Ethereal เมื่อจอมเวทต้องสู้ระยะประชิด

“ น่าตกใจที่นายป้องกันการโจมตีแรกได้ หากเป็นคนอื่นคงจะแย่ ว่าแต่จะเกิดอะไรขึ้นนะถ้าหากบาเรียของนายพังลง ” 

รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าของมานูล หลังจากเขาพูดทั้งหมดจบแล้วจึงบินขึ้นไปบนอากาศเพื่อไม่ให้แอ็กเซลเข้าถึงตัว ต่อจากนี้จะมีเพียงแค่เขาที่โจมตีแอ็กเซลด้วยการควบคุมลม

เมื่อด้านหลังของมานูลเริ่มมีกระแสลมไหลเข้ามารวมกันจนเกิดเป็นวังวนขนาดใหญ่คล้ายกับพายุกำลังจะก่อตัว เขาเพียงชี้นิ้วไปที่แอ็กเซลเท่านั้น คมมีดขนาดใหญ่ที่สร้างมาจากสายลมก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเพื่อแหวกบาเรียป้องกัน พื้นที่รอบๆที่แอ็กเซลยืนยังคงมีการดึงอากาศออกไปเช่นเดิมเพื่อไม่ให้เขาใช้สปอร์ได้

“ ถ้าหากบาเรียถูกทำลายเขาได้แพ้แน่ ”

นักศึกษาสถาบันโนวาไพร์มลุ้นเกร็ง พวกเขาอยากรู้ว่าแอ็กเซลจะรับมือกับมานูลเช่นไร  ทันใดนั้นแอ็กเซลกลับชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้ายิงกระสูนธาตุโจมตีคมมีดสายลมอีกฝ่าย แม้กระสุนจะมีขนาดเล็กมันกลับรุนแรงพอจะสลายการโจมตีของมานูลทิ้ง

อย่างไรก็ตามกระสุนธาตุกลับดูอ่อนกว่าอยู่เล็กน้อย ทุกครั้งที่กระสุนและคมมีดสายลมปะทะกัน คมมีดที่แตกกระจายออกไปยังคงพุ่งไปด้านหน้าได้  จากสิ่งนี้ทำให้ทุกคนรู้ว่าการโจมตีของแอ็กเซลอ่อนกว่า

บู้มบู้มบู้มบู้ม

“ นายคิดจะวัดกันกับฉันเรื่องปริมาณพลังคอสมิกอย่างนั้นเหรอ ฉันบอกให้สักหน่อยก็ได้ อาชีพของฉันใช้พลังคอสมิกน้อยมากๆแล้วฉันยังฝึกทักษะพิเศษ ถ้านายคิดจะยิงกระสุนธาตุโจมตีฉันแบบนี้ไปเรื่อยๆหวังว่าฉันจะหมดพลังก่อน นายคิดผิดอยู่นะ ”

“ อย่าคิดไปเอง ฉันก็แค่ยิงกระสุนเล่นๆเท่านั้น ”

“ อ้าวเหรอ ก็นึกว่ามีเท่านี้ งั้นก็ใช้ออกมาให้หมดก็แล้วกัน ฉันจะคอยดูว่านายจะทำอะไรได้บ้าง ”

แอ็กเซลรู้สึกรำคาญเล็กน้อย อีกฝ่ายทำราวกับว่าเหนือกว่า ทั้งที่เขายังไม่ได้ใช้สิ่งที่มีอยู่เลย ทันใดนั้นสายลมที่อยู่ด้านหลังของมานูลก็เริ่มสร้างคมมีดมากยิ่งขึ้นจนเขาต้องยกสองมือขึ้นมายิงกระสุนธาตุสลับกัน เพียงแต่ว่าคมมีดสายลมกลับเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆราวกับว่ามันต้องการโหมกระหน่ำเขาจากทุกทิศทาง แอ็กเซลเห็นว่าเขาปล่อยสปอร์ไม่ได้เพราะบนเวทีไม่มีอากาศ เขาจึงใช้สกิลยืมพลังจากมอนสเตอร์ในพันธะ ขณะที่มือทั้งสองรัวยิงกระสุนธาตุ เขาก็เริ่มสูดลมหายใจเข้าให้เต็มท้องก่อนจะอ้าปากใช้สกิลกรีดร้องของนกน้อยผสมรวมไปกับสกิลคำรามของวูดวูล์ฟ

พริบตาที่ปากอ้ากว้างเสียงความถี่สูงที่ผสมรวมไปกับเสียงคำรามก็พ่นออกจากปากแอ็กเซลจนทำให้ทุกคนตกใจกลัว  พายุใบมีดที่โหมกระหน่ำลงมาเมื่อเจอเข้ากับเสียงล้วนแล้วแตกกระจายราวกับแก้วแตก 

จังหวะที่มานูลตกใจแอ็กเซลได้ใช้สกิลของพิกซี่พ่นลมออกจากปากอีกครั้งส่งผลให้บนท้องฟ้าและรอบๆกลายเป็นน้ำแข็ง นอกจากนั้นแล้วเขายังใช้สกิลเสียงสับสนของพิกซี่อีกทอดหนึ่ง ส่งผลให้คนที่อยู่บนฟ้าเกิดสถานะผิดปกติชั่วคราว 

ภายใต้ความสับสนที่เกิดขึ้นชั่วขณะมานูลลืมไปแม้กระทั่งว่าตัวเองจะต้องทำอะไร มันจึงพยายามสร้างเกราะลมป้องกันเอาไว้ก่อนเพราะนึกการโจมตีลำดับต่อไปไม่ได้ แต่แล้วด้านข้างของมันกลับมีลูกบอลทรงกลมขนาดเท่ากำปั้น มันไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไรจึงมองด้วยความสนใจ พริบตานั้นเองก้อนกลมเท่ากำปั้นก็ได้ระเบิดแตกตัวส่งหนามแหลมพุ่งแทงทุกอย่าง

เปล้งเปล้งเปล้งเปล้ง!

“ เดี๋ยวนะ สกิลนั่นไม่ใช่ของเขานี่ อย่าบอกนะว่าเขาใช้สกิลของมอนสเตอร์ในพันธะสัญญาได้ ”

“ บ้าน่า แบบนี้เขาก็มีสกิลให้ใช้มากมายเลยน่ะสิ ”

นักศึกษาสถาบันโนวาไพร์มตกใจ หลายเดือนมานี้มีคนต้องการล่าแอ็กเซลเป็นจำนวนมาก ทำให้มีการวิเคราะห์สกิลของเขาทุกรูปแบบ เพียงแต่ว่าสกิลที่แอ็กเซลกำลังใช้งาน เขาไม่เคยใช้ที่ไหนมาก่อน การหยิบยืมพลังของมอนสเตอร์ในพันธะสัญญาดูเหมือนว่าจะเป็นไพ่ตายอีกหนึ่งใบที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้ อย่างไรก็ตามการโจมตีจากสกิลมอนสเตอร์ดูเหมือนว่าจะยังไม่สามารถเล่นงานมานูลได้ อีกฝ่ายที่สร้างม่านพลังสายลมป้องกันตนเองเอาไว้ สามารถป้องกันการโจมตีทั้งหมดของแอ็กเซลได้โดยที่ตัวของเขาไม่มีแม้กระทั่งรอยขีดข่วน

“ เดรย์ฟลอร่า บินสูง ”

นกน้อยจำนวน 10 ตัวออกมาจากสกิลอัญเชิญ แอ็กเซลวางแผนเอาไว้ว่าเขาจะใช้มอนสเตอร์ในพันธะให้น้อยที่สุด เนื่องจากพวกมันยังไม่แข็งแกร่งพอจะรับมือกับหัวกะทิเหล่านี้ที่แข็งแกร่งราวกับสัตว์ประหลาด กระบองเพชรของเขาสามารถต่อสู้กับระดับ 5 ดาวได้ก็จริง แต่ไม่ใช่กับคนเหล่านี้

เมื่อนกน้อยบินขึ้นไปบนฟ้าสูงมานูลกลับควบคุมลมจนรอบตัวนกน้อยไม่มีอากาศให้กระพือปีก พวกมันต่างร่วงตกแอ็กเซลจึงเก็บเข้ามาในสกิลเช่นเดิม

“ หมดแล้วเหรอ นายมีการโจมตีอื่นอีกไหม ”

รอยยิ้มราวกับต้องการเยาะเย้ยส่งออกมาจากมานูล  การโจมตีของแอ็กเซลเมื่อครู่รวดเร็วมาก ในเวลา 3 วินาทีเขาปล่อยสกิลออกมาหลายอย่างเพื่อพลิกสถานการณ์ เพียงแต่ว่าสิ่งที่สร้างความเสียหายให้มันได้กลับมีเพียงแค่เสียงเท่านั้นที่เหมือนจะทำให้สับสนเล็กน้อย

ทันใดนั้นบนสนามต่อสู้ก็มีเวิร์ธรูทระดับ 4 ดาวยืนกระจายกันเป็นจำนวน 10 ตัวด้วยกัน แม้รอบข้างจะไร้ซึ่งอากาศพวกมันกลับสามารถใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ แอ็กเซลที่เรียกเวิร์ธรูทออกมาแล้วจึงชี้นิ้วสั่งให้พวกมันโจมตีสิ่งที่อยู่บนฟ้าสูง พวกมันจึงชูมือขึ้นเหนือหัวยิงลำแสงขึ้นไปโจมตี

หลายคนที่มองดูการโจมตีของเวิร์ธรูทล้วนแล้วย่นคิ้ว เนื่องจากว่าเวิร์ธรูททั่วไปไม่สามารถโจมตีระยะไกลได้

พิ้วพิ้วพิ้วพิ้วพิ้ว

ลำแสงหลายร้อยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ราวกับบนพื้นดินมีแท่งยิงลำแสงนับร้อย อย่างไรก็ตามตลอดเส้นทางที่ลำแสงพุ่งผ่านกลับมีคมมีดสายลมพุ่งเข้ามาปัดป้องจนทำให้ลำแสงไม่สามารถเข้าถึงเป้าหมายได้ 

แอ็กเซลกลับไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจ เขายังคงปล่อยให้เวิร์ธรูทโจมตีต่อไปเรื่อยๆ ต่อให้ลำแสงของพวกมันจะถูกทำลายไปก็ตาม

“ สิ้นหวังแล้วเหรอ ”

นักศึกษาสถาบันโนวาไพร์มพูดด้วยใบหน้าหมดหวัง ความสนุกที่คิดว่าจะเกิดขึ้นหายไปแล้ว  การโจมตีทั้งหมดของแอ็กเซลไม่สามารถส่งไปถึงอีกฝ่ายได้ ศัตรูของเขาสามารถป้องกันทุกๆอย่าง เพียงเท่านี้ก็ทำให้รู้แล้วว่าพลังโจมตีของแอ็กเซลไม่เพียงพอจะสร้างความเสียหาย

ท่ามกลางความรู้สึกเบื่อที่เกิดขึ้นกระทันหันของผู้ชมมากมาย พวกเขากลับเลิกคิ้วขึ้นสูง เมื่อพบว่าม่านพลังป้องกันสายลมของมานูลมีดอกไม้เติบโต

“ เฮ่ย มันไปถึงที่นั่นได้ยังไง ”

“ แสง มันจะต้องมาจากลำแสงแน่ๆ ดูเหมือนว่าสปอร์จะสามารถฝากไปกับสกิลอื่นๆได้ด้วย เขาคงจะให้เวิร์ธรูทพวกนี้ช่วยกระจายสปอร์ผ่านลำแสงที่ยิงขึ้นฟ้า ”

ความรู้สึกตื่นเต้นเผยบนใบหน้าของนักศึกษาที่มองดู การปรากฎของดอกไม้ทำให้ทุกคนรู้ว่ามานูลมีโอกาสแพ้แม้โอกาสนั้นจะเพิ่มมาเพียง 1 - 2 % ก็ตาม แต่แล้วใบหน้าทุกคนที่แสดงออกถึงความตื่นเต้นกลับหุบยิ้มลงเมื่อเวิร์ธรูทของแอ็กเซลถูกตัดร่างตายในการโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

“ ตายจริง ขอโทษด้วยที่ฆ่ามอนสเตอร์ของนาย หวังว่าจะไม่เป็นอะไรนะ ”

แอ็กเซลมองดูเวิร์ธรูททั้ง 10 ตัว การป้องกันของพวกมันนับว่าสูงมาก มีแม้กระทั่งการเสริมพลังของเวทโกเลม อีกฝ่ายกลับตัดได้อย่างง่ายดาย เขากลับไม่ได้แปลกใจ ด้วยระดับพลังที่ห่างกัน 1 ระดับ อีกฝ่ายจึงตัดร่างเวิร์ธรูทได้

เพียงแต่ว่าการตายของเวิร์ธรูทกลับไม่ได้เสียเปล่า พวกมันสามารถใช้โจมตีได้ แอ็กเซลจึงส่งด้ายมัดร่างที่ขาดกระจุยกระจายก่อนที่เขาจะแบมือขึ้นฟ้าปลดปล่อยสกิลไลท์นิ่งฟังค์และไอซ์ลานซ์ ส่งผลให้เกิดลำแสงสายฟ้าและหอกน้ำแข็งพุ่งแหวกคมมีดสายลมอีกฝ่าย เพียงแต่ว่าสายลมกลับวิ่งเข้ามารับการโจมตีของเขาเอาไว้จนไม่สามารถส่งไปถึงเป้าหมาย ตราบใดที่บนท้องฟ้ายังคงมีลมศัตรูของเขาสามารถส่งคมมีดลงมาโจมตีได้เสมอ

 แอ็กเซลกลับไม่ได้แสดงสีหน้าใดออกมา เขาเพียงแค่ดึงไม้เท้าออกมาจากคอร์ไดฟ์แล้วชี้นิ้วเปิดใช้งานสกิลไลท์นิ่งฟังค์และไอซ์ลานซ์ ครั้งนี้ขนาดของพวกมันใหญ่กว่าก่อนหน้าราว 1 เท่า พริบตาที่การโจมตีทั้งสองพุ่งขึ้นไปบนฟ้าสูง มานูลที่เคยยิ้มแย้มก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง เนื่องจากว่าการโจมตีทั้งสองยังไม่สามารถหยุดได้ด้วยการใช้สายลม

เพล้งเพล้งเพล้งเพล้ง

เสียงแตกระจายของคมมีดสายลมดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ทุกคนมองเห็นว่ามานูลกำลังบินถอยหลังสูงขึ้นไปเรื่อยๆเพื่อทิ้งระยะห่างไปพร้อมๆกับใช้สายลมทำลายการโจมตีของแอ็กเซล การโจมตีในครั้งนี้รุนแรงเป็นอย่างมากจนต้องถอยไปด้านหลัง

เพล้ง!

น้ำแข็งก้อนสุดท้ายสลายหายไป สายฟ้าเหลือไว้เพียงแค่แสงไม่มีพลังทำลายพอจะเจาะการป้องกันของมันได้ บนใบหน้าที่แสดงออกให้เห็นความตกใจเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติอีกครั้งหนึ่ง

อย่างไรก็ตามมานูลกลับตกตะลึง เนื่องจากว่ารอบตัวของมันมีร่างเวิร์ธรูทที่ฆ่าไปก่อนหน้าลอยค้างเอาไว้ บริเวณลำตัวของพวกมันมีด้ายเล็กๆมัดพันราวกับว่าเป็นว่าวกระดาษ ยังไม่ทันจะได้สงสัยว่าแอ็กเซลส่งร่างพวกมันมาทำไม สัญชาตญาณของมานูลกลับกรีดร้องบอกให้มันทุ่มกำลังไปที่การป้องกันทั้งหมด 

ตู้ม!!!

เสียงระเบิดดังก้องส่งลงมาจากท้องฟ้า ทุกสายตามองสิ่งที่กำลังระเบิดด้วยความคาดหวัง

ทางฝั่งนักศึกษาสถาบันโนวาไพร์มที่เคยเห็นการโจมตีนี้ล้วนแล้วตกใจ เนื่องจากมันคือการโจมตีที่แอ็กเซลใช้จบสงครามในสนามรบปฐมภูมิ อย่างไรก็ตามผู้ที่ลอยตัวอยู่ท่ามกลางระเบิดกลับไม่ตาย ดูเหมือนว่าศพเวิร์ธรูทจะมีพลังทำลายไม่มากพอจะฆ่าอีกฝั่ง ถึงอย่างนั้นมันกลับทิ้งความเสียหายที่น่ากลัวเอาไว้ ชุดเกราะครบเซ็ตที่มานูลสวมใส่แตกเป็นชิ้นเล็กๆร่วงลงมาจากฟ้า การที่เครื่องสวมใส่ของอีกฝ่ายพังเสียหายทุกคนรู้ได้ในทันทีเลยว่าการต่อสู้ของมานูลต่อจากนี้จะต้องลำบากอย่างแน่นอน

“ ชิ พลาดจนได้ คงต้องปิดฉากแล้วสินะ ”

ความรู้สึกโกรธแสดงผ่านสีหน้า คิ้วทั้งสองขมวดชนกันในทันที มันไม่ควรให้โอกาสแอ็กเซลตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้นเกราะคงไม่แตกเช่นนี้

หลังจากตัดสินใจว่าจะปิดฉากมันจึงมองเบื้องล่างเพื่อส่งการโจมตีที่แรงที่สุดลงไป เพียงแต่ว่าชายที่ควรจะยืนอยู่บนสนามกลับหายตัวไปจนต้องรีบกวาดตามองไปรอบๆ ขณะที่ความวิตกเกิดขึ้น มันกลับพบว่าสมองที่พยายามสั่งการเหมือนมีบางอย่างเข้ามาสั่งการให้ความคิดยุ่งเหยิงยากจะสั่งการอะไรง่ายๆได้ สิ่งนี้เคยเกิดขึ้นกับมันแล้วครั้งหนึ่ง ก่อนหน้านั้นแอ็กเซลเคยใช้สกิลผสมมากับเสียงร้องทำให้มันสับสนชั่วครู่ 

ท่ามกลางสมองที่เหมือนจะสับสนวุ่นวาย สัญชาตญาณกลับแจ้งเตือนบอกให้รู้ว่ามีอันตราย มันจึงพยายามกวาดตามองออกไปรอบๆเพื่อหาว่าอันตรายนั้นมาจากที่ใดเพราะหาตัวแอ็กเซลไม่พบ ขณะนั้นเองบนสนามต่อสู้ก็มีเวิร์ธรูทโผล่ออกมาอีก 10 ตัว มานูลกลัวว่ามันจะใช้เป็นระเบิดอีกเขาจึงทำเพียงแค่ตัดแขนขามันทิ้งป้องกันการยิงลำแสงขึ้นมา

จังหวะที่มันคิดว่าจะลงมือภายในหัวก็เกิดความสับสนขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้สัญชาตญาณเตือนดังมากกว่าเดิม มันจึงตัดสินใจใช้ลมยกร่างเวิร์ธรูทออกไปจากโคลอสเซียมป้องกันไม่ให้แอ็กเซลระเบิดร่างของพวกมัน  แต่แล้วมานูลกลับพบว่าสัญชาตญาณยังคงแจ้งเตือนดังมันจึงรู้ว่าอันตรายไม่ได้มาจากเวิร์ธรูท

ฉั๊วะ!

เลือดสีแดงกระจายไปทั่วท้องฟ้า ทุกสายตาที่กำลังมองดูมานูลแสดงออกถึงความสงสัยและตกใจ ไม่มีใครเห็นการโจมตีว่ามันเข้าหามานูลได้เช่นไร แต่ที่ทุกคนเห็นคือกำแพงลมของเขาถูกเจาะเข้าไปข้างใน ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงตกลงมาจากท้องฟ้าราวกับว่าวขาด.