ในเมื่อได้ทดลองการเข้าและออกสถานที่ทับซ้อน อดีต ปัจจุบัน และอนาคตได้แล้วจริงๆ เสี่ยวจื่อน้อยหรือน้องนิ้วก้อยเองก็อดที่จะดีใจและตื่นเต้นมากๆไม่ได้ เพราะสิ่งเหล่านี้มันจะทำให้ตัวของเธอเองพาครอบครัวอันแสนน่าสงสารของนี้ผ่านจุดที่ยากลำบากไปได้ไม่ยากเลย
“ได้ทักษะความเทพมาแบบนี้ก็ไม่ยากเลยที่จะอยู่ในโลกแบบนี้น่ะนะ ค่อยน่าอยู่ขึ้นมาหน่อย”เสี่ยวจื่อน้อย
“เอาล่ะขอทดลองอีกอย่างก็ละกันว่าจะนำข้าวของจากสถานที่โลกทับซ้อนที่เห็นอยู่ทั้งในอดีต ปัจจุบัน อนาคตพวกนี้ออกมาได้หรือไม่กัน??
เริ่มจากร้านข้าวสารพวกนี้นี่แหละ ลองดูว่าจะเอาข้าวออกมาได้หรือไม่กัน”เสี่ยวจื่อน้อย ทำหน้าตามุ่งมั่นมากจริงๆ
เธอรอให้ภาพทับซ้อนวนมาที่ร้านข้าวสารแห่งหนึ่งอีกครั้งและรีบวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
“ตึก…ตัก…ตึก…ตัก….”
“ไหนๆลองเอาข้าวสารปาข้ามไปพื้นที่ปัจจุบันก่อนละกันว่า มันจะข้ามไปอยู่ตรงที่ทุ่งนาได้หรือไม่กัน”เสี่ยวจื่อน้อย
เธอมองไปที่กระสอบข้าวสารในอาคารแห่งหนึ่ง เล็งไปที่กระสอบข้าวสารที่เปิดแล้ว
“เอาล่ะขอสิ้นเปลืองโยนข้าวในมือนี้ทิ้งเพื่อทดลองหน่อยนะ ไม่ได้คิดที่จะทิ้งขว้างอาหารจริงๆนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย บ่นพึมพำขอโทษขอโพยกับสิ่งต่างๆที่ก็ไม่รู้ว่าจะรับรู้คำพูดของเธอเองหรือไม่
“ฟี้ว…..”เสี่ยวจื่อน้อย มองไปที่กระสอบข้าวสารที่เปิดอยู่และกำข้าวสารมานิดหน่อยและปาข้ามไปยัง ณ สถานที่ปัจจุบันคือที่ทุ่งนาทันที
“สุดยอดไปเลย!!! มันได้ผลจริงๆข้าวสารตกไปอยู่ฝั่งทุ่งนาแล้ว วู้ฮู…วู้…..”เสี่ยวจื่อน้อยะโโลดเต้นอยู่ในร้านข้าวสารอย่างดีใจมากๆ ที่มันเป็จริงดั่งที่คาดเอาไว้
“มันเอาไปได้ด้วยจริงๆนั่นแหละแต่ว่านะจะเอาข้าวสารออกมายังไงนี่น่ะสิปัญหาใหญ่เลย ตัวก็เล็กจิ๋วขนาดนี้จะยกกระสอบข้าวสารพวกนี้ออกไปได้อย่างไรกันเล่า ให้ตายเหอะ!!”เสี่ยวจื่อน้อย เริ่มกลุ้มจริงๆดีใจไม่ทันไรก็เจอกับปัญหาใหญ่เข้าให้เสียแล้วว่าจะเอาข้าวสารเป็กระสอบๆออกไปยังพื้นที่ปัจจุบันได้อย่างไรกัน
“โอ๊ะ…พื้นที่ทับซ้อนเริ่มจางลงแล้ว!!นี่คงจะไม่ได้หมายความว่ามันจะหายไปแล้วนะ โอ้ไม่นะเรายังไม่ได้ข้าวสารกลับไปเลย ทำยังไงดี ทำยังไงดีล่ะเนี่ย ไม่นะ!!!!”เสี่ยวจื่อน้อย หันซ้ายหันขวาไปมาอย่างวิตกกังวลมากๆแล้วในตอนนี้ เพราะภาพทับซ้อนสถานที่ที่อยู่ใน่อนาคตที่เป็ร้านขายข้าวสารในอาคารแห่งนี้กำลังจางหายไปแล้วน่ะสิ!!!
“เอาล่ะ ลองแบบนี้ละกันได้ผลหรือไม่ได้อย่างไรก็ถือเสียว่าได้ลองดูแล้ว ครั้งต่อไปจะได้คิดแก้ไขใหม่”เสี่ยวจื่อน้อย
“ตุ้บ…..”
เสี่ยวจื่อน้อยปีนขึ้นไปบนกระสอบข้าวสารไต่ขึ้นไปจนอยู่บนสุดของกระสอบข้าว ที่ตั้งแนวนอนเอาไว้ และนอนลงทับไปทั้งตัว เสี่ยวจื่อน้อยกางแขนกางขาพาดไปยังกระสอบข้าวสารที่อยู่้าสุดได้ประมาณ 4 กระสอบ
“พรึ่บ……”ภาพทับซ้อนอดีต และอนาคตได้จางหายวับไปในพริบตา เป็สถานที่ ณ ปัจจุบันคือทุ่งนากว้างใหญ่แล้ว
“มันได้ผล มันได้ผลจริงๆด้วย กระสอบข้าวพวกนี้ติดมาด้วย ดีจังเลย วู้ฮู….”เสี่ยวจื่อน้อย นอนดิ้นไปดิ้นมาบนกองกระสอบข้าวสารอย่างดีอกดีใจเป็อย่างมาก ที่การทดลองในครั้งแรกมันได้ผลดีจริงๆ !!
####
กลับมาทางด้านใต้ต้นไม้ที่เสี่ยวจื่อน้อยได้นอนฟื้นตื่นขึ้นมานั้น พวกพี่น้องที่เป็ฝาแฝดทั้ง 5 ของเธอได้พากันเดินกลับมาแต่ก็ต้องใที่น้องสาวคนเล็กหายตัวไปแล้ว!!!
“แย่แล้วน้องเล็กหายไป…!!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ (นิ้วโป้ง)
“น้องเล็กหายไปไหนกัน!!!”พี่รองสือจื่อ (นิ้วชี้)
“ก่อนไปน้องเล็กนอนหลับอยู่นี่หน่า น้องเล็กไม่น่าจะตื่นเร็วขนาดนี้นะ”พี่สามจงจื่อ (นิ้วกลาง)
“รีบตามหาน้องเล็กก่อนเถอะค่ะ คงจะเดินเล่นไม่ไกลจากที่นี่หรอก น้องเล็กน่าจะพึ่งตื่นมาแล้วไม่เจอพวกเรานะพี่ชาย”พี่สาวิจื่อ (นิ้วนาง)พี่สาวฝาแฝดเพียงคนเดียวของเสี่ยวจื่อน้อยใน 5 คน
“ใช่ๆ ตามหาน้องเล็กก่อนเร็วเข้า..!!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ (นิ้วโป้ง)
“น้องเล็กเสี่ยวจื่อ..!!!”พี่ชาย พี่สาว ทั้งสี่นิ้วส่งเสียงเรียกหาน้องสาวคนเล็กของพวกเขาที่เธอได้หายไปจากใต้ต้นไม้ที่พ่อกับแม่ได้ให้มานอนพักผ่อนเพื่อรอระหว่างการทำไร่ทำนากันอยู่นั่นเอง
แต่พอกลับมาไม่เจอน้องเล็กเสี่ยวจื่อเท่านั้นแหละพวกพี่ๆทั้งสี่นิ้วต่างก็พากันใยกใหญ่และะโเรียก มองหาน้องสาวคนเล็กของพวกเขาทันทีเลย
แต่เมื่อส่งเสียงเรียกหาน้องสาวคนเล็กกันแล้ว สิ่งที่พวกพี่ๆได้เห็นในตอนนี้ก็คือภาพของน้องเล็กเสี่ยวจื่อของพวกเขา กำลังนอนคว่ำกางแขนและกางขา อยู่บนกระสอบอะไรสักอย่างอยู่!!!
“..............!!!”พวกพี่ชายพี่สาวทั้งสี่นิ้วของเสี่ยวจื่อน้อย
“น้องเล็ก..!!!”พี่ชายพี่สาวทั้งสี่นิ้ว
“ตึก…ตัก……”เสียงฝีเท้าที่พากันวิ่งไปหาเสี่ยวจื่อน้อย
พวกเขาพากันวิ่งไปหาน้องเล็กของพวกเขาอย่างใ ไม่รู้ว่าน้องสาวเป็อะไรหรือเปล่าที่ไปนอนอยู่ตรงนั้น แถมกระสอบปริศนาพวกนั้นมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ได้ มันจะปลอดภัยหรือเปล่า??!!
“แฮ่ก….แฮ่ก…..”
“น้องเล็ก….!!!”พวกพี่ๆทั้ง 4 คนของเธอ
“เอ๋…???”เสี่ยวจื่อน้อย เงยหน้าขึ้นหันมามองตามเสียงเรียกแม้จะยังไม่เคยชินกับชื่อเรียกใหม่นักแต่ความหมายเหมือนกัน
“เด็กๆพวกนี้คงจะเป็พี่ชายและพี่สาวฝาแฝดของเธอแน่ๆเลย หน้าตาดีกันทั้งนั้นเลยนะเนี่ยนะ แต่เอ๊ะ..??เรายังไม่เห็นหน้าตาตัวเองเลยคงหน้าตาดีไม่แพ้กันล่ะนะ”เสี่ยวจื่อน้อย เพ่งพินิจมองพี่น้องร่วมท้องเดียวกันที่มีถึง 4 คน ตรงหน้าของเธอตอนนี้
เสี่ยวจื่อน้อย พูดอยู่ในใจเพียงคนเดียวหลังจากเจอพี่น้องฝาแฝด 5 ของเธอ
“สวัสดีจ้ะพี่ๆทั้งสี่นิ้ว….”เสี่ยวจื่อน้อย ส่งเสียงทักทายพร้อมโบกมือน้อยๆของเธอและยิ้มหวานๆเพื่อออดอ้อน และฝากเนื้อฝากตัวพวกเขา
“..........!!!”พี่ชาย พี่สาว ที่ได้ยินฉายาใหม่จากการเรียกขานของน้องสาวคนเล็กถึงกับไปไม่เป็กันเลยทีเดียว
“เอ่อ……”พวกพี่ชายทั้งสามคนสามนิ้ว!!
“น้องเล็ก ทำไมมานอนตรงนี้กันเล่า???และกระสอบพวกนี้ที่น้องเล็กนอนทับอยู่มาจากไหนกัน และมันคือกระสอบอะไรกันเหรอ บอกพี่สาวได้ไหมจ๊ะ??”พี่สาวิจื่อ
“ใช่ๆ มันคือกระสอบอะไรเหรอน้องเล็ก???”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“อ้า….พี่ๆสี่นิ้วใจเย็นๆนะเดี๋ยวเสี่ยวจื่อจะตอบหมดทุกคำถามที่พวกคุณคาใจและสงสัยกัน”เสี่ยวจื่อน้อย
“............”พวกพี่ๆทั้งสี่นิ้ว
พวกพี่ๆพากันมองตาค้างกับลีลาและคำพูดของน้องสาวคนเล็กของพวกเขาที่ดูว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยจากเดิม
“คำถามแรกก็คือทำไมมานอนตรงนี้??? เสี่ยวจื่อเองก็ไม่ได้นอนจริงจังนะเพราะหายง่วงนอนแล้วล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“.............?!!!”พวกพี่ๆทั้งสี่นิ้ว ต่างพากันคิดในใจเลยว่า
“น้องเล็กทำไมตอบแบบกวนๆมากเลย และมันฟังดูไม่ตรงกับคำถามจริงๆ !!!”
“คำถามที่ว่ากระสอบสีน้ำตาลเหล่านี้มันคือกระสอบอะไร?? โอ้..เสี่ยวจื่อเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันเพียงแต่เจอมันวางไว้อยู่ตรงนี้เลยล้มตัวนอนทับเพื่อจับจองเอาไว้ก่อนว่ามันคือของๆเราน่ะพี่ทั้งสี่นิ้ว เพราะเสี่ยวจื่อกลัวว่าคนอื่นๆจะมาเห็นและแย่งไปน่ะ เพราะอย่างไรแล้วเ้ากระสอบพวกนี้มันอยู่ในพื้นที่ดินของบ้านเราใช่หรือไม่กัน???”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆน้องเล็ก ตรงนี้คือที่ดินของบ้านเราเอง”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“อ้า….อันก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ กระสอบพวกนี้จะต้องเป็ของพวกเราล่ะนะ เพราะอยู่ในที่ดินของเราเอง”เสี่ยวจื่อน้อย
“แต่ว่ากระสอบพวกนี้มันมาได้อย่างไรกัน อยู่ดีๆมาอยู่ในพื้นที่ดินในทุ่งนาบ้านเราได้อย่างไร??เมื่อวานนี้ไม่น่าจะมีพวกมันอยู่นะ”พี่รองสือจื่อ ก็ครุ่นคิดไปถึงเมื่อวานนี้ที่มาที่ทุ่งนาพร้อมครอบครัวเช่นเคยและไม่น่าจะเห็นกระสอบปริศนาพวกนี้แน่ๆ
“นั่นน่ะสิ พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเราไม่น่าจะเห็นเ้ากระสอบพวกนี้มันวางอยู่ในพื้นที่ดินทำกินของบ้านพวกเรานะ”พี่สามจงจื่อ
“ช่างเถอะพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม จะเห็นหรือไม่เห็นกระสอบพวกนี้แต่วันนี้ ตอนนี้ เวลานี้พวกเราก็เห็นมันอยู่ตรงหน้าแล้วอย่างไรล่ะ”พี่สาวิจื่อ
“ถูกต้องนะคะพี่สาวแสนสวยของเสี่ยวจื่อ แต่ว่านะพี่ชายทั้งสามนิ้วเรียกง่ายและสั้นกว่านะพี่สาวสุดสวย”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ….พี่ชายทั้งสามนิ้ว..”พี่สาวิจื่อ
“..............!!!”พี่ชายทั้งสามคนต่างพากันมองหน้าไปมา ด้วยยากที่จะยอมรับชื่อเรียกขานใหม่จากน้องสาวทั้งสองคน
“พวกเรามาลองเปิดดูกระสอบพวกนี้กันเถอะว่ามันคือกระสอบใส่อะไรกัน”เสี่ยวจื่อน้อย รีบแนะนำพวกพี่ๆของเธอทันทีเลย
“พี่ใหญ่ว่ารอพวกผู้ใหญ่มาก่อนดีกว่าหรือไม่ อย่าพึ่งเปิดดูกันเองเลยนะ”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“ใช่ๆน้องเล็ก รอพวกผู้ใหญ่มาดูดีกว่านะเผื่อว่าจะเป็ของอันตรายใส่มาในกระสอบพวกนี้น่ะ”พี่รองสือจื่อ
“จริงด้วย”พี่สามจงจื่อ
“ไอ้หยา…!!!ของอันตรายงั้นเหรอ??ทำอย่างไรดีล่ะ เสี่ยวจื่อนอนทับไปตั้งนานแล้วเนี่ย เสี่ยวจื่อจะตายหรือไม่กัน???”เสี่ยวจื่อน้อย ทำท่าใ ตื่นตระหนกยกใหญ่
“...................!!!”พวกพี่ชายทั้งสามนิ้ว ก็ใจนหน้าซีดไปด้วย
“แย่แล้ว…น้องเล็กลุกขึ้นจากกระสอบพวกนี้เร็วเข้ามาๆ ลุกขึ้นมาให้พี่สาวดูหน่อยว่าเ้าเป็อะไรมากหรือไม่”พี่สาวิจื่อ
“..................!!!”พวกพี่ชายทั้งสามนิ้ว ได้แต่พากันมองท่าทีอันตื่นตระหนกยกใหญ่ของน้องสาวทั้งสองคน ที่ดูเหมือนว่าจะเกินเบอร์ไปมากจริงๆ !!!
“เอ่อ….น้องสาว!!!”พวกพี่ชาย
“ข้ายังหายใจอยู่ใช่หรือไม่??? มีอะไรผิดปรกติในส่วนอื่นหรือไม่พี่สาว??”เสี่ยวจื่อน้อย
พี่สาวิจื่อ เอานิ้วไปจ่อที่จมูกของเสี่ยวจื่อเพื่อตรวจสอบดูว่ามีลมหายใจเข้าและออกหรือไม่ และจับน้องสาวตรวจดูทั่วทั้งตัวว่ามีผดผื่นหรือสิ่งแปลกปลอมขึ้นตามร่างกายหรือไม่
“..................!!!”พวกพี่ชายทั้งสามนิ้ว ฃ
“น้องเล็ก หายใจเข้า ฟืด……..น้องเล็กหายใจออก…..ฟืด…..”พี่สาวิจื่อ
“อ้า….ข้ายังมีลมหายใจอยู่พี่สาวิจื่อ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆ น้องเล็กยังหายใจได้อยู่ น้องเล็กปลอดภ้ยแล้วนะ สาวน้อยของพี่”พี่สาวิจื่อ ที่ลูบหัวน้อยๆของน้องสาวของเธอไปมาด้วยความรักและความเป็ห่วงมากที่สุด
“..................!!!”พวกพี่ชายทั้งสามนิ้ว
“อ้าว…พี่ชายไม่พากันไปเรียกพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย หรือใครก็ได้มาดูกระสอบปริศนาพวกนี้กันหรอกเหรอ???”เสี่ยวจื่อน้อย
“อ้อ…ใช่ๆ”พวกพี่ชายทั้งสามนิ้ว
“ใช่พวกพี่จะต้องไปเรียกพวกผู้ใหญ่มา”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“งั้นรีบไปเลยเร็วเข้า เสี่ยวจื่ออยากเปิดดูกระสอบพวกนี้แล้วว่าใส่อะไรอยู่ข้างในกัน”เสี่ยวจื่อน้อย
“งั้นพวกน้องสาวรอพวกพี่อยู่ที่นี่นะ อย่าไปไหนเด็ดขาดเลย”พี่รองสือจื่อ
“ได้ๆ พี่ชายทั้งสามนิ้วไปได้เลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“พวกพี่ไปล่ะ”พี่สามจงจื่อ
“ตึก…ตัก…..”พวกพี่ชายทั้งสามคนได้พากันหันหลังวิ่งกันไปอย่างรวดเร็วทันที เพื่อไปตามพวกผู้ใหญ่ที่อยู่ในทุ่งนาอีกฟากหนึ่งจากพวกเขา
“โอ้….พวกพี่ชายทั้งสามนิ้วทิ้งพวกเราสองสาวแสนสวยไว้ก้บกระสอบพวกนี้ตามลำพังล่ะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย
“พอได้ตื่นเต้นทีไรเป็แบบนี้ทุกทีเลยนะพวกพี่ชายทั้งสามนิ้วน่ะ”พี่สาวิจื่อ
“เฮ้อ………”สองสาวน้อยของบ้านตระกูลเผิงได้แต่มองตามหลังพวกพี่ชายไปอย่างเหนื่อยหน่าย และพากันส่ายหัวเบาๆ
************
เปิดเื่มาพี่น้องทั้งห้านิ้วก็เริ่มพากันปั่นป่วนกันเลย เ้าตัวเล็กของบ้านนี่คงจะแสบไม่เบาเลยทีเดียว หวังว่ารี้ดจะชื่นชอบและเอ็นดูน้องเสี่ยวจื่อน้อย(นิ้วก้อย)กันนะคะ
2K
