บทที่ 9
หลังจากที่จันทร์ออกจากบ้านมาแล้วนั้น เขาก็เดินทางไปที่บ้านของพี่เดือนทันที ถึงแม้ว่ารอบๆบ้านจะสะดวกสบาย แต่ทางเข้าไปในตัวบ้านกลับเต็มไปด้วยต้นไม้ ถ้าเป็ตอนกลางคืนนี่คงจะน่ากลัวไม่เบาเลยทีเดียว
เมื่อจันทร์เข้ามาถึงตัวบ้าน ตัวบ้านเป็บ้านเรือนไทยยกสูง แนวเดียวกับละครไทยทั่วไป แต่แตกต่างกันตรงที่บ้านนี้เป็บ้านที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นจริงๆ ตัวบ้านมีความย้อนยุค แต่ก็ดูแข็งแรง ไม่ดูเก่ามากนัก
จันทร์เดินดูรอบๆบ้าน และเข้าไปในบ้าน เพราะว่าเป็บ้านที่มีคนอยู่จึงไม่ได้ดูน่ากลัวมากนัก
เดิมทีเป็บ้านของคุณพ่อของทวดของเขา แต่เขาขอเรียกแค่คุณทวดแล้วกัน ทวดของเขานั้นเป็ถึงขุนนางในสมัยก่อน จึงไม่แปลกมากนักถ้าบ้านนี้จะเป็บ้านเรือนไทยที่ดูสวยงามสมกับฐานะของท่าน
หลังจากที่เขาเข้ามาสำรวจทั่วทุกห้องจนหมดได้สักพักหนึ่ง เขาก็เดินไปทางห้องครัวของตัวบ้าน ยังดีที่ว่าพี่เดือนได้ปรับให้เรือนไทยนี้มีอุปกรณ์ทำครัวแบบโมเดิร์น ไม่ใช่ครัวแบบอย่างเก่า มิเช่นนั้นกว่าที่เขาจะได้หาอะไรกิน ก็ต้องใช้เวลาไปนานเลยที่เดียวเลยแหละ
วันนี้จันทร์เลือกที่จะทำอาหารเอง แต่ก็ทำไปเพียงไม่กี่อย่าง เพราะตอนนี้เขานั้นอยู่ตัวคนเดียว จึงไม่จำเป็ต้องทำอะไรให้มากมาย ถึงจะเห็นเขาเป็ผู้ชายแบบนี้ เขาก็ทำอาหารได้ั้แ่ตอนเด็กๆ เพราะเขาชอบไปดูเวลาที่แม่ของเขาทำอาหาร เลยได้ความสามารถทำอาหารมาจากแม่ขอบเขา
จันทร์ทำอาหารง่ายๆเพียงจากเดียว เพราะดูจากของที่อยู่ในตู้เย็นตอนนี้แล้ว ถึงจะไม่ได้มีเยอะ แต่ก็ไม่น่าจะพอสำหรับเดือนนี้ของเขา ถึงจะเป็จานเดียวแต่เขาก็กินอิ่มอยู่ดี เพราะเป็กินน้อยอยู่แล้ว
" ห้าโมงเย็นแล้วเหรอเนี่ย " จันทร์มองนาฬิกาของตนเองพร้อมบ่นพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องนอนเก่าของคุณทวด ที่จริงๆแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครนอนมานานมากแล้ว
ที่จริงแล้วพี่เดือนไม่ได้ให้เขานอนที่ห้องนี้หรอก แต่เขาก็เป็คนดื้อดึงเองว่าจะนอนห้องนี้เอง เพราะว่าอีกห้องนั้นเป็ห้องของพี่เดือน เขาเองก็เกรงใจ เลยเลือกที่จะขอนอนที่ห้องของคุณทวดแทน แต่เดิมแล้ว ห้องนี่พี่เดือนทำความสะอาดทุกวันถึงแม้จะไม่มีใครนอน เลยทำให้เขาไม่ต้องทำความสะอาดก่อนนอนมากนัก
ห้องของคุณทวดนั้น ก็เป็ห้องธรรมดา แต่เพียงแค่ของในห้องนั้นเป็ของเก่าติดบ้านมาั้แ่ต้น แต่น่าแปลกใจตรงที่ของเก่าขนาดนั้นแต่ยังคงอยู่ในสภาพที่ดีอยู่ เขาเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้อง ั้แ่โต๊ะไม้ไว้ทำงานพร้อมเก้าอี้ที่เขาไม่กล้านั่งไป เพราะกลัวไม้นั้นมันจะหักไปเสียก่อน ก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดที่กระจกที่วางอยู่ตรงมุมห้อง
" กระจกอีกแล้วหรอ.. " จันทร์พูดออกมาเบาๆ ก่อนจะไล้มือไปตามกรอบของกระจก
" ลวดลายสวยดีจัง แต่แปลก... " จันทร์หยุดพูดแค่นั้นก่อนที่จะนึกถึงกระจกที่บ้านของใครคนนั้น
" ไม่น่า ไม่ใช่บานเดียวกันกับของคุณหลวงหรอก คิดไปเองแล้วจันทร์ " ถึงแม้กระจกบานตรงหน้านั้นจะดูคล้ายคลึงกับบานที่อยู่ที่บ้านของคุณหลวงแค่ไหน แต่ก็ไม่น่าจะเป็ไปได้ที่มันจะมาอยู่ที่บ้านของคุณทวดของเขา เขาอาจจะคิดถึงคุณหลวงมากเสียจนเกินไปก็ได้
ั้แ่ที่เขาจะมาที่บ้านของคุณทวดนั้น เขาคิดถึงเื่ที่จะข้ามไปหาคุณหลวงตลอด เพราะกระจกที่เขาข้ามไปนั้นยังอยู่ที่บ้านของเขา แต่ตอนนี้เขาสงสัยนิดหน่อยว่ากระจกบานตรงหน้าเขาจะพาเขาข้ามไปหาคุณหลวงได้ไหม เขาคิดไปคิดมาสักพัก เขาก็ได้ข้อสรุปกับตัวเองว่า ถ้ากระจกบานนี้ข้้ามไปได้ เดี๋ยวเขาก็คงจะรู้ตัวเองว่ากระจกนั้นเรียกเขาหรือเปล่า
หลังจากที่ได้ข้อสรุปกับตัวเองแล้วนั้น เขาก็กลับมาที่เตียงของคุณทวดแล้วนั่งลงเบาๆ เพราะเตียงจะดูแข็งแรงแค่ไหนเขสก็ไม่มั่นใจอยู่ดีว่ามันจะทนรับน้ำหนักของเขาได้มากแค่ไหน เขาลองล้มตัวลงนอนแบบสบายๆ พร้อมกับขยับตัวไปมาสักพัก จนเขาสบายใจแล้วว่าเตียงนั้นไม่น่าจะพังลงมาเพราะน้ำหนักของเขาแน่นอน เขาเลยลุกขึ้นจากเตียง ก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำที่อยู่ในตัวเรือน
จันทร์อาบน้ำไปได้สักพักเขาก็ออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องนอนของเขาที่อยู่้า เขาว่าจะไปแต่งตัวที่ห้องนอน เพราะว่าเขาลืมที่จะเอาเสื้อผ้าของเขาไปเปลี่ยนที่ห้องน้ำ แต่เขาก็ี้เีเกินไปที่จะลงไปเปลี่ยนข้างล่าง เขาจึงเลือกที่จะเปลี่ยนที่นี่แทน
ถึงแม้จันทร์จะรู้สึกแปลกๆกับกระจก แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจความรู้สึกของเขาที่บอกว่าแปลกๆ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนทันทีก่อนที่จันทร์จะนอนหลับไปด้วยอ่อนเพลีย
อีกด้านหนึ่ง
เขานั่งอยู่ตรงหน้ากระจกนี้มาหลายวันแล้ว แต่ก็มิมีวี่แววว่าคนที่เข้าไปในกระจกเมื่อครั้งก่อนจะกลับมาอีกครั้ง
เป็เพลาหลายวันแล้ว หลังจากที่เขานั้นตื่นขึ้นมาแล้วก็มิเจอคนที่นอนอยู่ข้างกายของเขา ยามแรกเขาก็มิคิดเช่นไร เพราะมันก็เป็เช่นนี้ตามปกติ แต่ครานี้กลับหายไปเสียหลายวัน มิมีวี่แววว่าจะกลับมาเลย ทำให้เขาต้องมานั่งอยู่หน้ากระจกอย่างกระวนกระวายใจอยู่เช่นนี้
" กลับมาข้าจะทำยังไงกับเ้าดีนะ ที่ทำให้ข้ากระวนกระวายใจอยู่เช่นนี้ " คุณหลวงว่าพลางมองที่กระจกอย่างมิคลาดสายตา
ทันใดนั้นที่กระจกกลับมีกลุ่มควันแปลกๆเกินขึ้นในกระจก ก่อนที่เขาจะเริ่มมองเห็นสิ่งที่อยู่ในกระจกได้เป็อย่างดี
สิ่งที่อยู่ในกระจกนั้นทำให้คุณหลวงหนุ่มถึงกับหน้าแดง ดวงตาที่เ็าเสมอ แต่บัดนี้กลับกลายเป็ความตื่นอกใ เพราะในกระจกนั้น มีร่างบางที่คุ้นเคย แต่บัดนี้กลับเปลือยเปล่า ท่วงท่าที่ใส่เสื้อผ้านั้นกลับดูยั่วยวนในสายตาคุณหลวงหนุ่มเป็อย่างมาก ถึงแม้คุณหลวงหนุ่มจะหน้าแดงเพียงใด แต่สายตานั้นกลับไม่ละไปจากร่างบางตรงหน้าได้เลย จนภาพนั้นค่อยๆหายไปจากกระจก....
-------------------------------------
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามด้วยนะคะ รักส์
ไอนิลย์.
TBC.
32K
