ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

       หลังจากสองสาวกลับมาจากข้างนอกตรงตามเวลาที่นายแม่บอกไม่ขาดไม่เกิน  เด็กรับใช้ในจวนรีบมารับข้าวของที่คุณหนูช็อปปิ้ง  เด็กในบ้านเห็นข้าวของท้ายรถก็มองหน้ากัน  เพราะภายในรถแทบจะไม่มีอะไรว่างได้อีกแล้ว  

        "  คุณหนูคงเก็บกดมานานเนอะ  แกว่ามั้ยดูสิ โอ้วแม่เจ้าจะใส่หมดรึเปล่าก็ไม่รู้ " สาวใช้รีบช่วยกันขนถุงต่างๆนาๆ เข้าบ้านไปด้วยความระมัดระวังเพราะของแต่ละอย่างแพงเทียบเงินเดือนไม่ได้เลย  ตามวิธีคนรวย  แต่ทุกครั้งคุณหนูจะซื้อมาแจกให้บรรดาสาวใช้อยู่เสมอๆ

          ครั้งนี้ก็ด้วยบรรดาสาวๆต่างดีใจกันยกใหญ่ ที่คุณหนูไม่ลืมและไม่เคยรังเกียจสาวใช้เลยแม้แต่น้อย  เป็นความโชคดีของพวกนางเพราะไม่ใช้แค่คุณหนูแต่ว่าทั้งครอบครัวเลยต่างหาก  

        " หยางหยุน  กินข้าวกันน้าก่อนนะค่อยกลับ นานๆมาที  อีกอย่างเหมยซีจะได้เจริญอาหารไปด้วย  เดี๋ยวนี้นะทำอะไรก็บอกไม่ชอบ  ไม่อร่อย  น้ากลุ่มใจจะแย่ละ "  หยางหยุนตบปากรับคำผู้ใหญ่สองสาวจึงพากันถือของขึ้นไปยังห้องนอนของเหมยซี  เพื่อเม่ามอยกันต่อ  

        " เหมยซีถามจริงช่วงนี้แกเป็นอะไร  ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า รึเพราะว่าแกหลับนานเกินไป  บางครั้งฉันมีความรู้สึกว่าแกไม่ชอบบรรยากาศที่นี้  ดูอึดอัดแปลกๆ " 

        หยางหยุนเพื่อนรักที่คอยสังเกตุเพื่อนสาวก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกไปแบบนั้นเพราะความเป็นห่วง

        " ถ้าฉันบอกอะไรบางอย่างกับแกไป   แกจะเชื่อฉันมั้ยว่ะ......    เอ้าเล่าก็เล่าฉันก็อึดอัดมานานแล้วเหมือนกัน  และก็ทรมานทุกวินาที "    เหมยซีเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ  รวมถึงบุคคลอันที่เป็นรักของเหมยซี  ที่ตอนนี้ไม่ทราบซะตากรรมว่าเป็นอย่างไร

        " ถ้าสิ่งที่แกพูดมาเป็นความจริงหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายแกขอให้ช่วย  โดยดึงเอาวิญญาณแกไปอดีต เพื่อแก้แค้นและปกป้องครอบครัว  งั้นก็แสดงว่าแกประสบความสำเร็จใจภารกิจแล้ว  เพราะฉะนั้นแกถึงได้กลับมายังโลกปัจจุบัน " 

        หยางหยุนสรุปเรื่องราวที่เหมยซีเล่ามาให้ฟังทั้งหมดอย่างเข้าใจและเห็นใจเพื่อน  ที่นี้เหมยซีไม่เคยชอบพอใครเลย  แต่กลับได้ไปพบรักแท้อีกมิตินึ่ง  แล้วเจ้าตัวจะช่วยเพื่อนสาวได้อย่างไร

        " เหมยซีฉันถามแกตามตรงเถอะ  ว่าแกอยากที่จะอยู่ที่นี้ในโลกปัจจุบันที่มีทั้งครอบครัว เพื่อน อาจารย์  หรือเลือกชายอันเป็นที่รัก  แกจะเลือกสิ่งใด"  หยางหยุนมองใบหน้าของเพื่อนที่ตอนนี้สีหน้ามีความกลุ้มใจเป็นอย่างมากเพราะไม่อยากเสียอย่างใดอย่างหนึ่งไป

        " ฉันไม่รู้แก  ฉันสับสนมากไม่รู้จะทำอย่างไร  ฉันดีใจที่ได้กลับบ้านเจอหน้าพ่อแม่และพี่ๆ แต่อีกใจฉันเวลาที่นึกถึงเขาคนนั้นหัวใจฉันเหมือนจะขาด  เหมือนมันใกล้ระเบิดเต็มทนแล้ว "  เหมยซีกำหัวใจไว้เมื่อนึกถึงใบหน้าของอี้อ๋อง

        ด้านหน้าประตูห้องนอนของเหมยซีมีหญิงวัยกลางคนที่ยังคงความสง่าและความสวยไม่สร่าง  ก็คือมารดาของเหมยซีเอง  นางได้ยินเรื่องราวที่เหมยซีเล่าหยางหยุนฟังทั้งหมดก็พอจะเข้าใจได้คราวๆ  เพราะเหตุใดลูกสาวของนางยิ้มแต่ใจตากลับเศร้า  และบางครั้งก็แอบร้องไห้ไม่ให้ใครเห็น

        " เฮ้อ....... เหมยซีลูกรักของแม่  นี้เป็นชะตาฟ้าลิขิตหรืออย่างไรเหตุใด   ถึงทำให้ลูกสาวอันเป็นที่รักต้องทรมานขนาดนี้  แล้วแม่คนนี้จะช่วยอะไรลูกได้บ้าง " 

        นางคิดในใจ  น้ำตาก็คลอเบ้าแต่นางก็สามารถทำทุกอย่างที่เป็นความต้องการของลูกสาวเพื่อความสุข

        หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จหยางหยุนก็ลาผู้ใหญ่  และโอบกอดเหมยซีไว้แน่นกระซิบบอกเพื่อนรัก

        " ทำตามใจปราถนานะเพื่อนรัก "

        เหมยซีขอตัวขึ้นห้องอาบน้ำและเข้านอน  และร้องขอว่าไม่ต้องการนั่งรถเข็ญแล้วส่วนบรรดาคนรับใช้ก็ให้กลับไปทำหน้าที่เดิมเถิด

        หน้าห้องนอนเหมยซี  ก๊อกๆๆๆ

         " เหมยซีลูกหลับหรือยัง  ถ้ายังไม่หลับแม่มีเรื่องอยากจะพูดด้วย"  ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงขานรับและเปิดประตูออกมา

        " คุณแม่มีอะไรรึเปล่าค่ะ  มาเคาะห้องลูกซะดึกเลย" เหมยซีมองคุณแม่ที่ยังคงความสาวและสวยถือนมอุ่นมาให้ดื่มก่อนนอน

        " แม่เอานมมาให้และมีบางอย่างที่แม่อยากพูดคุยด้วย ให้แม่เข้าไปได้หรือเปล่าจ๊ะ "  เหมยซียิ้มกว้างและพาแม่เข้าห้องนอน

        " เหมยซีตั้งแต่ลูกหายป่วยกลับมา  แม่คอยสังเกตุพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของลูก และแม่เห็นลูกเหม่อลอยทำหน้าตาเศร้าคล้ายจะร้องไห้บ่อยมาก"  คุณแม่เปิดบทสนทนาเร็วมากจนเหมยซีแทบสำลักนม

        " เอ่อ...  แม่คะอย่าได้กังวลไปเลยลูกเพียงคิดว่าตัวเองหลับไปนานและบางอย่างที่นี้ก็เปลี่ยนไปเลยเหม่อลอยไปบ้าง "  แม้ปากจะพูดแต่ก็หลบสายตาผู้เป็นแม่  แค่นี้ก็รู้แล้วว่าลูกสาวสุดที่รักกำลังโกหก

        " เหมยซี  แม่ได้ยินลูกและหยางหยุนคุยกันหมดแล้ว  ถ้าสิ่งที่เหนือธรรมชาติหรือปาฏิหารมีจริงหากลูกตัดสินใจอยู่ที่นี้หรือลูกตัดสินใจที่จะไปอยู่กับรับแท้ของลูก ถึงแม้ว่าแม่จะเสียใจที่เสียลูกไป  แต่ถ้าหากทำให้ลูกแม่มีความสุข  ก็จงคิดไตร่ตรองเลือกเอาเลย  แม่เคารพการตัดสินใจของลูก  แต่ขอให้จำไว้ว่าไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ใดแม่คนนี้รักลูกไม่เคยเปลี่ยน"

        เหมยซีได้ยินก็ตกใจ  และพอได้ฟังมารดาตนพูดแบบนั้น  น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็พังทลายลงมา  เหมยซีร้องไห้และพร่ำบ่นว่าตอนนี้กำลังสับสนและยังไม่สามารถเลือกได้  หากเลือกได้จะบอกมารดาเป็นคนแรก

        ทั้งแม่และลูกกอดกันกลม  ต่างก็ร้องไห้ไปปลอบกันไป ทำให้ใจของเหมยซีอบอุ่นและได้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้ซะที

                แล้วเหมยซีจะเลือกทางไหนกันน่า..........................................