ช่างมนตราผ่าโลกเวทมนต์

       ภัทรและรินใช้เวลาตลอดสองวันเต็มในการรื้อค้นห้องสมุดแทบทุกซอกทุกมุมเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับ ‘มดกระสุนยักษ์’ แต่พวกเขากลับพบความจริงที่น่าหนักใจ ข้อมูลที่หาได้มีเพียงแค่สองสามหน้าใน สารานุกรมรวมเล่มแมลงในประเทศเสมา เท่านั้น ซึ่งเนื้อหาส่วนใหญ่ก็แทบจะไม่ต่างจากที่ริศกับชีตาห์เคยเล่าให้ฟังไปแล้ว

       สิ่งที่ได้เพิ่มเติมมามีเพียงข้อมูลทางนิเวศวิทยาเล็กน้อย เช่น พวกมันมักสร้างรังบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยเฉพาะ ‘ต้นหูกวางยักษ์’ รังของมันไม่ได้มีขนาดใหญ่โตนัก จะมีเพียงประมาณสิบห้อง ลึกลงไปใต้ดินไม่เกินหนึ่งกิโลเมตร ทางเข้าค่อนข้างแคบ พวกมันกินพลังงานเวทมนตร์เป็นอาหาร จึงมักคาบผลของต้นหูกวางที่มีพลังเวทเข้มข้นลงไปสะสมไว้ในรัง นอกจากนี้พวกมันวรรณะมดงานไม่มีดวงตา แต่ใช้หนวดจับสัมผัสและใช้ ฟีโรโมน ในการสื่อสารกัน

       “เรามีข้อมูลแค่นี้เองเหรอ... นายจะเอายังไงต่อ? ถ้าจะให้ฉันปรุงน้ำยาไล่แมลงให้ก็ได้นะ” รินเสนอความคิดพลางปาดเหงื่อ

       “เราจะใช้น้ำยาไล่แมลงแบบทั่วไปไม่ได้ครับ” ภัทรส่ายหน้า “เพราะถ้าเราเอาน้ำยาไล่แมลงลงไปในรังที่ปิดทึบแบบนั้น แทนที่พวกมันจะหนี มันจะคิดว่าเราบุกรุก และกรูกันเข้ามากัดเพื่อไล่เราออกจากรังแทนน่ะสิครับ”

       “นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้... แล้วนายจะเอายังไงกันแน่ฮะ!” รินเริ่มมีน้ำโหเล็กน้อย เธอกอดอกแน่น นิ้วเรียวเผลอ ลูบไล้ข้อมือตัวเอง ไปมาอย่างไม่รู้ตัว

       ภัทรมองกิริยานั้นแล้วแอบอมยิ้มในใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้จริงจัง

       “คุณรินพอจะสร้างน้ำยาที่ช่วย ‘ดับกลิ่น’ หรือ ‘รบกวนประสาทการดมกลิ่น’ ของพวกมันได้ไหมครับ? เอาแบบที่ทำให้พวกมันจำแนกกลิ่นเราไม่ได้ชัดเจนน่ะครับ”

       รินนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “อืม... ก็น่าจะได้อยู่นะ แต่ฉันคงต้องกลับไปรื้อดูสูตรน้ำยาก่อน ขอเวลาปรุงยาสักสองสามวัน นายรอไหวไหม?”

       “ได้ครับ ผมรอได้ ระหว่างนี้ผมก็ต้องไปทำชุดป้องกันแมลงเหมือนกัน งั้นอีกสามวันเจอกันนะครับ” ภัทรยิ้มกว้าง

       “อืม...” เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินสะบัดผมออกจากห้องสมุดไป เพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ

       ‘ท่าทางเธอจะอยากได้เครื่องประดับบ้างจริงๆ แฮะ ไว้จบงานนี้คงต้องทำให้สักอันแล้วสิ’ ภัทรคิด ก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปที่โกดังหมายเลขสี่

       การสร้างสิ่งประดิษฐ์ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องหมูๆ ภัทรนั่งร่างแบบลงบนกระดาษไขอยู่นาน แก้แล้วแก้อีก จนกระทั่งได้แบบที่พอใจ เขาก็เผลอนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียว

       “เอ็งยิ้มอะไรของเอ็งวะ?”

       เสียงห้าวๆ ดังขึ้นจากด้านหลังย่อมต้องเป็น ‘ลุงประดิษฐ์’ ที่เพิ่งกลับจากการไปซ่อมบำรุงข้างนอก

       “สวัสดีครับลุง! ผมมีภารกิจใหม่เข้ามาครับ ลุงพอจะมีเวลาฟังไหมครับ?”

       “ฟังมันก็ฟังได้ แต่ไปคุยกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวดีกว่า ข้าหิวจนไส้จะขาดแล้ว” ลุงประดิษฐ์บ่นอุบ

       “ได้เลยครับ!”

       ณ ร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำ ภัทรเล่าเรื่องราวตั้งแต่ได้รับจดหมายภารกิจจากท่านหญิง ไปจนถึงแผนการที่เขาวางไว้ ลุงประดิษฐ์ฟังไปคีบลูกชิ้นกินไป ดูเหมือนฟังบ้างไม่ฟังบ้าง จนกระทั่งกินก๋วยเตี๋ยวหมดชาม ลุงแกก็วางตะเกียบลงแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

       “ไอ้หนู... สิ่งที่เอ็งต้องคิด ไม่ใช่แค่ชุดที่กันพวกมดกัดได้เท่านั้นนะ”

       ลุงประดิษฐ์ชี้ตะเกียบมาที่แบบร่างของภัทร “เอ็งต้องสร้างชุดที่มี ‘ระบบฟองอากาศ’ หรือระบบกรองอากาศด้วย เพราะในรังมดที่ลึกขนาดนั้น อากาศมันเบาบางมาก แถมอาจจะมีก๊าซพิษจากซากสัตว์ ขืนเอ็งใส่ชุดปิดทับลงไปโดยไม่มีอากาศหายใจ เอ็งได้หมดสติม่องเท่งก่อนโดนมดกัดแน่”

       “จริงด้วย! ต้องทำระบบกรองอากาศด้วยสินะครับ...” ภัทรที่เพิ่งซดน้ำซุปหมดชามชะงักกึก เขาคิดถึงแต่เรื่องกันการโจมตีจนลืมเรื่องพื้นฐานอย่างการหายใจไปสนิท

       “เอ็งจะคิดอะไรเยอะแยะ มีข้าอยู่ทั้งคน!” ลุงประดิษฐ์ตบอกตัวเองดังป้าบ “เดี๋ยวข้าช่วยดูเรื่องระบบท่อให้ ส่วนเรื่องวัสดุ... ‘ผ้ากันไฟ’ เกรดดีๆ ในคลังน่าจะพอมีเหลือ เอ็งไปทำเรื่องเบิกมาได้เลย เดี๋ยวข้าเซ็นอนุมัติให้”

       “จริงเหรอครับ! ขอบคุณมากครับลุง!” ภัทรยกมือไหว้ด้วยความดีใจ

       “เออๆ รีบไปได้แล้ว”

       ลุงประดิษฐ์ล้วงกระเป๋าหยิบเงินออกมาจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวสำหรับสองคน แล้วเดินนำภัทรออกจากร้าน โดยมีเจ้าของร้านยืนยิ้มจนตาหยีส่งท้ายที่โต๊ะทำก๋วยเตี๋ยว

       ภัทรใช้เวลานานกว่าที่คิดในการสร้างชุดเกราะเฉพาะกิจนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาต้องวัดขนาดตัวอย่างละเอียดเพื่อสร้างชุดช่วงล่างที่ปิดมิดชิด ป้องกันไม่ให้อากาศและมานาภายในรั่วไหลออกไปด้านนอก

       เนื่องจากไม่มีงบพอจะซื้อผ้ากันเวทมนตร์ราคาแพง เขาจึงทำได้เพียงใช้ผ้ากันไฟเคลือบด้วยสารเคมีกันการรั่วไหลของเวทมนตร์ทับไปหลายๆ ชั้น ส่วนส่วนหัวและลำตัว ลุงประดิษฐ์แนะนำว่าด้วยเวลาที่จำกัด การขึ้นรูปหมวกเหล็กใหม่คงไม่ทันการณ์จึงให้ดัดแปลงถังโลหะทรงกระบอกมาครอบ เจาะช่องสำหรับมองเห็นแล้วปิดด้วยกระจกนิรภัยที่มีซี่กรงเหล็กคาดทับเหมือนหมวกนักประดาน้ำโบราณ

       สิ่งที่ลุงประดิษฐ์ช่วยสอนภัทรสร้างคือ ‘เครื่องฟอกอากาศเวทมนตร์พกพา’

       มันเป็นกล่องวงจรเล็กๆ ที่สลักรูนคำว่า ‘อากาศ (Aer)’ และ ‘ความเย็น (Frigus)’ เอาไว้ด้านใน เครื่องจะทำงานเมื่อหยอดหินเวทมนตร์ลงไป โดยหินระดับต่ำหนึ่งก้อนจะทำงานได้ประมาณ 2-3 ชั่วโมง

       โชคดีที่ภัทรยังมีหินเวทมนตร์เหลืออยู่หลายสิบก้อนจากที่ริศเคยให้ไว้ในวันแรก แต่เขาก็ต้องคำนวณการใช้ให้ดีเพราะภารกิจอาจยืดเยื้อถึงสามวัน

       “เอ้านี่... เผื่อฉุกเฉิน” ลุงประดิษฐ์โยนหน้ากากฟอกอากาศแบบครอบจมูกมาให้ “ถ้าเกิดระบบหลักพัง อย่างน้อยเอ็งก็ยังมีเวลาหายใจต่ออีกนิดเพื่อวิ่งหนี”

       ภัทรยืนมองผลงานของตัวเอง... ชุดที่ดูเทอะทะเหมือนมนุษย์อวกาศตกอับ มีแขนขายื่นออกมาจากถังสีเงิน ด้านบนติดหินแสงสว่างเอาไว้สำหรับส่องในถ้ำมืด

       “โอเค... นี่น่าจะดีที่สุดที่เราทำได้แล้วล่ะ”

       วันที่เจ็ด (วันสุดท้ายของการเตรียมตัว) ภัทรกลับมารายงานตัวที่ห้องทำงานของหน่วย

       “เป็นไงบ้างภัทร พร้อมไหม?” ริศเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ขอบตาของเธอคล้ำลงเล็กน้อยจากการโหมงานหนัก

       “ไหนเล่ามาหน่อยดิ๊ แผนของเอ็งน่ะ” ชีตาห์กระโดดขึ้นมานั่งห้อยขาบนโต๊ะทำงาน รอฟังอย่างตั้งใจ

        “แผนผมไม่มีอะไรซับซ้อนครับ” ภัทรตอบซื่อๆ “แค่ใส่ชุดที่มีฉนวนกันการรั่วไหล เดินเข้าไปเงียบๆ ถ้าเกิดมดจะเข้ามารุม ก็ใช้ลูกบอลเสียงดึงดูดความสนใจ ส่วนเรื่องกลิ่น...”

ปัง!

       ประตูห้องเปิดผัวะ รินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ในอ้อมแขนมีขวดน้ำยาหลายขวดกอดไว้แน่น เธอวางพวกมันลงบนโต๊ะเสียงดัง กึ๊ก

       “นะ... นี่คือ... แฮ่ก...” รินหอบหายใจตัวโยน

       ริศรีบลุกขึ้นรินน้ำมาให้น้องสาว “ไม่ต้องรีบๆ ริน ใจเย็นๆ เรามีเวลาทั้งวันนะ”

       รินดื่มน้ำรวดเดียวหมดแก้ว พักหายใจครู่หนึ่งก่อนจะชี้ไปที่ขวดน้ำยา

       “ขวดแรกสีใสนี่คือ ‘น้ำยากลบกลิ่น’ มันจะลบกลิ่นกายและกลิ่นมานาของนายจนหมด พวกมดจะรับรู้ว่านายเป็นแค่ก้อนหินหรือสิ่งไม่มีชีวิต ตราบเท่าที่นายไม่เดินไปเหยียบหางมันเข้าล่ะนะ”

       เธอชี้ไปที่ขวดต่อไป “ขวดที่สอง สีดำเล็กๆ นี่เป็น ‘ยาสลบเข้มข้น’ สัตว์วิเศษตระกูลแมลงถ้าได้กลิ่นนี้จะหมดสติ หรืออย่างน้อยก็มึนงงจนขยับไม่ได้”

       “และขวดสุดท้าย... สีเทานี่” สีหน้าของรินจริงจังขึ้น “กลิ่น ‘ฟีโรโมนชะมด’ ถ้าจวนตัวจริงๆ ให้ปาขวดนี้ใส่ฝูงมัน มันจะกัดกันเองเพราะคิดว่าเป็นศัตรูทางธรรมชาติ แต่เตือนไว้ก่อนนะว่าพวกมันอาจจะคลุ้มคลั่งจนนายคุมไม่อยู่ และอาจจะหันมาโจมตีนายด้วย ต้องใช้ระวังมากๆ”

       ชีตาห์ผิวปากหวือ “โห... ฉันไม่ยักรู้เลยแฮะว่าเธอชำนาญการปรุงยาขนาดนี้ ปกติเห็นเอาแต่เล่นสเกต”

       รินหน้าแดงระเรื่อ รีบหันไปพูดตัดบทกับภัทร “ไม่รู้ล่ะ! นายติดค้างฉันแล้วครั้งนึง กลับมาเมื่อไหร่มาชดใช้ด้วย!”

       “ได้ครับ ผมจะชดใช้ให้ทีหลังแน่นอน... แต่ว่า ผมขอให้อันนี้ก่อน ไม่นับเป็นการชดใช้นะครับ” ภัทรล้วงกระเป๋าหยิบกล่องไม้ธรรมดาๆ ใบหนึ่งออกมา แล้วยื่นส่งให้ริน

       “อะไรน่ะๆ?” ชีตาห์พยายามจะชะโงกหน้าเข้าไปดู แต่โดนริศหิ้วคอเสื้อลากออกมาห่างๆ

       รินค่อยๆ เปิดกล่องออก... สิ่งที่อยู่ภายในทำเอาดวงตาของเธอเป็นประกาย

       มันคือ ‘กิ๊บหนีบผมคู่หนึ่ง’ แม้เนื้องานจะไม่ได้วิจิตรบรรจงเหมือนของร้านหรู แต่ก็ดูประณีตใส่ใจ ตัวกิ๊บดัดเป็นรูป นกนางแอ่น สองตัว ตัวหนึ่งสีเงิน อีกตัวหนึ่งสีคราม

       บนตัวนกสีคราม มีแร่ผลึกทรงกลมสีใสติดอยู่ ส่วนนกสีเงิน ช่องดวงตายังคงว่างเปล่า

       “อันนี้เป็นกิ๊บที่ผมลองทำขึ้นมาดูครับ... ขอโทษนะครับที่มันอาจจะไม่เรียบร้อยเท่าไหร่” ภัทรเกาแก้มแก้เขิน “หินที่ตัวนกสีครามคือแร่ผลึกที่ติดมาจากหินสุ่มที่มาจากทะเลดำ ทำให้มันมีพลังธาตุน้ำครับ ส่วนตัวสีน้ำเงินคราม... ผมพยายามหาหินเวทมนตร์น้ำแข็งแล้วแต่หาไม่ได้ เลยเว้นว่างเอาไว้ครับ”

       เขากระแอมเบาๆ “ผมสลักรูนระดับหนึ่งคำว่า ‘นก (Avis)’ ลงไป ถ้ารองเติมมานาลงไป แล้วร่ายมนตร์ ‘ฮิรุนโด้ คานตัส’ (Hirundo Cantus) มันจะสร้างเวทมนตร์รูปนกออกมาช่วยโจมตีหรือป้องกันได้ครับ... คุณรินลองดูนะครับ”

       “นายตั้งใจทำพวกนี้... ให้ฉันเหรอ?” รินจ้องมองของขวัญในมือตาไม่กะพริบ

       “แน่นอนครับ ผมคิดว่าคุณรินดูเหมาะกับนกนางแอ่น... แล้วก็ท้องฟ้าที่อิสระมากๆ”

       คำพูดนั้นทำให้รินนิ่งอึ้งไป ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

       “เฮ้อ... เจ้าทึ่มเอ๊ย” ริศส่ายหน้ายิ้มๆ “ภัทร... ติดให้รินหน่อยสิ รินจะได้ลองใช้เวทมนตร์ดูไง”

        “ติดให้คุณรินเหรอครับ? ต... แต่ว่าคุณรินจะยอมเหรอครับ...” ภัทรอึกอัก

       “ริน... ให้ภัทรติดให้หน่อยไหม?” ริศหันไปถามน้องสาว

       ภัทรมองไปที่ริน ผมหน้าม้าที่ยาวลงมาปิดตาทำให้เขาเดาอารมณ์เธอไม่ถูก... แต่แล้วเธอก็พยักหน้าลงเล็กน้อย

       “งั้น... ขออนุญาตนะครับ”

       ภัทรเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผมของเธอทำให้เขาใจเต้นแรง เขาบรรจงติดกิ๊บรูปนกนางแอ่นทั้งสองตัวไว้เหนือหูข้างขวาของรินอย่างเบามือ

       “ไปๆ เราไปรอข้างนอกกันดีกว่า ปล่อยให้เขาลองของกันไป” ชีตาห์ล็อกคอภัทรแล้วลากออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินยืนอยู่ลำพัง

        รินยกมือขึ้นแตะกิ๊บที่ผม เธอสูดหายใจลึก ล้วงหยิบ ‘มณีสีฟ้าใส’ เม็ดเล็กๆ ที่เธอพกติดตัวไว้ออกมา แล้วบรรจงติดมันลงไปในช่องว่างดวงตาของนกสีเงิน...

…

      ครู่ต่อมา รินเดินออกมาจากห้องทำงาน ตอนนี้หน้าตาของเธอเปลี่ยนไป... จากเด็กสาวขี้อายที่ซ่อนตัวหลังผมเปียและหน้าม้า บัดนี้เธอปล่อยผมยาวสลวย และแสกข้างเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานที่ดูมั่นใจขึ้น โดยมีกิ๊บรูปนกนางแอ่นคู่สวยติดประดับอยู่ เธอประสานมือทำสมาธิ แววตามุ่งมั่น

       “ฮิรุนโด้ คานตัส! (Hirundo Cantus)”

       สิ้นเสียงร่ายมนตร์ นกนางแอ่นเวทมนตร์สองตัวก็พุ่งออกมาจากกิ๊บติดผม!

       ตัวสีขาวบินโฉบเฉี่ยวทิ้งรอยไอเย็นยะเยือกเป็นทางยาว

       ตัวสีดำสยายปีกปล่อยคลื่นพลังสีดำระริกเหมือนผิวน้ำจากทะเลลึก

       พวกมันบินวนรอบตัวเธออย่างงดงามราวกับมีชีวิต ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน ภัทรยืนมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า...

       ในเวลาอีกไม่กี่ปีข้างหน้า กิ๊บติดผมรูปนกนางแอ่นคู่นี้ และเวทมนตร์บทนี้ จะกลายเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของ “จักรพรรดินีวารีน้ำแข็ง” ผู้วิเศษหญิงที่แข็งแกร่งและงดงามที่สุด ผู้สร้างตำนานเล่าขานไปทั่วทั้งประเทศ!!