ตอนที่ 20 บทพิสูจน์รักแท้และการไปเยือน์ชั้นเจ็ด
“พอเถอะค่ะคุณยังไงมันก็เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้มาแก้ปัญหากันดีกว่า”
“เลิกกันซะ หากแกไม่เลิกพ่อจะไล่พฤกษ์ออก และแกสองคนก็ห้ามเจอกันอีก”
“พ่อต้องทำขนาดนั้นเลยหรือครับผมไม่เลิก ผมรักพฤกษ์ ทำไมพ่อต้องแยกคนรักกันด้วยครับ”
“เพราะความรักของพวกแกมันยังไม่เป็ที่ยอมรับถึงสมัยนี้สังคมจะเปิดกว้างแต่คนอื่นเขาจะคิดยังไงที่ลูกชายคนเดียวของอธิการบดีเป็แบบนี้”
“พ่อก็ห่วงแต่หน้าตัวเองไม่เคยห่วงความรู้สึกของผม”
“แกไม่ต้องเื่มากบอกมาว่าจะเลิกไม่เลิก หากไม่เลิกแล้วเด็กคนนั้นเสียอนาคตไป แกก็จงรู้ไว้เลยว่าเป็เพราะตัวแกเอง”
“พ่อ”เสียงเรียกอย่างแ่เบาหลุดจากปากหยัก เขาไม่คิดว่าพ่อเขาจะบีบเขาขนาดนี้หากเลิกเขาก็เ็ป พฤกษ์ก็เ็ป หากไม่เลิกพ่อก็จะไล่พฤกษาออกจากมหาลัยอนาคตคนที่เขารักก็พัง
“ผมต้องทำยังไงพ่อถึงจะยอมให้เราคบกัน ผมยอมทำทุกอย่าง พ่อบอกผมมาได้เลย”ณภัทรร้องขอความเมตตาจากผู้เป็บิดา
“ไม่มี ถ้าแกไม่ยอมทำตามแกก็คอยมองดูอนาคตเด็กที่แกทำลายด้วยฝีมือตัวเองแล้วกัน”
ณภัทรนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรงสองมือยกขึ้นกุมขมับอย่างหมดสิ้นหนทางเนิ่นนานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับผู้เป็บิดาอีกครั้ง
“ผมยอมแล้วพ่อแต่พ่อรับปากผมได้ไหมว่านอกจากจะไม่ไล่พฤกษ์ออกแล้วพ่อจะให้ทุนการศึกษาให้เขาเรียนฟรีและดูแลทุกค่าใช้จ่ายของเขา ให้เขาพักห้องของผมและผมจะขอลาออกเอง และจะขอไปเรียนเมืองนอก ผมคงทนอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกที่ที่มีแต่ร่องรอยของพฤกษ์เต็มไปหมด พ่อรับปากผมได้ไหม ผมขอแค่นี้”
“ได้ ไม่มีปัญหาตอนนั้นพ่อจะส่งไปเรียนก็ไม่ยอมไป อยากเรียนที่นี่หากไปตอนนั้นแกไม่ต้องเจอเื่แบบนี้หรอก”
“ไม่ครับ หากผมไปตอนนั้นผมคงไม่ได้เจอพฤกษ์ ผมดีใจที่เลือกเรียนที่นี่ถึงเราจะเลิกกันผมก็เก็บความทรงจำดีดีไว้ จะไม่ยอมทิ้งความทรงจำนี้ไปเด็ดขาด พ่อแยกเราได้วันนี้ วันหน้าผมจะไปหาพฤกษ์อีกครั้งเมื่อพฤกษ์เรียนจบแล้วถึงตอนนั้นพ่อคงทำอะไรพฤกษ์ไม่ได้แล้ว ผมไม่มีเื่จะบอกแล้ว ผมขอตัวก่อนครับ”ณภัทรที่จิตใจห่อเหี่ยวเหมือนคนไร้ชีวิตหลังจากตอบตกลงผู้เป็บิดา เขารู้สึกท้อแท้สิ้นหวังนึกถึงคำพูดตัวเองเมื่อเช้าที่บอกพฤกษาว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามปล่อยมือเขาเด็ดขาด แต่ตอนนี้ เป็เขาเองที่กำลังจะปล่อยมืออีกฝ่ายเขาอวดดีเกินไป คิดว่าตัวเองแก้ปัญหาได้ไม่ว่าจะหนักหนาแค่ไหนสองขาแกร่งเดินออกมาหน้าบ้าน แต่ตอนนี้เขาคิดว่าเขาเดินไม่ไหวแล้ว ร่างสูงล้มตัวลงนั่งกอดเข่าตัวเองอย่างไม่เคยทำมาก่อนเพราะแต่ไหนแต่ไรเขาเข้มแข็งพอและแก้ปัญหาได้ทุกเื่แต่ตอนนี้เขามืดแปดด้าน รอให้พฤกษาเรียนจบตั้งหลายปี เขาจะทนไม่เจอหน้าพฤกษาได้หลายปีเลยเหรอหัวใจเ็ปร้าวรานจนยากจะทน นั่งอยู่ไม่นานเขาก็รู้สึกถึงอ้อมกอดคุ้นเคยที่โอบกอดเขามาจากด้านหลัง กลิ่นที่คุ้นเคย ใช่นี่มันกลิ่นกายของพฤกษ์ ร่างแกร่งหันไปมอง มือบางคลายอ้อมกอดให้เขาหันมาเผชิญหน้าและพยุงให้อีกฝ่ายลุกขึ้น ณภัทรตาโตมองหน้าพฤกษาก่อนจะหันไปมองหน้าบิดา มารดาพี่สาวสลับกันไปมาอย่างงงๆ
“นี่มัน อะไรครับทำไมพฤกษ์อยู่นี่”
“ต้องอยู่นี่สิก็พ่อให้คนไปรับมาั้แ่สิบเอ็ดโมงแล้ว”
“แล้วงั้นพฤกษ์ก็ได้ยินหมดแล้วสิ” ณภัทรถาม พฤกษาพยักหน้ารับปากบางยกยิ้มอย่างมีความสุขที่อีกฝ่ายรักเขามากมายขนาดนี้เป็ความรู้สึกหัวใจพองโตที่พฤกษาไม่เคยได้รับมาจากใครมาก่อน
“พ่อให้คนไปรับมาและพูดเหมือนกับที่บอกภัทรนั่นแหละพ่อบอกว่าจะให้ภัทรออก เพราะเสื่อมเสียชื่อเสียงหมดแล้ว แต่พฤกษ์เขาบอกว่าเขาขอลาออกเอง แต่ห้ามไล่ภัทรออก และให้รักและดูภัทรให้ดีให้ภัทรมีความสุขส่วนเขาจะไปหาที่เรียนใหม่เอง ส่วนภัทรก็บอกพ่อว่าขอลาออกเองและไปเรียนต่อเมืองนอก และห้ามไล่พฤกษ์ออกแถมบังคับพ่อให้ทุนการศึกษาอีกเราสองคนนี่มันจริงๆ เลย”ผู้เป็บิดาบอกเล่าเื่ราวทุกอย่างหลังจากกลับเข้ามานั่งที่โซฟาตัวโปรดในบ้าน
ณภัทรและพฤกษามองหน้ากันต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กันอย่างปิติยินดีที่อีกฝ่ายปกป้องอีกฝ่ายโดยไม่สนใจตัวเองแสดงให้เห็นว่า ทั้งสองรักกันมากแค่ไหน รักที่ไม่มีความเห็นแก่ตัวรักที่สละทุกอย่างได้เพื่อคนรัก
“พ่อแค่อยากพิสูจน์ว่าทั้งสองรักกันจริงหรือไม่ รักกันแค่ไหน รักกันพอจะปกป้องกันได้รึปล่าวเพราะเราไม่อาจอยู่ในโลกที่มีเพียงคนสองคน เราต้องมีเพื่อน มีญาติ มีสังคม หากความรักไม่แข็งแกร่งพอความรักก็หลุดลอยไปได้ง่ายเพราะคำพูดของคนมันเป็ดาบสองคม ตอนที่พฤกษ์บอกว่าเขาจะลาออกเอง และไม่ขอเลือกเลิกกับภัทรคำพูดนั้นพ่อก็รับรู้ได้ว่าเขารักภัทรมากกว่าตัวเองเพราะก่อนหน้านี้พ่อบอกพฤกษ์ว่า พ่อจะให้ทุนเรียนฟรี จะส่งเสียให้เรียนจนจบทุกค่าใช้จ่ายอยากได้อะไรพ่อก็จะให้หมด ไม่ว่าจะเป็รถ บ้านหรือเงินทอง ขอแค่เลิกกับภัทรแต่พฤกษ์ก็ไม่ยอมและไม่ได้สนใจสิ่งเ่าั้เขายืนกรานจะขอลาออกเองเพื่อไม่ทำให้ภัทรต้องโดนไล่ออกและภัทรก็เหมือนกันยอมทุกอย่างเพื่อไม่ให้พ่อไล่พฤกษ์ออก แบบนี้พ่อก็สบายใจที่ความรักทั้งสองหนักแน่นและไม่เห็นแก่ตัวเพราะหากพฤกษ์แสดงความเห็นแก่ตัวแม้เพียงนิด พ่อจะไม่ยอมให้เข้าใกล้ลูกพ่อเด็ดขาด”
ณภัทรฟังแล้วรู้สึกดีใจที่เขาได้เกิดมาเป็ลูกพ่อแต่ก็อดห่วงเื่สังคมไม่ได้ กลัวพ่อจะเดือดร้อนเพราะตัวเขาเอง
“พ่อ เอ่อ ไม่อายญาติพี่น้องหรืออาจารย์ในมหาลัยหรือครับ”ณภัทรบอกอย่างเป็ห่วงผู้เป็บิดา
“เื่ของพวกเขาสิความสุขของลูกพ่อ ใครกล้ามายุ่งพ่อจะฟาดให้” ผู้เป็พ่อพูดอย่างอารมณ์ดีหลังจากแสดงละครไปชุดใหญ่
ณภัทรและพฤกษาได้ฟังก็ยิ้มอย่างดีใจมือแกร่งจับมือบางให้ลงไปนั่งที่พื้นหน้าผู้เป็บิดา มารดาและก้มกราบอย่างรักใคร่และขอบคุณ
“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆครับพ่อ แม่ พี่” ณภัทรเอ่ยขอบคุณอย่างดีใจ พฤกษาน้ำตาคลอเบ้า
“เด็กขี้แย ร้องอีกแล้ว”มือหนาเช็ดน้ำตาให้ร่างบางอย่างเบามือ โดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง
“อะ แอ่ม หวานออกสื่อเชียวนะวันนี้เราไปกินเลี้ยงข้างนอกต้อนรับสมาชิกคนใหม่อย่างเป็ทางการดีกว่าทุกคนเห็นด้วยไหม” ผู้เป็แม่เสนอ และทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
“แสดงว่าเมื่อกี้พ่อเล่นละครกับแม่หรือครับ”ณภัทรอดถามไม่ได้เมื่อนั่งบนโต๊ะในร้านอาหารร้านโปรดของครอบครัว
“ออสการ์เลยไหมล่ะ”ณดาเอ่ยแซวผู้เป็บิดาที่แสดงละครเก่งกว่าการเป็อธิการบดีอีก
“บทแม่น้อยไปหน่อยพ่อเล่นแย่งซีนโหดไปหมดเลย”ผู้เป็มารดาบ่นอย่างน้อยใจเมื่อเธอได้รับบทพูดน้อยมากในการเล่นละครครั้งนี้
“โธ่ แม่ หนูสิไม่มีบทพูดเลยไม่ยิ่งไปกว่าเหรอ” ณดาโอดครวญอีกเสียง ทำให้บนโต๊ะอาหารมีแต่เสียงหัวเราะ
พฤกษามองทุกคนบนโต๊ะเขาหัวเราะกับมุกที่แต่ละท่านสรรหามาเล่นกัน เขารู้สึกรักครอบครัวนี้จังเขายืนยันอีกครั้งว่าเขาไม่อยากเชื่อว่านี่เป็ครอบครัวนักวิชาการเขานึกว่าจะเครียดกว่านี้ซะอีก แต่ทุกคนกลับเล่นมุกแต่ละมุกกันได้อย่างราบรื่นตบมุกกันไปมาทำให้บนโต๊ะอาหารมีแต่เสียงหัวเราะตอนที่คุณพ่อของพี่ณภัทรโทรมาเรียกเขาให้ไปหาพร้อมจัดรถมารับตอนนั้นพฤกษาหัวใจไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาทำอะไรไม่ถูกและคุณพ่อให้รับปากว่าจะมาเพียงคนเดียวห้ามบอกณภัทรเด็ดขาด เขาจึงต้องทำตาม หลังจากฟังเงื่อนไขว่าจะไล่ณภัทรออกหรือหากไม่อยากให้ไล่ณภัทรออกก็ขอให้เลิกกันพร้อมเสนอโปรโมชั่นมากมายหากเขาเลิกกับณภัทรซึ่งเขาทำไม่ได้และไม่มีทางทำได้เขาจึงเสนอขอลาออกเองแต่จะไม่ยอมเลิกกับณภัทรเด็ดขาด และสุดท้ายคุณพ่อก็โทรเรียกลูกชายให้มาหาพร้อมยื่นข้อเสนอเดียวกันเมื่อเขาได้ฟังหัวใจก็อิ่มเอิบและรับรู้ได้ถึงความรักที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างท่วมท้น
พฤกษามีความสุขมากที่ได้รับการยอมรับจากพ่อแม่ของคนรักตอนนี้เหลือเพียงพ่อแม่ของเขา เขาเองก็ต้องพยายามให้สองท่านยอมรับเช่นกันเขาตัดสินใจบอกแม่ก่อนแล้วให้แม่ค่อยๆ บอกพ่อ แล้วค่อยพา ณภัทรกลับไปเปิดตัวแบบนี้อย่างน้อยคลื่นก็คงสงบหรือหากแรงก็คงแรงไม่มาก
เมื่อทั้งสองขับรถกลับมาถึงห้องพักณภัทรและพฤกษารู้สึกอารมณ์ดีเป็พิเศษที่ได้รับการยอมรับจากคนสำคัญเหมือนูเาถูกยกออกจากอกคนอื่นทั้งสองคนไม่สนใจว่าจะคิดหรือรู้สึกอย่างไรกับความรักครั้งนี้
“พฤกษ์ว่าพ่อแม่พฤกษ์จะเป็ยังไงเขาจะยอมรับพี่ได้ไหม” ณภัทรถามอย่างกังวลเมื่อคิดได้ว่ายังมีอีกด่านที่ต้องได้รับการยอมรับ
“ผมบอกแม่ไปแล้วครับตอนแรกท่านก็ใ”
“แล้วตอนนี้ล่ะ”
“ตอนนี้ท่านก็ยังใอยู่ครับ”
“แล้วจะพูดเพื่อ”
“แต่ผมบอกท่านไปว่าพี่เป็ลูกอธิการบดี พ่อรวยมาก มีบ้านหลังใหญ่ มีรถหลายคันพี่สาวเป็รองอธิการและภัทรก็เป็หมอที่เรียนเก่งมาก ท่านก็เลยหายใแล้วครับไม่ต้องห่วง”
ณภัทรรู้ว่าคนรักพูดทีเล่นทีจริงแต่อย่างน้อยก็ได้บอกผู้ใหญ่ให้เตรียมใจไปบ้างแล้วก็ถือว่าหายห่วงไปได้สักหน่อย
“ไว้รอดูคลื่นลมสักหน่อยแล้วผมจะพาพี่ไปแนะนำกับท่านนะครับแต่บอกก่อนนะ บ้านผมจนและไม่มีอะไรสู้พี่ได้สักอย่าง”
“ไม่เป็ไรพี่รับได้ทุกอย่างที่เป็พฤกษ์พี่กลัวพ่อแม่พฤกษ์จะไม่ยอมรับพี่มากกว่า”ณภัทรพูดไปมือหนาก็รวบร่างบางเข้าไปกอดและพาไปบนเตียงนุ่มเพื่อบรรเลงเพลงรักก่อนจะโน้มหน้าลงระดมจูบปากหยักเคลื่อนเข้ามาประกบปากบางอวบอิ่ม ร่างบางรอรับััอันสุดวาบหวามเรียวปากหยักบดคลึงลงมา ริมฝีปากบางก็เผยอขึ้นอย่างอัตโนมัติ ขณะแลกจุมพิตอยู่นั้นลำแขนแกร่งก็ตวัดกอดแแ่กว่าเดิม ทำให้ร่างกายส่วนบนของทั้งคู่แนบชิดกันทุกส่วนมีเพียงเสื้อผ้าบางกั้นขวางไว้ สองมือบางโอบกอดตอบมือแกร่งปลดกระดุมและสะบัดลงพื้นอย่างเร่งรีบหัวใจเต้นแรงจนเสียงดังทะลุออกนอกอกของทั้งคู่ ท่ามกลางพายุสวาทที่โหมรุนแรงคำบอกรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าของอีกฝ่ายก็ดังให้ได้ยินเป็ระยะๆ และก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดพฤกษาก็เอ่ยร้องเบาๆ
“พี่ หยุดก่อน”เมื่อเห็นตัวเองร่างกายท่อนบนล่อนจ้อนก็ใ เมื่ออีกฝ่ายโหมไฟสวาทขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“วันนี้พี่จะพาไปขึ้น์ชั้นเจ็ดที่เราอยากไปไงอย่าดื้อนะ พี่ขอนะ” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู คำว่า ‘ไป์ของเขาหมายความอย่างนี้เองเหรอ’พฤกษายอมรับว่าเขากลัวแต่เมื่อคิดถึงวันเวลาที่ณภัทรทำอะไรเพื่อเขามากมายบวกกับคำพูดที่พูดต่อหน้าผู้เป็พ่อที่แสดงให้รู้ว่าเพื่อเขาแล้วร่างสูงยอมทุกอย่างเสียสละทุกอย่างเพื่อเขาได้ ทำให้จากเดิมที่จะห้าม สองแขนบางจึงกอดรัดตอบแน่นขึ้น
ปากหยักดูดกลีบมากบางอย่างดูดดื่มเรียกร้องไล่ไปหาคอระหงส์ก่อนขึ้นไปบนกลีบปากบางปากบางจูบตอบ กระซิบเสียงพร่าดวงตาคมสบประสานดวงตากลมใสที่ประสานมาด้วยความหวาดหวั่นเขายิ้มใส่ก่อนมอบจุมพิตหวานและอีกหลายครั้ง ใบหน้างามเปิดทางให้เขาซุกไซร้ลำคอเม้มเนื้ออ่อนเบาๆ ก่อนลากริมฝีปากไปหลังติ่งหู เมื่อปากร้อนขบติ่งหูเรียกชื่อเสียงหวานหยด ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงไปเรื่อยๆ จนถึงทรวงอก ดูด ดึง เม้มสร้างความเสียวซ่านจนร่างบางเผลอแอ่นอกตอบรับฝ่ามือหนาเคลื่อนไหวจากแผ่นหลังไปบีบเค้นสะโพกกลมกลึง ทาบกายลงไปทับกอดรัดด้วยร่างกำยำปลายลิ้นสากไล้เลียทุกส่วนอย่างเร่าร้อนและ้าจนตอนนี้ไม่เหลือเสื้อผ้าบนเรือนร่างทั้งคู่มือหนาลูบไล้ทุกส่วนสร้างััรัญจวนใจ เคล้าคลึงทุกส่วนอย่างเสน่หาความ้าที่ถาโถมทำให้ไฟราคะโหมกระหน่ำ รุนแรง รุกเร้าบางครั้งก็อ่อนหวานจนพฤกษาอ่อนระทวย บางครั้งก็รุนแรงจนเขาเ็ปไปหมดค่ำคืนที่ยาวนานแต่ความ้าของณภัทรก็ไม่จบสิ้น เมื่อไฟราคะมอดลงเขาเพียงหยุดพักหายเหนื่อย ก่อนจะปลุกไฟราคะขึ้นมาอีกครั้ง และอีกครั้งจนพฤกษาเจ็บระบมไปทั้งตัว นี่มัน์ชั้นเจ็ดหรือนรกชั้นแปดกันแน่ถึงเ็ปได้ขนาดนี้ พฤกษาได้แต่แอบคิดในใจ แต่เขาก็ยอมรับว่าในความเ็ปก็มีความเสียวซ่านรัญจวนใจที่น่าหลงใหลมากมายเช่นกัน พฤกษานอนมองหน้าคนรักยิ้มกริ่มก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าเพราะเจอศึกหนักทั้งคืน
ตื่นเช้ามาอาการปวดระบมด้านหลังทำให้การเดินของพฤกษาดูแปลกๆไปจนคนที่มองอยู่อดเป็ห่วงไม่ได้
“เจ็บมากไหนให้พี่ไปซื้อยาให้ไหม”
“ไม่ต้องครับ แค่นี้ผมไหววันนี้ไม่มีเรียน ผมขอนอนพักยาวๆ นะครับ”
“ได้ๆ เดี๋ยวพี่ไปซื้อข้าวมาให้พักผ่อนนะ” ณภัทรเดินไปหาร่างบางที่เพิ่งออกจากห้องน้ำแล้วพามานอนลงบนเตียงประคองลงนอนอย่างทนุถนอม ปรับแอร์แล้วเขาก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองและลงไปซื้อข้าวซื้อยาแก้ปวดและแก้อักเสบมาให้
หลังจากวันนั้นทุกคืนณภัทรก็ไม่เคยหยุดไฟเสน่หานับวันจะยิ่งเรียกร้องและ้ามากขึ้น มากขึ้นแต่พฤกษาก็ยินดีด้วยรับรู้ถึงความรัก ความ้าที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างเหลือล้น
วันนี้เลิกเรียนเร็ว ระหว่างที่พฤกษานั่งดูณภัทรกำลังเล่นฟุตบอลอยู่ในสนามนิ้วเรียวก็สไลด์หน้าจอมือถือเล่นเพื่อติดตามข่าวและดูเพื่อนๆ ในเฟสบุ๊ค
“สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยได้ไหมคะพี่เป็แฟนกับพี่ภัทรหรือคะ เห็นเขาลือกันเลยอยากถามค่ะ” เสียงใสๆ ที่ดังข้างๆดึงความสนใจจากร่างบางให้หันไปมอง หญิงสาวรูปร่างเล็ก กะทัดรัด ใบหน้ารูปไข่ปากและแก้มสีชมพูดูอ่อนหวาน
“ครับ” พฤกษาเพียงตอบสั้นๆเพราะไม่อยากขยายความ เพราะถึงปิดบังไปภาพที่ว่อนเน็ตวันก่อนก็เป็หลักฐานที่ไม่อาจโต้แย้งได้
“คือหญิงสงสัยนะคะ ว่าพี่ทำยังไงถึงทำให้คนที่แสนเฟอร์เฟค อย่างพี่ภัทรยอมเปิดใจได้และหยุดคาสโนวาตัวร้ายให้อยู่หมัดได้ขนาดนี้”หญิงสาวร่างเล็กที่เรียกตัวเองว่าหญิงถามเขา จริงๆ มันก็เป็คำตอบที่เขาไม่รู้เหมือนกันเอาจริงๆ ก็เพิ่งได้มานึกย้อนคิดว่ามันเพราะอะไร
“นั่นสิครับ ทำไม” เขาถามกลับเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า
“อ้าว พี่อย่าถามหญิงกลับสิค่ะจริงๆ หญิงมองพี่มานานแล้ว พี่ไม่สนใจมาลองคบกับผู้หญิงบ้างหรือค่ะ คบกันแอบๆก็ได้ค่ะ บางทีพี่อาจไม่รู้ว่า ยังไงๆ ผู้หญิงก็ดีกว่าผู้ชายด้วยกันนะคะ”
“ไม่ละครับ” พฤกษาตอบกลับเรียบๆ
“พี่อย่าเพิ่งรีบสรุปจบสิคะเรามาลองแอบคบกันก็ได้ ไม่ต้องบอกใคร หญิงไม่เรียกร้องอะไรหรอกค่ะเมื่อก่อนหญิงก็เคยเอ่อ เคยกับพี่ภัทรเหมือนกัน เขาไม่เห็นปฏิเสธ อีกอย่างหญิงเองก็ไม่เคยเห็นเขาปฏิเสธใครเลยสักคนก็เพราะอย่างนั้นละค่ะ เขาถึงได้ชื่อว่าคาสโนวาตัวร้าย แต่ก็มีเสน่ห์นะ พี่ว่าไหมหญิงเองก็แอบชอบพี่พฤกษ์ แต่ไม่กล้ากลัวถูกปฏิเสธ แต่พอเห็นภาพที่ลงเน็ตหญิงรู้สึกทนไม่ได้ อยากบอกพี่ว่า หญิงรักพี่ รักจากใจจริง พี่กลับมาคบผู้หญิงเถอะหญิงให้สัญญาว่าจะดูแลพี่อย่างดีเลย ได้ไหมค่ะ”พฤกษานิ่งฟังคำพูดหญิงสาวที่พูดไปเรื่อย ในใจเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดเ่าั้ด้วยตอนนี้เขารักณภัทรอย่างจริงใจ รักแบบที่เสียสละทุกอย่างได้ เพียงแต่รู้สึกสงสัยว่าทำไมอยู่ดีดีถึงมีหญิงสาวหน้าตาดีมานั่งจีบเขาอยู่หรือเป็แผนของใครอีก
มือเล็กเอื้อมมาขับแขนเขาเขย่าเบาๆ อย่างขอคำตอบ พฤกษาหันไปมองหน้าหญิงสาวอย่างสงสัย คิ้วเรียวขมวดมุ่น แต่ไม่นานหญิงสาวก็เปลี่ยนจากจับแขนมาดึงมือเขาไปจับและโน้มตัวไปหอมแก้มพฤกษาเบาๆ
“มาคบกันเถอะนะพี่หญิงรักพี่จริงๆ หญิงต้องใช้ความกล้าขนาดไหนถึงกล้ามาบอกรักพี่โต้งๆ แถมทำแบบนี้ได้”
‘นั่นนะสิต้องใช้ความกล้าขนาดไหน ต้องเป็แผนใครสักคนแน่ คนอย่างเขาอยู่ดีดีจะมีผู้หญิงมาทำแบบนี้ด้วยมันต้องมีอะไรแอบแฝง’ พฤกษาคิดในใจอย่างระแวดระวังหันมองซ้ายมองขวาว่าถูกแอบถ่ายอยู่หรือไม่
“ไม่ละครับ”พฤกษาหันไปปฏิเสธเสียงแข็ง ใในสิ่งที่หญิงสาวทำ แล้วรีบหันกลับไปมองคนรักในสนามและก็ต้องแปลกใจเมื่อมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เห็นพฤกษาลุกขึ้นทันทีแล้วเดินไปถามคนข้างๆ สนามเผื่อมีใครเห็น
“เดินออกไปแล้ว เล่นยังไม่ทันจบเกมส์” คนข้างสนามบอกเขาพฤกษาจึงตัดสินใจโทรหา แต่อีกฝ่ายไม่รับสายโทรศัพท์ เขาเริ่มร้อนใจโทรหาอีกหลายครั้งแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับสาย
“พี่ ไปไหนค่ะ” หญิงสาววิ่งมาจับแขนเขาเพราะ้าจะตามไปด้วย
“ปล่อยครับ”พฤกษาสะบัดแขนและรีบเดินออกไปทันที เื่ผู้หญิงคนนี้เอาไว้ก่อนตามหาณภัทรก่อนเพราะหากเห็นภาพเมื่อสักครู่อาจเข้าใจผิดได้ เขาไปตามหาที่หอพักหรือที่ไหนๆ ก็ไม่เจอ โทรถามเพื่อนๆ ก็ไม่มีใครเห็น จนเขาเริ่มคิดอะไรไม่ออก ไม่นานเขาก็คิดได้ว่ามีอีกที่ที่ยังไม่ไป แต่ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว กำลังจะเริ่มมืดแล้ว ต้องรีบหาพฤกษาภาวนาขอให้อยู่ที่นั่นจริงๆ
133
