ผู้ใหญ่หลิวยอดเกษตร (นิยายแปล)

ตอนที่ 36 วิธีต่ำช้าและการรักษาที่แฝงความหมาย

บ่ายสี่โมงกว่าหลิวเฟยมาส่งสินค้าให้โรงแรมซันริช ตามปกติเหมือนเดิม

ส่งสินค้าเสร็จเขาตรงไปหาโม่อวี้พลางหัวเราะเก้อเขินแล้วพูด“ผู้จัดการโม่......ผมขอปรึกษาคุณสักเรื่องได้ป่ะ ?”

โม่อวี้เห็นท่าทางของเขาก็หัวเราะเขาไปไหนมาไหนด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย เป็นคนทำงานเด็ดขาดน้อยมากที่ปรากฎท่าทางแบบนี้ออกมาให้เห็น เธอพยายามกลั้นรอยยิ้มแล้วเดินไปข้างหน้าเขาสองก้าว พลางโน้มตัวไปข้างหน้าพูดด้วยเสียงนุ่มนวล“นายมีเรื่องจะขอร้องฉัน ? ”

เดิมทีชุดที่เธอใส่นั้นก็เป็นชุดกระโปรงสั้นแหวกหน้าอกอยู่แล้วการโน้มตัวลงมาแบบนี้ยิ่งขับให้ภูเขานูนสองลูกที่อยู่ตรงคอเสื้อของเธอเบียดเสียดแนบแน่นต่อหน้าต่อตาหลิวเฟย

หลิวเฟยทนไม่ไหวจนต้องเบนสองตาไปมองทางอื่นเขาหัวเราะกลบเกลื่อน “นับว่าใช่”

“บอกเงื่อนไขมาก่อน! ”

“ความสัมพันธ์ของพวกเรา......”

โม่อวี้ค่อย ๆเข้าประชิดเขา ร่างอรชรแทบจะแนบชิดติดกับร่างกายของเขา เธอยิ้มอย่างมีเสน่ห์“น้องชายยังไม่ได้คิดบัญชีเลยความสัมพันธ์ของพวกเราเกรงว่านายคงไม่นับว่าเป็นคนรู้ใจใช่ไหม ? ดังนั้นถึงได้ต้องมาเจรจากัน”

หลิวเฟยไหนเลยจะไม่รู้ว่าในใจของเธอคิดอะไรอยู่แต่เพื่อชาวบ้าน เขาคงทำได้เพียง “พลีกาย” เพื่อผดุงคุณธรรมแล้ว

เขาได้แต่กัดฟันพูด“คืนนี้ผมจะไปกินข้าวบ้านคุณดีไหม ? ”

เดิมทีเขาคิดว่าโม่อวี้จะตอบตกลงโดยไม่ลังเลแต่ใครจะคิดว่าเธอเพียงแค่ยิ้มรับ “แบบนี้คงเอาเปรียบนายเกินไปแล้วมั้ง ? แล้วดูท่าทางของนายซิ? ทำอย่างกับฉันจะกินนายจริง ๆ อย่างนั้นล่ะ ? ฉันคิดดีแล้วเงื่อนไขนี้ฉันขอเก็บเอาไว้ก่อน คิดออกแล้วค่อยบอกนาย !แต่สิ่งที่ฉันต้องการก็คือเงื่อนไขที่ว่าฉันต้องได้ทุกสิ่ง”

หลิวเฟยหัวเราะฝืดๆ แล้วพูดต่อ “พี่อวี้คนสวย พี่นี่ตะกละเกินไปแล้วมั้ง ?”

โม่อวี้พูด“อย่ามาเรียกพี่ ! ปกติใครใช้ให้นายไม่ยอมประจบฉันเอง ตกลงตามนี้นะนี่ไม่ง่ายเลยที่นายจะมาขอร้องฉันสักครั้ง ฉันต้องฉวยโอกาสนี้ไว้สินายคงจะไม่ถือสาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างฉันใช่ไหม ?”

หลิวเฟยส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ“ช่างเถอะ ถือซะว่าผมอยู่ในกำมือคุณล่ะกัน ผมตกลง !เรื่องที่ผมจะขอร้องก็คือช่วยจ่ายเงินล่วงหน้าก่อนได้ไหม ? ช่วงนี้ผมจนมากไม่มีเงินสดใช้แล้ว”

โม่อวี้เอียงคอมองเขาด้วยความประหลาดใจจากนั้นเอามือปิดปากหัวเราะคิกคักสักพัก “เรื่องนี้หรือ ? ทำไมต้องจ่ายเงินสดด้วยล่ะ? นายเป็นผู้ใหญ่บ้านไม่ใช่หรือ ? พวกชาวบ้านจะไม่เชื่อถือนายเลยรึไง? ”

หลิวเฟยพูดอย่างตรงไปตรงมา“ก็เพราะว่าช่วงนี้ผมล้างผลาญครอบครัวจนแทบจะเสียสติไปแล้วหากว่าผมไม่รีบจ่ายเงินสดให้พวกเขา คาดว่าคงไปกระทบกับความต้องการของพวกชาวบ้านดีไม่ดีอาจจะเกิดปัญหาได้”

“นายล้างผลาญอะไรล่ะ? ”

หลิวเฟยอธิบายคร่าวๆ โม่อวี้ยิ่งได้ฟังยิ่งอ้าปากกว้าง เมื่อหลิวเฟยพูดจบ เธอตั้งสติสักพักแล้วพูดต่อ“โอ้ แม่เจ้า นายคิดจะทำอะไรกันแน่ ? ฉัน......ฉันไม่กล้าจ่ายเงินล่วงหน้าให้นายแล้วถ้านายคืนให้ไม่ได้ล่ะ ? ”

“ผมก็ขายไตไง ! ”

“เหอะ ! ”โม่อวี้เค้นหัวเราะแล้วพูดต่อ “พอแล้ว ล้อเล่นหรอกน่านายมีบุญคุณกับฉันและประธานซู พวกเราเองก็เชื่อคนอย่างนาย จ่ายก็จ่ายเพียงแต่นายบอกฉันได้ไหมว่าทำไมนายถึงได้ล้างผลาญแบบนี้ล่ะ ? นายไม่ได้เป็นลูกล้างผลาญครอบครัวแบบนั้นสักหน่อย”

“ความลับ”

“เหอะ !ขอร้องเสร็จก็เปลี่ยนสีหน้าเลยนะ นายมันเลว ! ช่างเถอะนายชอบทรมานยังไงก็ทรมานแบบนั้นเถอะ นายคำนวณสิ ของล็อตต่อไปขายเท่าไหร่ ?”

“50,000 ! ”

“งั้นก็จ่ายล่วงหน้าให้นาย50,000......”

โม่อวี้โอนเงินให้เขา 50,000 อย่างสบายอกสบายใจจากนั้นไปนั่งที่โซฟาขายาวของเธอยกขึ้นไขว่ห้างแล้วเล่ารายละเอียดที่ช่วงนี้มีคนมาก่อกวนให้เขาฟัง

หลิวเฟยพูด“วันนี้มีคนมาก่อกวนไหม ? ”

“ตอนนี้ยังไม่มี”

“งั้นเดี๋ยวผมรออยู่ที่นี่แหละวันนี้พวกเขาน่าจะโผล่มา ผมเองก็ไม่ได้ทำตัวอันธพาลนานแล้ว ในใจกำลังคันยิบ ๆ เลย”

โม่อวี้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาฉับพลันแล้วกล่าวต่อ“เอ๋.....คิดจะทำตัวอันธพาลใส่พวกนักเลง แนวทางของนายต้องมีปัญหาแน่ ! ”

หลิวเฟยเอามือกุมขมับแล้วพูด“ผู้จัดการโม่ เวลาจะล้อเล่นกับผมช่วยรักษาภาพพจน์ด้วย ! ”

“ฉันยังเหลือภาพพจน์ในสายตานายด้วยหรือ ?”

“……”

ทั้งสองหยอกล้อกันอีกสักพักฉับพลันโม่อวี้ก็ขมวดคิ้วสะบัดต้นคอแล้วลูบที่เอวบาง

การกระทำเล็กน้อยของเธอถูกหลิวเฟยสังเกตเห็นหลิวเฟยเข้าไปตรวจชีพจรของเธอแล้วเอียงคอถามเธออย่างตกใจ“อาการประจำเดือนมาไม่ปกติของคุณยังไม่หายดีหรือ ? เป็นแบบนี้มาตลอดเลยใช่ไหม? ”

โม่อวี้พูด “ฉันก็กินยาแล้วหมอบอกว่าช่วงนี้ก็คงจะหายแล้ว”

หลิวเฟยส่ายหัว“ดูจากสถานการณ์ของคุณตอนนี้ แค่กินยาคงไม่พอ ช่วงนี้คุณปวดเอวปวดหลังใช่ไหม ?”

โม่อวี้พยักหน้ารับ

หลิวเฟยพูด“เอาแบบนี้ อาการป่วยของคุณให้เป็นหน้าที่ผมเอง อีกสักพักผมจะเขียนใบสั่งยาจีนให้แล้วคุณก็ต้มดื่ม ส่วนตอนนี้ผมจะนวดให้ คุณเองก็ต้องควบคุมอาหารพักผ่อนให้เพียงพอก็พอแล้ว”

“นวด ?”

โม่อวี้หน้าแดงมองเขาไม่รู้ว่าทำไมในใจถึงกระวนกระวาย

หลิวเฟยให้เธอถอดร้องเท้าส้นสูงออกแล้วนอนคว่ำหน้าไปบนโซฟาจากนั้นถูมือทั้งสองข้างไปมาแล้ววางมือลงบนเอวบางที่เต็มไม้เต็มมือแต่ไร้ไขมันเซลลูไลท์ของเธอ

โม่อวี้สั่นเทาไปทั้งตัวเห็นดังนั้นหลิวเฟยจึงกล่าวอย่างติดตลก “คุณคงไม่คิดว่าผมจะฉวยโอกาสลวนลามคุณหรอกนะ? ผมเป็นสุภาพบุรุษ ทำตัวตามสบายเถอะ ! ”

โม่อวี้ทำเสียง“อืม” ร่างกายที่เกร็งอยู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เวลาผ่านไปไม่นานเธอรู้สึกว่าตัวเองที่กำลังถูกเขานวดอยู่นั้นราวกับว่าไปล่องลอยไปไกลแสนไกลทั้งสุขกายและสบายใจ ความกดดันทั้งหมดได้มลายหายไปสิ้น

หลิวเฟยที่อยู่ใกล้ชิดกับร่างกายที่มีส่วนนูนส่วนเว้าของเธอนั้นในใจรู้สึกกระวนกระวายทว่ามือของเขาที่อยู่บนบ่ามนและเอวบางของเธอนั้นก็นวดอยู่ตามปกติไม่รู้ว่านวดไปนานเท่าไหร่แล้ว จู่ ๆ ก็มีเสียงครางประหลาดดังขึ้นมาในห้องหลิวเฟยท่าทางอืดอาดแต่โม่อวี้กลับรีบร้อนลุกขึ้นนั่งด้วยความเขินเธอรีบใช้มือปิดหน้าของตัวเองและไม่กล้ามองหน้าเขา

หลังจากที่หลิวเฟยได้ยินเสียงครางต่ำออกมาจากลำคอของเธอก็หมดถ้อยคำจะพูดแล้วเธออ่อนไหวเกินไปแล้ว แค่นี้ก็ทำให้เธอมีอารมณ์แบบนั้นแล้วหรือเนี่ย ?

เขาส่ายหน้าแล้วยืนขึ้น“เอ่อคือ......คุณโป๊หมดแล้ว ! ”

โม่อวี้ร้องด้วยความตกใจแล้วใช้มือดึงกระโปรงแต่พบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เธอรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟตรงเข้าไปตีหลิวเฟยที่กำลังแอบหัวเราะทันทีหลิวเฟยหลบอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น มีบางคนกำลังตะโกน"ผู้จัดการโม่ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีคนถูกพิษที่ห้องภัตตาคารอาหารจีน ! "

โม่อวี้จึงรีบพาหลิวเฟยไปที่ภัตตาคารอาหารจีน

ขณะนั้นมีชายสองคนที่นั่งถัดไปสี่ห้าโต๊ะกำลังนอนอยู่ที่พื้นเพื่อนของพวกเขาตอนนี้กำลังตะโกนโวยวายให้ทางโรงแรมให้คำอธิบาย

ในเวลาเดียวกันยังมีหลายคนที่อ้างตัวว่าเป็นนักข่าวที่บังเอิญกำลังทานข้าวอยู่ที่แห่งนี้กำลังหยิบกล้องและถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่ง

โม่อวี้ที่เห็นเหตุการณ์ก็สั่งคนให้โทร120 ทันทีเพื่อแจ้งตำรวจทันที

เพื่อนของชายสองคนนั้นเมื่อเห็นว่าในที่สุดคนดูแลของที่นี่ก็โผล่มาแล้วจึงพุ่งตัวไปยืนอยู่ต่อหน้าโม่อวี้และด่าเสียงดังขึ้นมาทันที

"พวกคุณเป็นโรงแรมห้าดาวภาษาอะไรผมขอเตือนคุณไว้ หากวันนี้เพื่อนของผมเป็นอะไรล่ะก็โรงแรมของพวกคุณได้ปิดกิจการแน่ ! "

"ใช่ต้องมีอาหารสักอย่างที่ทำไม่สะอาดใช่ไหม ? "

"ไม่สิอาหารทั้งสองโต๊ะนี้สั่งไม่เหมือนกันสักอย่าง พวกเราเองคงไม่ได้ถูกพิษไปด้วยหรอกนะ? "

  ……

เมื่อมีหลายคนปลุกปั่นภายในภัตตาคารอาหารจีนก็เกิดความชุลมุนขึ้นทันทีลูกค้ามากมายเรียกร้องให้พวกเขารีบจัดหาหมอมาเพื่อทำการตรวจร่างกายพวกเขา

โม่อวี้มองไปที่หลิวเฟยที่ฉวยโอกาสช่วงชุลมุนจับชีพจรให้ทั้งสองที่ถูกพิษด้วยสีหน้าเรียบเฉยเขาหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาจากกระเป๋า จากนั้นเปิดฝาออกแล้วหยิบเข็มเงินออกมาไม่นานชายที่ถูกพิษก็ถูกฝังเข็มบนหน้าอกหลายเล่ม

คนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์ก็จับบ่าของเขาแล้วพูด"คุณเป็นใคร ? คุณจะทำอะไรกับเพื่อนของผม ? "

หลิวเฟยที่รับรู้ถึงเสียงอันทรงพลังของคนที่กำลังจับบ่าก็กระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูด"ผมเป็นหมอเฉพาะทางของโรงแรมแห่งนี้ ตอนนี้กำลังช่วยรักษาเพื่อนคุณอยู่คุณก่อกวนแบบนี้ หากว่าเข็มของผมฝังไปผิดตำแหน่ง คุณจะรับผิดชอบไหม ?"

"คุณ !ถ้างั้นหากคุณรักษาแล้วไม่ดีขึ้นล่ะ ? "

"ผมยอมตายตาม! "

เมื่อเขาพูดจบทุกคนต่างส่งเสียงกันเกรียวกราว คนคนนั้นเองก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

หลิวเฟยบิดเข็มอย่างรวดเร็วอยู่หลายครั้งฉับพลันชายคนนั้นก็เอียงศีรษะและอาเจียนออกมา สุดท้ายเขาก็ลืมตาโพลงขึ้นมา

"ไม่เป็นอะไรแล้วหรือ? เป็นหมอเทวดาจริงๆ "

"พิษยังคงไม่ถูกถอนออกมาหรอกมั้ง? แต่ว่าหมอคนนี้ก็มีความสามารถอยู่บ้าง"

……

ฝูงชนพากันชื่นชมหลิวเฟยเดินไปทางชายอีกคน วัยรุ่นหลายคนกลับโผล่มาขวางหน้าเขาไว้ทว่าเขากลับหัวเราะแล้วพูดต่อ "พวกคุณบอกเองกับปากว่าเป็นเพื่อนของเขาไม่ใช่หรือ? หากพวกคุณตั้งใจจะขัดขวางผมไม่ให้ช่วยรักษาเขาไม่สนใจว่าเขาจะเป็นจะตาย ? หรือจะบอกว่าเรื่องนี้ที่จริงก็เป็นแค่แผนร้ายบางอย่าง? "

พวกเขามองหน้ากันและกันแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

หลิวเฟยผลักพวกเขาออกจากนั้นก็ฝังเข็มให้ชายคนนั้น ไม่นานเขาก็ฟื้นขึ้นมา

หลิวเฟยลุกขึ้นปัดมือแล้วพูด"ไม่ต้องเรียกรถพยาบาลมาแล้วก็ได้ พิษของพวกเขาถูกถอนออกหมดแล้วและผมก็รู้ด้วยว่าพวกเขาถูกพิษเพราะอะไร"

ชายคนหนึ่งได้พูดออกมาอย่างตื่นตระหนก"คุณ......คุณบอกว่าถูกถอนก็คือถอนแล้วหรือ ?"

หลิวเฟยมองตาเขาแล้วพูด"ดูจากสีหน้าของคุณแล้ว ช่วงนี้คุณมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ไม่เจริญอาหารอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรงใช่ไหม ? ดีไม่ดีอาจจะเป็นตับเอกเสบติดเชื้อเฉียบพลันผมขอแนะนำให้คุณรีบไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ! "

ชายคนนั้นมองหลิวเฟยด้วยความตะลึงอ้าปากค้างแล้วพูดอย่างติดๆ ขัด ๆ "คุณ......คุณรู้ได้ไง ? "

หลิวเฟยตบบ่าเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกดดัน"ตอนนี้ปวดไปทั้งร่างกายเลยใช่ไหม ? "

"อื้อ ! "

"กร๊อบ ! "

"อ๊าก...อ๊าก...อ๊าก..."

หลิวเฟยเดินวนรอบกายเขาอยู่หลายรอบจากนั้นยื่นสองมือออกไป เสียงแตกเปรี้ยะและเสียงร้องเจ็บปวดก็ดังขึ้นจากนั้นหลิวเฟยก็ตบบ่าเขาอีกครั้ง "ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นมากใช่ไหม ? ผมเพิ่งจะช่วยปรับเลือดลมให้คุณ"

คนคนนั้นกัดฟันไม่อยากจะพูด"ขอบคุณ"

แต่สุดท้ายก็พูดออกมาจนได้

คนอื่นที่เห็นเหตุการณ์ก็ไร้ข้อกังขาอีกคนที่ล้อมวงเข้ามาชมกำลังตะโกนถาม"เมื่อกี้คุณบอกว่ารู้แล้วว่าเขาถูกพิษเพราะอะไรไม่ใช่หรือ รีบบอกมาสิ ! "

หลิวเฟยเดินไปข้างหน้าของชายคนนั้นแล้วชี้ไปที่กองอาเจียนของเขา"มีเนื้อไก่ มีขนมปังงา เนื้อไก่และงามีฤทธิ์ข่มกันเมื่อกินพร้อมกันก็จะก่อให้เกิดพิษ !ตามที่ผมรู้มาคือโรงแรมของเราไม่มีเมนูขนมปังงาขายน่าจะซื้อมากจากร้านค้าแผงลอยข้างทาง จากนั้นก็เอาเข้ามาใช่ไหม ?”

พูดจบ เขาก็เดินไปที่กองอาเจียนอีกกองแล้วพูด“ในนี้มีไข่ไก่และของอย่างอื่นผสมปนเปกัน เหมือนจะไม่มีอะไรข่มกันได้แต่ผมได้เพิ่งจะได้กลิ่นอ่อน ๆ ของยา ผมเป็นคนมีพรสวรรค์ความรู้สึกไวต่อพวกสิ่งที่มีสรรพคุณทางยา ! หากว่าผมเดาไม่ผิดในนี้น่าจะมีกลิ่นยาแก้อักเสบ ไข่ไก่กับยาแก้อักเสบมีฤทธิ์ข่มกันเมื่อกินคู่กันจะก่อให้เกิดพิษเช่นกัน ดังนั้น......”

เขายังพูดไม่ทันจบชายสองคนที่ถูกพิษลุกขึ้นแล้วโกยแนบทันที เพื่อนของพวกเขาก็รีบวิ่งตามไปเช่นกัน

แต่ยังไปได้ไม่กี่ก้าวพนักงานรักษาความปลอดภัยเจ็ดแปดคนก็ขวางทางของพวกเขาไว้ พวกเขามองหน้ากันและกันแล้วลงมือต่อสู้กับพวกพนักงานรักษาความปลอดภัยทันที

หลิวเฟยคลึงหมัดแล้วเดินเข้าไปเพียงสองสามนาทีก็จะจัดพวกเขาได้ทั้งหมด

โม่อวี้แจ้งความทันทีหลิวเฟยส่งสัญญานให้พนักงานรักษาความปลอดภัยควบคุมตัวนักข่าวไว้ด้วยจากนั้นก็ตะโกนบอก “พวกเราโรงแรมซันริช ทำคุณทดแทนความแค้นเสมอมาวันนี้ผมตั้งโต๊ะรักษาโรคให้ฟรี ถึงแม้ว่าพวกเขาจะจงใจใส่ร้ายแต่จากการสังเกตของผม พวกเขาแต่ละคนก็มีอาการป่วยกันไม่น้อยดังนั้นจึงอยากจะรักษาให้ก่อนค่อยส่งไปสถานีตำรวจ”

พวกเขาได้ยินแล้วก็พากันขอให้ยกโทษให้แต่หลิวเฟยกลับไม่สนใจ แสดงฝีมือและฝีเท้าให้ดูทันที และช่วยพวกเขา“กระตุ้นการไหลเวียนในร่างกาย” ด้วยความบริสุทธิ์ใจและเที่ยงธรรม

ถึงแม้ว่าในภัตตาคารอาหารจีนจะมีเสียงร้องราวกับหมูวัวถูกเชือดไม่หยุดหลาย ๆ คนได้รับการรักษาอย่างเจ็บปวด แต่ทุกครั้งที่เขาลงมือเสร็จแล้ว พวกเขาต่างก็ชื่นชมกันไม่หยุดปากคนที่ล้อมวงดูต่างก็ตบมือไม่หยุดเช่นกัน......

โม่อวี้ได้เห็นฉากนี้แล้วก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมาเธอไม่เคยเห็นวิธีต่ำช้าแบบนี้ ทว่าเธอชอบมันมาก !