“เธอคนนั้นเป็ใคร”
คำถามแรกที่เมื่อร่างหนาเจอน้องกับถามถึงเ้าขา นั่นทำให้เธอแปลกใจ ร้อยวันพันปีไม่เห็นว่าพี่ชายของตนจะสนใจผู้หญิงคนไหน
“สนใจหรือ เฮีย” น้องสาวตัวแสบพูดหยอกพี่ไปเพื่อดูท่าที แต่สายตาของการันต์กลับมองไปยังเ้าขาไม่ว่างตา นั่นเปรียบเสมือนเป็คำตอบที่อลิสได้รับ ในเมื่อเฮียอยากได้น้องรักก็จะให้พาไปถวายให้
“เ้าขาเพื่อนลิสเอง คนที่ฝากให้ทำงานกับเฮียไง”
รอยเ้าเล่ห์ของการันต์ผุดขึ้น มันทำให้อลิสหวั่นใจ ไม่รู้ว่าพี่ชายของตนจะทำอะไรเพื่อนรักหรือไม่ จะว่าไปเฮียก็ไม่ได้ทีรสนิยมชอบขืนใจใครคงไม่มีอะไรมั้ง
“แก…กลับไปได้แล้ว”
“แต่ว่า…” สายตาคมกริบของพี่จ้องมายังอลิสทำให้เธอต้องกลืนคำที่จะพูดลงไป
“เฮีย… ถ้าไม่ได้ชอบหรือไม่คิดจริงจัง อย่าทำอะไรเ้าขานะ”
เมื่อการันต์ไล่น้องสาวให้ออกไปพ้นทาง เขายืนมองเ้าขาอยู่ที่ตามอยู่นานจนลูกน้องในร้านเห็นเขาจึงได้เขามาหาทัน ทำให้เขากลับมามีสติอีกครั้ง
“บอกทุกคนในร้านว่าทำเป็ไม่รู้จักฉัน”
“ได้ครับ คุณการันต์”
พอเห็นเ้าข้าเริ่มกระวนกระวาย เขาจึงเดินไปหาเธอยังโต๊ะ อาหารบนนั่นเหมือนว่าเธอจะไม่ได้กินมันเลยสักนิด แต่เมื่อเ้าเงยหน้าขึ้นมอง เธอใที่เห็นชายหนุ่มอีกครั้ง
“เจอกันอีกแล้วนะ เ้าขา” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเสียงเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ แต่เขากลับหยิบเงินให้กระเป๋าตังค์วางตรงหน้าเธอ
“นี้อะไร” เ้าขาถามกลับด้วยความสงสัย มันเป็จำนวนเงินที่เธอทิ้งให้กับเขา
“เงินเธอไง แล้วอีกอย่างเมื่อคืนเธอทำให้ฉันมีความสุขมาก เพราะฉะนั้นค่าอาหารมื้อฉันจ่ายให้” เกิดความเงียบในโต๊ะอาหารทันที เ้าขามองหาอลิสแต่กลับไม่มีวี่แวว แล้วจะเอาได้ดีละยัยเ้าขาถ้าต้องจ่ายค่าอาหารนี่เองคงจะไม่มีปัญญาเป็แน่น
“กินสิ เพื่อนเธอคงจะไม่กลับมาเร็ว ๆ นี่หรอก” ชายหนุ่มเลือกตักอาหารให้เธอ แต่เ้าขาก็ยังไม่กล้าที่จะกินมันอยู่ดี นั่นจึงทำให้เขาแปลกใจกับถ้าทางของหญิงสาวตอนนี้ซึ่งมันผิดกับเธอตอนเมื่อคืนเอามาก ๆ
“ขอบคุณที่เลี้ยงนะคะ ฉันว่าคุณคงจำคนผิดแล้วค่ะ”
“ไม่ผิดหรอก ไม่เชื่ออยากรำลึกกันอีกสักรอบไหมล่ะ”
ในเมื่อเ้าขาเลือกที่จะไม่จำเขา ฉันคนนี้ละที่จะทำให้เธอจำฉันจนไม่มีวันลืม แล้วจะหาว่าฉันร้ายไม่ได้นะ เ้าขา
“ไอ้บ้า” เ้าขาเลือกที่จะเดินออกจากร้านไป ยังเดินไม่พ้นประตูร้านด้วยซ้ำไป การันต์จับไปที่แขนของร่างบางลากเธอไปยังรถซึ่งเขาได้จอดอยู่ด้านหน้าร้านพอดี ถึงหญิงสาวจะร้องโวยวายมากเท่าไร แต่คนในร้อนกับไม่มีใครจนใจเธอเลย
“ปล่อยฉันนะ!!! คุณทำบ้าอะไร” เ้าขาโดนลากมาถึงรถหรูแล้วชายหนุ่มก็ยัดเธอเข้าไปนั่งข้างคนขับ แม้นว่าร่างบางจะพยายามลงจากรถมากเท่าไรแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้อยู่ดี
“นั่งนิ่งถ้ายังไม่อยากตาย”
รถหรูเล่นออกไปอย่างรวดเร็วโดยเ้าขาไม่รู้เลยว่าเขาจะพาเธอไปยังที่แห่งใด ตอนนี้หญิงสาวเริ่มกลัวเขาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จนมาถึงยังบ้านพักซึ่งไกลจากผู้คนมากแล้วยังอยู่กลางป่าเขาอีก
การันต์ลากเธอลงรถแล้วยังลากให้เข้าไปในบ้าน ซึ่งได้รับการดูแลเป็อย่างดีถึงบ้านหลังนี้จะไม่ได้ใหญ่แล้วยังอยู่กลางป่าเขา เมื่อประตูปิดลงชายหนุ่มดึงเ้าขาเข้ามาประกบริมฝีปากทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างสองมือพยายามมาดันเขาให้ออกห่าง
“เธอจะยอมรับหรือยัง?”
“ไม่” คำตอบนั้น มันทำให้การันต์อยากจะเอาชนะมากขึ้นไปอีก ร่างหนาดึงหญิงสาวเข้าไปจูบอีก ครั้งแต่ครั้นนี้เขาขบเม้มริมฝีปากของเ้าขาจนมันเริ่มจะบวมแดง เ้าขายังพยายามดันหรือบางครั้งก็ทุบตีไปที่อกของชายหนุ่ม แต่มันก็ยังไม่เป็ผลเหมือนเดิม
“ยอมรับไหม?”
“ไม่” เ้าขายังเลือกที่จะยืนยันคำเดิม ทำให้การันต์เล่นแรงมากขึ้น เขากระชากเสื้อของเธอจนมันขาดออก ดูเหมือนว่าอารมณ์ของเขาตอนนี้ไม่สนใจว่าอะไรจะถูกหรือผิด เขาแค่้าให้เธอยอมรับ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาบีบนวดยังอกขาวซึ่งยังอยู่ภายใต้บรา มืออีกข้างก็กอดรัดยังเอวของหญิงสาวไม่ให้เธอหนีได้
“ยอมรับยัง?” คำนี้การันต์ถามเ้าขาเป็รอบที่สามได้ เธอเริ่มกลัวเขาขึ้นมาจึงตัดใจยอมแพ้ แล้วบอกให้สิ่งที่เขา้า ในตอนนี้น้ำตาของเ้าขาเริ่มคลอเบ้าตา มันพร้อมจะออกได้ทุกเมื่อ
“ใช่! ฉันเอง ฉันขอละ อย่ามาตามตื๊อฉันเลย ฉันเจ็บเพราะผู้ชายมามากเกินพอแล้ว ปล่อยฉันไม่เถอะนะ” เหมือนคำพูดของเธอจะทำให้เขาจำได้ว่า เมื่อวานตอนเธอเข้าหาเขาตอนเริ่มเมา เธอเล่าให้ฟังว่าแฟนที่คบกันมาสี่ปีบอกเลิกเพราะเธอจนประโยชน์ แล้วยังเล่าออกมาจนหมด เอาจริงเ้าขาก็เหมือนกับเขาที่จะมีคนเข้าเพื่อผลประโยชน์ แต่ของเธอหนักว่าตรงที่เธอให้ใจเขาไปเต็มร้อย
“ฉันขอโทษนะ” น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาอีกครั้ง นั้นทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกได้แต่ปล่อยให้เธอร้องออกมาเหมือนเมื่อค่ำก่อนที่เธอดื่มจนเมา ร่างบางทรุดลงนั่งยังพื้นทันที เขาถอนเสื้อของตัวเองไปคลุมให้เธอแล้วนั่งลงเป็เพื่อนอย่างเดิมแม้นว่าเขาทำกับเธอแรงไปแต่ไม่รู้ว่าเธอร้องเพราะเื่นี้หรือเื่อื่น การันต์ปล่อยให้เธอร้องไห้ออกมาไม่ว่าเธอจะร้องไปนานแค่ไหนเขาก็จะอยู่ข้างตัวเธอ จนเมื่อน้ำตาขอร่างบางแห้งหายจนหมด เ้าขาหันไปมองหน้าการันต์
“ทำไม?” คำถามของเธอ มันทำให้เขาหันกลับไปมองหน้าเธอ จนสายตาทั้งสองประสานกัน ดวงตาแดงก่ำของเธอสั่นไหว ราวกับว่าการันต์อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
ถ้าฉันรองเปิดใจนายจะทำร้ายฉันเหมือนฉลามไหม? เ้าขาได้แค่ถามเขาในใจ
“ทำไมนายถึง…” ไม่ต้องรอให้เ้าขาพูดจบ เขาก็ตอบเธอไปอย่างมั่นใจไร้ความลังเลใด ๆ ชายหนุ่มมองเข้าไปในตาคู่สาวผ่านแว่นที่เธอยังใส่ถึงมันจะเลอะไปด้วยคราบน้ำตาก็ตาม
“เธอเป็ของฉันคนเดียว”
“ทำไมฉันต้องเป็ของนาย คืนนั้นเราแค่สนุกกัน อย่าคิดมาผูกมัดฉัน ถ้าอยากให้ฉันเป็ของนายก็ขอ 3 เหตุที่ฟังขึ้น แล้วฉันจะพิจารณา” คำตอบของเธอมันทำให้เขายิ้มออกมาเพราะนั้นเธอยอมเปิดใจให้เขาแล้ว
690
