[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์

        ตุ้บ...!

        เสียงที่เกิดจากร่างน้อย ๆ ของแอลล้มลงไปกระแทกพื้นเรียกให้เหล่าเด็ก ๆ ตื่นจากพวัง แม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของแอลได้ดีนัก แต่เด็ก ๆ ต่างเข้าใจว่าการระเบิดพลังเวทก่อนหน้านี้คือพลังของแอลอย่างแน่นอน แม้จะยังไม่ค่อยเชื่อก็ตามทีเพราะปริมาณพลังที่ระเบิดออกมานั้นเทียบได้กับขั้นปลายของนักเวทระดับกลางเลยทีเดียว

        ในส่วนของแอลนั้นถือเป็นโชคดีที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาขับขันอย่างแท้จริง

        ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายที่ทำให้ทุกผู้คนต่างสติแตกนั้น แอลกลับเลือกที่จะปล่อยวางจนเข้าสู่สภาวะไร้กรอบไร้จำกัดโดยไม่ตั้งใจ ถือเป็นการทะลายกำแพงที่ห่อหุ้มจิต ห่อหุ้มร่างกายออกไปชั่วขณะและกลายเป็นช่องทางให้พลังเวทธรรมชาติที่มีหนาแน่นกว่าปกติในเขตเทือกเขานี้ หลังไหลเข้ามาในร่างจำนวนมหาศาล 

        นอกจากนั้นความโชคดีที่พอเหมาะพอเจาะอีกส่วนหนึ่งคือการที่แอลมีรูปแบบพลังเวทธาตุสายฟ้า ที่มีรอบในการหมุนวนสั้นที่สุดทำให้มีระยะเวลาในการหมุนวนพลังเวทน้อยที่สุด แอลจึงสามารถใช้เศษเสี้ยวพลังเวทของตัวเองที่เหลืออยู่ชักนำพลังเวทขุมใหญ่ที่หลั่งไหลเข้ามาได้อย่างทันการณ์

        แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังน่าเสียดายที่แอลไม่สามารถรับเองพลังเวทธรรมชาติทั้งหมดไว้ในร่างกายได้ ทำให้ต้องทำการปลดปล่อยพลังงานส่วนเกินออกมามากกว่าสามส่วน แต่อย่างไรก็ตามพลังงานที่แอลได้รับจากประสบการณ์ปาฏิหาริย์นี้ก็ยังเรียกได้ว่ามหาศาลจนเกินกว่าที่จะจินตนาการได้อยู่ดี

        “แอล..!” “เมี๊ยว..!!”

        สี่คนหนึ่งตัวร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างของแอลล้มลงกับพื้น

        เจ้าเหมียวควินซ์ที่มีความรวดเร็วมากที่สุดรีบพุ่งตัวโจมตีสเตม่าสองตรงหน้า ที่หยุดชะงักเนื่องจากตกใจกับพลังเวทที่แอลปลดปล่อยออกมา จนเปิดช่องว่างให้เจ้าเหมียวที่ปราดเปรียวสามารถพุ่งเข้าโจมตีได้อย่างถนัดถนี่ จากนั้นจึงรีบเคลื่อนตัวมาดูอาการของแอลเป็นตัวแรก

        ฟุบ..!

        โนบลินที่กำลังพัวพันอยู่กับสเตม่าสามตัวนั้น เร่งเร้าพลังเวทในถุงมือทั้งสองข้างจนเกือบถึงขีดจำกัดที่ใช้ได้เพื่อร่ายเวทน้ำแข็งหยุดการเคลื่อนไหวของพวกมันไว้ชั่วคราวก่อนที่จะใช้ความสามารถของรองเท้าหนังในการเคลื่อนที่เข้าไปหาแอลอย่างรวดเร็ว

        “แอล..!! เป็นยังไงบ้าง”

        โนบลินพุ่งเข้าไปที่ข้างตัวของแอลก่อนที่จะคุกเข้าลงและช้อนหัวของเขาเอาไว้เพื่อดูอาการ สภาพของแอลดูไม่ได้แย่อย่างที่คาดการณ์ไว้ในตอนแรก เพียงแต่ดูเหนื่อยอ่อนเหมือนคนที่วิ่งโดยไม่ใช้พลังเวทมาทั้งวันอย่างไงอย่างนั้น

        โนบลินเรียกเอายาน้ำฟื้นร่างออกมาให้แอลดื่มลงไปเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่เหนื่อยล้าให้ฟื้นฟูเร็วขึ้น จากนั้นจึงกรอกยาน้ำฟื้นพลังเวทลงไปให้แอลดื่ม เพราะโนบลินเห็นพลังงานเวทมนต์ที่แอลปลอดปล่อยออกมาก่อนหน้านี้มีปริมาณมากมายมหาศาลจนเขากลัวว่าพลังงานเวทมนต์ที่สะสมในร่างของแอลจะเหือดแห้งไปจนหมด

        ทันทีที่ยาน้ำไหลลงไปในลำคอของแอลจนหมด โนบลินไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงเหมือนที่เคยเป็นจากการใช้ยาน้ำฟื้นพลังเวทก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย ความรู้สึกของโนบลินในตอนนี้เหมือนกับการเทน้ำทั้งกะละมังลงไปในทะเลสาบขนาดใหญ่ ถึงแม้จะมีปริมาณน้ำเพิ่มขึ้นแต่ก็นับว่าน้อยมากจนไม่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลย

        “นะ..นี่ นายเป็นอะไรกันแน่แอล ทำไมยาน้ำถึงไม่เห็นผลล่ะ นายคงไม่ได้ใช้พลังเวทจนหมดตัวไปหรอกนะ”

        โนบลินพึมพำอย่างกังวล เพราะเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับนักเวทที่ใช้พลังจนหมดตัวนั้นเทียบเท่ากับคนที่ตายไปแล้วคนหนึ่ง เพียงแค่ยังสามารถหายใจได้เท่านั้นเอง

        “ตื่นขึ้นมาสิแอล..นายจะมาตายแบบนี้ไม่ได้นะ..”

        โนบลินเริ่มตะโกนเสียงดังมากขึ้นตามความกังวลที่เพิ่มขึ้นในใจ สภาพของแอลที่ไม่ได้ดูแย่มากจนสาหัส เพียงแต่ระยะเวลานานขนาดนี้หลังจากที่ได้รับยาน้ำฟื้นร่างแล้ว แอลควรที่จะได้สติกลับมาแล้วไม่ใช่ว่านอนนิ่งแบบนี้

        “โนบลิน เจ้าแอลเป็นยังไงบ้าง”

        พอลที่เร่งมือจัดการกับสเตม่าสองตัวที่เขามาโจมตีเขาจนเรียบร้อยรีบพุ่งเข้ามาดูอาการของเพื่อนอย่างรวดเร็ว เขายืนหอบหายใจแฮก ๆ อยู่ใกล้ ๆ แอลและโนบลินรู้สึกเหนื่อยจนแทบขาดใจเพราะเขารีดเอาพลังเวทแทบทั้งหมดออกมาในการโจมตีสเตม่าทั้งสอง ก่อนที่จะใช้พลังเวทเฮือกสุดท้ายในการพุ่งตัวเข้ามาให้เร็วที่สุด

        “ยังหายใจอยู่ใช้ไหม...?”

        เสียงของบันดังขึ้นเมื่อเขาวิ่งเข้ามาใกล้จุดที่แอลนอนอยู่ หลังจากที่เขาจัดการสเตม่าสามตัวที่โนบลินแช่แข็งไว้สำเร็จแล้ว

        ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!

        เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวในทิศทางที่เรซต่อสู้อยู่ เด็กทั้งสามต่างหันไปมองอย่างตกใจ ภาพที่เห็นคือเรซที่ใช้ด้ามหอกค้ำกับพื้นเพื่อพยุงร่างเพราะความเหนื่อยล้าจากการจัดการสเตม่าอีกสามตัวที่จู่โจมใส่เขา นับเป็นสเตม่าสามตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ แต่ก็แลกกับการที่ต้องสูญเสียพลังเวทไปจนเกือบหมดร่างจนเขาแทบหมดแรงที่จะยืนเลยทีเดียว

        ฟิ้ว..ฉึก..

        ลูกศรแสงสีแดงสดพุ่งเข้าปักที่กางหลังของเรซจนเขาแทบจะเซถลาไปขางหน้า ก่อนที่แสงสีแดงจะสว่างวาบขึ้นทั่วร่างของเขา เรซรู้สึกตกใจอยู่ชั่วครู่ก่อนที่ความรู้สึกเย็นชื่นซาบซ่านจะแผ่ขยายออกไปทั่วร่างกายจนเขารู้สึกสบายอย่างที่สุด

        เรซหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนที่จะหันกลับมายิ้มให้กับบันที่กำลังเก็บคันธนูเข้าไปในกระเป๋ามิติ

         ที่บันยิงออกไปก่อนหน้านี้คือลูกดอกฟื้นฟูซึ่งเป็นหนึ่งในอาวุธที่โนบลินสร้างขึ้นมาให้ มันมีคุณสมบัติช่วยในการฟื้นฟูพลังของเป้าหมายที่บันยิงใส่ โดยทันทีที่ตกกระทบเป้าหมายมันจะแตกตัวเป็นเวทรักษาเข้าครอบคลุมร่างกายของเป้าหมายและเริ่มฟื้นฟูร่างกายและพลังเวทในทันที

        ความรวดเร็วในการฟื้นฟูนั้นสูงยิ่งกว่ายาน้ำที่โนบลินสร้างขึ้นอย่างเทียบไม่ติด เนื่องจากยาน้ำนั้นจะเริ่มออกฤทธิ์ตั้งแต่ที่ตัวยาสัมผัสลำคอเป็นต้นไปและกระจายประสิทธิภาพออกไปเรื่อย ๆ จนทั่วร่างกาย

        แต่ศรฟื้นฟูที่บันใช้นั้นจะกระจายตัวยาออกไปรอบตัวเป้าหมายจากภายนอกและเข้าฟื้นฟูร่างกายของเป้าหมายพร้อม ๆ กันทั่วร่างในทันที ทำให้ร่างกายของเป้าหมายได้รับการฟื้นฟูทั่วร่างในคราวเดียวรวมไปถึงพลังงานเวทมนต์ก็จะกระจายไปทั่วร่างได้อย่างรวดเร็วขึ้น

        “อื้อ...”

        เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้น พร้อม ๆ กับที่ร่างกายของแอลเริ่มขยับเขยื้อนเบา ๆ ทุก ๆ คนต่างนั่งลงล้อมรอบตัวแอลเพื่อดูอาการของเขาด้วยความเป็นห่วง แอลค่อย ๆ ยืมตาขึ้นช้า ๆ อย่างเหนื่อยอ่อน เมื่อได้เห็นหน้าของเพื่อน ๆ ที่อยู่รอบตัวแล้วเขาก็ยิ้มขึ้นมาอย่างสุขใจ

        “ไม่มีใคร...เป็นอะไรสินะ...”

        เสียงของแอลที่พยายามเค้นออกมาอย่างยากเย็น แต่เต็มไปด้วยความสุขที่เขาได้เห็นว่าเพื่อน ๆ ไม่มีใครเป็นอันตราย 

        เพราะความปลอดภัยของเพื่อน ๆ นั้นเป็นความหวังสูงสุดของเขาจนทำให้เขาสามารถผ่านวิกฤติของชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์

        “ไม่มีใครเป็นอะไรหรอกน่า..ถ้าจะมีก็มีแต่นายนั่นแหละที่สะบักสบอมขนาดนี้อยู่คนเดียว ฉันบอกแล้วว่าอย่าทำเท่ห์ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืน การทำเท่ห์มันคือหน้าที่ของพระเอกอย่างฉันเฟ้ย...”

        ...เสียงของพอลอวดอ้างความเก่งกาจอย่างภูมิใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อเขารู้ความจริงถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับแอลแล้วเขาจะยังหัวเราะออกอยู่ไหม...