ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก

"เจ้าจึงไปสู่ขอนางอย่างนั้นหรือ" มู่อวิ๋นฮว่าพอคาดเดาได้แล้วว่าเหตุใดบัณฑิตหนุ่มจึงถูกตระกูลหลี่ฆ่าตาย

ถึงกระนั้นเจ้าตัวกลับไม่รู้สึกตัวแต่อย่างใด เขาสารภาพอย่างสัตย์จริง "ใช่แล้ว ตอนที่พ่อแม่เสียชีวิต พวกท่านได้มอบหยกชิ้นหนึ่งให้ข้า เดิมทีเป็นดอกบัวคู่กัน ครึ่งหนึ่งเป็นของบิดามารดา อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในมือของลูกพี่ลูกน้องซี คำสั่งของบุพการี ข้าย่อมต้องเชื่อฟัง จึงเข้ามืองหลวงมาพบกับอนุหว่าน"

ได้ยินมาถึงตรงนี้ คำถามถัดมาก็ถูกส่งมา มู่อวิ๋นฮว่าจำต้องขัดจังหวะให้เขาทำข้อสอบก่อน ระหว่างนั้นนางก็รู้สึกพูดไม่ออกกับชายหนุ่มผู้นี้เลย เขาแสนจะไร้เดียงสาเหลือเกิน

ไม่ผิดไปจากนางเอกนิยายรักหวานแหวว!

ถึงแม้อนุหว่านจะเป็นอนุภรรยาในจวนมู่ และมู่อวี่ซีก็เป็นบุตรสาวนอกสมรส แต่ก็ไม่ใช่คนที่บัณฑิตหนุ่มฐานะต้อยต่ำ ยากจนข้นแค้น และยังไม่มีชื่อเสียงจะสามารถเอื้อมถึงได้

ถึงเขาจะสอบชิงตำแหน่งจอหงวนได้ มู่อวิ๋นฮว่าก็ยังไม่แน่ใจว่ามู่อวี่ซีจะยินยอมแต่งงานกับเขาหรือไม่

เนื่องจากมู่อวี่ซีรักษาความบริสุทธิ์มาตลอดหลายปี ไม่เคยมีข่าวลือเรื่องชู้สาวกับผู้ใด ข่าวลือเดียวเกี่ยวกับเรื่องทำนองนั้นคือเหตุที่เกิดขึ้นกับองค์รัชทายาทในวันนั้น จากตรงนี้ก็เห็นได้ว่าหากมู่อวี่ซีไม่ออกโรง นางก็จะคว้าองค์รัชทายาทมาเป็นคู่ครองให้ได้!

ฐานะและตำแหน่งนี้ บัณฑิตหนุ่มสิบคนก็ยังเทียบไม่ได้!

มู่อวิ๋นฮว่าเขียนคำตอบที่บัณฑิตหนุ่มบอกลงบนกระดาษคำตอบ แล้วส่งให้กับลูกศิษย์ราชวิทยาลัยที่อยู่ด้านหลังด้วยท่าทีไม่ยี่หระ นางอยากรู้นักว่าบัณฑิตหนุ่มที่ไร้เดียงสาเพียงนี้มีชีวิตมาจนอายุเท่านี้ได้อย่างไร!

พ่อแม่ของเขาต้องใจบุญขนาดไหนถึงได้เลี้ยงลูกชายมาให้เป็นแบบนี้

"แล้วเจ้าได้พบกับลูกพี่ลูกน้องซีของเจ้าหรือไม่" นางหรี่ตาลงเล็กน้อย

บัณฑิตหนุ่มแย้มยิ้มขึ้นมาทันที "แน่นอนว่าต้องได้พบกับนาง และนางก็ไม่ได้รังเกียจฐานะยากจนของข้า ยังบอกอีกว่ายินดีจะทำตามสัญญาของบิดามารดา แต่งงานกับข้าก่อน แล้วรอให้ข้าสอบได้เป็นจอหงวน จากนั้นจะขอพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้กับข้า!"

เฮ้อออ...

หากไม่ใช่เพราะว่าสถานการณ์และสถานที่ไม่เอื้ออำนวย มู่อวิ๋นฮว่าคงจะหัวเราะเยาะเขาให้ฟันร่วงแล้ว เนื้อเรื่องแบบนี้มันช่าง...!

มู่อวี่ซีเป็นคนช่างสรรหาคำพูดพรรค์นี้เหลือเกิน แต่ว่า แต่ว่า! แน่นอนว่ามู่อวี่ซีคงพูดคำนี้ก่อน หลังจากนั้นบัณฑิตหนุ่มก็ถูกฆ่าตาย! กลยุทธ์นี้ไม่ได้แยบยลมากนัก ใครที่มีไหวพริบและสมองสักหน่อยก็จะมองออก

ทว่าแล้วอย่างไรเล่า ตั้งแต่ต้นจนจบ มู่อวี่ซีไม่เคยทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองเลย ยังบอกอีกว่ายินดีที่จะแต่งงานกับเขา ต่อให้หลังจากนั้นเขาจะถูกฆ่าตาย แต่ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมู่อวี่ซี ไม่ใช่ความผิดของนางแต่อย่างใด!

"เจ้าไม่เคยคิดเลยหรือว่าสิ่งที่นางพูดล้วนเป็นการหลอกลวงเจ้า" มู่อวิ๋นฮว่ารู้สึกว่าบัณฑิตหนุ่มไม่ได้ตายด้วยความอยุติธรรม แต่ตายเพราะความโง่งมต่างหาก! และแม้สิ้นลมและกลายเป็นวิญญาณแล้ว เขาก็ยังมองไม่เห็นความจริง ว่าไปแล้วหากคนแบบนี้ไม่ตายแล้วจะให้ใครตาย

อย่างไรก็ตาม คำพูดของมู่อวิ๋นฮว่าก็ถูกเขาปฏิเสธทันที ทั้งยังแฝงแววโทสะเล็กน้อยด้วย "ลูกพี่ลูกน้องซีจะหลอกข้าทำไม! ข้ารู้ว่าข้าเป็นเพียงบัณฑิตไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่มีทั้งเงินและบ้าน แม้แต่พ่อแม่ก็ตายจากไปแล้ว คนอย่างข้าไม่คู่ควรกับนางแม้แต่น้อย หากนางไม่เต็มใจข้าก็จะไม่ฝืน แต่นางกลับไม่มีทีท่ารังเกียจข้าเลย ค่ากินค่าอยู่ของข้าหลังเดินทางมาถึงเมืองหลวง ลูกพี่ลูกน้องซีก็เป็นคนจัดการให้ทั้งหมด หากนางไม่ยินดีก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ ข้าไม่ใช่คนที่รับไม่ได้กับการถูกปฏิเสธ!"

ครั้งนี้มู่อวิ๋นฮว่าหลุดขำออกมาทันที นางหันไปมองมู่อวี่ซีด้วยสายตาเย้ยหยัน "บัณฑิตหนุ่ม เจ้ารู้จักดอกไม้ชนิดหนึ่งหรือไม่ ที่เรียกว่าดอกบัวขาวน่ะ"

บัณฑิตหนุ่มกำลังจะบอกว่าไม่รู้ แต่มู่อวิ๋นฮว่าไม่ได้ให้เวลาเขาตอบ นางชิงตอบคำถามนั้นเสียเอง "เจ้าจงดูลูกพี่ลูกน้องซีของเจ้าให้ดี นางคือดอกบัวขาวตัวจริง! รูปร่างหน้าตาบริสุทธิ์ผุดผ่อง น่าสงสาร น่าทะนุถนอม กิริยามารยาทเรียบร้อย แต่ลับหลังนั้นแสนจะเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ ไม่เลิกราจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย เป็นสตรีที่คอยปีนป่ายหาทางขึ้นสู่ที่สูง"

คำบรรยายมากมายที่หลุดออกมาจากปากของมู่อวิ๋นฮว่า ไม่ได้ทำให้ไฟโทสะของบัณฑิตหนุ่มมอดดับลง กลับยิ่งทวีให้ลุกโชนมากขึ้น "เจ้าจะกล่าวหาลูกพี่ลูกน้องซีของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร! เจ้าเล่ห์ร้ายกาจอะไรกัน! เหลวไหล! งานประลองบทกวีที่เจ้าเข้าร่วมในเวลานี้นั้น ล้วนอาศัยการปฏิรูปของนางทั้งสิ้น แม้แต่กฎที่เพิ่งจะเปลี่ยนไปเมื่อครู่ก็เป็นความคิดของนาง! ถึงนางจะมีกลอุบาย แต่ก็เป็นกลอุบายที่เปิดเผย ไม่ใช่กลอุบายที่มืดมนและสกปรกอย่างที่เจ้าว่า!"

"เจ้าเป็นหนอนอยู่ในท้องของนางหรือ ถึงรู้ทุกไปหมดทุกเรื่อง เคยได้ยินคำว่ารู้หน้าไม่รู้ใจหรือไม่ คิดว่าลูกพี่ลูกน้องซีของเจ้าเป็นนางฟ้าจากสวรรค์ที่ทำทุกอย่างเพื่อมนุษย์อย่างนั้นหรือ ผิดถนัด! ข้าบอกให้เจ้ารู้ไว้เลย ทุกสิ่งที่นางทำล้วนแล้วแต่เพื่อตัวนางเอง รวมถึงการตายของเจ้าด้วย!"

"ท่าน! ท่านช่างเหลือเกินนัก!" บัณฑิตหนุ่มมีความรู้เต็มท้อง แต่กลับพูดไม่ออกเมื่อต้องโต้เถียงกับมู่อวิ๋นฮว่า เขาแทบสำลักความโกรธตายอยู่แล้ว!

“เจ้าอิจฉาลูกพี่ลูกน้องซี! ข้าไม่รู้ว่านางเป็นนางฟ้ามาจากสวรรค์หรือไม่ แต่ที่รู้คือนางเป็นกวีหญิงยอดฝีมือแห่งอาณาจักรต้าซี ทุกคนรู้กันทั่วว่านางสามารถแต่งบทกวี ‘ยลยินดอกเหมยเบ่งบานท่ามกลางสายลมรุ่งอรุณ หิมะถมทับกองเหนือสี่ขุนเขา ไหนเลยจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างนับล้าน หนึ่งต้นเหมยหนึ่งขนนกร่วงโรย’ ความเก่งกาจของนางหาใช่สิ่งที่เจ้าจะดูหมิ่นได้!”

“นางหรือ” มู่อวิ๋นฮว่าแค่นเสียงออกมาอย่างไม่ไว้หน้า “หากข้าบอกว่านางไม่เพียงแต่จอมปลอม ยังลักขโมยบทกวีของผู้อื่นมาด้วย เจ้าจะเชื่อหรือไม่”

“จะให้เชื่อได้อย่างไร ความคิดเจ้าน่าขันสิ้นดี!” ชายหนุ่มรู้สึกว่าความคิดของนางเป็นหลักฐานชิ้นโตว่านางเกลียดชังลูกพี่ลูกน้องซีของเขาเพียงใด! ถึงได้ใส่ร้ายป้ายสีกันถึงเพียงนี้!

มู่อวิ๋นฮว่ามองอาลักษณ์กรมธรรมการสั่งแจกโจทย์ข้อต่อไป นางเลิกคิ้วขณะฟังบัณฑิตหนุ่มไปด้วย “เป็นธรรมดาที่เจ้าจะไม่เชื่อ เป็นใครก็คงไม่เชื่อ แต่ข้าพูดความจริง! เจ้าคิดว่าเมื่อคืนข้าไปทำอะไรในโรงพิมพ์ตระกูลหลี่เล่า” 

“เจ้า...” บัณฑิตหนุ่มหวนคิดแล้วนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ทันได้ใส่ใจว่านางทำอะไร รู้เพียงกำลังพิมพ์บางอย่างที่ดูคล้ายบทกวีอยู่... บทกวีหรือ ทันทีที่เชื่อมโยงกับคำพูดของมู่อวิ๋นฮว่า เขาก็พลันมีปฏิกิริยา “เจ้าหวังใช้สิ่งที่พิมพ์เมื่อคืนเพื่อเล่นงานลูกพี่ลูกน้องซีหรือ!” 

“ใช่แล้ว” มู่อวิ๋นฮว่าพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง ระหว่างนั้นก็รับซองโจทย์มาแล้วบอก “รอจนถึงรอบชิงชนะเลิศก่อน เจ้าก็จะได้เห็นว่านางมีพรสวรรค์จริงแท้หรือไม่!”

“เจ้า เจ้า...!” เขานึกคำก่นด่าอีกฝ่ายไม่ออกด้วยซ้ำ ในหัวไม่คาดคิดว่านางจะต้องการจัดการกับลูกพี่ลูกน้องซีของตน! เช่นนั้น... ตอนนี้เขากำลังทำอะไร เขาช่วยนางตอบคำถาม ช่วยให้นางได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ แล้วเมื่อผ่านเข้ารอบแล้ว นางก็จะเล่นงานลูกพี่ลูกน้องซีของเขา

อย่างนี้เขาจะไม่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรอกหรือ! อีกทั้งยังกลายเป็นผู้พานางไปหาลูกพี่ลูกน้องซีของเขา เป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกพี่ลูกน้องซีของเขาอับอายขายหน้าอย่างนั้นหรือ!

"ไม่ ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายลูกพี่ลูกน้องซี สัญญาของเราถือเป็นโมฆะ เจ้าตอบคำถามเองเถอะ! ข้าจะไม่ช่วยเด็ดขาด! ห้ามผู้ใดทำร้ายนางเด็ดขาด!"

มู่อวิ๋นฮว่าผงะไปพร้อมซองกระดาษที่เปิดออกในมือ!

หมายความว่าอย่างไรกัน เขาจะไม่ตอบคำถามแล้วหรือ