้เธอคงต้องห้ามไปมองไอศกรีมนั้น ไม่งั้นคงมีความรู้หวาดกลัวแบบนั้นอีกแน่ๆโพรทาเลียกำลังคิดบางอย่างนั้น ก็มีเงาดำมาบังแดด เธอค่อยๆเงยหน้ามองเธอเห็นอาจารย์ไครอนที่มายืนตรงหน้าของเธอ

        เธอลุกขึ้นทันทีทันใด “อาจารย์ไครอน!!”

        “ข้าเห็นว่าเจ้าไม่มีคู่ เลยมีคนหนึ่งอาสาจะฝึกกับเจ้านะ”

        “ใครเหรอครับ?”

        “ฉันเอง!” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมา

        โพรทาเลียมองต้นเสียงนั้นทันทีที่พอเห็นอีกฝ่ายเธอถึงกับตะลึงไปทันทีตรงหน้าของเธอคือเพอร์ซีย์ แจ็กสัน พ่อของเธอนั้นเอง

จบตอนที่ 34 โปรดติดตามตอนที่35 ต่อไป