เสียงของวริษฐ์ดังอยู่ในหูเมธาวีในขณะที่เขาลากเธอไปข้างหน้า
มือเขากระชับข้อมือของเธอจนแน่น ทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ออก
มันไม่ใช่แค่เกมอีกต่อไป มันเป็พันธนาการที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้
"เธอคิดจะหนีจากฉันหรือ?"
เขาถามเสียงต่ำ แต่เต็มไปด้วยความหมาย
คำถามนั้นเหมือนจะสะท้อนในหัวของเธอ ไม่ว่าเธอจะตอบอย่างไร
การหลบหนีไม่มีทางเป็ไปได้
เมธาวีพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ
พยายามไม่ให้ความรู้สึกที่ถูกลวงหลงไปครอบงำ
แต่มันยากเกินจะควบคุม
วริษฐ์ดึงเธอให้เข้าไปใกล้ตัวเองมากขึ้น
กระซิบข้างหูเธออย่างเ็า
"ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่เธอจะหนีไปจากฉัน"
เสียงหอบของเมธาวีผสมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วขึ้น
มันเหมือนกับว่าเขากำลังดึงทุกอย่างจากเธอ
ทั้งความคิด ความรู้สึก และทุกอย่างที่เธอไม่อยากให้เขารู้
"ทำไม?"
เธอกระซิบเสียงพร่า
"ทำไมคุณถึง...ทำกับฉันแบบนี้?"
คำถามนั้นมันเหมือนกับว่าพยายามหาคำตอบที่จะทำให้เธอสงบลง แต่มันกลับยิ่งทำให้เธอร้อนรุ่ม
วริษฐ์ไม่ตอบ
เขาแค่ยิ้มในความมืด
และยิ่งดึงเธอให้เข้าไปใกล้จนแทบจะรู้สึกถึงร่างกายของเขาอีกครั้ง
**
"เพราะเธอเป็ของฉัน"
คำตอบที่สั้นและตรงไปตรงมาจากวริษฐ์ทำให้เมธาวีตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนว่า...คำพูดหนึ่งคำสามารถทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายได้ขนาดนี้
เขาไม่แค่ทำให้เธอรู้สึกถูกจับจอง
เขากำลังทำให้เธอรู้สึกเหมือนการถูกล่ากลายเป็ส่วนหนึ่งของเขา
มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของการ แต่มันคือการถูกกลืนเข้าไปในโลกของเขา
"ฉันไม่อยากเป็ของคุณ..."
เธอพูดเสียงสั่น ก่อนจะหันหน้าหนี
"ฉันไม่้าให้คุณ...ทำแบบนี้กับฉัน"
วริษฐ์กระตุกยิ้ม
มือของเขาโอบเอวเธอไว้แล้วดึงเข้าไปใกล้จนไม่สามารถขยับหนีได้
"แล้วทำไมเธอถึงยังมาที่นี่ล่ะ?"
เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอ
"ทำไมถึงยังมาหาฉัน...ถ้าไม่อยากเป็ของฉัน?"
คำพูดของเขาเหมือนตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามจะหลีกเลี่ยง
แต่ตอนนี้...มันสายเกินไปแล้ว
เธอถูกดึงเข้ามาในเกมที่เขาวางไว้
และเธอก็เริ่มรู้สึกว่า...เกมนี้มันยากที่จะออกจากมันไป
**
"คุณ..."
เสียงของเมธาวีดูอ่อนลง เธอเกือบจะหลุดคำพูดบางอย่างที่ทำให้เขาชนะ
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร วริษฐ์ก็โน้มตัวเข้าไปใกล้
จูบของเขาฉุดรั้งเธอให้เข้าสู่ความมืดมิดที่ไม่สามารถหนีออกไปได้
ริมฝีปากของเขาทำให้เธอแทบจะหายใจไม่ออก
แต่ไม่ใช่เพียงแค่รสจูบที่ทำให้เธอตกอยู่ในห้วงมึนงง
มันเป็แรงดึงดูดที่ยิ่งทำให้เธอร้อนรุ่มยิ่งขึ้น
เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยแม้แต่ในใจ
เขาทำให้เธอลืมทุกสิ่ง ทุกอย่างนอกเหนือจากตัวเขา
มือเขาลูบไล้ไปตามร่างกายเธอ
ปลายนิ้วเขากระตุ้นทุกจุดที่ทำให้เธอแทบจะหลุดจากสติ
ความหวั่นไหวที่เธอพยายามฝืนกลับกลายเป็แรงดึงดูดที่ทำให้เธอ้าเขา
**
"เมธาวี..."
เขากระซิบเรียกชื่อเธอขณะที่ทั้งสองยังหายใจร้อนแรง
"เธอเป็ของฉันแล้ว"
เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ
ไม่ใช่แค่เพราะการััของเขา
แต่มันคือคำสัญญาที่อยู่ในน้ำเสียงของเขา...ว่าเธอไม่มีทางหนีไปจากเขาได้
และในตอนนี้ เมธาวีเริ่มตระหนักถึงความจริง
เธออาจจะเป็ผู้เล่นในเกมนี้...
แต่ตอนนี้เขาคือคนที่ชนะไปแล้ว