ครึ่งชั่วยามแล้วที่นางนั่งรอ ในที่สุดพี่ชายบุญธรรมก็ปรากฏตัว ร่างสูงโปร่งสง่าองอาจก้าวเข้ามาในห้องหมายเลขหนึ่งที่นางนั่งอยู่“ข้านั่งรอท่านจนก้นของข้าจะมีรากงอกออกมาแล้ว”“เจ้าเป็นสตรี เป็นถึงน้องสาวบุญธรรมของข้า เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร” โอวหยางไป๋ก้าวเข้าไปหา อีกทั้งยังใช้งานฝ่ายตรงข้ามหน้าตาเฉย “รินน้ำชาให้ข้าถ้วย ข้าคอแห้งยิ่งนัก”“เจ้าค่ะ” นางพลิกถ้วยชาและรินน้ำชาให้อย่างคล่องแคล่ว“เอ๊ะ! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” โอวหยางไป๋หันไปเห็นองครักษ์หนิงที่ตรงมุมห้องก็ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ เพราะองครักษ์หนิงน่าจะหยุดพักรักษาตัวหลังจากที่เพิ่งจะถูกพิษห้าอสรพิษเข้าไป ไฉนถึงมายืนอยู่ตรงนี้ “แล้วพิษห้าอสรพิษในกายของเจ้า หายไปหมดแล้วใช่หรือไม่”“ข้าน้อยเดินลมปราณในร่างกายดูแล้ว พิษได้สลายไปหมดแล้วขอรับ” องครักษ์หนิงตอบกลับมา แววตายามนี้ที่มองโอวหยางไป๋อ่อนโยนเพิ่มขึ้นสามส่วน“จิ้นชิงไม่อยู่” โอวหยางไป๋หันกลับมามองหน้าจางหานเฟิ่ง เขาเป็นคนช่างสังเกตอยู่แล้ว เมื่อไม่เห็นขุนพลผู้นี้จึงถามออกมา“เพราะเช่นนี้ข้าถึงได้อยากพบท่าน ข้าส่งจิ้นชิงตามคนผู้หนึ่งไป และคนผู้นั้นก็สวมแหวนวงนี้” นางวางมือลงบนกระดาษที่มีรูปแหวน“พบเจอคนผู้นั้นแล้วหรือ” โอวหยางไป๋มีสีหน้าประหลาดใจยิ่ง เพราะเพิ่งจะผ่านมาแค่ไม่กี่ชั่วยามเอง นางก็เจอคนผู้นั้นเข้าให้แล้ว“ถูกต้องแล้ว ข้ามาหาหลงจู๊เพราะต้องการให้ทางหลงจู๊ช่วยเหลือ ช่างบังเอิญอย่างยิ่งที่ข้าเจอคนผู้นั้นที่นี่เข้าพอดี”“คนผู้นั้นเป็นใคร” จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถามทันใด“องค์ชายห้าแห่งแคว้นเป่ย ยวิ๋นเทียนมู่!”“แคว้นเป่ย” โอวหยางไป๋เผยรอยยิ้มที่ดูเหี้ยมโหดขึ้นทีละน้อย สีหน้านุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น โกรธเกรี้ยว และดุดัน“ถูกต้องแล้ว องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยมาพบกับองค์ชายห้าที่นี่ ท่านต้องให้คนจับตัวองค์ชายห้ายวิ๋นเทียนมู่เอาไว้ให้ได้ อย่างน้อยก็เอาไว้ใช้เป็นหลักฐานหรือพยานให้กับเชวียนอ๋องไปเอาเรื่องกับแคว้นเป่ย พวกเราสามารถผลักเรื่องสงครามออกจากแคว้นจ้าวได้”“เจ้า!” โอวหยางไป๋มองหน้าน้องสาวบุญธรรมด้วยความตะลึงงัน จากนั้นก็พยักหน้ายอมรับอย่างเห็นด้วย“ท่านผู้เฒ่าฉี...ถ้าข้าพูดกับเขา ข้าเชื่อว่าเขาจะชี้ตัวผู้ซื้อยาพิษใจขาดให้แน่” นางคิดเกลี้ยกล่อมฉีฉินให้เป็นพยานอีกคน“เจ้า!”“แผนการของข้าดีหรือไม่...รอบคอบที่สุดแล้วนะ” นางสบสายตาด้วยเขม็ง“อืม...” โอวหยางไป๋พยักหน้าเห็นด้วย“อีกสองวันขบวนราชทูตแห่งแคว้นเป่ยจะออกเดินทาง” นางปรึกษาเรื่องอื่นเพิ่มเติมเสียงครุ่นคิดและเป็นการเป็นงาน“ถูกต้องแล้ว ขบวนราชทูตแห่งแคว้นเป่ยจะเดินทางกลับในอีกสองวัน องค์รัชทายาทยวิ๋นเหวินหรงช่างร้ายกาจนัก สอดมือเข้ามายุ่งจนได้” โอวหยางไป๋ยิ้มออกมาก็จริง แต่รอยยิ้มดูเอาเรื่องนัก“ข้าจะให้จิ้นชิงติดต่อท่านก็แล้วกัน จริงสิ...ท่านน้าตงเอายาพิษหยกวารีไปให้เชวียนอ๋องกินแล้วนะ” นางไม่ลืมที่จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา“ข้ารู้เรื่องนี้แล้ว” โอวหยางไป๋มีสายลับมารายงานข่าวอยู่ข้างหูเนืองๆ“จริงสิพี่ชาย ช่วยอะไรข้าหน่อยได้หรือไม่ ท่านเล่นงานคนผู้หนึ่งให้ข้าที” นางยื่นสมุดบัญชีลับของนายอำเภอเซียงตงไปให้“นี่คืออะไร” โอวหยางไป๋ถามกลับก่อนจะพลิกสมุดเปิด“สมุดบัญชีลับของนายอำเภอเซียงตงที่โกงกินบ้านเมือง คนผู้นี้มิใช่คนซื่อมือใสสะอาดแต่อย่างใด และหัวหน้ามือปราบจ้านที่เป็นน้องชายของนายอำเภอเซียงตงก็เป็นคนชั่วช้าสามานย์ยิ่งนัก กล้าแย่งชิงฮูหยินของผู้อื่นและทำร้ายสามีของฮูหยินผู้นั้นจนพิการ”“ได้ ข้าจะจัดการให้ ถือว่าตอบแทนบุญคุณของเจ้าก็แล้วกัน” โอวหยางไป๋คลี่ยิ้มผลิบาน ยามนี้ต้องเอาใจสตรีตัวน้อยตรงหน้าเพราะเพิ่งจะเอาชีวิตของนางไปขู่ตาเฒ่าเจ้าแห่งพิษ“ตอบแทนบุญคุณของข้า?” นางยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นยิ้ม เพราะได้เตรียมผงยาพิษสลายกำลังเอาไว้ต้อนรับคนผู้นี้แล้ว“ใช่ เจ้ารู้หรือไม่ว่า ข้าโดนท่านอ๋องซัดเสียหลายกระบวนท่า ถ้าเจ้าไม่เชื่อ เจ้าลองถามจิ้นชิงก็ได้ ข้ามีพยาน” โอวหยางไป๋จิบน้ำชาไปอึกหนึ่ง เขาพูดเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อให้นางหายโกรธ“ข้ากำลังคิดว่าองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยรีบร้อนเดินทางออกจากแคว้นจ้าว” นางวกกลับมาคุยเรื่องการเมืองระหว่างแคว้นอีกครั้ง“ต้องรีบสิ เพราะเราจับได้แล้วว่าเป็นฝีมือของแคว้นเป่ย องค์ชายห้ายวิ๋นเทียนมู่มาเยือนแคว้นจ้าวในครั้งนี้โดยที่ไม่ได้มากับขบวนราชทูต”“จริงอย่างที่ท่านพูด ข้าพบกับองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยขณะเดินทางล่วงหน้ามายังเมืองหลวงพร้อมกับจูเก่อเซียง บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย” นางพยักหน้าว่าใช่“คงเดินทางมาด้วยเรื่องนี้ก่อนเป็นแน่” โอวหยางไป๋วางถ้วยชาที่อยู่ในมือลง“จิ้นชิงกำลังติดตามองค์ชายห้าไป ท่านส่งคนของท่านไปตามจับตัวมาให้ได้ ในเมื่อเข้ามายังแคว้นจ้าวอย่างลับๆ จะโวยวายขึ้นมาก็กระไร เพราะจะยิ่งเป็นการเผยพิรุธออกมา” นางมีสีหน้าเยือกเย็น สุขุม และครุ่นคิด“จริงอย่างที่เจ้าพูด เอาละ ข้าจะไปจัดการเรื่องนี้เดี๋ยวนี้ จริงสิ...ท่านอ๋องจะไม่อยู่ในเมืองหลวงหลายวัน” โอวหยางไป๋ขยับตัวเตรียมลุกขึ้นจากเก้าอี้“ข้ารู้เรื่องนี้แล้ว”“อืม...”“พี่ชาย...ข้ามีของขวัญบางอย่างจะมอบให้ท่าน”นางยื่นมือข้างหนึ่งที่กำลังกำอยู่ออกไปตรงหน้าโอวหยางไป๋ เมื่อเสนาบดีฝ่ายซ้ายหลุบสายตามองมา จางหานเฟิ่งก็สาดผงพิษสลายกำลังพลางยกแขนอีกข้างปิดจมูกของตัวเองเอาไว้“นี่เจ้าทำอะไร!” โอวหยางไป๋ถอยหนีว่องไวองครักษ์หนิงที่อยู่ตรงมุมห้องเกือบจะพุ่งเข้าหาด้วยความตกใจ เสนาบดีฝ่ายซ้ายถูกเล่นงานเสียแล้ว นางยิ้มแล้วลุกขึ้นยืนพลางกำมือทั้งสองข้าง และตอบอีกฝ่ายออกไปพร้อมรอยยิ้มเอาเรื่อง“ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็แค่อยากจะแก้แค้นท่านเท่านั้น”“นั่นพิษอะไร” โอวหยางไป๋สูดเข้าไปเต็มๆ เสียแล้ว ยามนี้รู้สึกหนาวยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ถ้าเป็นพิษร้ายแรง ได้ไปท่องปรโลกเป็นแน่ เขายังไม่อยากตายในตอนนี้“แค่ผงพิษสลายกำลัง ท่านอ๋องแนะนำให้ข้าใช้กับท่าน อีกสักครู่พี่ชายก็จะไม่มีเรี่ยวแรง” สตรีตัวน้อยเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และมุ่งมั่นออกมา“นี่เจ้า!” โอวหยางไป๋ชี้นิ้วใส่หน้า“ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ข้าจะอัดท่านให้หายแค้น” นางหักข้อนิ้วทั้งซ้ายและขวาเสียงดังกร๊อบ ดวงตาหงส์ที่จ้องโอวหยางไป๋เปี่ยมความรื่นเริง“เจ้า!”คนกำลังจะถูกอัดถอยหนี ขืนอยู่ต่อคงได้โดนอัดน่วมแน่ พอก้าวไปทางประตูห้องหมายเลขหนึ่ง เสียงของจางหานเฟิ่งก็ดังขึ้น นางสั่งสาวใช้ของตัวเอง“ตันตัน!”ตันตันพุ่งไปที่ประตูอย่างรู้งาน สองแขนกางออกขวางโอวหยางไป๋ และดวงตาจ้องอยู่ที่มหาบุรุษฝ่ายบุ๋นเขม็งอย่างไม่ยอมให้ผ่านไปโดยเด็ดขาด
จินหวังเฟย
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
เล่ม 2 - ตอนที่ 7 ความซวยมาเยือนโอวหยางไป๋
ครึ่งชั่วยามแล้วที่นางนั่งรอ ในที่สุดพี่ชายบุญธรรมก็ปรากฏตัว ร่างสูงโปร่งสง่าองอาจก้าวเข้ามาในห้องหมายเลขหนึ่งที่นางนั่งอยู่“ข้านั่งรอท่านจนก้นของข้าจะมีรากงอกออกมาแล้ว”“เจ้าเป็นสตรี เป็นถึงน้องสาวบุญธรรมของข้า เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร” โอวหยางไป๋ก้าวเข้าไปหา อีกทั้งยังใช้งานฝ่ายตรงข้ามหน้าตาเฉย “รินน้ำชาให้ข้าถ้วย ข้าคอแห้งยิ่งนัก”“เจ้าค่ะ” นางพลิกถ้วยชาและรินน้ำชาให้อย่างคล่องแคล่ว“เอ๊ะ! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” โอวหยางไป๋หันไปเห็นองครักษ์หนิงที่ตรงมุมห้องก็ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ เพราะองครักษ์หนิงน่าจะหยุดพักรักษาตัวหลังจากที่เพิ่งจะถูกพิษห้าอสรพิษเข้าไป ไฉนถึงมายืนอยู่ตรงนี้ “แล้วพิษห้าอสรพิษในกายของเจ้า หายไปหมดแล้วใช่หรือไม่”“ข้าน้อยเดินลมปราณในร่างกายดูแล้ว พิษได้สลายไปหมดแล้วขอรับ” องครักษ์หนิงตอบกลับมา แววตายามนี้ที่มองโอวหยางไป๋อ่อนโยนเพิ่มขึ้นสามส่วน“จิ้นชิงไม่อยู่” โอวหยางไป๋หันกลับมามองหน้าจางหานเฟิ่ง เขาเป็นคนช่างสังเกตอยู่แล้ว เมื่อไม่เห็นขุนพลผู้นี้จึงถามออกมา“เพราะเช่นนี้ข้าถึงได้อยากพบท่าน ข้าส่งจิ้นชิงตามคนผู้หนึ่งไป และคนผู้นั้นก็สวมแหวนวงนี้” นางวางมือลงบนกระดาษที่มีรูปแหวน“พบเจอคนผู้นั้นแล้วหรือ” โอวหยางไป๋มีสีหน้าประหลาดใจยิ่ง เพราะเพิ่งจะผ่านมาแค่ไม่กี่ชั่วยามเอง นางก็เจอคนผู้นั้นเข้าให้แล้ว“ถูกต้องแล้ว ข้ามาหาหลงจู๊เพราะต้องการให้ทางหลงจู๊ช่วยเหลือ ช่างบังเอิญอย่างยิ่งที่ข้าเจอคนผู้นั้นที่นี่เข้าพอดี”“คนผู้นั้นเป็นใคร” จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถามทันใด“องค์ชายห้าแห่งแคว้นเป่ย ยวิ๋นเทียนมู่!”“แคว้นเป่ย” โอวหยางไป๋เผยรอยยิ้มที่ดูเหี้ยมโหดขึ้นทีละน้อย สีหน้านุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น โกรธเกรี้ยว และดุดัน“ถูกต้องแล้ว องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยมาพบกับองค์ชายห้าที่นี่ ท่านต้องให้คนจับตัวองค์ชายห้ายวิ๋นเทียนมู่เอาไว้ให้ได้ อย่างน้อยก็เอาไว้ใช้เป็นหลักฐานหรือพยานให้กับเชวียนอ๋องไปเอาเรื่องกับแคว้นเป่ย พวกเราสามารถผลักเรื่องสงครามออกจากแคว้นจ้าวได้”“เจ้า!” โอวหยางไป๋มองหน้าน้องสาวบุญธรรมด้วยความตะลึงงัน จากนั้นก็พยักหน้ายอมรับอย่างเห็นด้วย“ท่านผู้เฒ่าฉี...ถ้าข้าพูดกับเขา ข้าเชื่อว่าเขาจะชี้ตัวผู้ซื้อยาพิษใจขาดให้แน่” นางคิดเกลี้ยกล่อมฉีฉินให้เป็นพยานอีกคน“เจ้า!”“แผนการของข้าดีหรือไม่...รอบคอบที่สุดแล้วนะ” นางสบสายตาด้วยเขม็ง“อืม...” โอวหยางไป๋พยักหน้าเห็นด้วย“อีกสองวันขบวนราชทูตแห่งแคว้นเป่ยจะออกเดินทาง” นางปรึกษาเรื่องอื่นเพิ่มเติมเสียงครุ่นคิดและเป็นการเป็นงาน“ถูกต้องแล้ว ขบวนราชทูตแห่งแคว้นเป่ยจะเดินทางกลับในอีกสองวัน องค์รัชทายาทยวิ๋นเหวินหรงช่างร้ายกาจนัก สอดมือเข้ามายุ่งจนได้” โอวหยางไป๋ยิ้มออกมาก็จริง แต่รอยยิ้มดูเอาเรื่องนัก“ข้าจะให้จิ้นชิงติดต่อท่านก็แล้วกัน จริงสิ...ท่านน้าตงเอายาพิษหยกวารีไปให้เชวียนอ๋องกินแล้วนะ” นางไม่ลืมที่จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา“ข้ารู้เรื่องนี้แล้ว” โอวหยางไป๋มีสายลับมารายงานข่าวอยู่ข้างหูเนืองๆ“จริงสิพี่ชาย ช่วยอะไรข้าหน่อยได้หรือไม่ ท่านเล่นงานคนผู้หนึ่งให้ข้าที” นางยื่นสมุดบัญชีลับของนายอำเภอเซียงตงไปให้“นี่คืออะไร” โอวหยางไป๋ถามกลับก่อนจะพลิกสมุดเปิด“สมุดบัญชีลับของนายอำเภอเซียงตงที่โกงกินบ้านเมือง คนผู้นี้มิใช่คนซื่อมือใสสะอาดแต่อย่างใด และหัวหน้ามือปราบจ้านที่เป็นน้องชายของนายอำเภอเซียงตงก็เป็นคนชั่วช้าสามานย์ยิ่งนัก กล้าแย่งชิงฮูหยินของผู้อื่นและทำร้ายสามีของฮูหยินผู้นั้นจนพิการ”“ได้ ข้าจะจัดการให้ ถือว่าตอบแทนบุญคุณของเจ้าก็แล้วกัน” โอวหยางไป๋คลี่ยิ้มผลิบาน ยามนี้ต้องเอาใจสตรีตัวน้อยตรงหน้าเพราะเพิ่งจะเอาชีวิตของนางไปขู่ตาเฒ่าเจ้าแห่งพิษ“ตอบแทนบุญคุณของข้า?” นางยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นยิ้ม เพราะได้เตรียมผงยาพิษสลายกำลังเอาไว้ต้อนรับคนผู้นี้แล้ว“ใช่ เจ้ารู้หรือไม่ว่า ข้าโดนท่านอ๋องซัดเสียหลายกระบวนท่า ถ้าเจ้าไม่เชื่อ เจ้าลองถามจิ้นชิงก็ได้ ข้ามีพยาน” โอวหยางไป๋จิบน้ำชาไปอึกหนึ่ง เขาพูดเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อให้นางหายโกรธ“ข้ากำลังคิดว่าองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยรีบร้อนเดินทางออกจากแคว้นจ้าว” นางวกกลับมาคุยเรื่องการเมืองระหว่างแคว้นอีกครั้ง“ต้องรีบสิ เพราะเราจับได้แล้วว่าเป็นฝีมือของแคว้นเป่ย องค์ชายห้ายวิ๋นเทียนมู่มาเยือนแคว้นจ้าวในครั้งนี้โดยที่ไม่ได้มากับขบวนราชทูต”“จริงอย่างที่ท่านพูด ข้าพบกับองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเป่ยขณะเดินทางล่วงหน้ามายังเมืองหลวงพร้อมกับจูเก่อเซียง บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย” นางพยักหน้าว่าใช่“คงเดินทางมาด้วยเรื่องนี้ก่อนเป็นแน่” โอวหยางไป๋วางถ้วยชาที่อยู่ในมือลง“จิ้นชิงกำลังติดตามองค์ชายห้าไป ท่านส่งคนของท่านไปตามจับตัวมาให้ได้ ในเมื่อเข้ามายังแคว้นจ้าวอย่างลับๆ จะโวยวายขึ้นมาก็กระไร เพราะจะยิ่งเป็นการเผยพิรุธออกมา” นางมีสีหน้าเยือกเย็น สุขุม และครุ่นคิด“จริงอย่างที่เจ้าพูด เอาละ ข้าจะไปจัดการเรื่องนี้เดี๋ยวนี้ จริงสิ...ท่านอ๋องจะไม่อยู่ในเมืองหลวงหลายวัน” โอวหยางไป๋ขยับตัวเตรียมลุกขึ้นจากเก้าอี้“ข้ารู้เรื่องนี้แล้ว”“อืม...”“พี่ชาย...ข้ามีของขวัญบางอย่างจะมอบให้ท่าน”นางยื่นมือข้างหนึ่งที่กำลังกำอยู่ออกไปตรงหน้าโอวหยางไป๋ เมื่อเสนาบดีฝ่ายซ้ายหลุบสายตามองมา จางหานเฟิ่งก็สาดผงพิษสลายกำลังพลางยกแขนอีกข้างปิดจมูกของตัวเองเอาไว้“นี่เจ้าทำอะไร!” โอวหยางไป๋ถอยหนีว่องไวองครักษ์หนิงที่อยู่ตรงมุมห้องเกือบจะพุ่งเข้าหาด้วยความตกใจ เสนาบดีฝ่ายซ้ายถูกเล่นงานเสียแล้ว นางยิ้มแล้วลุกขึ้นยืนพลางกำมือทั้งสองข้าง และตอบอีกฝ่ายออกไปพร้อมรอยยิ้มเอาเรื่อง“ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็แค่อยากจะแก้แค้นท่านเท่านั้น”“นั่นพิษอะไร” โอวหยางไป๋สูดเข้าไปเต็มๆ เสียแล้ว ยามนี้รู้สึกหนาวยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ถ้าเป็นพิษร้ายแรง ได้ไปท่องปรโลกเป็นแน่ เขายังไม่อยากตายในตอนนี้“แค่ผงพิษสลายกำลัง ท่านอ๋องแนะนำให้ข้าใช้กับท่าน อีกสักครู่พี่ชายก็จะไม่มีเรี่ยวแรง” สตรีตัวน้อยเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และมุ่งมั่นออกมา“นี่เจ้า!” โอวหยางไป๋ชี้นิ้วใส่หน้า“ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ข้าจะอัดท่านให้หายแค้น” นางหักข้อนิ้วทั้งซ้ายและขวาเสียงดังกร๊อบ ดวงตาหงส์ที่จ้องโอวหยางไป๋เปี่ยมความรื่นเริง“เจ้า!”คนกำลังจะถูกอัดถอยหนี ขืนอยู่ต่อคงได้โดนอัดน่วมแน่ พอก้าวไปทางประตูห้องหมายเลขหนึ่ง เสียงของจางหานเฟิ่งก็ดังขึ้น นางสั่งสาวใช้ของตัวเอง“ตันตัน!”ตันตันพุ่งไปที่ประตูอย่างรู้งาน สองแขนกางออกขวางโอวหยางไป๋ และดวงตาจ้องอยู่ที่มหาบุรุษฝ่ายบุ๋นเขม็งอย่างไม่ยอมให้ผ่านไปโดยเด็ดขาด
คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]
นิยาย จีน,กำลังภายใน,เทพเซียน 
1.42M
982
1.42M
982
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]
นิยาย เกมออนไลน์
3.72M
1271
3.72M
1271
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]
นิยาย แฟนตาซี
9.93M
1273
9.93M
1273
ราชันธาตุผ่ามิติเซียน
นิยาย จีน,กำลังภายใน,เทพเซียน
364K
318
364K
318
ความโกรธแค้นของชูร่า
นิยาย เกมออนไลน์
2.39M
852
2.39M
852
บันทึกราชันย์เทพอสูร
นิยาย ย้อนยุค,อนาคต
2.52M
508
2.52M
508
เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) 混沌剑神
นิยาย จีน,กำลังภายใน,เทพเซียน
4.63M
2739
4.63M
2739
จุติเทพยุทธ์จอมราชัน 【จบ】
นิยาย แฟนตาซี
3.06M
3586
3.06M
3586
ยุทธเวทผลาญปีศาจ
นิยาย ผจญภัย,แอคชั่น,ไซไฟ
223K
810
223K
810
เลเวลอัพ
นิยาย เกมออนไลน์
738K
4984
738K
4984