จักรพรรดิกระบี่โอสถ

แสงแดดยามสายส่องลอดเรือนยอดไม้ในป่าฉู่หมิงอีกครั้ง

คราวนี้…กลุ่มของเซียฉินไม่ได้เดินเข้ามาด้วยความคึกคะนองเหมือนครั้งก่อน

แต่กลับเงียบขรึม และเตรียมตัวรอบคอบยิ่งกว่าเดิม

เซียฉินเดินนำหน้า ข้างกายคือ หลี่เหยิน กับ หงเทียน

ฉู่เหยียน ปิดท้ายพร้อมหอกยาวและสายตาสังเกตการณ์รอบด้าน

“ที่หมายของเราคือแนวโขดหินตะวันออกเฉียงใต้” เซียฉินพูดเบา ๆ ขณะตรวจสอบแผนที่ที่ไป๋อี้หานให้ไว้

“มีรายงานว่ามีอสูรหุ้มเกล็ดสีเทาดำปรากฏหลายครั้งในเดือนก่อน มันน่าจะเป็น ‘อสูรเกล็ดหิน’ ระดับสาม”

“หุ้มเกราะหนาแน่น ทนโอสถ และพลังโจมตีมหาศาล…” หลี่เหยินทวนข้อเสียออกมาเรียงเป็นข้อ ๆ

“ข้าชักไม่อยากเจอแล้วสิ” หงเทียนบ่นเบา ๆ

“ไม่ต้องห่วง” เซียฉินตอบเสียงเรียบ “ถ้ามันไม่เจอเราก่อน…ข้าจะทำให้มันเคลื่อนไหวไม่ได้”

หลังเดินทางกว่าครึ่งชั่วยาม เสียงหนัก ๆ ดังขึ้นจากพงหญ้าหนาทึบเบื้องหน้า

เงาร่างมหึมาสูงเกือบสองวาหลุดพ้นจากพุ่มไม้ — อสูรเกล็ดหินสามเขา

มันครางต่ำ ๆ ดวงตาแดงฉานจ้องกลุ่มคนตรงหน้า ก่อนจะพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

“กระจายตัว!” เซียฉินตะโกน

หงเทียนพุ่งไปทางซ้าย ใช้หอกกระแทกสกัดด้านข้าง

ฉู่เหยียนวาดหอกไปอีกฝั่งเบี่ยงความสนใจ

หลี่เหยินรีบปล่อยม่านน้ำระหว่างกลุ่มเพื่อชะลอแรงกระแทก

เซียฉินดึงขวดโอสถพิษขนาดเล็กออกมา

เปิดจุก ทิ้งของเหลวลงบนระเบิดควันขนาดเล็กที่เขาเตรียมไว้

จากนั้นโยนเข้าไปใต้ฝ่าเท้าของอสูร!

ปัง! ควันสีเทาหม่นลอยขึ้น พร้อมกลิ่นฝาดจัด

อสูรเกล็ดหินคำรามออกมา ก่อนที่ร่างกายจะชะงักไปชั่วครู่ ขาหน้าของมันเริ่มเคลื่อนไหวช้าลงอย่างผิดปกติ

“ได้ผล!” เซียฉินตะโกน

“พิษชะลอเส้นลมปราณ…เริ่มทำงาน!”แต่มันยังไม่พอ

อสูรคำรามโกรธจัดก่อนจะระเบิดพลังออกมาชั่วขณะ คลื่นหินใต้เท้ากระแทกใส่หงเทียนเต็มแรง

ร่างของเขากระเด็นออกไปกระแทกต้นไม้

“อึก…ไอ้ตัวนี้แรงจริง!” หงเทียนกัดฟันลุกขึ้น

เซียฉินกัดฟันแน่น รีบคว้าอีกขวด

“ถ้าแบบนั้น…ต้องใช้ตัวนี้”

เขาเปิดจุกโอสถอีกขวด — ของเหลวสีน้ำเงินเข้ม มีกลิ่นซ่า ๆ เหมือนยางไม้หมัก

โอสถกล่อมสติ — ปกติใช้รักษาอาการคลุ้มคลั่งในคน แต่ในสัตว์อสูร...มันอาจทำให้สมองรับสัญญาณช้าลง

“เหยียน! ข้าจะโยนมันใส่หัวมันโดยตรง เจ้าเบี่ยงมันให้ข้า!”

“เข้าใจแล้ว!” ฉู่เหยียนเคลื่อนที่รวดเร็ว พุ่งไปปาดหอกใกล้ดวงตาอสูรจนมันหันขวับ

ฟึ่บ!

เซียฉินขว้างขวดโอสถในจังหวะเดียวกัน

ขวดกระแทกเปลือกหัวของอสูรแตกดัง “แฉะ!”

น้ำยาไหลเข้าช่องตา…มันส่งเสียงคำรามอีกครั้ง ก่อนจะโงนเงนอย่างชัดเจน

ขาหลังเริ่มอ่อนแรง หางสะบัดช้าลง

“ตอนนี้แหละ!”

หงเทียนคำรามพุ่งเข้าแทงซ้ำตรงช่องท้องด้านล่าง

ฉู่เหยียนตามเข้าประชิด

หลี่เหยินสนับสนุนด้วยม่านน้ำอีกชั้น

สุดท้าย...ร่างมหึมาของอสูรเกล็ดหินล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

เซียฉินเดินเข้าไปดูกลิ่นพิษและสภาพเนื้อเยื่อของอสูร

สีหน้าเขาจริงจัง...แต่แววตาเริ่มปรากฏประกายบางอย่าง

“พิษทั้งสองตัวใช้งานร่วมกันได้จริง…แม้ไม่ได้สังหารโดยตรง แต่ก็เปลี่ยนผลลัพธ์การต่อสู้”

เขาจดทุกอย่างไว้ในสมุดทันที — รายละเอียด โครงสร้างพิษ กลไกการออกฤทธิ์ รวมถึงสภาพร่างกายอสูร

ขณะเดินกลับ เสียงของหงเทียนยังเต็มไปด้วยพลัง

“ครั้งหน้าข้าขอจัดเต็มแต่แรกเลย ไม่อยากปล่อยให้มันฟาดก่อนแบบนี้อีก!”

“แต่ก็รอดมาได้นี่” หลี่เหยินตอบเสียงเรียบ

เซียฉินไม่พูดอะไร เพียงแต่จับขวดโอสถที่เปื้อนคราบเลือดของอสูรไว้แน่น

เขายิ้มบาง ๆ กับตัวเอง

“โอสถไม่ใช่แค่รักษา มันเปลี่ยนสมดุลของการต่อสู้ได้…”

และนั่นคือสิ่งที่ไม่มีใครในสำนักได้เห็น

ว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่ง กำลังสร้าง "ศาสตร์โอสถเพื่อสนามรบ" ขึ้นมาทีละก้าว