...หวังอี้ยังออกจากเมืองหลวงไม่ไกลนักขณะนี้มีการไว้ทุกข์ฮ่องเต้ตไปทั่วทั้งแคว้น
ประชาชนทั้งแผ่นดินถูกสั่งห้ามแต่งงานงิ้วถูกสั่งปิดการแสดง และสุสานของพระองค์ผลาญภาษีจากราษฎรทั้งประเทศนานถึง 2ปีเต็ม
ราชสำนักใช้คำศัพท์เฉพาะว่าเจี้ยเปิงซึ่งแปลว่ารถม้าพระที่นั่งพังทลายเปรียบเหมือนขุนเขาที่ค้ำจุนแผ่นดินถล่มลงมาทันทีที่สิ้นลม
ในร้านน้ำชาเล็กๆที่หวังอี้แวะพักพวกขุนนางรองท้องถิ่นและชาวบ้านแก่ๆนั่งซุบซิบนินทากัน
“พวกขันทีต้องอาบน้ำเปลี่ยนฉลองพระองค์เป็ชุดัก่อนบรรจุลงโลง ขันทีพวกนั้นจะนำแผ่นหยกแกะสลักรูปจั๊กจั่นบรรจุไว้ในปาก เพราะเชื่อว่าจั๊กจั่นที่ลอกคราบได้จะช่วยให้พระองค์ไปเกิดใหม่”คู่สนทนาก็เสริมกัน
“โลงศพก็ทำจากไม้ล้ำค่าอย่างไม้หนานมู่ด้วยนะ”
“หนิๆขุนนางใหญ่-น้อยหลายคนตอนโอรส์สิ้นลมหายใจน่ะ ข้าได้ยินว่าพวกเขาแอบพกผงพริกไทยมาป้ายตาเพื่อบีบน้ำตาให้รอดพ้นจากข้อหาไม่จงรักภักดีแม้ในใจจะดีใจก็ตาม“
“เห้อ! ที่น่าสงสารที่สุดก็คงเป็พวกนางสนมที่ไร้ทายาทและข้ารับใช้คนสนิทที่ต้องผูกคอตายหรือกินยาพิษเพื่อลงไปรับใช้ฮ่องเต้ในปรโลก”
หวังอี้จิบชาฟังไปและก็แปลกใจเล็กน้อยเพราะทุกโต๊ะนินทากันหมด แถมบ้างโต๊ะเป็เ้าหน้าที่ทางการซะด้วย ไม่มีใครคิดจะห้ามหรือขู่บังคับให้ห้ามพูดเลย
ดูๆประชาชนจะไม่ค่อยชอบฮ่องเต้น้อยพระองค์สักเท่าไหร่นัก
คิดดูก็แปลกดีตลอดชีวิตฮ่องเต้มักได้รับแต่คำชมที่ลวงหลอก เขาไม่เบื่อบ้างเหรอ? ในชีวิตจริงมันเป็ไปไม่ได้หรอกที่จะมีใครถูกชมได้ตลอดแบบนั้น
“ถ้าเป็ข้าๆจะออกมารับฟังความจริงจากชาวบ้านแล้วนำไปปรับปรุง”
หวังอี้ถอนหายใจก่อนคิดถึงตัวเองตอนนี้ข้าระดับ 1 รวมปราณขั้นกลางแล้วแถมพลังปราณในกายข้านั้นมีมากกว่าเซียนระดับเดียวกันเสียด้วย
ยิ่งเหนือกว่าผู้อื่นก็ยิ่งต้องทำตัวให้เล็กลีบเข้าไว้ อย่าเด่น
แม้ว่าจะเป็แค่ขั้นแรกแต่การรวมปราณนั้นสำคัญมาก เพราะเป็จุดเริ่มต้นว่าในกายตนนั้นสามารถรองรับพลังปราณได้มากน้อยแค่ไหนมันมีผลต่อการต่อสู้ยาวนาน หรือการใช้วิชาที่ต้องอาศัยพลังปราณปริมาณมากได้
เพราะพอเข้าสู่ระดับ2 ปราณพื้นฐาน พื้นที่เก็บพลังปราณจะเพิ่มจากของเดิมไปอีก 500 - 1,000 เท่าโดยอัตโนมัติ(มากน้อยขึ้นอยู่กับว่าเลื่อนขั้นด้วยวิธีใด? ยา สมบัติเซียน คนอื่นช่วยหรือฝึกบำเพ็ญด้วยตัวเอง)
จุดนี้มีผลมากเพราะยิ่งขึ้นไประดับสูงๆพลังปราณเริ่มต้นที่มีน้อย ต่อให้มันเพิ่มตามการเลื่อนระดับมันก็จะยิ่งแตกต่างออกไปเรื่อยๆ ยิ่งถ้าเซียนคนนั้นเลื่อนระดับด้วยการบำเพ็ญปราณที่ยากลำบากมากแต่ผลตอบแทนที่ได้รับคือมีพลังปราณมากกว่าระดับเดียวกันก็คุ้มค่ามากเช่นกัน
“อีกอย่างคือข้ามีวิชาอัญเชิญถ้าพลังปราณมากพอ บางทีข้าอาจเชิญสัตว์เทวะออกมาได้ก็ได้”
เด็กน้อยฝันหวานไปไกลก่อนจะเดินออกจากเมืองเข้าไปในป่าหาถ้ำฝึกบำเพ็ญ
คืนนั้นแทนที่จะได้เจอถ้ำแต่กลับเจอโจรป่า พวกมันแม้เป็มนุษย์ธรรมดา แต่ร่างกายกำยำและมีกันถึง 5 คน โจรพวกนี้ดูแล้วน่าจะเป็ทหารเหลือเดนหนีาแต่นั่นก็แสดงว่ามันมีฝีมือดาบ
หวังอี้คิดในใจว่าข้ามีวิชากระบี่ที่ปล่อยพลังปราณมาหาศาลได้ก็จริงแต่มันปล่อยได้ครั้งเดียว โจรพวกนี้มันฉาก ไม่ยืนชิดกัน โดยเฉพาะตัวหัวหน้ามันอยู่ด้านหลังอย่างปลอดภัยป้องกันถูกเด็ดหัวคนแรก โจรมีแผนการรบ
เขาคิดในใจ
"ประมาทไม่ได้พวกเขามีประสบการณ์ต่อสู้ หากข้าปะทะตรงๆ ข้าตายแน่ หากใช้วิชาปราณกระบี่ตอนนี้ฆ่าได้ไม่หมด คงต้องทำให้เหลือน้อยกว่านี้ก่อน"
เด็กน้อยเลือกวิ่งหนีไปทางแคบพวกโจรวิ่งเข้ามาได้ทีละคน เ้าโจรถือขวานใหญ่มันนำมาก่อน
พอเข้าประชิดตัวเด็กน้อยทันมันก็ใช้ด้ามขวานกระแทกหวังอี้ๆถอยจนหลังชนผาหิน
โจรหัวเราะคิดว่าต้อนจนมุมแล้วทันใดนั้นหวังอี้กลับก้าวเฉียงเพียงครึ่งก้าว ขวานั์ฟันเต็มแรง
ตูม!!
คมขวานฝังลึกในซอกหินดึงไม่ออก หวังอี้รีบใช้ประบี่เซียนสวนกลับ
ฉัวะ!
เืไหลจากคอโจรเขาสังหารมันได้สำเร็จ
ฆ่าเสร็จก็ไม่อยู่รอชื่นชมผลงานแต่รีบหันหลังวิ่งหนีต่อ โจรที่เหลืออีก 4 คนโกรธมากแต่เป็หัวหน้าโจรที่บอกว่าไล่มันไปก่อน อย่าเข้าไปใกล้มันให้ออกจากทางแคบๆนี่ก่อน
พอพวกโจรตามมาห่างขึ้นหวังอี้รีบใช้ปราณลอยตัวสูง7.5ฮื่อ(2.5 ม.)ขึ้นแล้วไต่โขดหินขึ้นไป
“บัดซบ!มันเป็ระดับ 2 ปราณพื้นฐานหรือนี่!”
“ไม่ใช่! มันแค่ลอย เหาะหนีไม่ได้มันอาจมีสมบัติเซียนที่ทำให้ลอยได้เฉยๆ”
หัวหน้าโจรใช้แขนกำยำเขวี้ยงมีดสั้นขึ้นไปหาหวังอี้
ฉั่วะ!
มีดนั้นบาดโดนไหล่หวังอี้เืไหล เด็กน้อยยหลับตาปี๋เ็ป แต่เขายังคงกัดฟันปีนต่อ
“รีบปีนขึ้นไปจับมัน!”
โจรสองคนรีบปีนตามแต่ระยะห่าง 7.5 ฉื่อนี่ต้องใช้เวลา หวังอี้รีบอาศัยความได้เปรียบ ใช้ปราณดินสร้างหินแหลมคมเล็กๆเกือบสิบอันพุ่งลงด้านล่าง
โจรที่นำหน้าตามมาโดนแทงเข้าไปนิดหน่อย มันยังตามต่อ
เด็กน้อยพยายามรวมสติจงใจเล็งไปที่ใบหน้าก่อนเขวี้ยงหินแหลมชุดที่สองลงไป โจรรีบยกแขนขึ้นบัง มือที่เกาะหน้าผาหลุด ร่างเสียหลักตกลงไปชนอีกคน
พวกมันทั้งคู่ตกลงไปข้างล่างหน้าหงายทั้งกัน เพื่อนมันกระดูกแขนร้าว ส่วนโจรอีกคนเงยหน้า้าด้วยความโกรธ
หวังอี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อยเขาฟันเฉียงไม้ไผ่ทั้งลำจนขาด จนปลายแหลมคมราวหอก จากนั้นใช้ปราณธาตุดินอัดทรายจนแน่นแล้วผลักมันตกลงจากหน้าผา ไม้ไผ่ั์พุ่งลงมาด้วยแรงมหาศาลปลายแหลมเสียบร่างโจรคนหนึ่งทะลุอก ก่อนพุ่งต่อไปปักทะลุร่างอีกคนที่ยังนอนทับอยู่เืสาดกระเซ็นย้อมพื้นหินเป็สีแดงฉาน
โจรที่เหลือหน้าตาตื่นตระหนกหัวหน้าโจรเงยหน้าจ้องมองเด็กน้อยด้วยความโกรธ
“ข้าจะฆ่ามันฮือๆ ท่านพี่!”
โจรจะลุกขึ้นรีบตามไปฆ่าหวังอี้แต่เป็หัวหน้าโจรเอาด้านดาบขวางโจรอีกคน
"ใจเย็น! เด็กนี่กำลังหลอกให้เราไล่ตาม"
"มันกำลังเลือกสนามรบอย่ากลายเป็หมากในกระดานของมัน"
เขามองศพลูกน้องทั้งสองคนที่ถูกกระบอกไม้ไผ่เสียตาย
"เด็กนี่ไม่เคยผ่านาเช่นพวกเราก็จริงแต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของมันน่ากลัว มันคิดทุกก้าวก่อนขยับ"
ตอนนี้หวังอี้เหนื่อยหอบหนักหายใจแทบไม่ทัน หัวใจเต้นแรง หน้าซีด เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชีวิตรอด
มือที่จับกระบี่สั่นเืจากหัวไหล่หยดลงพื้น หวังอี้รู้สึกเจ็บาแที่หัวไหล่มาก เืไหลไม่หยุด เหงื่อออกนี่เป็ครั้งแรกที่เด็กน้อยรู้สึกในใจลึกๆว่าข้าอาจต้องตาย
"แฮ่กๆเหลืออีกสอง ข้าจะเอาชนะพวกมันได้อย่างไร?"
บนหน้าผานั้นไม่มีต้นไม้สูงให้เขาปีนหลบเขาทำได้เพียงใช้ปราณสีหนามเล็กๆที่พื้นก่อนถึงตัวเขา เด็กน้อยตอนนี้เจ็บแผลจนปัญญาเหลือกับตัวเองแค่ครึ่งเดียวคิดหาทางรอกยังไม่ได้
และนั่นมันช้าเกินไปในที่สุดพวกโจรมันก็ขึ้นมาได้ พวกมันยืนข้างกัน ลูกน้องโจนแยกเขี้ยวเอาลิ้นเลียดาบ
“ฮี่ๆเ้าหนู เอาเืเ้ามาล้างดาบข้าซะ!”
ตูม!
ปราณกระบี่รุนแรงฟาดใส่ร่างโจนขาดครึ่งตายตาที่รอยกระบี่ปราณนั้นเห็นเป็ร้อยดินชัดเจน
หวังอี้หอบมากข้าต้องเสี่ยงวัดดวงเอาเพราะเขาอยู่ข้างกัน
แต่แล้วเด็กน้อยก็คิดผิดเขาตาเบิกโพลงเมื่อเห็นหัวหน้าโจรยังไม่ตาย นี่เขาใช้ลูกน้องเป็เหยื่อล่อข้านี่เองเขารู้อยู่แล้วว่าข้าต้องมีท่าไม่ตายซ่อนไว้
หัวหน้าโจรไม่พูดมันค่อยๆเดินถือดาบเข้ามาอย่างระวังตัว
ข้าจะทำยังไงดีจะใช้วิชาอัญเชิญระดับ 1 ขึ้นกลางอย่างข้าคงดีกว่ากบมาหน่อยเช่นเป็นกหรือกระต่ายเท่านั้น
หรือ...จะลองวิชาเชิญิญญามาสิงร่าง
ที่นี่จะมีิญญาหรือต่อให้มีเขาจะสู้หัวหน้าโจรคนนี้ได้หรือ?
คิดนานไม่ได้แล้วอีกไม่กี่ลมหายใจดาบนั่นก็ถึงคอข้าแล้ว
แล้วก็ถึงระยะที่ดาบฟาดถึงร่างหวังอี้ได้เด็กน้อยตัดสินใจ กัดฟันรวบรวมปราณเฮือกสุดท้ายใช้วิชาอัญเชิญเรียกตัวต่อป่าขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือออกมาถึงแปดตัว
“โจมตี!”
กับคนสู้ง่ายกว่าพวกแมลงที่มีเกือบสิบตัวรุมต่อยแบบนี้ ตัวต่อป่าทั้งแปดพุ่งเข้ารุมต่อยทันที
"อ๊าก!"
หัวหน้าโจรสะบัดดาบฟันอากาศอย่างบ้าคลั่ง
แม้พิษจะไม่ถึงตายแต่เหล็กในที่ปักเข้าคอ ใบหน้า และหลังมือทำให้ความเจ็บแล่นไปทั่วร่างจนดวงตาพร่ามัว
หวังอี้อาศัยจังหวะที่หัวหน้าโจรถูกตัวต่อรุมโจมตีเขารีดพลังปราณที่เหลือไม่มาก สร้างน้ำมันบาง ๆ เคลือบพื้นหินที่ชุ่มเือยู่แล้ว
หัวหน้าโจรเสียจังหวะการยืนหวังอี้รีบผลักเขา กัดฟันกร่อดดันสุดแรงเกิดให้ตกหน้าผาให้ได้
แต่แรงเด็กหรือจะสู้แรงชายวัยกลางคนร่างกำยำหัวหน้าโจรแม้จะตาเห็นพร่าๆแต่รีบดาบฟันหวังอี้ๆจงใจรับดาบนั้น เพราะมันใกล้เขาแรงเหวี่ยงไม่มาก
แล้วใช้แรงเข้าปะทะกอดหัวหน้าโจรดันให้ตกหน้าผาไปด้วยกันพอตดลงมาเขากางแขนออดให้ร่างหลุดจากหัวหน้าโจรๆหัวเราะ
"เ้าเด็กโง่! ฮ่าๆ เ้าเลือกตายพร้อมข้า ฮ่าๆ”
หวังอี้ไม่ตอบดวงตาของเด็กน้อยมีเพียงความแน่วแน่ พวกเขาตกลงเบื้องล่าง พื้นดินพุ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ยี่สิบฉื่อ
สิบฉื่อ
ห้าฉื่อ
"ตอนนี้!"
ปราณสุดท้ายะเิออกจากฝ่าเท้า
ร่างหวังอี้ชะลอลงเพียงชั่วพริบตาก่อนกระแทกพื้นกลิ้งไปหลายตลบ ขาขวารับแรงจนชาไปทั้งแถบ เืสดกระอักออกมาเต็มปาก
แต่หัวหน้าโจรตกลงกระแทกพื้นสิ้นใจตาย
หวังอี้กัดมุมปากตัวเองให้เืไหลเพื่อให้ยังมีสติอยู่
“ต้อง...ต้องรีบไปจากที่นี่ไม่แน่ว่าพวกโจรยังมีอีก แฮ่กๆ”
แล้วเด็กน้อยก็เดินลากขาลากกระบี่เซียนเดินหายเข้าไปในความมืดหนีออกไปจากบริเวณนั้นโดยมีเืหยดเป็ทาง...
8K
