คุณแม่ของที่รักเลือกพักอาศัยที่เรือนหลังเล็กกับป้าใจทั้งที่คุณหญิงดารากานต์อยากให้ไปอยู่บ้านหลังใหญ่ด้วยกันเธอรีบปฏิเสธทันควัน ไม่กล้าแม้แต่จะย่างกรายเข้าไปในบริเวณนั้นมันสวยหรูแถมยังใหญ่โตเกินกว่าที่คิดเอาไว้แล้วนี่ก็เป็สาเหตุทำให้ที่รักอยากอยู่กับแม่มากกว่าห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อปั๊มทายาทคุณผู้หญิงยอมให้เขานอนที่เรือนหลังเล็กได้แต่ต้องเป็วันที่ไม่มีสัมพันธ์สวาทกับทัพฟ้าเท่านั้นคนฟังยิ้มรับทันทีเพราะคิดว่ามีเพศสัมพันธ์เพียงครั้งเดียวก็คงมีลูกหลังจากนั้นคงได้นอนกอดแม่ตัวเองสมใจอยาก
“นี่คุณหมอปาหนันเป็หมอประจำตัวของน้องรัก จะคอยดูแลทุกๆ เื่เลย” คุณหญิงเอ่ยแนะนำตอนนี้ที่รักอยู่ในห้องที่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์เยอะแยะเต็มไปหมด เสมือนเอาคลินิกขนาดย่อมมาตั้งไว้ในบ้าน
“สวัสดีครับ”เขายกมือไหว้คุณหมอวัยกลางคน
“สวัสดีค่ะน้องสุดที่รักเราจะอยู่ด้วยกันอีกนานเลยนะคะ ถึงคุณหมอจะไม่ได้พักที่นี่แต่ก็สามารถโทรปรึกษาได้ตลอดค่ะ”
“ตายแล้วก็ว่าลืมอะไร ลืมซื้อโทรศัพท์มือถือให้น้องรัก” คุณหญิงของบ้านแสดงท่าทีใเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมสิ่งที่สำคัญและจำเป็มากๆ
“ไม่เป็ไรครับรักอยู่ที่นี่ตลอดอยู่แล้ว” เด็กหนุ่มรีบบอกกลับ คิดว่าคงไม่ได้ติดต่อหาใครหรอกอีกอย่างคุณแม่ของเขามีมือถือที่ได้มาฟรีๆ จากเ้านายคนก่อนถ้ามีเหตุต้องโทรหาใครสักคนก็ใช้เครื่องนั้นก็ได้
“แต่พี่ทัพฟ้าไม่ค่อยอยู่บ้านไงเผื่อมีอะไรต้องติดต่อหากัน งั้นพรุ่งนี้ให้พี่เขาพาไปซื้อดีกว่า”
“เอ่อ...”
“ไม่ต้องเกรงใจอ่อ!...คุณหมอปาหนันอย่าลืมสอนให้น้องเข้าใจเื่เซ็กซ์หน่อยนะคะพอดีว่าน้องยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง” รู้ดีว่าเด็กคนนี้ขี้เกรงใจเธอจึงเบี่ยงเบนประเด็นไปคุยกับคุณหมอซะเลย
“ไม่มีปัญหาค่ะเดี๋ยวหมอจะค่อยๆ ป้อนทีละเื่ งั้นตอนนี้เรามาคุยเกี่ยวกับพื้นฐานการมีเพศสัมพันธ์ทางช่องรักด้านหลังกันก่อนคุณดารากานต์บอกว่าคืนนี้น้องที่รักต้องได้ทำแล้ว” ได้ยินดังนั้นก็เกิดอาการกังวลใจแต่จะทำยังไงในเมื่อเขาเลือกทางเดินนี้ ต้องก้มหน้าก้มตาฟังสิ่งที่คุณหมอกำลังพูด
“เดี๋ยวขอตัวไปโทรหาลูกชายแป๊บหนึ่งค่ะถ้าน้องรักมีเื่สงสัย สามารถสอบถามกับคุณหมอปาหนันได้เลยไม่ต้องอายเื่เซ็กซ์เป็เื่ธรรมชาติ”
“จริงค่ะ”คุณหมอยิ้มให้เขา
“ครับ”
จากนั้นคุณผู้หญิงก็เดินแยกออกมาอีกมุมของห้องพร้อมกับต่อสายหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่วันๆเอาแต่ทำงาน บ้างานหนักกว่าเดิมซะอีกหลังจากที่เธอเอ่ยความ้าว่าอยากมีหลาน
“ตาทัพวันนี้กลับบ้านก่อนสี่ทุ่มได้หรือเปล่า” เมื่อฝ่ายนั้นกดรับ คุณแม่ก็รีบพูดทันทีพลางเคลื่อนสายตากลับไปมองคุณหมอและหนุ่มน้อยที่กำลังคุยกันอยู่เด็กคนนี้น่ารักมากจริงๆ น่ารักทั้งหน้าตาทั้งลักษณะนิสัย เธอรู้สึกถูกชะตาเป็อย่างมาก
(“ดูก่อนครับ”)
“ช่วยหยุดทำงานก่อนแม่มีเื่ด่วนและสำคัญมากจะคุยกับลูก”
(เื่ที่คุณแม่พาเด็กในสลัมเข้ามาอยู่ในบ้านน่ะเหรอจ่ายไปเท่าไหร่ล่ะครับรอบนี้”) เสียงทุ้มถามกลับ
“เท่าไหร่มันก็เป็เงินแม่ลูกมีแค่หน้าที่ปั๊มทายาท หรือจะไม่ทำตามที่เคยพูดเอาไว้”
(“ตรวจร่างกายดีแล้วเหรอครับที่บอกว่าสามารถตั้งครรภ์ได้ไม่ใช่ย้อมแมวเพื่อหลอกเอาเงินเฉยๆ หรอกนะ”) ปากร้าย นั่นคือนิสัยลูกชายของเธอแถมยังเป็คนที่ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ อีกด้วยที่เธอและป้าใจยกยอปอปั้นว่าทัพฟ้าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ก็เพื่อให้สุดที่รักยอมเซ็นสัญญา
“แม่เป็คนฉลาดและรอบคอบเสมอ”
(“ผมไม่ค่อยพอใจนักที่คุณแม่เอาคนแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาอยู่ในบ้านไม่กลัวของมีค่าโดนขโมยหรือไง ทำไมคนนี้ถึงมีสิทธิพิเศษขนาดนั้นทีกับคนอื่นต้องนัดดูตัวก่อน”)
“จะดูตัวไปเพื่ออะไรในเมื่อตัวเองเป็คนพูดว่าจะปั๊มทายาทให้ทันทีหากพบเจอผู้ชายที่อุ้มท้องได้แล้วก็ห้ามพูดจาดูถูกเหยียดหยามน้อง แม่ไม่โอเค”แม่กับลูกไม่เคยยอมกันเลยถ้าเป็เื่นี้ ฝั่งแม่อยากมีหลานส่วนฝั่งลูกไม่ชอบเด็ก
(“เฮ้อ...”)ปลายสายถอนหายใจอย่างหนัก
“น้องที่รักนิสัยดีมากนะตาทัพคุณพ่อของเรายังเอ่ยชมว่าน้องเป็เด็กที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนและมีสัมมาคาราวะ”สามีของเธอกลับจากบริษัทสักพักแล้วและได้ทำความรู้จักกับที่รักแล้วด้วย
(“เอาเถอะครับผมขอตัวทำงานต่อก่อน”) ทัพฟ้าบอกด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก
“ไม่เกินสี่ทุ่มนะแม่ขอร้องน้องเตรียมตัวรอแล้ว อย่าให้ต้องรอเก้อ”
(“อำนาจเงินมันดีจริงๆนี่ถึงขั้นเตรียมตัวรอเลยเหรอ”)
“ใช่แล้ววันนี้ก็เป็วันที่แม่มีความสุขมาก ไม่อยากจะคิดถึงวันที่ยัยหนูตาหนูเข้ามาอยู่ในท้องน้องที่รักเลยแม่คงปลาบปลื้มสุดๆ”
(“แค่นี้ก่อนนะครับ”)ทัพฟ้าพูดจบก็ตัดสายไปทำเอาคนที่วาดฝันถึงอนาคตต้องหุบยิ้มกะทันหันก่อนจะขึงตาใส่เครื่องมือสื่อสารอย่างกับคนบ้าเอือมระอาลูกชายยิ่งนัก
...
รอแล้วรอเล่าทัพฟ้าก็ยังไม่กลับมาสักทีจนคุณหญิงต้องให้ที่รักขึ้นไปรอบนห้องก่อน ส่วนเธอจะนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ สามีเดินลงมาตามให้ขึ้นไปพักผ่อนก็ไม่ยอมเป็อย่างที่คิดไว้ไม่ผิดเพี้ยนว่าทัพฟ้าจะต้องเล่นแง่ใส่พอจนมุมเข้าหน่อยก็จะอิดออดไม่ยอมทำตามที่เคยลั่นวาจาเอาไว้เธอถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายแค่อยากมีหลานสักคนทำไมต้องลำบากมากมายถึงเพียงนี้
ไม่นานนักเสียงรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอดเธอรีบวิ่งออกไปหาทันที ลูกชายของเธอหอบงานกลับมาทำที่บ้านอย่างเช่นทุกวันเวลานี้ยังจะทำงานต่ออีกน่ะเหรอ ชักจะเกินไปแล้วอย่าให้ถึงขั้นต้องออกคำสั่งให้ผู้บริหารลาพักร้อนเพื่อปั๊มทายาทเลยไม่อยากเป็บ้าเป็หลังถึงขั้นนั้น
“ตาทัพนี่มันเลยเวลาที่แม่นัดตั้งเท่าไหร่ น้องหลับไปแล้วมั้ง” ผู้เป็แม่เริ่มบ่นปกติทัพฟ้าเป็คนตรงต่อเวลาเสมอ จึงรู้ได้ทันทีว่าที่กลับมาช้าเพราะตั้งใจไม่ได้มีเหตุฉุกเฉินอะไรหรอก
“ไหนครับผมอยากเห็นหน้า” ร่างสูงถามกลับพลางชะเง้อมองไปในบ้าน
“ถ้าอยากเห็นจริงๆ ทำไมไม่กลับให้เร็วกว่านี้ล่ะรีบขึ้นไปอาบน้ำเลย น้องรออยู่ห้องตรงข้ามถ้าแม่ขอแบบครั้งเดียวติดจะมากเกินไปหรือเปล่า”
“ผมเหนื่อยจะตายไม่มีแรงหรอกครับ”
เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์กับเด็กเหลือขอคนนั้นถึงจะมีฐานะยากจนก็ไม่ควรขายร่างกายแลกกับเงินแบบนี้ หากยังครบสามสิบสองประการก็ควรหางานอื่นทำสิไม่ใช่มานอนแหกขารอ รู้ทั้งรู้ว่ารับจ้างตั้งครรภ์ในที่นี้ไม่ใช่แค่การนำสเปิร์มของเขาเข้าสู่ร่างกายด้วยวิธีทางวิทยาศาสตร์แต่ก็ยอมทุกอย่างไม่รักตัวเองก็ยากที่จะรักคนอื่น แล้วจะมาอุ้มท้องลูกของเขาได้อย่างไร ความรู้สึกในตอนนี้ไม่อยากเฉียดเข้าใกล้คนเห็นแก่เงินเขาจะไม่ยอมปั๊มทายาท แต่จะทำทุกวิถีทางให้ฝ่ายนั้นทนไม่ได้แล้วหอบข้าวของหนีไปเอง
“มียาเพิ่มสมรรถภาพนะเอาไหม”
“คุณแม่ครับเอาเป็ว่าถ้าเด็กนั่นน่าสนใจพอ คุณแม่จะได้อุ้มหลานในเร็วๆ นี้แหละ”ร่างสูงว่ากลับอย่างเอือมระอา
“แม่มั่นใจมากน้องน่ารักที่สุด”
ชายหนุ่มลอบถอนหายใจอีกหนเมื่อได้ยินคำสรรเสริญเยินยอรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวันเขาเดินขึ้นบันไดพลางคลายเนคไทออกอย่างเหนื่อยล้าก่อนเข้าห้องตัวเองก็ไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองห้องฝั่งตรงข้ามและนึกถึงเื่ราวที่บอดี้การ์ดรายงาน ยอดเงินที่แม่ของเขาจ้างบุคคลคนนี้มาอุ้มท้องเป็ตัวเลขเจ็ดหลักเลยทีเดียวเพราะฉะนั้นหากเขาจะไล่ตะเพิดเหมือนรายก่อนๆ คงต้องใช้จำนวนเงินมากกว่า ซึ่งมันเกินความจำเป็ที่จะไปโปรยเล่นกับเื่พวกนี้แล้ว
“ทัพต้องอยู่กับน้องจนถึงเช้านะอย่าให้แม่รู้ว่าทิ้งให้น้องตื่นมาคนเดียว” คุณหญิงที่เดินตามมาติดๆ เอ่ยขึ้นอีก
“แค่รับจ้างอุ้มท้องไม่ใช่เหรอครับทำอย่างกับจะจับคู่อย่างนั้นแหละ”
“แม่แค่ไม่อยากให้น้องตื่นมาแล้วไม่เจอใครครั้งแรกของน้องนะ ถึงจะ้าแบบครั้งเดียวติดแต่ขอให้ลูกอ่อนโยนด้วยน้องตัวเล็กๆ เอง”
“ครับผมจะอยู่กับเขาจนถึงเช้า” ชายหนุ่มรับคำก่อนจะเดินเข้าห้องส่วนคุณแม่ก็ระบายยิ้มอย่างสบายใจ
ทัพฟ้าใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าครึ่งชั่วโมงเพราะยังไม่อยากไปที่ห้องนั้นเขาไม่เคยเอาผู้ชายมาก่อนที่บอกคุณแม่ว่าไม่ได้ชอบผู้หญิงเป็เพราะ้าตัดปัญหาเื่การจับคู่แต่ก็ไม่ถึงขั้นว่าไม่ชอบผู้ชายซะเลย หากตรงสเปกก็โอเคส่วนคนที่แม่หามายังไงก็ไม่ตรงสเปกแน่เพราะเขาไม่ชอบคนหน้าเงินถ้ารู้ว่าจะเป็แบบนี้คงไม่พูดคำนั้นออกมาหรอกจะหาคุณแม่อุ้มบุญสักคนแล้วใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์เข้าช่วยมันคงจะไม่ยุ่งยากวุ่นวายเท่านี้
เขาถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ขณะนี้ยืนอยู่หน้าห้องเป็ที่เรียบร้อยรู้สึกเบื่อหน่ายั้แ่ยังไม่เห็นหน้าเด็กคนนั้นคนอย่างเขาต้องเสียเวลามาคุยด้วยจริงๆเหรอ
แกร๊ก!
ไม่มีการเคาะประตูใดๆทั้งสิ้น ทัพฟ้ามองผ้าห่มที่กองอยู่บนเตียงต้องเดินเข้าไปใกล้อีกถึงได้รู้ว่ามีคนอยู่ข้างใน ทั้งซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่จนมองเห็นเพียงเสี้ยวเดียวเขาถือวิสาสะกระชากผ้าห่มผืนนั้นออกให้พ้นทางเพียงเพราะอยากรู้ว่าเด็กคนนี้มีการเตรียมความพร้อมอย่างที่คุณแม่ของเขาบอกไว้หรือไม่ที่คิดเอาไว้คือไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น แต่กลับผิดคาด...สุดที่รักสวมชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวอย่างมิดชิด
“อือ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นมาแต่ก็ยังไม่ตื่น
“สบายจังเลยนะ”ไม่วายที่จะเหน็บแนม
ตาคมจ้องสำรวจผิวขาวเนียนบริเวณข้างแก้มต้นคอ ไล่ลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงข้อเท้าเล็ก ให้ตายเถอะ...ขาวมากไหนบอดี้การ์ดรายงานว่าเด็กคนนี้ยากจนดิ้นรนมาทั้งชีวิต ทำไมผิวพรรณดีอย่างกับไม่เคยลำบากเขาแกล้งกระแอมไอเสียงดังเพราะอยากเห็นใบหน้าเต็มๆ ความจริงจะจับพลิกขึ้นมาก็ได้แต่ไม่ทำไม่ค่อยอยากแตะตัวคนแปลกหน้าเท่าไหร่นัก
“ตื่นมาคุยกันหน่อย”เขากระแทกเสียงใส่
ร่างเล็กบนเตียงเริ่มขยับตัวพลางเปิดเปลือกตาขึ้นมองกระทั่งเห็นชายร่างสูงยืนอยู่ใกล้ๆซึ่งเป็คนเดียวกันกับในรูปที่แขวนประดับไว้ในห้องแห่งนี้เขาเบิกตากว้างและรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง
“เอ่อ...สวัสดีครับ”สุดที่รักยกมือไหว้อย่างคนมีมารยาทพลางจ้องใบหน้าคมคายนี่น่ะเหรอคนที่เขาจะต้องร่วมหลับนอนด้วย แววตาคู่นั้นช่างน่าเกรงกลัว
“...”ทัพฟ้าไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องใบหน้าเรียวเล็กพร้อมสำรวจไปทั่ว
“จะทำเลยหรือเปล่าครับ”
“ทำอะไร” คนตัวโตถามกลับทันทีทั้งที่รู้แก่ใจว่าต้องปั๊มลูก
“ก็...”พูดเพียงแค่นั้นถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ช่างไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย
“ว่าไง จะทำอะไร” อีกฝ่ายยังคงเร่งเอาคำตอบ
“มีเพศสัมพันธ์กัน”ที่รักตอบแบบไม่เต็มเสียงแถมยังหลบสายตา
“บ้านฉันเรียกว่าเอากัน”ประโยคนั้นทำเอาคนฟังเม้มปากแน่น ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้คำที่ไม่เสนาะหู
“นั่นแหละครับ”
“ทำเป็ด้วยเหรอ ท่าทางไม่ประสีประสาแบบนี้ต้องน่ารำคาญมากแน่ๆดูก็รู้ว่าจืดชืดไม่มีความน่าสนใจ” คนตัวโตว่าตามที่ใช้สายตาประเมิน คุณแม่เตือนว่าห้ามพูดจาดูถูกเหยียดหยามแต่เขาจำเป็ต้องทำตามด้วยเหรอ
“...” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็ปมริมฝีปากก็เริ่มคว่ำตาม รู้ตัวดีว่าเป็อย่างที่ทัพฟ้าพูดทุกประการเลย
“ไม่มีอารมณ์”
“ขอโทษด้วยที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนแต่รักจะขยันหาความรู้ใส่ตัวให้เยอะๆ ตามที่คุณผู้หญิงแนะนำมานะครับ”
“หาความรู้ใส่ตัวเหรอเคยดูหนังโป๊มาก่อนไหม” แววตาดุจ้องเขม็ง
“...”ที่รักไม่กล้าตอบอีกแล้ว ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมพักหนึ่งจนสุดท้ายก็ส่ายหน้าไปมา
“อยากดูหรือเปล่าล่ะ”
“ไม่ครับ” ครั้งนี้ตอบกลับทันควัน
“จืดจริงๆ คืนนี้คงต้องจบลงด้วยการนอนเฉยๆล่ะมั้ง เพราะฉันเองก็เหนื่อยเต็มที แถมยังมาเจอเด็กแบบนี้อีก” น่าเบื่อหน่ายไปหมดควรจะตอบว่าอยากดูหนังแนวกระตุ้นอารมณ์ทางเพศสิ แต่นี่กลับส่ายหน้า
“เอ่อ งั้นไว้เราค่อยทำวันหลังก็ได้”
“จะวันไหนก็ไม่ทำหรอกฉันไม่ชอบคนไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก ไม่อยากเสียเวลามานั่งสอนไหนแม่ฉันเคลมนักเคลมหนาว่าน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ ยังไม่เห็นมีอะไรถูกตาเลย ไม่สมกับคำโฆษณาแล้วก็เสียดายเงินที่ซื้อตัวมาด้วยเป็เด็กขายแต่ไม่มีอะไรดึงดูดใจลูกค้า” น้ำเสียงเริ่มรุนแรงตามรูปประโยค
“รักไม่ได้ขายตัวนะ”คนตัวเล็กว่ากลับด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติ
“การที่แม่ฉันจ่ายเงินให้นายมาอุ้มท้องมันต่างอะไรจากการขายตัวนักล่ะ ฉันได้ปลดปล่อยความ้า ส่วนนายได้เงิน”
“รักไม่ได้ขาย”ก็ยังยืนยันคำเดิม สัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่ารับจ้างตั้งครรภ์ไม่ใช่การซื้อตัวมาเพื่อระบายความใคร่
“แต่รักทำทุกอย่างเพื่อเงินเลยนะรักไม่ใช่คนเห็นแก่เงินหรอกเหรอ แล้วที่รับเงินหลักล้านเพื่อมาทำตรงนี้ล่ะรักเป็คนยังไงช่วยบอกหน่อย”
“คุณ!”ร่างบางไม่ชอบที่อีกฝ่ายล้อเลียนด้วยการพูดชื่อของเขาซ้ำไปซ้ำมาไม่เห็นจะใจดีและเป็มิตรอย่างที่ป้าใจบอก
“แล้วรักจะทำไม”คิ้วเข้มเลิกขึ้น ปากหยักยกยิ้มอย่างผู้ชนะ
“...”สุดที่รักไม่ต่อความ
“กล้าด่าฉันในใจเหรอเก่งจริงๆ” เพราะดวงตากลมโตตวัดมอง
“ไม่ได้ด่า”
“เป็เด็กเป็เล็กหัดโกหกผู้ใหญ่แต่ก็ช่างเถอะ...อยากด่าก็ด่า เพราะสิ่งที่ฉันพูดไปทั้งหมดมันคือความจริงทุกอย่างนายเป็คนเห็นแก่เงิน ลูกของฉันต้องมีเืของคนแบบนี้จริงๆ น่ะเหรอ”
“คนใจร้ายช่วยพูดอะไรที่น่าฟังหน่อยได้ไหม” หมดแล้วความอดทน ฟังอยู่นานก็มีแต่คำพูดที่ทำร้ายจิตใจกันทั้งหน้าเงิน เห็นแก่เงิน และขายตัว
“อะไรล่ะที่น่าฟังต้องพูดว่าน้องที่รักน่ารักอย่างเช่นคุณแม่ของฉันอวยหรือไง ไม่มีทางซะหรอก”ทัพฟ้าแสดงอาการไม่ชอบใจอย่างชัดเจน
“ถ้าคืนนี้คุณไม่ทำรักขอตัวนอนก็แล้วกัน” ร่างบางพูดตัดบท ความจริงอยากไปนอนกับแม่ที่เรือนหลังเล็กแต่เวลานี้คงดึกเกินไปทางเดินลัดเลาะไปหลังบ้านมีเพียงไฟสลัวเท่านั้น
“ฉันกลับห้องตัวเองไม่ได้จะนอนครึ่งเตียงฝั่งนี้” เพราะหน้าห้องมีกล้องวงจรปิดถ้าแม่ของเขารู้ว่าไม่นอนที่นี่คงโดนบ่นอีกตามเคย
“ครับ งั้นเดี๋ยวรักนอนพื้น”ร่างบางออกตัวทันที
“ผ้าห่มมีผืนเดียวนอนด้วยกันนี่แหละ ไม่ทำอะไรหรอก”
“แค่กลัวจะเกะกะ”รู้ว่ากลายเป็สิ่งรกหูรกตาไปแล้ว
“เลิกพูดมากแล้วนอนซะ”
ผ่านไปเกือบชั่วโมงทัพฟ้าพลิกตัวไปมาด้วยความรำคาญ กลิ่นกายหอมๆ ของคนข้างๆ ช่างเตะจมูกยิ่งนักนับถือเด็กนี่เหลือเกินที่ชิงหลับก่อนทั้งที่ไม่ใช่บ้านตัวเองนอนหันหลังให้เขาอีกต่างหากพยายามขยับตัวออกห่างทั้งหันหลังใส่ด้วยแต่กลิ่นหอมฟุ้งยังตามมากวนใจทั้งคู่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน สักพักเขาก็พลิกตัวกลับมาด้วยความหงุดหงิด
“คงจะพรมน้ำหอมมาอ่อยสินะ”เขาพึมพำพลางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ ถ้าอ่อยก็โปรดรู้ไว้ว่ามันได้ผลจมูกโด่งแตะลงตรงหลังคอของอีกฝ่ายเบาๆ รู้สึกหักห้ามใจตัวเองลำบากจนอยากััไวเท่าความคิด...มือหนาเคลื่อนไปลูบคลึงก้นเล็ก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันท่ามกลางความมืดเมื่อพบว่ากางเกงในของที่รักมีเพียงสายรัดแก้มก้น
ตั้บ!
“อื้อ!” ใช่ ทัพฟ้าดึงสายนั้นแล้วดีดกลับจนเกิดเสียงทำให้สุดที่รักสะดุ้งตื่นในทันที
TBC.
เื่นี้มีอีบุ๊กวางจำหน่ายแล้วนะคะ ที่ Mebmarket ค่ะ
3K
