หลังจากที่องค์หญิงกับนางกำนันที่มีอายุราว 30 ปี ทั้งสองที่รอดชีวิตก็เดินทางกลับบ้านเกิดของนางกำนันซึ่ง 10 กว่าปีแล้วที่นางกำนันไม่ได้กลับบ้านเกิด นางกำนันคนนี้มีชื่อว่า เอ้อเปียว ในตอนที่มีอายุ 18 ปีก็ได้เข้ามาเมืองหลวงแต่ด้วยความที่ถูกรังแก จึงได้พบกับฮองเฮาที่ตอนนั้นฮองเฮาพึ่งอภิเษกกับฝ่าาใหม่ๆทรงไปขอพรที่วัดบ่อยๆจึงได้พบนางกำนันคนนี้จึงได้พามาทำงานในวังเป็นางกำนันคนหนึ่งที่ทำงานได้นานและจงรักภักดี
ระหว่างทางที่เดินผ่านเขาทั้งสองก็คอยหลบหนีและไม่เดินตามเส้นทางถนน แต่เดินข้างๆถนน ค่ำไหนนอนนั้นจนกว่าจัเจอหมู่
บ้าน เดินมาครึ่งวัน ก็เจอหมู่บ้าน หมู่บ้านหนึ่ง นางกำนันและองค์หญิงทรงเหนื่อยหล้าจากการเดินทางมากจึงไปขอข้าวขอน้ำแต่ไม่มีใครให้เลย องค์หญิงจึงถอดชุด และ เครื่องประดับบนศีรษะออก และถามนางกำนันขึ้นมาว่า เ้าขี่ม้าเป็ไหม นางกำนันจึงตอบขึ้นมาว่า ขี่เป็เพคะตอนเด็กๆเคยขี่บ้านบ่าวเลี้ยงม้า แกะ เพคะเลยขี่เป็จากนั้นองค์หญิงจึงนำเครื่องประดับบนศีรษะเพื่อและกับอาหารและม้าซึ่งคนขายม้าและขายอาหารเห็นเครื่องประดับที่งดงามประณีตก็ยอมตกลงทันที นางกำลังจึงร้องไห้และพูดขึ้นมาว่า
องค์หญิงบ่าวผิดที่ทำให้องค์หญิงต้องมาลำบากถึงเพียงนี้ องค์หญิงจึงพูดขึ้นมาว่า
ต่อไปเรียกข้าว่าโจวอวี่หลิงก็พอ ข้าเรียกท่านว่าท่านพี่ได้ไหม นางกำนันจึงร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิด
นางกำนันจึงตอบตกลง จากนั้นทั้งสองก็ขี่ม้าออกเดินทาง
ในระหว่างทาง องค์หญิงจึงถามขึ้นมาว่า
บ้านท่านพี่ปลูกอะไรบ้าง ทางบ้านเป็เช่นไร
เอ้อเปียวจึงเล่าให้ฟังว่า บ้านบ่าว ชาวบ้านเพาะปลูก ข้าวผลไม้ เลี้ยงสัตว์ ส่วนม้าเลี้ยงม้า ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ เลี้ยงแกะ
บ้านบ่าว อยู่แคว้นฉีเพคะองค์หญิงซึ่งแคว้นบ่าวนิยมเลี้ยงสัตว์ต่อสู้ บ่าวมายังแคว้นโจวตั้งนานตอนนั้นถูกทางบ้านบังคับให้แต่งงานเลยหนีตามพ่อค้าเข้าแคว้นโจว
แต่ถูกจับได้ตอนเข้าเมืองหลวงไม่รู้ว่ากลับไปคราวนี้ท่านพ่อท่านแม่ยังจะอยู่ไหม
งั้นข้าเรียกท่านว่าท่านแม่ได้ไหม ถ้าท่านมานานขนาดนี้คนทางบ้านคงคิดว่าท่านแต่งงานมีลูกแล้ว นางกำนันได้ยินดังนั้นก็นึกได้ทันที ทั้งสองคนเลยเป็แม่ลูกกัน
องค์หญิง องค์หญิงจึงพูดขึ้นมาว่า ถ้าข้าเป็ลูกท่านข้าจะชื่ออะไรดี บ่าวมิกล้าเพคะองค์หญิง ตอนนี้ไม่มีบ่าวมีนายแล้ว ท่านคือแม่ของข้า บ่าวยังไม่ชินเ้าค่ะ ข้าเองก็ยังไม่ชินแต่ต่อไปคงชินเองแหละ งั้นท่านแม่เอ้อเปียว ลูกชื่อ เปียวหลิง เพราะไหมเ้าคะ
ระหว่างทางมองเห็นทุ่งหญ้า ฝูงม้า ฝูงแกะ ทั้งสองคนก็พักและเดินทางต่อ เปียวหลิงลูกแม่ เราใกล้ถึงแล้วนะ อีก 2 ลี้เข้าเมืองหลวงแล้ว องค์หญิง เหลียวหลังมองที่เดินผ่านมา ก็น้ำตาไหล ท่านแม่ ท่านพ่อท่านพี่
ข้าขอโทษนะเพื่อราชบังลังก์ที่มั่นคงลูกต้องทำเช่นนี้หากมีโอกาสลูกจะกลับไปรับโทษ
องค์หญิงทรงร้องไห้เป็อะไรหรอเพคะ
ข้าคิดถึงท่านแม่ท่านพี่ องค์หญิง รอโตขึ้นไม่มีใครจำเื่ราวได้ ค่อยกลับไปเพคะเพื่อเอาตัวรอดนะเพคะ บ่าวเชื่อว่า ฮองเฮาและฝ่าาทรงมีพระพลังมัยที่แข็งแรง
หลังจากเดินทางสักพักก็เข้าสู่แคว้นฉี
336
