บทที่ 7 ความโชคดีมาถึง
เสี่ยวเหยาที่พ่ายแพ้ ปัดสิ่งสกปรกออกจากร่างกาย พลางทำอาหารอยู่ในครัวทั้งน้ำตา ในขณะเดียวกัน สองพี่น้องเซียวหยวนหลางก็มาถึงบ่อน้ำของครอบครัว
แต่จะเรียกว่าบ่อน้ำก็ไม่ถูกนัก เพราะแท้จริงแล้วน้ำในบ่อเป็โคลนเสียเกือบหมด เนื่องจากปริมาณน้ำฝนที่น้อยมาก
เซียวหยวนหลางพับขากางเกงแล้วเดินลงไปพร้อมกับถังใบหนึ่ง
ทันทีที่พบหลุมที่ขุดไว้ริมบ่อ จู่ ๆ ก็มีปลาสีดำตัวใหญ่ะโขึ้นมาจนน้ำสาดกระเซ็น ก่อนจะหล่นตุบลงไปในถัง เขาใมากจนแทบจะโยนถังในมือทิ้ง
ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้อยู่ในบ่อโคลนได้อย่างไร? มันเป็ปลาหนีชิวแน่หรือ?
ปกติไม่ว่าพวกเขาจะตกปลาหรือล่าสัตว์ ก็มักจะกลับไปมือเปล่าเสมอ
เซียวหยวนหลางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะโชคดีแบบนี้
ทันใดนั้น แววตาอันชาญฉลาดของน้องสาวพลันปรากฏขึ้นในใจ เขาช่วยพ่อแม่เลี้ยงดูน้อง ๆ จึงรู้ว่าเด็กธรรมดาควรเป็อย่างไร
ตอนนี้พวกเขาแยกบ้านได้อย่างราบรื่น มีเงินทองร่วงหล่นลงมาจากฟ้า อีกทั้งปลาตัวใหญ่ก็มาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว เซียวหยวนหลางรู้สึกว่าน้องสาวของเขาต้องเป็ดาวนำโชคแน่ ๆ
เขาจะไม่แปลกใจเลยถ้าอยู่ ๆ จะมีกระต่ายมานอนตายตรงหน้า
“เ้าดูสิ!” เซียวหยวนหลางะโ
เซียวจ้งหลางไม่ได้สนใจปลาตัวใหญ่ เพราะว่ามีปลาหนีชิวอยู่ใต้ฝ่าเท้าจำนวนมาก “พี่ใหญ่ ทำไมถึงมีปลาหนีชิวเยอะขนาดนี้ รีบเอาถังมาเร็ว!”
“ระวังด้วย อย่าให้ปลาของข้าหนีไปได้” เซียวหยวนหลางมองดูปลาในถังซึ่งน่าจะหนักมากกว่าสิบจิน*[1] พลางยื่นให้น้องชาย
เซียวจ้งหลางรับถังมาก็แทบยกไม่ขึ้นเลย “ทำไมมันหนักขนาดนี้ ให้ตายเถอะ ตัวใหญ่มาก... ถ้าอย่างนั้นจับปลาหนีชิวให้น้อยลงหน่อยดีกว่า”
สองพี่น้องต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการจับปลาหนีชิวที่ะโลงไปในถังครึ่งหนึ่งออกมา
ครอบครัวของเซียวหย่งฝูไม่มีใครเป็คนโลภ
ระหว่างทางกลับ เซียวจ้งหลางกลืนน้ำลายพลางกล่าว “พี่ใหญ่ พวกเราเก็บผักป่าและเห็ดกันดีกว่า ตุ๋นกับน้ำแกงปลาต้องอร่อยมากแน่”
“ได้ ฟังเ้าพูดแล้วชักหิวขึ้นมาเลย”
สองพี่น้องจึงแวะเดินดูแถวเชิงเขา
ูเาที่อยู่ด้านหลังหมู่บ้านหลิวกังไม่ใชู่เาเล็ก ๆ แต่เป็ูเาลูกใหญ่ที่สูงเสียดฟ้าเรียกว่า เยว่หลิ่ง
สาเหตุที่ผู้คนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านหลิวกังเพราะสามารถพึ่งพาูเาเพื่อความอยู่รอดได้ตลอดปีใน่ภัยแล้ง
แม้จะมีสัตว์ป่าที่ทนต่อความหิวโหยไม่ไหว ลงจากูเามากินพืชพันธุ์ของชาวบ้านอยู่บ้าง แต่โชคดีที่พวกมันไม่ใช่สัตว์ใหญ่
“ข้างในอาจมีสัตว์ดุร้าย พวกเราเดินแค่รอบ ๆ ก็พอ” เซียวหยวนหลางกำชับอีกคำ
มีโอกาสไม่มากนักที่เซียวจ้งหลางจะได้ขึ้นูเา ตอนนี้เขาจึงเชื่อฟังเป็อย่างยิ่ง
“พี่ใหญ่ ดูสิ เห็ดละ” เซียวจ้งหลางชี้ไปกลุ่มเห็ดสีเหลืองเล็ก ๆ ใต้ต้นไม้ทางด้านซ้ายอย่างสงสัย พลางสูดลมหายใจจนสุดปอด
“เห็ดนี่มีกลิ่นหอมจริง ๆ คงไม่ใช่เห็ดพิษหรอกกระมัง?”
เซียวหยวนหลางนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเคียงและมองเข้าไปใกล้ “เห็ดชนิดนี้ไม่มีพิษ ครั้งก่อนที่ข้าไปบ้านท่านลุงหลี่เจิ้งข้าเห็นพวกเขากินสิ่งนี้”
“ไม่คิดว่าจะมีเยอะขนาดนี้ เ้าเก็บเยอะหน่อย ข้าจะเอาไปขายในเมืองตอนที่ต้องไปกับท่านพ่อ” เซียวหยวนหลางรู้สึกว่าการมีน้องสาวคงจะทำให้พวกเขาโชคดีจริง ๆ
“เอาล่ะ!” เซียวจ้งหลางรับคำพลางขยับมือเร็วขึ้น ใครจะไปคาดคิดว่าเมื่อเขาหันหลังกลับมา “อ๊า! พี่ใหญ่!”
เซียวหยวนหลางคิดว่าน้องชายของเขาล้ม จึงรีบเดินไปหาต้นเสียงด้วยความใ
ทันเห็นกระต่ายป่าสีเทาตัวหนึ่งะโเข้าไปในตะกร้าของเซียวจ้งหลาง ทำให้ตอนนี้มีกระต่ายสีเทาสองตัวอยู่ในนั้น
“พี่ มีมาอีกตัวหนึ่งแล้ว!” เซียวจ้งหลางเคยได้ยินผู้เฒ่าในหมู่บ้านเล่าเื่เฝ้าตอรอกระต่าย แต่ไม่เคยได้ยินเื่กระต่ายะโเข้าไปในตะกร้ามาก่อน
สุดท้ายแล้วเขาก็ยังเป็เด็ก ทำให้รู้สึกตื่นตระหนกเมื่อเห็นกระต่ายป่าะโไปมา “พี่ใหญ่ นี่ นี่มันเื่อะไรกัน กระต่ายพวกนี้มาจากไหน”
เซียวหยวนหลางคิดว่านี่คงเป็กระต่ายที่์ส่งมาให้พวกเขา เด็กหนุ่มจึงไม่คิดปฏิเสธ “แบกตะกร้าขึ้นมา พวกเรารีบกลับบ้านเถอะ”
“อีก อีกตัวหนึ่ง” เซียวจ้งหลางเอ่ยเสียงสั่น ไม่สามารถบอกได้ว่ากำลังกลัวหรือตื่นเต้นกันแน่
รอจนกระต่ายะโลงในตะกร้า เซียวหยวนหลางก็รีบดึงน้องชายวิ่งกลับบ้าน
ระหว่างทางพบใบไม้ใบใหญ่สองสามใบจึงเอามาคลุมตะกร้ากับถังให้มิดชิด
หลังจากเดินทางครั้งนี้ ทั้งคู่รู้สึกเหมือนตกอยู่ในความฝัน
แต่น้ำหนักบนหลังและในมือกลับเป็ของจริง
สองพี่น้องมองหน้ากันและหัวเราะออกมา
บ้านทรุดโทรมของเซียวหย่งฝู
“ท่านแม่ มาดูเร็ว พวกเราจับปลาและกระต่ายได้ เราจะมีเสื้อผ้าอุ่น ๆ ให้น้องแล้ว”
หลินซื่อตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งที่บุตรชายทั้งสองคนหยิบออกมา “พวกเ้า...”
“ท่านแม่ พวกเราโชคดีมาก ตอนแรกปลาตัวใหญ่ะโลงไปในถังของพี่ใหญ่ ต่อมาก็มีกระต่ายะโลงไปในตะกร้าของข้า”
เซียวจ้งหลางรู้สึกปลอดภัยเมื่อกลับถึงบ้าน และความตื่นเต้นของเขาก็แสดงออกมาชัดเจน
หลินซื่อได้ยินแบบนั้นก็พลอยใไปด้วย เด็ก ๆ อาจรู้สึกว่ามันน่าขบขัน แต่นางลอบมองผู้เป็สามีเงียบ ๆ
“ท่านพี่ นี่...”
หลังจากได้ยินแบบนั้น เซียวหย่งฝูก็หัวเราะออกมาเสียงดังแล้วโบกมือ “ไม่เป็ไร เราไม่ได้ขโมยหรือปล้นใครมา ปลาก็มาจากบ่อของเราเอง และกระต่ายก็ะโเข้าตะกร้าด้วยตัวของมันเอง ทั้งหมดนี้ต้องเป็ของที่์มอบให้กับพวกเราแน่ ๆ”
เ้าก้อนแป้งตาวาว แสดงออกอย่างชัดเจนว่านางตั้งตารอที่จะได้ลิ้มรสน้ำแกงปลาในตอนเย็นแทบไม่ไหวแล้ว
เซียวหน่วนหยางคิดพลางพลิกตัวในอ้อมแขนท่านพ่อแล้วหลับไปอีกครั้ง เป็เด็กควรนอนให้มาก จะได้โตเร็ว ๆ!
เซียวหย่งฝูเมื่อเห็นว่าลูกสาวนอนหลับสนิทแล้วก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ ราวกับกำลังอุ้มสมบัติล้ำค่าไว้ในอ้อมแขน เพียงได้มองใบหน้าที่ซุกแนบอก หัวใจของเขาก็รู้สึกสงบ
สามีว่าอย่างไร ภรรยาก็ว่าตามนั้น “ที่ท่านพูดก็ถูก ข้าคิดว่าวันนี้กินให้เร็วหน่อย พรุ่งนี้ท่านกับหยวนหลางต้องเข้าเมืองอีก กลับดึกดื่นไม่ค่อยจะปลอดภัยนัก”
“ได้ หยวนหลางเรียกน้องของเ้ามา พวกเราจะทำอาหารกัน” เซียวหย่งฝูวางบุตรสาวลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง
“ท่านพ่อ วันนี้พวกเราจะกินกระต่ายสองตัว ส่วนที่เหลือจะเก็บไว้เลี้ยงดีหรือไม่” เซียวจ้งหลางวางแผนง่าย ๆ ในใจสำหรับกระต่ายที่เหลือ
เซียวหย่งฝูพูดอย่างมีความสุข “กระต่ายเ้า เ้าก็วางแผนเอา จะเลี้ยงกระต่ายก็ย่อมได้ หรือจะให้ข้ากับพี่ใหญ่ของเ้าเอาไปขายก็ได้เหมือนกัน คิดดีแล้วค่อยมาบอกพ่อ”
ก่อนออกไปข้างนอก เซียวหยวนหลางลังเลอยู่พักหนึ่งแล้วยอมบอกหลินซื่อถึงสิ่งที่คิดในใจ “ท่านแม่ ข้าคิดว่าโชคของพวกเราดีขึ้นหลังจากที่เรามีน้องสาว ดวงเปลี่ยนไปดีขึ้น น้องจะต้องเป็ดาวนำโชคแน่”
เมื่อได้ยินลูกชายพูด นางก็โบกมือไปมา พลางกล่าวเสียงเบา “แม่ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่เ้าอย่าเอาไปพูดข้างนอกเชียว มันจะสร้างปัญหาให้น้องของเ้าได้”
เซียวหยวนหลางหันกลับมาลูบเซียวหน่วนหยาง และพยักหน้ารับคำ “ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ข้าจะระวัง จะว่าไปแล้ว น้องสาวของข้าน่ารักจริง ๆ ต่อไปนางจะต้องเป็ผู้หญิงที่สวยที่สุดอย่างแน่นอน”
หลินซื่อรู้สึกขบขันกับคำพูดที่เหมือนเด็กเจอของหายากของลูกชายคนโต นางเหลือบมองใบหน้าของคนถูกชม แก้มเล็ก ๆ แดงปลั่งจากฝันดี
ั้แ่ที่พวกเขาแยกบ้านกันก็ผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน แต่กลับรู้สึกราวกับว่าผ่านเื่ราวมามากมาย
นึกถึงวันที่ถูกบ้านเก่าสกุลเซียวกดขี่ ราวกับว่าเป็แค่ความฝัน
แต่นั่นเป็สัญญาณที่ดี เป็สัญญาณว่าชีวิตของพวกเขากำลังจะดีขึ้นเรื่อย ๆ
[1] 1 จิน (斤) เท่ากับ 500 กรัม
750
