[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ มีใครได้ยินไหม ตอนนี้ถึงไหนกันแล้ว ”

โยฮันเปิดวิทยุอีกครั้ง ตอนนี้เขากับน้องสาวอยู่ห่างโรงแรมริเวนเดลราว 200 เมตรเพียงเท่านั้น ทว่าพวกเขากลับยังไม่เดินทางเข้าช่วยเหลือเนื่องจากต้องการทราบสถานการณ์ฝั่งที่กำลังจะเดินทางมาช่วยก่อน

“ ตอนนี้อยู่บนถนนหมายเลข 3 คาดว่าอีกราว 20 นาทีจะไปถึง ตอนนี้สถานการณ์ทางฝั่งนั้นเป็นยังไงบ้าง”

“ ผมอยู่ห่างโรงแรมไป 200 เมตรเท่านั้น ตอนนี้ทางฝั่งโรงแรมกำลังเคลื่อนย้ายผู้คนขึ้นรถอีกราว 5 นาทีน่าจะเสร็จแต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะออกจากเขตโรงแรมไม่ได้ ”

“ ทำไม ”

“ มีซอมบี้กลุ่มใหญ่ล้อมรอบโรงแรมเอาไว้ ผมจึงอยากจะเสนอแผนใหม่ เป็นไปได้ไหมถ้าผมและน้องสาวจะเข้าไปช่วยเหลือก่อน ”

วินอยู่ภายในสายเขานั่งอยู่กับแผนที่ นอกจากจะวางเส้นทางเข้าช่วยเหลือแล้ว เขาจะต้องวางเส้นทางหนีเช่นกันเพื่อให้กลับมาถึงสถานีอย่างปลอดภัย

“ ได้พี่ แต่ต้องมุ่งหน้าไปบนถนนหมายเลข 42  ทางฝั่งลุงพลขอให้เปลี่ยนไปใช้ถนนหมายเลข 41 ถ้าเป็นไปตามที่ผมคิดทั้งสองกลุ่มจะไปเจอกันที่วงเวียนอโศก 5 ”

โยฮันหลับตานึกถึงแผนที่ที่เคยดู ปรากฎว่าวงเวียนอโศกอยู่ทางฝั่งทิศตะวันตกไกลจากนี้ราว 5 กิโลเมตร มันเป็นเส้นทางที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับซอมบี้เต่ายักษ์ หลังจากตกลงกันเสร็จสับ โยฮันจึงได้รับหน้าที่ให้เข้าช่วยเหลืออีกฝ่ายในทันทีเพื่อให้หนีออกจากที่นั่นก่อนที่เต่ายักษ์จะไปถึง

 “ เราจะต้องไปช่วยพวกเขา เอาไง เธอจะฆ่าหรือว่าจะเปิดทาง ”

แอลลี่มองดูฝูงซอมบี้รอบๆโรงแรม ต่อให้ซอมบี้เต่ายักษ์และกองทัพของมันจะเดินทางมาไม่ถึง ซอมบี้รอบๆโรงแรมยังคงมีมากมายหลายพัน การที่โรงแรมไม่ได้มีเครื่องปล่อยคลื่นรบกวนทำให้ซอมบี้เวียนวนอยู่รอบโรงแรมมากเกินไป จากท่าทางคนที่สามารถฆ่าซอมบี้ได้ พวกเขาดูเหน็ดเหนื่อยราวกับว่าทุกคนที่นี่ต่อสู้ตลอดทั้งวันทั้งคืน ต่างจากพวกเขาที่มีช่วงเวลาได้พักเพราะมีคลื่นรบกวนปลดปล่อยออกมาตลอดเวลา

“ ระดับ 3 เยอะอยู่ หนูยังไม่เห็นระดับ 4  ”

“ ตรงนั้น แม้จะไกลไปหน่อยก็ตาม ”

“ งั้นหนูขอฆ่าซอมบี้ก็แล้วกันจะได้วิวัฒนาการด้วย ”

โยฮันกระโจนลงจากตึกด้วยความเร็ว โดยมีแอลลี่พุ่งตามมาติดๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงหน้าโรงแรมที่มีรถบัสจอดอยู่หลายสิบคันเตรียมพานำผู้คนออกไป อย่างไรก็ตามรถบัสกลับถูกทำลายไป 4 คันจากซอมบี้ที่พยายามวิ่งเข้ามาทำร้ายผู้คน ทำให้เหลือรถอีก 6 คันเท่านั้นที่ต้องบรรทุกคนราวห้าร้อยออกจากที่นี่

ทันทีที่โยฮันกวาดตามองสำรวจรอบๆเขาก็เปิดใช้งานพละกำลังของจิ้งหรีดก่อนจะวิ่งวนรอบๆโรงแรมด้วยความเร็ว ซอมบี้ทุกตัวที่กระแทกร่างของเขาล้วนกระดูกหัก บางตัวสัมผัสกับกรงเล็บของเขาล้วนแล้วร่างขาดกระจุยกระจาย แขนของเขาทั้งสองข้างที่กางออกไปล้วนแล้วมีความคมไม่ต่างจากใบมีดหลังจากกินตะขาบ จนกระทั่งมีเวลาให้คนที่อยู่ในโรงแรมพักหายใจเหนื่อยไม่ถึง 1 นาที เขาจึงหยุดเท้าเพื่อคุยกับอีกฝ่ายที่กำลังแสดงสีหน้าวิตกเพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นซอมบี้หรือมนุษย์

“ เราได้รับวิทยุขอความช่วยเหลือจึงมาช่วย ” แอลลี่ที่วิ่งตามมาถึงเป็นฝ่ายพูด เธอยังคงอยู่ในรูปร่างมนุษย์ต่างจากพี่ชาย ทำให้การพูดเป็นเรื่องที่ง่ายกว่า 

“ ผมชื่อก๊อต ขอบคุณที่มาช่วย พวกคุณมากันกี่คน ”

“ มีเยอะอยู่ แต่ยังมาไม่ถึง ฟังฉันนะ เราจะเดินทางไปที่วงเวียนอโศก 5 คนของเราจะไปดักรอที่นั่น ”

“ แค่พวกคุณ 2 คนอย่างนั้นเหรอ ”

“ ไม่ต้องห่วง พวกคุณขึ้นรถได้เลย ใครที่ต่อสู้ได้อยากช่วยก็จัดรูปแบบตามที่คิดว่าสมควร ” โยฮันเป็นฝ่ายพูด แม้ภายในใจของหลายคนจะไม่เชื่อ แต่การที่โยฮันและแอลลี่มุ่งหน้ามาก่อน ทำให้พวกเขารู้ว่าทั้งสองจะต้องแข็งแกร่งอย่างแน่นอน โดยเฉพาะโยฮันที่วิ่งวนรอบๆโรงแรมเมื่อครู่ เพียงแค่เขาวิ่งกลับสังหารซอมบี้ได้หลายร้อย

“ ทุกคนขึ้นรถบัสเร็วเข้า เราจะไปเจอกันที่แยกอโศก 5 ! ”

“ ขึ้นรถเร็วเข้า! ”

ไม่ว่าจะเป็นนักสู้ของกลุ่มหรือประชาชนล้วนแล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนรถที่เหลือเพียง 6 คัน โยฮันที่ได้รับหน้าที่ให้เคลียร์เส้นทางจึงวิ่งไปด้านหน้าโรงแรมแล้วเตะซากศพออกไปให้พ้นทาง แอลลี่ที่เห็นว่าพี่ชายลงมือเปิดทางแล้ว เธอจึงถือกรงเล็บพี่ชายให้มั่นก่อนจะวิ่งเข้าไปสังหารซอมบี้ ไม่ว่าจะเป็นระดับ 2 หรือระดับ 3 ล้วนถูกเธอสังหารทั้งหมด ขอเพียงแค่เธอได้วิ่งผ่าน แขนเล็กๆทั้ง 2 ข้างจะตวัดกรงเล็บออกไปรอบด้านตัดผ่าร่างทุกอย่างที่พยายามจะโจมตีเธอ

“  ขึ้นรถหมดแล้วหรือยัง! ”

“ หัวหน้า ยังเหลืออีกห้าสิบกว่าคนขึ้นไม่ได้ ”

“ คนที่วิวัฒนาการ 2 ครั้งขึ้นหลังคาไปเลย ส่วนที่เหลือยัดเข้าไป ทนหน่อยเราต้องหนีแล้ว! ”

ผู้คนกลุ่มสุดท้ายวิ่งอัดเข้าไปในรถแต่ละคันจนไม่เหลือที่ว่าง หลังจากรถบัสทั้ง 6 สตาร์ทรถมันก็พุ่งขึ้นถนนหน้าโรงแรมหักเลี้ยวไปทางทิศตะวันตกด้วยความเร็วไล่ตามชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งนำหน้าห่างออกไปไกล บนถนนที่เคยเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดคอยขัดขวางการวิ่งของรถได้ คนขับรถจึงเหยียบคันเร่งพารถมุ่งหน้าไปให้เร็วที่สุดเพื่อออกจากจุดนี้

“ แอลลี่! ”

“ หนูกำลังไป! ”

ซอมบี้ระดับ 3 ถูกตัดคอทิ้งไป ต่อให้มันจะมีรูปร่างแปลกไปมากกว่าเดิมก็ตามที เธอสามารถฆ่าพวกมันได้ด้วยพลังที่เหนือกว่า แม้แขนทั้งสองจะเต็มไปด้วยใบมีดแหลมคม เธอกลับใช้เล็บพี่ชายฟันผ่าใบมีดของพวกมันได้ง่ายๆจนไม่มีสิ่งใดต้านเธอได้

หลังจากฆ่าสังหารซอมบี้เธอก็รีบวิ่งตามรถบัสไป แม้รถจะวิ่งด้วยความเร็ว มันกลับวิ่งได้แค่ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น จึงทำให้เธอวิ่งตามได้สบายๆ ทันทีที่รถชะลอความเร็วลงเพราะต้องรอให้พี่ชายของเธอเคลียร์สิ่งกีดขวางออกไปให้ได้ แอลลี่ก็ใช้จังหวะนี้วิ่งวนรอบๆขบวนรถเพื่อสังหารซอมบี้ที่คิดจะโจมตี โดยนักสู้บนหลังคารถพยายามกระโจนลงมาช่วยเหลือแล้วรีบวิ่งกลับขึ้นรถเพื่อไม่ให้ใครถูกทิ้ง

“ พี่ไหวไหม ยังไหวอยู่หรือเปล่า ความเร็วมันตกลงแล้วจนพวกที่อยู่ด้านหลังไล่ตามมาแล้วนะพี่! ”

“ อย่าเร่งกันสิ  มันไม่ได้มีแค่ด้านหลังหรอกนะ ให้เวลากันหน่อย ”

เสียงร้องตะโกนของสองพี่น้องทำให้คนที่อยู่บนรถไม่รู้จะแสดงสีหน้าเช่นไร หากบอกว่าน้ำเสียงของทั้งสองดูกดดัน มันกลับมีความรู้สึกผ่อนคลายอยู่ในน้ำเสียง หลายคนจึงไม่รู้ว่าพวกเขาจะต้องทำอะไรในสถานการณ์นี้

แอลลี่ที่เห็นว่าซอมบี้ 4 ขาวิ่งตามมาทันแล้วเธอจึงเข้าไปฆ่าพวกมันอีก ในระหว่างนี้เธอก็พยายามสำรวจระดับ 4 เผื่อมันจะแอบลอบโจมตีเธอ

ทางฝั่งโยฮันที่คิดว่าตนเองจะได้รับงานง่ายๆกลับกัดฟันเล็กน้อย เนื่องจากว่าบนถนนที่เขากำลังวิ่งเปิดทางด้วยการเตะสิ่งกีดขวางออกไปด้านข้าง ได้ปรากฎซอมบี้ฝูงใหญ่แห่มาขวางทาง ทำให้เขาต้องฆ่าพวกมันด้วยเช่นกัน เพียงแค่ 1 ตัวหลุดไปด้านหลังรถบัสจะต้องถูกทำลายแน่นอน เขาไม่สามารถปล่อยให้รถบัสถูกทำลายได้ ไม่อย่างนั้นจะต้องมีคนลงมาวิ่งบนพื้นซึ่งจะทำให้การหลบหนีล่าช้ามากยิ่งขึ้น

“ อัตราการวิวัฒนาการเท่าไหร่แล้ว ”

“ 79 % แล้ว”

“ เลี้ยงไว้ก่อน อย่าพึ่งทำให้ทะลุร้อย ไว้เจอพวกลุงพลก่อน ”

“  หนูเข้าใจแล้ว แต่ระดับ 4 จะเข้าใจไหมหนูไม่รู้ ”

แอลลี่ยังคงสู้ต่อไป ในระหว่างสู้เธอไม่ลืมกัดตับไปด้วยเพื่อฟื้นฟูพลัง การต่อสู้ครั้งนี้จะต้องใช้ระยะเวลานานมาก นอกจากจะต้องไปรวมกับกลุ่มลุงพลแล้ว เธอจะต้องสร้างเส้นทางหนีหลังจากรวมกลุ่มเช่นกัน

“ พี่คะ เต่ายักษ์ไปถึงโรงแรมแล้ว! ”

โยฮันใช้มุมมองด้านหลังมองไปยังโรงแรมริเวนเดล ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือตึกสูงใหญ่ถูกเต่ายักษ์เดินชนจนล้มลงมากองบนพื้นราวกับว่ามันเป็นลังกระดาษ ต่อให้โครงสร้างตึกจะถูกออกแบบมาทนทาน เต่ายักษ์กลับทำราวกับว่ามันเป็นเพียงกองดินที่เด็กสร้างขึ้นเท่านั้น

หลังจากที่เต่ายักษ์พังทำลายตึกทิ้งไปได้แล้ว มันก็ได้กรีดร้องด้วยเสียงอันดังจนทำให้เสียงของมันกระจายไปบนอากาศ ขณะที่ทุกคนยกมือขึ้นปิดหูด้วยความเจ็บปวดก็ได้ปรากฎเสียงร้องคำรามอีกหลายเสียงส่งมาจากหลายทิศทางสร้างความรู้สึกหวาดกลัวให้กับผู้รอดชีวิต

“ มันกำลังท้าทายกันเหรอ หรือว่ามันกำลังคุยกัน ”

บนใบหน้าของโยฮันปรากฎรอยย่น เขากำลังสงสัยในเสียงร้องของซอมบี้ทั้ง 4 ตัวที่กำลังร้องผสานเสียงกัน แม้จะยังไม่สามารถแยกแยะระดับซอมบี้อีก 3 ตัวที่กำลังร้องได้ก็ตาม มันกลับเป็นน้ำเสียงที่ส่งมาจากลำคอที่น่าจะมีขนาดใหญ่ไม่น้อย 

ทันใดนั้นเต่าที่โก่งคอร้องด้วยเสียงอันดังก็เริ่มเดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก  เมื่อโยฮันรู้ว่ามันกำลังตามพวกเขาจึงรีบติดต่อวินให้รีบหาวิธีการหลบหนี

 “ พี่ไม่ต้องห่วง เส้นทางที่ลุงพลใช้ปลอดภัยในขากลับ แต่พวกพี่จะต้องทำบางอย่างที่อันตรายมากๆ หากมันพยายามจะไล่ตามรถบัส ”

“ จะให้ทำอะไร ”

“ ต้องมีคนสู้กับพวกมัน รอจนกว่าซอมบี้จะไม่สนใจรถบัส จากนั้นพวกพี่ก็แค่ใช้เส้นทางอื่นในการหลบหนี ”

“ เส้นทางไหนปลอดภัยสุด ”

“ ผมยังไม่มั่นใจ แต่ต้องเป็นเส้นทางที่เล็กและมีตึกรายล้อม ผมกำลังพูดกับคนที่อาศัยอยู่โซนนี้ ”

“โอเค ถ้าได้เส้นทางแล้วบอกกันด้วย ”

เสียงร้องตะโกนดังมาจากด้านหลัง ซอมบี้ระดับ 4 ที่แอบตามมาเงียบๆปรากฎตัวแล้ว โยฮันที่มองเห็นรอบตัวหลังจากที่แอลลี่บอกให้รู้ถึงการเคลื่อนไหวของซอมบี้ระดับ 4 เล็บนิ้วกลางข้างซ้ายของโยฮันถูกเขาดึงออกมาถือเอาไว้ในมือให้มั่นก่อนจะปามันแหวกอากาศพุ่งเข้าหาซอมบี้ระดับ 4 ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศจากการกระโจนเข้าหาแอลลี่หวังจะโจมตี 

อีกฝ่ายที่ไม่สามารถหลบหนีกลางอากาศได้จึงพยายามใช้มือทั้ง 2 ไขว้กันหวังจะป้องกันสิ่งที่พุ่งเข้ามาโจมตี เพียงแต่ว่าเล็บแหลมคมที่พุ่งแหวกอากาศกลับไม่ปราณี มันได้พุ่งทะลวงแขนทั้งสองแล้วตรึงเอาไว้กับกลางหน้าอก แอลลี่ที่เห็นโอกาสเธอจึงพุ่งเข้าไปตัดคอของมันที่กำลังร่วงตกลงมา ซอมบี้ที่ไม่สามารถใช้แขนได้ทำเพียงเบิกตาก่อนจะถูกตัดศีรษะจากเล็บในมือแอลลี่

“ 91 % แล้ว! ”

“ น่าจะวิวัฒนาการในช่วงที่ไปถึงวงเวียนอโศก 5 พอดี ฆ่าต่อไปเลย ”

“ รับทราบค่า! ”

สองพี่น้องยังคงฆ่าซอมบี้ต่อไปเรื่อยๆ แอลลี่รับหน้าที่ฆ่าพวกที่พยายามตามมาจากทางด้านหลัง ส่วนโยฮันรับหน้าที่ฆ่าสังหารด้านหน้า แม้บางครั้งพวกเขาทั้งสองจะต้องวิ่งไปด้านข้างขบวนรถก็ตาม กลับสามารถวิ่งไปยังตำแหน่งด้านหน้าและด้านหลังของตนเองได้เช่นเดิม

อย่างไรก็ตามโยฮันคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปซอมบี้จะต้องวิ่งผ่านเขาเข้าไปตัดรถได้อย่างแน่นอน เขาจึงหลับตาทั้งสองเพื่อทำสมาธิก่อนจะเรียกใช้งานความรู้สึกของเสือทั้งหมดที่มี ทันทีที่ลืมตาทั้งสองข้างแรงกดดันมหาศาลที่อยู่ภายในผู้ล่าอย่างเช่นเสือก็ถูกปลดปล่อยออกไปรอบข้าง ส่งผลให้ซอมบี้ระดับ 2 ขนลุกชันวิ่งแตกกระเจิงหนีไป ซอมบี้ระดับ 3 ที่พอทนได้ต่างยืนตัวสั่น แม้จะทนต่อแรงกดดันที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างของโยฮันได้ก็ตาม พวกมันแทบไม่มีแรงก้าวเดินไปข้างหน้า

ทุกคนที่พบว่าซอมบี้วิ่งหนีบางตัวยืนแข็งทื่อล้วนแล้วตกใจ ไม่คิดว่าจะมีใครที่สามารถสะกดข่มสิ่งน่ากลัวเหล่านี้ได้

“ แอลลี่รีบตามมา ฉันจะเพิ่มความเร็วขึ้นแล้ว! ”

“ ค่า! ”.