บัวบงกชหมุนแหวนที่นิ้วไปมามองดูมันแล้วคิดว่าเธอจะมีโอกาสสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างคนอื่นเขาหรือเปล่า
ตลอดเวลาที่อยู่กับศรายุทธเธอยอมรับว่าเธอมีความสุขมากและเธอก็ห้ามใจไม่ให้รักเขาไม่ได้เลยแต่เขานั้นยังมองเธอเป็แค่ผู้หญิงที่คอยให้ความสุขกับเขาเท่านั้น
“นาถโทรมาบอกว่าวันนี้ไม่ได้กลับคงค้างที่นู่นเลย” ศรายุทธบอก
“ค่ะ”บัวบงกชตอบรับคำเขา แล้วนั่งเหม่อที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในห้องของเธอ
“ไปนอนที่ห้องฉันดีกว่าห้องนี้เตียงมันแข็ง” ศรายุทธบอก บัวบงกชฝืนยิ้ม ทำตัวร่าเริงแล้วกอดแขนเดินไปที่ห้องของเขาพร้อมๆ กัน
พอถึงห้องบัวบงกชก็ให้เขานอนคว่ำแล้วเธอก็นวดหลังเอาใจเขาศรายุทธยิ้มอย่างพอใจ และรู้สึกมีความสุขมากจนเขาไม่อยากให้เวลามันผ่านไป
“เธออยู่กับฉันนานเท่าไรแล้วบัว”เขาถามเธอเสียงเบา
“น่าจะเจ็ดถึงแปดดือนแล้วมั้งคะ”บัวบงกชตอบแล้วใจหายที่อยู่ๆ เขาก็พูดเื่นี้ขึ้นมา
“อีกปีกว่าก็จะครบสองปีแล้วสินะ”ศรายุทธพูดพึมพำเสียงเบาอย่างใช้ความคิด
“ถึงตอนนั้นบัวก็คงใจหายน่าดูเลยนะคะคงไม่ได้อยู่เอาใจคุณอีกแล้ว” บัวบงกชพูดขึ้นมาแล้วแอบยิ้มเศร้าๆ
“ยังไม่ถึงเวลานั้นเลยบางทีเมื่อถึงตอนนั้นจริงๆ ทุกอย่างอาจไม่ได้เป็อย่างที่พูดเอาไว้ก็ได้ฉันอาจจะขังบัวให้อยู่กับฉันไปทั้งชีวิต” ศรายุทธพูดแล้วหัวเราะขึ้นมาเบาๆ ทีเล่นทีจริง
“ตลอดชีวิตเลยหรือคะ”บัวบงกชถามเขาแล้วหัวเราะให้เขารู้สึกมีความสุข ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาแค่พูดไปอย่างนั้นและในใจเธอก็เศร้าเหลือเกิน
“อืม”ศรายุทธบอกแล้วพลิกตัวนอนหงาย ดึงบัวบงกชมากอดไว้ในอ้อมแขน
“บัวรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องอดทนแค่ไหนไม่ให้รักบัว”
“อะไรนะคะ”บัวบงกชบอก ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังล้อเล่นอะไรกับเธออยู่
“บัวเหมือนพิชญ์มากๆความน่ารัก อ่อนหวาน คอยใส่ใจดูแลฉัน เอาใจฉัน ไม่เคยพูดหรือทำอะไรขัดใจให้ฉันต้องเป็กังวลอยู่กับบัวแล้วเหมือนอยู่กับพิชญ์ ฉันมีความสุข และไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะทำให้ฉันรักเธอ”ศรายุทธพูดออกมา น้ำเสียงของเขาฟังดูอบอุ่นและนุ่มนวล
เขาคิดอยู่นานว่าจะบอกเธอดีหรือเปล่าแต่ว่าเขาก็ไม่อยากให้เธอไปจากเขา เลยอยากบอกให้เธอรู้ความในใจของเขา
บัวบงกชอึ้งไปเธอไม่คิดว่าเขาจะบอกว่ารักเธออย่างนี้ เธอค่อยๆ ยิ้มกว้างออกมาน้ำตาไหลออกมาด้วยความซึ้งใจ
“บัวก็รักคุณค่ะ”บัวบงกชบอกเขา แล้วกอดเขาเอาไว้
“ร้องไห้ทำไม”เขาถามเธอแล้วหันไปเชยคางเธอขึ้นมาให้สบตากับเขา
“บัวไม่คิดว่าจะได้ยินคำว่ารักออกจากปากคุณ”เธอบอกเขาแล้วยิ้มทั้งน้ำตา มันเป็เหมือนความฝันที่อยู่ๆ เขาก็บอกรักเธอหลังจากที่เธอคิดว่าหมดหวังไปแล้ว
“อยู่กับฉันนะบัวอยู่ด้วยกันไปนานๆ” ศรายุทธบอกแล้วจุมพิตที่หน้าผากของเธอ
“ค่ะ”บัวบงกชรับปาก เธอคิดว่านี่คือจุดสิ้นสุดของสถานะเมียเก็บของเธอแล้ว และเธอกำลังจะกลายเป็คนรักของเขา
“แต่ว่าเื่ของเราก็ยังคงเป็ความลับอย่างนี้ต่อไปเราจะรักกันอย่างเงียบๆ แบบนี้ แล้วอยู่ด้วยกันตลอดไปนะบัว” ศรายุทธบอกเขายังไม่อยากเปิดเผยเื่บัวบงกชในตอนนี้ เพราะไม่อยากให้มีปัญหาตามมาในภายหลังทั้งเื่การยอมรับจากครอบครัวของเขาและสังคมภายนอกอาจหาว่าเขาเป็สมภารกินไก่วัดเพราะเธอเองก็ทำงานเป็เลขานุการของเขาด้วย
บัวบงกชนิ่งไปเธอเหมือนว่าโดนหลอกให้ดีใจแล้วฉุดให้ตกลงมาเสียใจอีกครั้งกับคำพูดของเขา
“ฉันรักเธอนะบัว”เขาบอกเธอ
“ค่ะ”บัวบงกชได้แต่ตอบรับออกไปอย่างเ็ป พยายามคิดว่าแค่เขารักเธอก็คงพอแล้วแม้จะต้องอยู่ในสถานะลับๆ อย่างนี้ต่อไปก็ตาม
*********************
หลังจากสินีนาถกลับมาจากเที่ยวพักผ่อนกับอินทัชเธอก็เปลี่ยนไป หลังจากที่ตัดใจจากศรายุทธเธอก็ดูมีความสุขขึ้นและเริ่มมองบัวบงกชอย่างญาติดีขึ้นมาบ้างแล้ว
“ฉันขอถามเธอตรงๆได้หรือเปล่า” สินีนาถเอ่ยขึ้นตอนที่อยู่ลำพังกับบัวบงกช
“คุณนาถอยากถามอะไรคะถ้าบัวตอบได้ก็จะตอบค่ะ” บัวบงกชบอก
“เธอทำไมถึงกล้าเอาตัวเข้าแลกมาเป็เมียลับๆของพี่ยุทธอย่างนี้ งานเลขาเงินเดือนไม่พอใช้หรือไง” สินีนาถถามขึ้นมาตรงๆ
“ฉันมีสัมพันธ์กันกับคุณยุทธก่อนหน้าที่จะมาเป็เลขาของคุณยุทธค่ะ” บัวบงกชตอบตามจริง สินีนาถถึงกับอึ้งไป
“เล่าให้ฉันฟังได้หรือเปล่า”สินีนาถถาม
“ขอโทษนะคะเื่นี้บัวไม่รู้ว่าควรเล่าหรือเปล่า” บัวบงกชตอบอย่างอึดอัด
“อืมฉันเข้าใจ จริงๆ ฉันก็ไม่ควรถามเื่ส่วนตัวของเธอั้แ่แรกแล้ว” สินีนาถบอกพลางคิดว่าบัวบงกชนั้นดูน่าสงสารและไม่น่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไร ดูเป็คนบ้านๆ ที่เหมือนกับตกกระไดพลอยโจนมาเป็เมียเก็บของศรายุทธมากกว่า
“ต่อไปอยู่บ้านนี้มีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกันอย่างน้อยเธอก็ถือว่าเป็ผู้หญิงของพี่ยุทธ” สินีนาถบอก
“ขอบคุณคุณนาถนะคะที่เมตตาบัวถ้ามีอะไรให้บัวช่วยก็บอกได้นะคะ หรือถ้าบัววางตัวไม่ถูกก็สอนบัวได้เลยค่ะบัวไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรถึงจะถูก” บัวบงกชบอกเมื่อเห็นว่าสินีนาถนั้นเริ่มพูดดีกับเธอแล้ว
“อืม”สินีนาถรับปาก อย่างน้อยบัวบงกชก็ดูน่าสงสารกว่าที่เธอคิด เธอคงทุกข์ใจมากพอแล้วกับการเป็เมียเก็บของศรายุทธจึงไม่รู้ว่าจะกลั่นแกล้งเธอให้เสียเวลาทำไม อย่างน้อยดีกับบัวบงกชก็ทำให้ศรายุทธสบายใจดีกว่าให้เขามองเธอเป็ตัวร้ายหรือน้องเมียที่หวงพี่เขยอะไรทำนองนั้น
*********************
ศรายุทธพาบัวบงกชไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าด้วยกันในวันหนึ่งเธอเดินควงแขนเขาอย่างมีความสุข และเลือกร้านอาหารที่จะไปนั่งทานด้วยกันโดยศรายุทธนั้นตามใจเธอทุกอย่าง
“เอาใจบัวขนาดนี้คืนนี้บัวต้องเหนื่อยแน่นอนเลย” บัวบงกชบอกแล้วยิ้มให้เขา ทำจมูกย่นอย่างน่ารัก
“ผมไม่ได้หื่นขนาดนั้นเสียหน่อย”ศรายุทธบอก เขาแทนตัวเองอย่างสุภาพขึ้น และพูดกับบัวบงกชอย่างอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนมาก
“คุณน่ารักจังเลยค่ะวันนี้”บัวบงกชชมเขา ศรายุทธเลิกคิ้วสูงกับคำชมว่า ‘น่ารัก’ ของเธอแล้วยิ้มออกมาอย่างขบขัน
“ฉันสามสิบกว่าแล้วนะน่ารักอะไรกัน” เขาบอกเธอ
“ก็คุณทำตัวน่ารักกับบัวบัวถึงรักคุณไงคะ” บัวบงกชบอกอย่างเอาใจ
ในขณะนั้นคนรู้จักของศรายุทธก็เดินมาทักเขาแล้วมองบัวบงกชด้วยความสงสัย
“นี่นายผู้หญิงคนใหม่ของเลิศประจักษ์หรือไง”เขาถามศรายุทธแล้วตบไหล่อย่างสนิทสนมหลังจากทักทายกันไปก่อนหน้านี้แล้ว
“ไม่ใช่ บัวเป็เลขาของฉัน” ศรายุทธบอก
“งั้นถ้าฉันจะจีบเลขานายก็คงไม่เป็ปัญหาสินะ”เขาบอกแล้วมองบัวบงกชด้วยสายตาที่ดูกรุ้มกริ่ม
“ไม่ได้เป็แค่เลขาอย่างเดียวนะสิบัวเป็ผู้หญิงของฉัน” ศรายุทธบอกเพื่อนของเขา
“เมียเก็บสินะเอาไว้เบื่อแล้วฉันจองต่อนะเว้ย อยากมีเมียเก็บเด็กๆ แบบนี้บ้าง” เขาพูดเสียงดังตามประสาคนโผงผางทำให้บัวบงกชอดอับอายคนที่อยู่แถวนั้นไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เก็บอาการเอาไว้
ศรายุทธได้แต่หัวเราะเบาๆไม่ได้พูดอะไรออกไปกลัวทุกอย่างมันแย่ลงยิ่งทำให้บัวบงกชเสียใจที่เขาไม่ได้คิดจะปกป้องศักดิ์ศรีของเธอเลย
ทำให้บัวบงกชเข้าใจว่าความรักที่เขามีให้เธอนั้นเพียงเพราะเห็นเธอเป็ตัวแทนของภรรยาเขาแค่นั้น เขาไม่ได้รักเธอจริงๆ และไม่เคยคิดจะจริงจังกับเธอและบัวบงกชตัดสินใจแล้วว่า เธอจะรอให้ครบสองปีแล้วไปจากเขา ถึงจะรักแค่ไหนแต่ถ้าให้เธอเป็เมียเก็บอย่างลับๆ แบบนี้ เธอก็ไม่ไหวเหมือนกัน
*********************
2K
