ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเดิมตอนที่แล้ว : เจ๊ริโอล่า บุกอย่างบ้าดีเดือดเข้าไปในท้องพระโรงของ อาณาจักรออโดนอส โดยไม่มีใครสามารถหยุดยั้งเธอได้ เธอช่างมีพลังเสียนี่กระไร ในที่สุดเลาห์คอน ยูกะ ก็ต้องจำยอม เมื่ออยู่ต่อหน้า เจ๊ ริโอล่า จอมพลังแห่งเผ่ามาร ผู้เป็นเจ้าของฟาร์มมังกร เหมือนคนเลเวล 100 ไล่กระทืบคนเลเวล 10

ในขณะที่ เจ๊ ริโอล่า คอยอยู่ข้างนอก ผมกับนอร์น ก็เข้าไปใช้ผลึกฟ้าผสมน้ำ แล้วค่อยๆ กรอกยาเข้าปากองค์หญิงจีร่า โดยนอร์น ค่อยๆร่ายคาถาให้ ผลึกฟ้า ค่อยๆละลายในปากไม่ถึง ห้านาที องค์หญิงจีร่าก็ฟื้นขึ้นมา ช่างเป็นเรื่องน่าดีใจยิ่งนัก
" น้องพี่ ในที่สุดเจ้าก็ฟื้น เด็กๆ รีบไปเตรียมอาหารมาให้ จีร่าเสวยหน่อย " เลาห์คอน ยูกะแสร้งทำเป็นยินดีที่น้องของตนฟื้นและเข้าไปโอบกอดทันที ด้วยความเจ้าเล่ห์
แม้ว่าองค์หญิงจีร่าจะฟื้นขึ้นมาแล้วแต่พระองค์ยังทรงเหนื่อยอยู่ หลังจาก เสวยอาหารแล้ว พระองค์ก็ทรงบรรทมหลับต่อไป
" แล้ว อาสึกะ ล่ะรีบปล่อยเขาออกมาได้แล้ว เขาเป็นเพื่อนผม " ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
" ขอโทษด้วยนะ แต่ตอนนี้ไม่มีทหารหรืออัศวินคนไหนว่างเลย เพราะถูกกระทืบแทบหมดวัง " เลาห์คอนยูกะกล่าวแบบขอไปที
" แล้วตอนนี้อาสึกะ อยู่ไหน "
" ชั้นสั่งให้ทหารจับเธอไปขังไว้ในมหาวงกตยักษ์ ไอรีนนะสิ แล้วก็ขังไว้ที่ชั้น 78 ซะด้วย " เลาห์คอนยูกะ แค่คิดว่าจะมีใครลงไปแค่คิดก็ส่ายหัวแล้ว
" งั้นผมไปเอง " ผมพูดแล้วหันไปมองหน้านอร์น ตอนนี้มีแต่หวังพึ่งเธอเท่านั้น ให้เธออยู่ที่นี่ เฝ้าองค์หญิง จีร่าไว้ไม่ให้เกิดเรื่อง แล้วผมก็เดินออกไปขอร้อง เจ๊ ริโอล่าให้ช่วยไปแจ้งข่าวให้กับแม่ทัพใหญ่ของ อาณาจักรออโดนอส ซึ่งมีนามว่า จอมปราชญ์ ฮารุโตะ ให้หยุดทำการโจมตีอาณาจักร โปปุรอนได้แล้ว เพื่อไม่ให้เสียเลือดเสียเนื้อมากกว่านี้
" ผมไปละนะ นอร์น ที่เหลือฝากจัดการทางนี้ด้วย" ผมกล่าวคำอำลา นอร์น ฟาลามี ที่อุตส่าห์ตามผมมาในการเดินทางครั้งนี้ด้วย แล้วเดินทางสู่ มหาวงกตยักษ์ ไอรีนทันที
3 วันต่อมา....ในมหาวงกตยักษ์ ไอรีน ที่อยู่ของมิโนทอร์ ที่ว่ากันว่า เป็นอสูรระดับเพชร และแข็งแกร่งไม่แพ้ อรดี แห่งแม่น้ำนิมเลย 
ตอนนี้ผมกำลังเดินอยู่ในชั้นที่ 20 ของ มหาวงกตไอรีน แล้วเปรยกับตัวเองว่า
" โอเระ โนะ เนไก วะ..... ( ความปรารถนาของผมคือ.....)" ในขณะที่กำลังเปรยกับตัวเองก็ ถูก ก็อบลินเกือบ 50 ตัวโจมตี
ฟ้าว ฟ้าว ลูกธนูลอยผ่านหัวผมไป 
ผมหวนคิดถึงพวกทีโม เจ้าก็อบลินหัวร้อน ถ้าเขาอยู่ก็ดีจะได้เจรจากับ กลุ่มก็อบลินเหล่านี้ ผมเริ่มกระโดดหลบไปตามจังหวะของลูกธนู แล้วรวบรวมพลังเวทยืในช่วงอึดใจ ไม่นาน ก็ปรากฏ ลูกไฟขนาด 10 เซนติเมตรขึ้นมาอยู่บนมือ
" เจ้าพวก ก็อบลิน แกตาย " ว่าแล้วก็โยนลูกไฟขนาด 10 เซนติเมตรเข้าอัดหน้าก็อบลินตัวนึง จนมันกระเด็นไปติดข้างฝา แล้วห้องลับก็เปิดขึ้นมา ตอนนั้นเองที่พวกก็อบลินอื่นๆ พากันตกใจวิ่งหนีหายไป
ผมเดินเข้าสุ่ห้องลับนั้นทันที ที่นั้นมีดาบ เอ็กคาลิเบอร์อยู่ พร้อมกับคัมภีร์ดาบท่า [ไวเวิร์น แสลช ] ผมจึงหยิบมันขึ้นมา พร้อมกับดาบ
' นี่ตรูเจอของดีแล้วสินะ '
ในขณะที่กำลังคิดอะไรอยู่ ก็มีเสียงผุ้หญิงดังขึ้นจากทางด้านหลัง
" นี่เจ้ามาทำอะไรที่นี่ " สาวสวย ตาสีฟ้า ผมสีเหลือง นาม ราเวียเน่กล่าว เธอเป็นผุ้วิเศษ ประจำราชสำนักออโดนอส ถ้าผมมองป้ายชื่อเธอไม่ผิด
" ผมกำลังจะมาช่วยอาสึกะ เขากำลังรอผมอยู่ในดันเจี้ยนนี้ ชั้นที่ 78 "
" อืม ถ้างั้น ขอชั้นร่วมเดินทางไปด้วยนะ " ราเวียเน่กล่าว ก่อนจะเดินนำผมไป ตลอดทางที่ผ่านมาจนถึงชั้นที่ 50 ด้วยเวทย์มนต์ของเธอ ทำให้ผมไม่พบอันตรายอย่างอื่นอีกเลย จนเรามาถึงเส้นทางแคบๆที่ด้านข้างเป็นหุบเหวและพักกินข้าว
" เอ้านี่ชั้นให้ โอเบ็นโตะ(ข้าวกล่อง) ที่ชั้นทำเอง " ราเวียเน่กล่าวก่อนส่งข้าวกล่องนั้นให้ผม จริงๆผมไม่อยากกินของที่ผุ้หญิงทำให้เลย เพราะผมเป็นโรคกลัวผุ้หยิง ถ้ากินแล้วจะเกิดอาการคันบริเวณผิวหนัง แต่ผมลืมเอาข้าวกล่องติดตัวมาจึงรับมันมากิน แม้จะสงสัย และคิดว่ามันอาจเป็นกับดักก็ได้ก็ตาม
หลังจากกินไปไม่นาน ผมก็เริ่มปวดท้อง และมันปวดแรงขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ
" นี่เธอใส่อะไร ลงในอาหารกัน ราเวียเน่ "
" ฮะ ฮะ ฮะ ถ้าจะโทษ ก็โทษตัวเองที่โง่เถอะ" ราเวียเน่ กล่าว ก่อนจะยิงไฟบอล ให้ผมร่วงตกลงไปในเหวลึกแทบจะมองไม่เห็นก้น
อาคคคคคคคคคคคคคคคคคคค นี่ตรู ต้องตายเพราะผู้หญิงอีกแล้ว เหรอเนี่ย พระเจ้าช่วยตรู ด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
และแล้วผมก็ร่วงหล่นสู่ปากนรกทันที
3 ชั่วโมงต่อมา.....
เฮือก ผมตื่นขึ้นมาในลำธารน้ำใต้ดินตื้นๆ ทั้งนี้ต้องขอบคุณพลังรักษา ของ ซิลวาเทียร์ที่ทำให้ผมรอดตาย ผมเริ่มลุกขึ้นมา และหากิ่งไม้แห้งแถวนั้นมาก่อกองไฟ ด้วยเวทย์มนต์ แล้วจับปลากิน
' ตรู จะไม่เชื่อผุ้หญิงอีกแล้ว โดยเฉพาะผู้หญิงของ อาณาจักรออโดนอส ' ผมคิด แล้วนั่งกินปลาย่างรอให้เสื้อแห้ง แต่ในไม่ช่าผมก็ได้ยิงเสียง กุบกับ กุบกับ ดังมา
ฮี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงของม้าแกลลอปนั่นเอง มันเป็นม้าขนาดใหญ่มีสามเขา ที่หัวมีสัญลักษณ์ รูปหยดน้ำสีฟ้า มันเดินมาและจ้องผมเขม็ง ด้วยความดุร้าย
" ไม่เอาน่าพวก ชั้นไม่มีเวลามาเล่นกับแกนะ " ผมกล่าว ก่อนจะถูกม้าแกลลอปจู่โจมด้วยเขาทั้งสามของมัน จนผมกระเด็นไปกระแทกกับกำแพง
กึก เสียงมือขวาของผมหัก จากแรงกระแทก ผมกุมมือที่กำลังเลือดไหลแล้วกัดฟันร่ายคาถารักษา ม้าแกลลอปกำลัง ยิ้มดีใจที่ผมไม่สามารถต่อสู้กับมันได้ และกำลังจะกระโดดถีบผม เพื่อฆ่าผมให้ตาย แต่ทว่า......
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงของ หมีเพลิง เบิร์นนิ่งแบร์ ก็ดังมาแต่ไกล ม้าแกลลอปที่ได้ยิน รีบวิ่งหนีไปด้วยความรวดเร็ว แต่มันไม่สามารถหนี กรงเล็บของหมีเพลิงอีกตัวหนึ่งได้
ฉัวะ เสียงกรงเล็บ ฉีกเนื้อสดๆของ ม้าแกลลอป ดังไปทั่วทั้งมหาวงกต ไอรีน และเจ้าหมีก็เริ่มแทะกินทันที
' พวกมันมีสองตัว ' ผมมองไปแล้วเริ่มคาดคะเน เจ้าหมีเพลิงสองตัวนี้ทำงานกันเป็นทีม ถ้าผมจะสู้กับมันเท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง ผมจึงวิ่งหนีไปทางอุโมงค์ด้านซ้ายทันที และผมรอด ดูเหมือนพวกมันจะไม่สนใจผม และหันไปกินม้าแกลลอป อย่างเอร็ดอร่อย
ผมเดินต่อไปเรื่อยๆ ข้างในเริ่มมืดมาก แต่โชคยังดีที่ยังมีแสงไฟสลัวๆ ของโคมไฟหินเวทย์มนต์ ปักเอาไว้ตลอดทาง ทำให้ผมสามารถเดินมาถึงคุก ที่ อาสึกะ ถูกจับไว้ได้
" อาสึกะ ผมมาช่วยนายแล้ว " ผมพูดพร้อมกับบอกให้ อาสึกะ หลบออกไปด้านข้าง ก่อนจะยกดาบเอ็กคาลิเบอร์ขึ้นมาแล้วกล่าวชื่อท่า ฟันดาบสองมือที่ผมไม่เคยใช้มาก่อน
" ไวเวิร์น แสลช ( ดาบมังกรคำรน ) "
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม เสียงดังสนั่น คุกเริ่มพังลงมา จนห้องขังเปิดออก ผมเริ่มเอาดาบเอ็กคาลิเบอร์ ตัดโซ่ที่ล่ามอาสึกะไว้
อาสึกะล้มลงอย่างอ่อนแรง แล้วกอดผมแน่น
" ขอบคุณที่มาช่วยชั้นนะ ริวจิ " อาสึกะ กล่าวก่อนจะเริ่มใช้ปากกัดที่ลำคอผมเพื่อดูดเลือด
"นี่ นายเป็น....... "
" อืม ชั้นเป็นแวมไพร์นะ ขอโทษที่ไม่เคยบอกนะ ริวจิ "
" วะ....แวมไพร์ "
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป