ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 87
ประตูที่ไม่ควรถูกเปิด

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

รอยแยกสีดำบนท้องฟ้ายังคงขยายตัวต่อเนื่อง ราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกฉีกออกจากกันด้วยมือที่มองไม่เห็น

มือสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ยื่นออกมาจาก Origin Gate มากขึ้นเรื่อยๆ

เพียงปลายนิ้วสัมผัสอากาศ—

มิติโดยรอบก็เริ่มสลาย

ติ๊ง!

[Reality collapse detected]

[Floor 1 integrity :
32%]

หลินอวี่ทรุดลงกับพื้นทันที

เธอหายใจไม่ออก

ไม่ใช่เพราะแรงกดดัน—

แต่เพราะ “โลก” รอบตัวกำลังผิดปกติ

อาเธอร์รีบสร้างวงแหวนป้องกันอีกหลายชั้น

ฟ้าววววววว!!!

“…อย่าหลับ!”

“…ถ้าสติแตกตอนนี้ เธอจะถูก Origin กลืน!”

หลินอวี่กัดฟันแน่นก่อนพยักหน้า

แต่ดวงตายังคงสั่น

เพราะทุกครั้งที่เธอมองไปยังรอยแยก—

จะมีภาพประหลาดแวบเข้ามาในหัว

โลกที่แตกสลาย

ทะเลสีดำ

เสียงกรีดร้องของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน

และเงาขนาดมหึมาที่กำลัง “กิน” ดาวเคราะห์ทั้งดวง

กลางสนามรบ

Observer ทั้งสามเริ่มลงมือพร้อมกัน

ชายแก่เปิดหนังสือในมือสุดแรง

ตัวอักษรสีทองนับล้านพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เด็กสาวชุดนักเรียนสร้างวงเวทซ้อนกันหลายร้อยชั้น

ส่วนชายชุดสูทยกมือขึ้น ก่อนมิติรอบรอยแยกจะเริ่มบิดตัว

ติ๊ง!

[Observer Authority Activated]

[Origin Suppression commencing]

ครืนนนนนนนนนน!!!

โซ่สีทองขนาดมหึมานับพันสายพุ่งเข้าพันรอบ Origin Gate ทันที

เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากอีกฝั่งของรอยแยก

ไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิต

แต่เหมือน “จักรวาล” กำลังโกรธ

[NO]

ตูมมมมมมมมมม!!!

โซ่สีทองหลายร้อยเส้นระเบิดทันที

Observer ทั้งสามหน้าซีดพร้อมกัน

เด็กสาวกัดฟันแน่น

“…แรงขึ้นกว่าเดิม”

เซราฟิน่าหรี่ตาเย็นเฉียบ

ก่อนยกดาบสีขาวขึ้นอีกครั้ง

ฟ้าววววววว!!!

วงแหวนสีทองนับหมื่นปรากฏทั่วท้องฟ้า

“…Heaven Lock”

ทันใดนั้น—

เสาแสงสีทองมหาศาลหลายสิบต้นก็พุ่งขึ้นรอบรอยแยก

ปักมิติเอาไว้ราวกับกรงขนาดยักษ์

แรงสั่นสะเทือนของหอคอยเริ่มหยุดลงเล็กน้อย

อาเธอร์ถอนหายใจโล่งอก

“…สำเร็จแล้ว?”

แต่ในวินาทีต่อมา—

แกร๊งงงงงงงงงง!!!

เสาแสงทั้งหมดแตกละเอียดพร้อมกัน

แรงกระแทกมหาศาลกวาดทั่วเมือง

เซราฟิน่าถึงกับถอยหลังหนึ่งก้าว

เป็นครั้งแรก—

ที่เธอถูกผลักกลับอย่างชัดเจน

คาอินหัวเราะเสียงต่ำ

“…ฮ่า…”

“…ในที่สุดก็มีอะไรที่พวกแกควบคุมไม่ได้จริงๆ”

แต่ไม่มีใครสนใจเขา

เพราะตอนนี้—

Origin Gate กำลังเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ

และเบื้องหลังรอยแยกนั้น—

มี “ดวงตา” ขนาดมหึมาค่อยๆ ลืมขึ้น

หลินอวี่ตัวแข็งทันที

ดวงตานั้นใหญ่กว่าทั้งเมือง

สีดำสนิท

ไม่มีรูม่านตา

และเพียงแค่มัน “มอง”

ระบบทั้งหอคอยก็เริ่มรวน

ติ๊ง!

[ERROR]

[ERROR]

[Authority denied]

[Origin Presence confirmed]

Observer ชายชุดสูทพูดเสียงต่ำทันที

“…ถ้ามันออกมาเต็มตัว”

“…ทุกโลกจะจบ”

ความเงียบปกคลุม

ก่อนสายตาทั้งหมดจะหันไปยังจางฟานอีกครั้ง

เพราะมีเพียงเขา—

ที่ยังยืนสงบนิ่ง

ดวงตาสีทองจางๆ ของเขากำลังสะท้อนภาพ Origin Gate

ราวกับกำลังจดจำอะไรบางอย่าง

เซราฟิน่ามองเขานิ่งๆ

“…เจ้าจำได้แล้วใช่ไหม”

จางฟานเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเบาๆ

“…อืม”

“…ฉันเคยเจอมัน”

หลินอวี่เบิกตากว้างทันที

“เจอ…สิ่งนั้น?”

จางฟานพยักหน้าเล็กน้อย

ลมสีดำรอบตัวเริ่มนิ่งผิดปกติ

“…ตอนที่ฉันทำลายระบบเก่า”

“…ฉันเข้าไปถึง Origin”

Observer ทั้งสามสีหน้าเปลี่ยนทันที

เด็กสาวรีบถาม

“…แล้วเกิดอะไรขึ้น”

จางฟานเงียบอีกครั้ง

ภาพในอดีตเริ่มชัดขึ้นในหัว

ทะเลแห่งความว่างเปล่า

บัลลังก์ที่แตกสลาย

และดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองเขาจากความมืด

ก่อนเสียงหนึ่งจะดังขึ้นในความทรงจำ

[YOU ARE DIFFERENT]

จางฟานกำหมัดแน่นเล็กน้อย

“…มันพยายามดึงฉันเข้าไป”

“…แต่ฉันหนีออกมาได้”

Observer ชายแก่ส่ายหน้าทันที

“…ไม่มีใครหนีจาก Origin ได้”

“…นอกจาก…”

เสียงของเขาหยุดลง

ก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง

“…อย่าบอกนะว่า…”

ทันใดนั้น—

ดวงตาขนาดมหึมาในรอยแยกก็ขยับ

ก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง

[RETURN]

ฟ้าววววววววววว!!!

มือสีดำอีกข้างพุ่งออกมาจากรอยแยกทันที

คราวนี้เร็วจนน่ากลัว

มันพุ่งตรงมายังจางฟานโดยตรง

เซราฟิน่าหน้าเปลี่ยน

“…หลบ!”

แต่จางฟานกลับไม่ขยับ

เขาเพียงมองมือสีดำนั้นนิ่งๆ

ก่อนพูดเบาๆ

“…ฉันจำได้แล้ว”

ลมสีดำรอบตัวเขาหยุดสนิท

ดวงตาสีทองส่องสว่างเต็มที่เป็นครั้งแรก

และในวินาทีนั้น—

แรงกดดันอีกชนิดก็ปะทุออกจากร่างเขา

แรงกดดันที่แม้แต่ Origin—

ยังหยุดชะงัก