ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

    เช้าวันต่อมา อี้เฉียนได้จัดขบวนเสด็จกลับของพ่อแม่สนมฮงอย่างสมฐานะ ซึ่งสนมฮงเองก็ต้องกลับพร้อมกับขบวนเสด็จครั้งนี้ด้วย อี้เฉียนและอี้เถียนมายืนส่งพวกเขาที่หน้าประตูเมืองด้วย ในขณะที่ขบวนกำลังจะเคลื่อนย้ายออกจากประตูเมือง สนมฮงก็ได้ลงมาจากเกี้ยวพร้อมกับวิ่งเข้ามากอดอี้เฉียงอย่างเเน่แน่นพรางร้องไห้สุดอาลัยอาวรณ์

     “ท่านพี่..ข้าจะคิดถึงท่านตลอดไป หากท่านมีเวลาว่างอย่าลืมไปหาข้าที่เถาเหิงด้วยนะเจ้าคะ”

      “...........” อี้เฉียนไม่ตอบอะไรเอาเเต่ยืนนิ่งให้นางกอดอยู่แบบนั้น อี้เถียนนึกสงสารนางขึ้นมา จึงได้เอ่ยปากพูดกับสนมฮงเล็กน้อย

       “ได้สิ..ยามนี้พวกเราสามคนคือมิตรสหายที่ดีต่อกันแล้ว ไว้ข้ากับท่านพี่ว่างจะไปเยี่ยมเจ้านะ” อี้เถียนปิดท้ายด้วยรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น ทำให้สนมฮงยิ่งสับสนและร้องไห้หนักกว่าเดิมเพราะที่ผ่านมานางไม่เคยทำดีกับใครสักคน บาดแผลที่ก่อไว้มันกำลังลุกลามไปทั่วหัวใจของนางทำให้นางร้ายคนรักและคนเข้าใจ

     “ขอบใจมากนะอี้เถียน ข้าไปนะเจ้าคะท่านพี่” อี้เถียนโบกมือลา ส่วนอี้เฉียนนั้นได้เเต่ยืนนิ่งมองนางอย่างเฉยชา สนมฮงเดินกลับไปขึ้นเกี้ยวและขบวนก็เคลื่อนออกจากหยุนเปิงไปทันที อี้เถียนหันมามองพี่ชายด้วยสายตาสงสัย

    “จะจากลากันครั้งสุดท้ายแล้ว ทำไมพี่รองถึงไม่พูดอะไรกับนางบ้าง”

     “ข้าไม่อยากให้ความหวังอะไรนางอีกแล้ว ข้ากลัวความคิดของนาง”

     “บทเรียนสุดท้าย คงจะอยู่ในความทรงจำของนางตลอดไป”

     “ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น เรากลับกันเถอะ” สองพี่น้องเดินทางกลับเข้าเมืองหยุนเปิงและที่แรกที่พวกเขาไปก็คือจวนของซูเจิน เเต่ทว่าเมื่อไปถึงทุกอย่างภายในจวนเงียบไม่มีใครอยู่เลยสักคน สองแฝดเริ่มใจแป้วเพราะกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับนางและลูก ฝ่ายอี้เถียนกลับย้อนคิดไปถึงสิ่งที่นางเคยเล่าให้ฟังว่า นางไม่ใช่ชาวเมืองหยุนเปิงแต่นางทะลุมิติมาที่นี่โดยบังเอิญ มันทำให้เขาไม่อาจหยุดคิดได้ว่านางอาจจะทุฝะลุมิติกลับไปเสียแล้ว สองแฝดทรุดตัวนั่งลงที่โต๊ะน้ำชาพวกเขาสองคนมองหน้ากันอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

     “หรือว่านางจะไปแล้วพี่รอง”

     “เป็นไปไม่ได้ นางบอกว่านอนจะรอพวกเรายังไงล่ะ”

     “แต่ท่านก็เห็นว่าในนี้ไม่มีใครเลย”

   “ข้าไม่เชื่อว่านางจะจากพวกเราไปโดยไม่มีการร่ำลาเช่นนี้” สองพี่น้องเดินออกจากจวนซูเจินด้วยสภาพคอตกหมดอาลัยตายอยาก ทันใดนั้นเองพวกเขาก็เหลือไปเห็นว่า มีพ่อค้าของเล่นมากมายกำลังนำของเล่นพวกนั้นไปที่ชวนใหญ่ อี้เฉียนยิ้มได้ขึ้นมาทันที พวกเขาหันมาพยักหน้าใส่กันราวกับรู้ว่าจะต้องไปที่ไหน สองแฝดรีบวิ่งตรงไปที่จวนใหญ่ทันทีและเมื่อมาถึงพวกเขาก็ได้พบกับความจริง ณ ตอนนี้อี้เหลียนกำลังเล่นกับหลานชายอย่างสนุกสนาน ส่วนซูเจินนั้นก็นั่งกินขนมหยุนลี่อยู่ข้างๆ สองแฝดไม่ได้สนใจบรรยากาศโดยรอบพวกเขารีบวิ่งเข้ามาและโอบกอดซูเจินไว้ราวกับไม่ได้พบกันเป็นร้อยปี การกระทำของลูกชายฝาแฝดนั้นทำให้อี้เหลียนหยุนเล่นกับหลานชายและหันมามองพวกเขาทันที

      “นี่พวกท่านทำอะไรน่ะ ข้าอายคนนะ ปล่อยได้แล้วข้าหายใจไม่ออก”

      “ข้านึกว่าเจ้า จากข้าไปไกลแสนไกลเสียแล้ว”

       “ข้าจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ มันไม่ดีเลย ซูเจินเจ้าอย่าไปเลยนะ”

     “.............” ซูเจินนั่งเงียบไม่ตอบอะไร นางเองไม่อาจรับปากได้เพราะนางก็ไม่รู้ว่านางจะทะลุมิติกลับไปยังโลกปัจจุบันของนางเมื่อไหร่ นางจึงเลือกที่จะเงียบเอาไว้มากกว่า ไม่นานพ่อค้าก็นำของเล่นมากมายมาส่งให้จนถึงจวนใหญ่และของพวกนั้นก็ล้วนแล้วเเต่เป็นของเล่นที่อี้เหลียนซื้อมาให้หลานชายทั้งนั้น

      “นี่..พวกเจ้าจะกอดกันอีกนานไหม?”

      “ท่านพ่อ…พวกข้าไม่ได้เจอนางตั้งนาน ย่อมคิดถึงตามประสา”

      “จริงด้วย ท่านพ่อยังกอดหลานไม่ปล่อยเลย”

      “ก็ข้ารักของข้านี่”

       “เช่นนั้น พวกข้าก็รักนางเช่นกันพะยะค่ะ”

       “เอาเถอะๆ ซูเจินได้เวลาแล้วล่ะ”

      “เจ้าค่ะท่านพ่อ” ซูเจินแกะมือของสองแฝดออกพร้อมกับเดินไปรับตัวองค์ชายน้อยจากอี้เหลียน เวลานี้เป็นเวลาที่เด็กจะต้องกินนมจากแม่แล้ว ซึ่งอี้เหลียนก็รู้ดีว่าต่อจากนั้นเขาต้องพักผ่อน ซูเจินรับตัวองค์ชายน้อยแล้วรีบพากลับจวนไปกินนมนอนทันที สองแฝดไม่รอช้าเดินตามไปทันควัน

      “พวกท่านเดินตามข้ามาทำไม?”

    “ถ้าทุกอย่างเป็นอย่างที่เจ้าพูดจริงๆ พวกข้าก็จะไม่ละสายตาจากเจ้า”

     “หมายถึง…?”

     “ก็หมายความว่าพวกข้าสองคนจะอยู่กับเจ้าและลูกตลอดยังไงล่ะ”

      “แต่ข้าต้องให้นมลูกแล้วพาลูกเข้านอน”

      “ไม่เป็นไรพวกข้าไม่ถือ”

   “เเต่ข้าถือ!! พวกท่านไม่คิดว่าข้าจะอายบ้างหรือไงที่ต้องมาเปิดหน้าอกให้พวกท่านดูตั้งสองคนน่ะ!!”

     “เจ้าจะอายทำไม มากกว่านี้ก็ข้าก็เห็นมาแล้ว” อี้เถียนตอบกลับแบบ กวนๆทำเอาซูเจินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ถึงแม้ว่านางจะห้ามสองแฝดไว้เเค่นั้นแต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดที่จะฟังนางเลย ในขณะที่นางให้นมลูกพวกเขาก็จับชายเสื้อของนางไว้ทั้งสองคน ส่วนเวลาที่นางพาลูกไปเข้านอนนั้น พวกเขาก็ล้มตัวลงนอนข้างๆนางประหนึ่งว่าจะไม่ให้นางคลาดสายตาไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว ซูเจินเริ่มรู้สึกได้ว่าพวกเขาไม่อยากให้นางกลับไปยังโลกของนางแต่ก็นั่นแหละไม่มีใครคาดเดาได้ว่านางจะหายไปตอนไหนรวมถึงตัวนางเองก็ไม่อาจรู้ว่าเราจะกลับไปยังโลกของตัวเองวันไหน

      “นี่พวกท่านกลัวว่าข้าจะหายไปขนาดนี้เลยหรอ?”

      “ตอนนี้ระหว่างพวกเราสามคนมันไม่ใช่แค่ความรักแล้วซูเจิน มันคือความผูกพันที่ไม่ว่าจะเป็นยังไง พวกเราก็ไม่อาจพลัดพรากจากเจ้าได้”

      “ใช่…เจ้าลองคิดดูสิว่าถ้าวันหนึ่งเจ้าหายไปจริงๆพวกข้ากับลูกจะอยู่ยังไง ใครจะดูเเลลูก”

      “ข้าเองก็ไม่อาจตอบได้ว่าข้าจะหายไปเมื่อไหร่ ข้ารู้เพียงว่าในตำราที่ข้าอ่านนั้น หญิงสาวปริศนามอบโอรสให้แก่องค์ชายฝาแฝดก่อนที่นางจะจากไปโดยไม่มีวันย้อนคืนมา” สองแฝดมองหน้ากันก่อนจะหันมากอดเเขนซูเจินเอาไว้ พวกเขาสองคนพยายามจะไม่พูดถึงเรื่องนี้เพราะพวกเขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆและอยากจะเชื่อว่าสิ่งที่นางพูดนั้นมันเป็นแค่เรื่องอำเล่น