ลิขิตเลือด พันธการหลานสาว

สัปดาห์ต่อมาผ่านไปราวกับความฝันที่ทั้งหอมหวานและโหดร้าย ทุกๆ วันของเอลาร่าถูกแบ่งครึ่งอย่างชัดเจนราวกับกลางวันและกลางคืน ชีวิตของเธอกลายเป็นจังหวะที่แน่นอนแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นทุกวัน

ภาคเช้าคืออาณาจักรของคาอิน ลานฝึกกลายเป็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจ หยาดเหงื่อ และเสียงกระทบของร่างกาย คาอินไม่เคยออมมือ เขาสอนให้เธอเคลื่อนไหวราวกับเงา โจมตีราวกับอสรพิษ และอดทนราวกับหินผา

ในแต่ละเช้า คาอินจะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแสงแรกของรุ่งอรุณ ใบหน้าเข้มงวดของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาจะเริ่มต้นด้วยการตรวจสอบร่างกายของเธอ สัมผัสกล้ามเนื้อที่เจ็บปวดด้วยความระมัดระวัง มือใหญ่ของเขาจะเลื่อนไปตามแขน ไหล่ และหลังของเธออย่างช้าๆ ตรวจหาจุดที่ตึงเครียดหรือบาดเจ็บ

"วันนี้เราจะฝึกการต่อสู้ในระยะประชิด" เขาจะประกาศด้วยเสียงที่หนักแน่น "ศัตรูจะไม่ให้เวลาเจ้าคิด พวกมันจะโจมตีด้วยความเร็วและความโหดร้าย"

การฝึกของคาอินไม่เพียงแต่เน้นความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่ยังเน้นการพัฒนาประสาทสัมผัสทั้งหมด เขาจะปิดตาเธอและให้เธอพึ่งพาการได้ยิน การดมกลิ่น และการสัมผัสเพียงอย่างเดียว เขาจะโจมตีจากทุกทิศทาง บังคับให้เธอเรียนรู้ที่จะอ่านการเคลื่อนไหวของเขาผ่านการสั่นสะเทือนของอากาศ

ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำที่จางไปไม่ทันจะเกิดรอยใหม่ แต่ในทุกความเจ็บปวดนั้น กลับมีความก้าวหน้าที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน เธอเริ่มอ่านการเคลื่อนไหวของเขาออก เริ่มหลบหลีกได้พริ้วไหวขึ้น และแม้จะยังสวนกลับไม่ได้ แต่เธอก็สามารถยืนหยัดอยู่ได้นานขึ้นในแต่ละครั้ง

และในทุกๆ เช้า คาอินจะแสดงความรักในแบบของเขา การดูแลที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง เขาจะเป็นคนเตรียมเลือดสดใหม่ให้เธอเสมอ เป็นคนตรวจดูบาดแผลและทายาให้ด้วยสัมผัสที่แผ่วเบาราวกับขนนก และมักจะจบการฝึกด้วยการดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดที่แข็งแกร่ง

ในช่วงเวลาเหล่านั้น เขาจะปล่อยให้เธอซบลงบนแผงอกของเขาและฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเพื่อเขาแต่เพียงผู้เดียว กลิ่นหอมเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาจะห่อหุ้มเธอ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น

"เจ้าทำได้ดีมาก" เขามักจะกระซิบที่ข้างขม่อม เสียงทุ้มลึกของเขาสั่นสะเทือนผ่านแผงอกไปยังหัวใจของเธอ "แข็งแกร่งขึ้นอีก...เพื่อข้า...เพื่อตัวเจ้าเอง"

มือใหญ่ของเขาจะลูบไล้ผมของเธออย่างอ่อนโยน นิ้วของเขาจะสอดผ่านเส้นผมนุ่มๆ ด้วยความระมัดระวัง บางครั้งเขาจะจูบที่หัวของเธอเบาๆ การกระทำที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหมาย มันคือรางวัลที่ทำให้ความเจ็บปวดทั้งหมดคุ้มค่า

ภาคบ่ายคืออาณาจักรของอิซาเบลล่า มันคือการเดินทางเข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์ที่ลึกลับและน่าหลงใหล ริมลำธารกลายเป็นวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่เธอได้เรียนรู้ที่จะสื่อสารกับธรรมชาติ รวบรวมมานา และถักทอพลังงานให้กลายเป็นคาถาต่างๆ

อิซาเบลล่าคืออาจารย์ที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เธอไม่เคยใช้กำลังบังคับ แต่ใช้การยั่วยวน การชี้นำ และการกระตุ้นความปรารถนาในใจของเอลาร่าเอง เธอจะปรากฏตัวขึ้นในยามบ่ายด้วยรอยยิ้มเย้ายวนและชุดที่เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน

เธอสอนให้เอลาร่าสร้างลูกบอลแสง สร้างเกราะพลังงานบางๆ และแม้กระทั่งทำให้ดอกไม้เบ่งบานนอกฤดูกาล การฝึกของเธอเน้นความละเอียดอ่อนและการเชื่อมต่อกับธรรมชาติรอบตัว

และการดูแลของอิซาเบลล่าก็หรูหราและเย้ายวนไม่แพ้กัน เธอจะเตรียมน้ำสมุนไพรชั้นเลิศให้เอลาร่าแช่ตัวเพื่อฟื้นฟูพลังเวท เสกเสื้อผ้าที่สวยงามและสวมใส่สบายให้ และมักจะจบการฝึกด้วยการแบ่งปันความรู้ที่น่าทึ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก เรื่องเล่าของเผ่าพันธุ์ต่างๆ และตำนานโบราณที่คาอินไม่เคยเล่าให้ฟัง

"เห็นไหม...โลกนี้มันกว้างใหญ่และน่าสนุกกว่าที่เจ้าคิดเยอะ" เธอมักจะพูดพลางใช้นิ้วเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากของเอลาร่าออก "และมันจะน่าสนุกยิ่งกว่า...ถ้าเราได้ออกไปสำรวจมันด้วยกัน"

มันคือคำเชื้อเชิญที่หอมหวานและอันตราย ซึ่งคอยกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเอลาร่าอยู่เสมอ

ชีวิตของเอลาร่าเหมือนกับการทรงตัวอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงอยู่ระหว่างสองขั้วอำนาจ เธอแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน แต่ก็สับสนมากขึ้นทุกวันเช่นกัน หัวใจของเธอเป็นของคาอินอย่างไม่ต้องสงสัย แต่จิตใจของเธอกลับเริ่มโอนเอียงไปหาเสน่ห์และความรู้ของอิซาเบลล่ามากขึ้นเรื่อยๆ

ความตึงเครียดระหว่างสองอาจารย์เริ่มปรากฏชัดขึ้นทุกวัน คาอินจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นเอลาร่าสวมเครื่องประดับที่อิซาเบลล่าให้ ในขณะที่อิซาเบลล่าจะแสดงสีหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นรอยฟกช้ำใหม่ๆ บนร่างกายของเอลาร่า

"เขาทำร้ายเจ้ามากเกินไป" อิซาเบลล่ามักจะบ่นขณะที่ใช้เวทมนตร์รักษาบาดแผลให้เอลาร่า "การฝึกไม่จำเป็นต้องโหดร้ายขนาดนี้"

"นางกำลังทำลายสมาธิของเจ้า" คาอินจะตอบโต้เมื่อเห็นเอลาร่าเผลอใจระหว่างการฝึก "การต่อสู้ต้องใช้ความมุ่งมั่น ไม่ใช่การฝันเฟื่อง"

และแล้วคืนนั้น การแข่งขันของคนทั้งสองก็เดินทางมาถึงจุดแตกหักที่ร้อนแรงที่สุด

มันเป็นคืนเดือนเพ็ญ แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมาอาบไล้ไปทั่วทั้งเซฟเฮาส์ คาอินและอิซาเบลล่าเรียกเอลาร่ามาพบที่ลานฝึกเดิม แต่บรรยากาศในคืนนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันตึงเครียดและอบอวลไปด้วยไอร้อนแห่งการเผชิญหน้า

"หนึ่งเดือนผ่านไปแล้ว" คาอินเป็นฝ่ายเปิดประเด็น "ถึงเวลาทดสอบความก้าวหน้าของเจ้า"

"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน" อิซาเบลล่ากล่าวเสริมพลางยิ้มเย้ายวน "แต่การทดสอบแบบเดิมๆ มันน่าเบื่อเกินไป"

"เจ้าหมายความว่ายังไง?" คาอินถามเสียงเข้ม

"ข้าหมายถึง...เรามาทำให้มันน่าสนุกขึ้นดีกว่า" อิซาเบลล่าหันไปมองเอลาร่าด้วยแววตาเป็นประกาย "คืนนี้...เราจะทดสอบ 'การควบคุมอารมณ์' ของเจ้า...ภายใต้สถานการณ์ที่กดดันและ...เร่าร้อนที่สุด"

พูดจบ อิซาเบลล่าก็ดีดนิ้วเบาๆ ทันใดนั้น ม่านพลังงานสีม่วงอ่อนก็แผ่ออกไปทั่วทั้งลานฝึก กักขังคนทั้งสามไว้ภายในโดมที่มองไม่เห็น "นี่คือม่านพลังของข้า...มันจะป้องกันไม่ให้เสียงหรือพลังงานใดๆ เล็ดลอดออกไปข้างนอก และมันจะสลายไปก็ต่อเมื่อ...เจ้าของม่านพลังหมดสติ...หรือ...พึงพอใจอย่างถึงที่สุด"

คาอินขมวดคิ้ว "เจ้าจะเล่นอะไรกันแน่ อิซาเบลล่า!"

"ข้าไม่ได้เล่น" เธอยิ้ม "ข้ากำลังจะเริ่ม 'บทเรียนพิเศษ' ต่างหาก...บทเรียนที่เจ้าไม่มีวันสอนเด็กคนนี้ได้"

สิ้นเสียงนั้น ร่างของอิซาเบลล่าก็พุ่งเข้าหาเอลาร่าด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง แต่แทนที่จะโจมตี เธอกลับใช้ร่างกายของเธอเป็นอาวุธในรูปแบบที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เธอไม่ได้ใช้หมัดหรือเท้า แต่ใช้ส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกาย ใช้ริมฝีปาก และใช้สัมผัสที่ร้อนแรงเข้าจู่โจมเอลาร่าอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

"บทเรียนแรก...การรับมือกับการจู่โจมที่ไม่คาดฝัน!" อิซาเบลล่ากระซิบเสียงพร่าขณะที่ริมฝีปากของเธอฉกชิงจูบจากเอลาร่าไปอย่างรวดเร็วและดุดัน มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยรสชาติของไวน์ชั้นเลิศและกลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณ 

ลิ้นของอิซาเบลล่าสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเอลาร่าอย่างชำนาญ ควานหาความหวานและปลุกปั่นอารมณ์ของเด็กสาวให้ปั่นป่วน ลิ้นอุ่นๆ ของเธอพันเกี่ยวกับลิ้นของเอลาร่าอย่างเร่าร้อน ดูดดื่มและเล้าโลมด้วยความชำนาญที่ทำให้เอลาร่าสั่นสะท้าน น้ำลายหวานๆ ของทั้งสองคนผสมปนเปกัน สร้างเสียงเซาะแซ่บที่ทำให้บรรยากาศร้อนแรงยิ่งขึ้น

"อื้อ!" เอลาร่าครางประท้วงในลำคอ เธอพยายามจะผลักอิซาเบลล่าออก แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับหายไปอย่างน่าประหลาดเมื่อถูกสัมผัสที่ร้อนแรงนั้นจู่โจม

"อย่าคิดว่าจะจบแค่นี้!" อิซาเบลล่าถอนจูบออกและหัวเราะเบาๆ เส้นใยน้ำลายเงินวาวยังคงเชื่อมต่อริมฝีปากของทั้งสองคนไว้ ก่อนจะขาดสะบั้นลงมา มือของเธอเลื้อยเข้าไปใต้เสื้อของเอลาร่าอย่างรวดเร็ว สัมผัสกับผิวเนื้อที่เนียนละเอียดและอุ่นร้อน ก่อนจะตรงเข้าบีบเคล้นทรวงอกที่อวบอิ่มอย่างเต็มไม้เต็มมือ นิ้วโป้งของเธอปัดผ่านยอดถันที่แข็งขืนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เอลาร่าสะดุ้งเฮือกและแอ่นอกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"คาอิน! มองดูให้ดีๆ!" อิซาเบลล่าตะโกนท้าทาย "นี่คือวิธีปลุกพลังที่หลับใหล...ไม่ใช่การฝึกทหารโง่ๆ ของเจ้า!"

ภาพนั้นทำให้โทสะของคาอินระเบิดออกมาราวกับภูเขาไฟ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เขี้ยวของเขางอกยาวออกมา และกลิ่นอายแห่งความตายที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่ออกมาจากร่างของเขา "แก! เอามือสกปรกของแกออกจากผู้หญิงของข้า!"

เขาพุ่งเข้าไปหาคนทั้งสองด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอิซาเบลล่าหลายเท่า แต่แทนที่จะโจมตีอิซาเบลล่า เขากลับคว้าตัวเอลาร่าออกมาจากอ้อมแขนของนางปีศาจตนนั้นและดึงเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

"บทเรียนของแกมันไร้สาระ!" คาอินคำราม "การควบคุมที่แท้จริง...มันต้องมาจากความผูกพันที่ลึกซึ้ง...ไม่ใช่การยั่วยวนที่ฉาบฉวย!"

พูดจบ เขาก็กดริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของเอลาร่าอย่างดุดันและหิวกระหาย มันเป็นจูบที่แตกต่างจากของอิซาเบลล่าโดยสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกเก็บกด ความหึงหวงที่รุนแรง และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนที่สุด 

ลิ้นของเขาร้อนระอุและรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงและพันเกี่ยวลิ้นของเธอราวกับจะสูบวิญญาณของเธอออกมาให้หมดสิ้น การจูบของเขาดุดันและเร่าร้อน ลิ้นของเขาเคลื่อนไหวอย่างมีประสบการณ์ ดูดดื่มความหวานจากปากของเธอจนเธอแทบหายใจไม่ออก เสียงเซาะแซ่บของน้ำลายที่ผสมปนเปกันดังขึ้นในความเงียบ และเมื่อเขาถอนจูบออก เส้นใยน้ำลายเงินวาวก็ยืดออกมาระหว่างริมฝีปากของทั้งสอง ก่อนจะขาดสะบั้นลงมาอย่างช้าๆ

เอลาร่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอถูกส่งต่อจากพายุลูกหนึ่งไปยังพายุอีกลูกหนึ่งที่รุนแรงยิ่งกว่า สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

มือของคาอินไม่ได้อยู่เฉย เขากระชากชายเสื้อของเธอขึ้นจนเผยให้เห็นหน้าท้องที่แบนราบและทรวงอกที่สั่นไหวอยู่ภายใต้บราเซียตัวจิ๋ว มือข้างหนึ่งของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ สร้างความร้อนรุ่มไปทั่วทั้งร่าง ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งเลื่อนลงต่ำ...ต่ำลงไปเรื่อยๆ...จนกระทั่งสัมผัสกับขอบกางเกงของเธอ

"ข้าจะแสดงให้แกเห็นเอง...อิซาเบลล่า" คาอินกล่าวเสียงแหบพร่าขณะที่ถอนจูบออก "ว่าใครกันแน่...ที่สามารถควบคุมเด็กคนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!"

นิ้วที่เย็นเฉียบแต่เต็มไปด้วยพลังของเขา สอดแทรกเข้าไปใต้ขอบกางเกงของเอลาร่าอย่างรวดเร็วและแม่นยำ สัมผัสกับเนินเนื้อที่อ่อนนุ่มและร้อนชื้นของเธอโดยตรง

"อ๊ะ!" เอลาร่าร้องเสียงหลงและบิดตัวเร่าด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่และรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว นี่มันไม่ใช่การฝึกอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือสมรภูมิรบที่ใช้ร่างกายและแรงปรารถนาของเธอเป็นเดิมพัน

อิซาเบลล่ายืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ นางไม่ได้รู้สึกพ่ายแพ้เลยแม้แต่น้อย "ดี...ดีมาก...คาอิน...ในที่สุดเจ้าก็เลิกทำตัวเป็นสุภาพบุรุษหัวโบราณเสียที"

นางเดินเข้ามาหาคนทั้งสองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป้าหมายของนางไม่ใช่เอลาร่า "แต่เจ้าคิดว่า...การโจมตีแค่จุดเดียว...มันจะพอหรือ?"

สิ้นเสียงนั้น มือของอิซาเบลล่าก็วางลงบนแผ่นหลังของเอลาร่าอย่างแผ่วเบา แต่ปลายนิ้วของนางกลับส่งกระแสพลังเวทที่เย้ายวนและซาบซ่านไปทั่วทั้งร่างของเด็กสาว มันเป็นพลังที่แตกต่างจากของคาอินโดยสิ้นเชิง มันไม่ได้รุนแรงและเอาแต่ใจ แต่กลับอ่อนหวาน เล้าโลม และค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย

อิซาเบลล่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเธอแตะที่ต้นคอของเอลาร่าอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มจูบและดูดดื่มผิวหนังที่นุ่มนวล ลิ้นของเธอเลียไปตามเส้นคอ สร้างรอยเปียกที่ทำให้เอลาร่าสั่นสะท้าน ในขณะเดียวกัน มือของเธอก็เลื่อนไปข้างหน้า สัมผัสกับทรวงอกของเอลาร่าจากด้านหลัง นิ้วของเธอบีบเคล้นและเล้าโลมอย่างช่ำชอง ทำให้เอลาร่าครางเสียงเบาๆ

บัดนี้...เอลาร่าถูกขนาบข้างด้วยสองขั้วอำนาจที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง...

ข้างหน้าคือคาอิน...ผู้มอบสัมผัสที่รุนแรง ดุดัน และปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของเธอให้ตื่นขึ้น...

ข้างหลังคืออิซาเบลล่า...ผู้มอบสัมผัสที่อ่อนหวาน เย้ายวน และปลุกเร้าพลังเวทที่ซ่อนเร้นอยู่ในสายเลือดของเธอ...

ร่างกายของเธอถูกโจมตีจากทั้งสองทิศทาง ความรู้สึกที่หลากหลายถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะคลุ้มคลั่ง ความเจ็บปวด ความสุขสม ความหวาดกลัว และความตื่นเต้น...ทั้งหมดหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

คาอินโน้มตัวลงมาจูบเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาจูบอย่างช้าๆ และลึกซึ้ง ลิ้นของเขาเคลื่อนไหวอย่างเซ็กซี่ ดูดดื่มและเล้าโลมลิ้นของเธอจนเธอหายใจไม่ออก น้ำลายของทั้งสองคนผสมปนเปกัน สร้างเสียงเซาะแซ่บที่ทำให้บรรยากาศร้อนแรงยิ่งขึ้น เมื่อเขาถอนจูบออก เส้นใยน้ำลายเงินวาวก็ยืดออกมาระหว่างริมฝีปากของทั้งสอง ก่อนจะขาดสะบั้นลงมาอย่างช้าๆ ทำให้เอลาร่าหายใจหอบ

ในขณะเดียวกัน อิซาเบลล่าก็จูบที่ต้นคอของเธออย่างเร่าร้อน ลิ้นของเธอเลียไปตามเส้นคอ สร้างรอยเปียกที่ทำให้เอลาร่าสั่นสะท้าน เมื่อเธอดูดผิวหนังที่นุ่มนวล เสียงเซาะแซ่บก็ดังขึ้น และเมื่อเธอปล่อยออก น้ำลายของเธอก็ยืดออกมาเป็นเส้นใสก่อนจะหยดลงมาบนไหล่ของเอลาร่า

"เลือกสิ...เอลาร่า" เสียงของคนทั้งสองดังขึ้นพร้อมกันในหัวของเธอ "เจ้าจะตอบสนองต่อสัมผัสของใคร...ร่างกายของเจ้า...ปรารถนาใครมากกว่ากัน?"

นี่คือบททดสอบที่แท้จริง การทดสอบที่เธอไม่สามารถใช้พละกำลังหรือเวทมนตร์เพื่อเอาชนะได้ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการเผชิญหน้ากับความปรารถนาที่แท้จริงในหัวใจของตัวเอง...ภายใต้สมรภูมิใต้เงาจันทร์ที่ร้อนแรงที่สุดในชีวิตของเธอ