ฮาคุโตะ บุตรแห่งอาร์ค

ผมพบกอสมุนไพร เซเรส งอกอยู่ ท่ามกลางกองเพชรพลอยเหล่านั้น ผมกับ คิมิสุเกะ ดีใจเป็นอย่างมาก พวกเราเก็บ สมุนไพรเซเรสไป 3ต้นทันที

ทว่า.....

.........เพชรพลอยมีตั้งเยอะ ไม่คิดจะเก็บไปบ้างเหรอ.................. เสียงในใจของผมคิด ปกติผมก็ไม่ได้เป็นคนโลภ ในสมบัติอยู่แล้ว ทำให้ผมแปลกใจที่ผมคิดแบบนี้
..........ไม่ๆ ผมมีกองสมบัติของอาณาจักรคลาวด์แลนด์อยู่แล้ว แถมยังได้กองสมบัติของ จอมโจรบาซีร์มา 10เปอเซ็นอีก สมบัตินะผมพอแล้ว............... ผมพยายามต่อต้านความคิดอยากจะเข้าไปเก็บเพชรพลอยเหล่านั้นนั้น
...........เอาเถอะน่า เก็บไปเถอะ แค่นิดเดียวเอง ไม่มีใครรู้หรอก แล้วมันจะยิ่งทำให้เจ้ารวยๆ ยิ่งขึ้นไปอีก.................
............ ม่ายยยยยยยยย ผมมาที่นี่เพราะต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ผมมีงานที่ต้องทำ ม่ายยยยยยยย ผมขอปฏิเสธ..............
.............ช่างหัวภารกิจมันเหอะน่า เอาเพชรพลอยพวกนี้ไปตั้งตัว และตัดถนน ตามที่เจ้าต้องการเถอะ..............
แต่เสียงเย็นเยียบเหล่านั้น ก็ยังคงพูดต่อไป แต่ในที่สุดผมก็สามารถสลัดหลุดจากความคิดเหล่านั้นได้
เฮ้อ
ผมรู้สึกตัวอีกที ตัวผมก็กำลังจะจมน้ำ น้ำอยู่ในระดับ ลึกถึงหัว ผมกำลังจะจม ผมรีบว่าย เข้าไปที่ฝั่งทันที ผมพบว่ามือ ผมกำ เพชรพลอยเหล่านั้นเต็มสองกำมือ ผมรีบปามันทิ้งทันที เหมือนมันเป็นถ่านร้อน และเอามือ เกี่ยวกิ่งไม้ลุกขึ้นไปบนฝั่ง
" คิมิสุเกะละหายไปไหน " ผมมองไปรอบๆ เห็นคิมิสุเกะ กำลังจะจมน้ำ ผมรีบกระโดดลงน้ำไปอีกครั้งเพื่อช่วย คิมิสุเกะ
" คิมิสุเกะ จับมือชั้นไว้ " ผมยื่นมือไปให้คิมิสุเกะ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยิน และเดินลึกไปเรื่อยๆในแม่น้ำ
ผมต้องเข้าไป เขย่าเขาอย่างแรง
" คิมิสุเกะ คิมิสุเกะ " ผมเขย่าเขาสุดแรงจนเขาตัวสั่นไปทั้งตัวและหันมามองผม
" ฮาคุโตะ? ฮาคุโตะ" คิมิสุเกะได้สติ และพยายามประคองตัวมาทางผม มือของเขาก็ถือ เพชรพลอยอยู่ในกำมือด้วย และมันกำลังถ่วงให้เขาจมลงสู่แม่น้ำมรณะนี้
" ทิ้งเพชรพลอย พวกนี้ ไปซะ คิมิสุเกะ ก่อนเราจะตายไปทั้งคู่ " ผมบอกคิมิสุเกะ
คิมิสุเกะ รีบเหวี่ยง เพชรพลอย เหล่านั้นออกจากมือ หลังจากนั้น ครึ่งชั่วโมง เราทั้งสองก็ว่ายน้ำเข้าฝั่งได้ด้วยความทุลักทุเล
" มันต้องเป็น มนต์สะกดของ อรดีแห่งแม่น้ำจิล แน่ๆ " ผมบอกกับ คิมิสุเกะที่ตอนนี้กำลังสำลักน้ำอยู่
แอะ แอะ แอะ
" ใช่แล้วล่ะ ฮาคุโตะ ต้องเป็นฝีมือของ อสูรผู้พิทักษ์ แน่ๆ "
แต่แล้ว แสงอาทิตย์ ก็ส่องกระทบวัตถุหนึ่ง ในน้ำตก แสงหักเหมาเข้าตาพวกเราสองคน พวกเราหันไปมองทางน้ำตกอีกครั้ง และด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเราจึงว่ายไปที่น้ำตกอีกครั้ง
ข้างหลังน้ำตกเป็นถ้ำใหญ่ ซึ่งวางของสองสิ่งไว้ นั่นคือดาบ กับ โล่วิเศษ
" คิมิสุเกะ ยังจำตำนานของเมืองอาดาร์สได้ไหม " ผมบอกกับคิมิสุเกะ
" ต้องเป็นดาบกับโล่ของ ลูซิส แน่ๆ " คิมิซุเกะ นึกถึงหนังสือนิทานที่พี่คาโอริเอามาให้อ่านอีกครั้ง
" ถูกต้องแล้ว " มีเสียงของสตรีนางหนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบ และทรงพลังเป็นอย่างมาก ทำให้พวกผมสองคนหันไปมองด้วยความกลัว
" ข้ามีนามว่า อรดี แห่งแม่น้ำจิล และพวกเจ้าสองคนละ " หญิงคนดังกล่าว ผู้มีนามว่า อรดี ถามชื่อพวกผม ผมคิดว่าถ้าไม่บอกชื่อกลับไปคงถูกฆ่า แน่ๆ ดูจากพลังเวทย์ที่กดทับพวกผม
" ผมชื่อ ฮาคุโตะ ฮะ ส่วนคนข้างๆเป็นเพื่อน ผม ชื่อ คิมิสุเกะ " ผมบอกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ด้วยความกลัว
" ไม่ต้องกลัวข้าไปหรอก ข้าไม่ฆ่าพวกเจ้าสองคนหรอก เห็นแก่ที่พวกเจ้าไม่โลภ เก็บเพชรพลอยจากแม่น้ำจิล ของข้า ข้าอนุญาติให้พวกเจ้าเก็บ สมุนไพร เซเรสไปได้ แต่ห้ามแตะต้อง ดาบ กับ โล่ วิเศษ ของลูซิส แล้วห้ามบอกผู้ใดให้ล่วงรู้ด้วยว่า ดาบกับโล่ของ ลูซิส อยู่ที่นี่ " อรดีกล่าว พร้อมกับ ยื่น สมุนไพรเซเรส มาให้ผม 3 กำ
ผมรับมาด้วยความยินดี 
"ขอบคุณครับ เราจะไม่บอกใครเลยเรื่องนี้ " ผมกล่าว
หลังจากเก็บ สมุนไพรเซเรสลงกระเป๋า สะพาย ผมกับ คิมิสุเกะ ก็รีบวิ่งแจ้นออกจากแม่น้ำจิล โดยเร็ว เพราะกลัว พี่สาว อรดี จะเปลี่ยนใจ