เสียนฟ่างแต่งเข้าสกุลเซียหลังจากอายุครบสิบหกปีได้เพียงปีกว่า หลังจากแต่งงานไม่ทันถึงสามเดือน เซียถิงที่แต่เดิมก็ไม่เคยเหลียวแลเสียนฟ่างมาก่อน ก็ขอราชสำนักดั้นด้นออกไปปราบปรามคนเถื่อนทางแดนเหนือทิ้งให้เสียนฟ่างอยู่ในจวนแม่ทัพกับบ่าวรับใช้ หลังจากแต่งงานกันแล้วเซียถิงแทบไม่เคยโผล่หน้ามาหาเสียนฟ่างอีกเลย กระทั่งคืนเข้าหอก็ไม่ยอมอยู่ร่วมเตียงเดียวกันแต่กลับออกไปนอนที่เรือนอื่น
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด หลังจากแต่งงานไม่นานสกุลเสียนก็ถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงินที่ราชสำนักจัดสรรเพื่อไปก่อสร้างเขื่อนป้องกันน้ำท่วมที่เจียงหนาน ฮ่องเต้มีรับสั่งให้หาหลักฐานเอาผิดผู้ที่เกี่ยวข้อง บิดาเป็เสนาบดีกรมคลังยังไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าแก้ต่าง สกุลเสียนได้รับราชโองการให้คุมขังอยู่ในจวนตัวเองห้ามติดต่อกับบุคคลอื่น ตำแหน่งของบิดาฝ่าาให้รองเสนาบดีคลังรับผิดชอบไปก่อน ต่อให้ถือว่ายังเป็เสนาบดีอยู่แต่ก็ไม่ต่างจากถูกปลดลงแล้ว
เสียนฟ่างแต่งเข้าสกุลเซียแล้วถือว่ารอดพ้นเคราะห์กรรม แต่หลังจากเกิดเื่ยิ่งทำให้คนในสกุลเซียรังเกียจเดียดฉันท์กระทั่งบ่าวไพร่ในจวนยังไม่เกรงใจ ผ่านวันเวลาอย่างยากลำบากนัก
“ฮูหยิน บ่าวเอายามาให้แล้ว” อาเจียงบ่าวรับใช้ในสกุลเสียนที่ติดตามเสียนฟ่างมาั้แ่ออกเรือน เปิดประตูนำยาเข้ามาในห้อง เสียนฟ่างนอนป่วยด้วยโรคปอดจากการถูกลมหนาวมาได้หลายวันแล้ว ใบหน้าที่เคยงดงามจากที่เคยเป็ถึงหนึ่งในห้าคุณชายรูปงามแห่งฉางอานกลับกลายเป็ซูบเซียวไม่น่าดูซ้ำยังผ่ายผอมจนไม่มีเนื้อหนัง
สกุลเซียไม่มีใครสนใจใคร่รู้ อาเจียงต้องเอาหยกประดับที่มารดาของเสียนฟ่างให้ไว้ั้แ่เสียนฟ่างยังเยาว์ไปขายเพื่อเจียดยามาให้เสียนฟ่างดื่มรักษาอาการ
เรือนที่เสียนฟ่างพักมีขนาดไม่ใหญ่มากนักมีห้องไม่กี่ห้อง อยู่ห่างจากหมู่ตึกใหญ่ของสกุลเซียออกมาทางประตูหลังไม่ใคร่มีใครจะแวะเวียนมาหา เสียนฟ่างอยู่กับบ่าวเพียงคนเดียวที่คอยรับใช้ ในตอนแรกยังมีบ่าวอยู่สามสี่คนแต่พอสกุลเสียนเกิดเื่บ่าวที่มีอยู่ก็หนีหน้าจากไปซ้ำยังขโมยสมบัติติดตัวของเสียนฟ่างไปไม่น้อย ไม่อย่างนั้นเสียนฟ่างคงไม่อับจนจนถึงกับต้องนำหยกของมารดาไปขายแลกเงินไม่กี่ตำลึง
“อืม เ้าวางไว้เถอะที่เหลือข้าจัดการเอง” เสียนฟ่างสั่งให้อาเจียงออกไปซื้อยาตามที่ตัวเองเขียนบอกไว้ั้แ่เช้า สมัยก่อนแต่งเข้าสกุลเซีย เสียนฟ่างก็พอมีความรู้อยู่บ้างหากให้ไปสอบซิ่วไฉ่รับรองว่าต้องผ่านอย่างไม่ต้องสงสัย เื่ยารักษาสมุนไพรต่าง ๆ หมอของสกุลเสียนเคยสั่งสอนเสียนฟ่างอยู่ไม่น้อยกระทั่งยาพิษใช้สังหารคนก็ยังทราบ
“เ้าออกไปก่อนเถอะ ข้ากินยาแล้วก็คงจะนอน” เสียนฟ่างกล่าวพลางลุกขึ้นจากเตียง
ห้องนอนมีขนาดไม่ใหญ่ด้านหนึ่งมีเตียงตั้งไว้ ตรงกลางมีโต้ะกลมหนึ่งตัว ภายในห้องไม่ได้จุดตะเกียงไว้ หน้าต่างก็ไม่ได้เปิดบรรยากาศดูมืดมนหม่นหมองนัก อาเจียงอายุเกือบสี่สิบปีแล้วอยู่รับใช้สกุลเสียนมาั้แ่สมัยบิดาของเสียนฟ่างยังเด็กสายตาเริ่มไม่ค่อยดี เมื่อวางยาเอาไว้แล้วก็ปิดประตูห้องกลับไปเตรียมอาหารมื้อเที่ยงให้เสียนฟ่าง เงินที่เหลือจากค่ายาพอซื้อหาเนื้อหมูปลาสดมาได้บ้าง วันพรุ่งนี้กะว่าจะทำน้ำแกงปลาให้คุณชายกินสักหน่อย ที่ผ่านมาคุณชายไม่ค่อยได้กินเนื้อสักเท่าไร เพราะความสัมพันธ์หลังแต่งงานไม่คอยดีนัก เสียนฟ่างน้อยครั้งที่จะยุ่งเกี่ยวกับเงินทองในจวนท่านแม่ทัพ บ่าวรับใช้ที่ติดตามก็มีเพียงคนที่พามาจากสกุลเสียน สินเดิมที่สกุลเสียนส่งมาเมื่อครั้งแต่งงานแม้มีมากมายพอดู แต่ว่าพอเกิดเื่กับสกุลเสียน ทางการกลัวว่าท่านเสนาบดีคลังจะใช้การแต่งงานของบุตรชายยักย้ายถ่ายเทเงินทองจึงยึดไว้เพื่อตรวจสอบ
เสียนฟ่างนั่งมองดูถ้วยยาที่อยู่ตรงหน้าสักพักหนึ่ง น้ำตาหลั่งไหลออกมา นึกเสียใจในโชคชะตาของตนเอง หากก่อนหน้านี้ตัวเองไม่หลงรักเซียถิงจนงมงายยืนยันที่จะแต่งงานให้ได้คงไม่มีชีวิตเช่นนี้ ต่อให้เป็ราชโองการแต่หากตัวเองยืนกรานไม่แต่ง บิดาสมควรหาหนทางยกเลิกการหมั้นหมายนี้ได้ ตัวเองยินดีตกตายดีกว่าอยู่อย่างอดสูเช่นนี้
“ท่านพ่อ ข้าชาตินี้อกตัญญูต่อสกุลเสียน ชาติหน้าข้าขอเกิดเป็ม้าลาทดแทนให้แก่ท่าน” เสียนฟ่างยกถ้วยยาขึ้นดื่มจากนั้นลมตัวลงนอนที่เตียง โก่งคอไอออกมาสามสี่ครั้งก็แน่นิ่งไป ใบหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้วยิ่งขาวซีดจนแทบไม่มีสีเือยู่บนใบหน้า ลมหายใจค่อย ๆ แ่เบาลงจนกระทั่งมองไม่เห็นความเคลื่อนไหวที่หน้าอกของเสียนฟ่างอีกเลย
เสียนฟ่างตายแล้วจริง ๆ ซ้ำยังเวียนว่ายตายเกิดอยู่อีกสามภพชาติใน่เวลาที่แตกต่างกัน บางภพชาติย้อนกลับไปถึงราชวงศ์ก่อน (หมายถึงราชวงศ์สุย) บ้างต้องระหกระเหินอยู่ในยุทธภพล่าล้างแค้นให้สำนัก มีชีวิตยากแค้นในหลายร้อยปีจากตอนนี้ แต่ไม่ว่าชาติภพใดเสียนฟ่างล้วนเกิดเป็ชายที่ชมชอบชายด้วยกัน นี่คงเป็ลิขิต์ ในภพชาติสุดท้ายเสียนฟ่างเกิดในยุคที่ทุกสิ่งทุกอย่างเจริญก้าวหน้า ประเทศจีนเป็สาธารณรัฐ เสียนฟ่างมีอาชีพเป็อาจารย์สอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในมหาวิทยาลัยมีอายุยืนยาวถึงแปดสิบกว่าปี มีคนรักที่เป็ชายอยู่เคียงข้างกันจนวาระสุดท้าย นับว่ามีชีวิตที่มีความสุขสมหวังยิ่ง
แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องนอน เสียนฟ่างขยับร่างกายลืมตามองดูตัวเองยังคงนอนอยู่บนเตียงดังเดิมแต่ว่าที่เปลี่ยนไปคือ เสียนฟ่างในตอนนี้กลับมีความทรงจำของทั้งสี่ชาติภพ ความรู้สึกที่ต้องตายจากชายคนรักในชาติก่อนยังฝังลึกอยู่ในจิตใจ แต่ก็คล้ายว่าสิ่งต่าง ๆ เป็เพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง หากเป็ความฝันก็เป็ความฝันที่ยาวนานยิ่งนัก ยิ่งครุ่นคิดยิ่งรู้สึกว่าเสียนฟ่างในชาตินี้โง่งมยิ่ง เหตุใดจึงคิดตายได้เล่า ตัวเองได้เกิดมาในชาติตระกูลที่ร่ำรวยกลับมาจมปลักกับชายที่รังเกียจตัวเอง
แต่ว่าเหตุใดตัวเองถึงยังกลับมาเกิดในชาติภพนี้ซ้ำยังอยู่ในร่างเดิม เสียนฟ่างไม่แน่ใจนัก จากความทรงจำที่มีอยู่แต่ละชาติภพที่กลับไปเกิด ความจริงยุคสมัยก็ไม่ได้เรียงจากเก่าไปใหม่ บางชาติภพยังกลับไปเกิดก่อนชาติภพนี้ถึงหลายร้อยปี แต่ว่าไม่มีครั้งไหนที่เสียนฟ่างจะมีความทรงจำของชาติภพอื่นติดตัวมาด้วย
แต่ไม่ว่าอย่างไรเสียนฟ่างแน่ใจว่าชาติภพนี้จะไม่มีทางกลับไปเป็อย่างที่ผ่านมาอย่างแน่นอน เซียถิงหากท่านไม่รักข้างั้นเราก็หย่ากันเถอะ ด้วยความรู้ที่มีอยู่จากอีกสามชาติ เสียนฟ่างมั่นใจว่าตัวเองไม่มีทางอดตาย ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันคือจักรพรรดิถังเสวียนจง หลี่หลงจี ถือเป็ยุคสมัยที่ราชวงศ์ถังกลับมารุ่งเรืองอีกเป็ครั้งที่สอง รัชศกไคหยวนยาวนานหลายสิบปีภายนอกไม่มีศึกาใหญ่ ประชาชนมีความเป็อยู่ที่ดี ภายในมีฮ่องเต้ที่ทรงพระปรีชาสามารถ ซ่างซูเสิ่ง (มหาเสนาบดีฝ่ายบริหาร-เทียบเท่านายก) นามว่า หยางฉง เก่งกล้าสามารถเป็ขุนนางตงฉินที่ยิ่งใหญ่ เสียนฟ่างไม่ต้องเกรงกลัวความเปลี่ยนแปลงอื่นที่จะเกิดขึ้น
เื่ของสกุลเสียน เสียนฟ่างมั่นใจว่าบิดาไม่มีทางคดโกงราชสำนัก เมื่อความจริงปรากฏฮ่องเต้คงจัดการด้วยความเป็ธรรม ฉะนั้นตอนนี้สิ่งที่เสียนฟ่างควรทำคือหาทางหย่ากับท่านแม่ทัพเซียถิง หาลู่ทางทำมาหากินของตัวเองหลังจากนี้ต่อไป
หลังจากฟื้นขึ้นมาเสียนฟ่างที่ถือกำเนิดใหม่เรียบเรียงความคิดความทรงจำของตัวเอง วางแผนการที่จะดำเนินชีวิตต่อไปข้างหน้า จิตใจรู้สึกโปร่งสบาย แตกต่างไปจากเสียนฟ่างในวันก่อน
“ฮูหยิน ท่านตื่นแล้ว บ่าวเอาน้ำร้อนมาให้ท่านล้างหน้าขอรับ” อาเจียงเปิดประตูเข้ามาพอดีนำน้ำร้อนใส่อ่างทองเหลืองยกมาตั้งที่โต้ะตัวน้อยด้านข้างเตียง จากนั้นจึงเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมให้เข้ามาในห้อง เสียนฟ่างไม่รู้สึกหายใจลำบากเหมือนหลายวันที่ผ่านมาเข้าใจว่าอาการโรคปอดของตัวเองคงดีขึ้นบ้าง ยาที่ดื่มไปเมื่อวานอย่างน้อยก็มีตัวยาบางส่วนที่ช่วยรักษาได้จริง
“วันนี้ข้าจะออกไปข้างนอก เ้าไปสั่งให้จัดเตรียมรถม้าเอาไว้” เสียนฟ่างคิดว่าเมื่อต้องหย่ากับเซียถิงในเร็ววันนี้ คงต้องออกไปมองหาที่อยู่ใหม่ให้กับตัวเอง จะกลับไปที่บ้านสกุลเสียนในตอนนี้ก็ยังไม่ได้ ต่อให้ภายหน้าเื่ราวสงบลง แต่ว่าตัวเองแต่งออกมาแล้วซ้ำยังเป็บุตรชายที่แต่งไปเป็ภรรยาชายอื่น บิดาคงไม่สามารถยกสกุลเสียนให้สืบทอดต่อไปได้
“ขอรับ แต่ว่าฮูหยิน ท่านจะไปที่ใด” อาเจียงรับคำอย่างกับมีสิ่งใดในใจ ั้แ่คุณชายแต่งเข้ามาที่จวนท่านแม่ทัพแทบไม่เคยย่างเท้าออกจากเรือน รถม้าของที่จวนอยู่ในความดูแลของพ่อบ้านใหญ่ ตัวเองเป็บ่าวที่เข้ามาพร้อมคุณชาย เื่นี้กลับดูยุ่งยากอยู่บ้าง ที่ผ่านมาบ่าวในจวนท่านแม่ทัพแม้มีมารยาทไม่เลว แต่ก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันดังน้ำบ่อกับน้ำคลอง อาหารการกินของคุณชายก็ทำกันเองในครัวเล็กที่แยกออกมา เรียกได้ว่าคุณชายแทบไม่เคยเรียกใช้สิ่งใดในจวนท่านแม่ทัพมาก่อน
“บ่าวจะจัดเตรียมอาหารเช้าให้ท่านก่อน แล้วจะไปจัดการเื่รถม้านะขอรับ”
“อาเจียงจากนี้ไป ให้เรียกข้าว่าคุณชายดังเดิม คำว่าฮูหยินไม่ต้องเรียกแล้ว”
“เอ แต่ว่า”
“ข้าว่าเช่นไรก็เช่นนั้น”
“ขอรับ คุณชาย” อาเจียงรู้สึกว่าวันนี้เสียนฟ่างแตกต่างออกไป แต่ว่าแตกต่างในที่ใดกลับไม่อาจแยกแยะได้ชัดเจน ตัวเองเป็แค่บ่าวคุณชายให้เรียกเช่นไรก็เช่นนั้น ไม่กล้ากล่าวมากความ หลังจากยกน้ำแกงปลาร้อนกรุ่นเข้ามาก็ออกไปที่เรือนใหญ่เพื่อเจรจากับท่านพ่อบ้านเื่รถม้า
“ฮูหยินจะออกไปที่ใด รถม้าไม่ได้จัดเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า เกรงว่าวันนี้คงจะไม่ทัน เ้าไปบอกฮูหยินว่าให้เปลี่ยนเป็พรุ่งนี้เถอะ” สวี้เจ้อเป็พ่อบ้านใหญ่ในจวนแม่ทัพเซีย เื่ใหญ่น้อยในจวนล้วนต้องผ่านการเห็นชอบจากสวี้เจ้อก่อน เสียนฟ่างหลังจากแต่งเข้าสกุลเซีย ที่แล้วมาแทบไม่เคยออกมาที่เรือนใหญ่ยิ่งไม่เคยใช้รถม้าออกไปไหน แม่ทัพเซียไปราชการตั้งเกือบปีแล้ว แม้เซียถิงไม่เคยสั่งการเื่ใดเป็พิเศษ แต่ในฐานะที่สวี้เจ้อติดตามเซียถิงมาั้แ่ยังเยาว์วัย ทราบว่าท่านแม่ทัพแม้ไม่คัดค้านการแต่งงานนี้อย่างออกหน้า แต่ก็มิได้ยินดีที่จะแต่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ชมชอบเสียนฟ่างแม้แต่น้อย หลังแต่งงานไม่นานก็ไม่ยินยอมอยู่ในจวน กลับยินดีไประหกระเหินอยู่ที่ชายแดน
“ท่านพ่อบ้าน มีสิ่งใดลำบากใจหรือไม่” เสียนฟ่างเห็นอาเจียงจากไปนานแล้วยังไม่กลับมาคาดเดาว่าอาจจะมีปัญหา หลังแต่งกายเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกมาดูด้วยตัวเองที่เรือนใหญ่
ยุคสมัยนี้นายบ่าวมีศักดิ์ฐานะแตกต่างชัดเจน เสียนฟ่างจะอย่างไรเป็ฮูหยินที่แต่งเข้ามาอย่างถูกต้อง สวี้เจ้อต่อให้เก่งกล้ากว่านี้ยังไม่บังอาจขัดใจเสียนฟ่าง ได้แต่รับคำออกไปสั่งการให้บ่าวในจวนจัดเตรียมรถม้าพร้อมคนขับรอที่หน้าจวน ไม่ถึงหนึ่งเค่อ (ราว 15 นาที) บ่าวที่ออกไปก็กลับมา
“ฮูหยินรถม้าพร้อมแล้วขอรับ”
เสียนฟ่างขึ้นรถม้าไปพร้อมกับอาเจียง ด้านในรถม้าของสกุลเซียใหญ่โตกว้างขวางบุไว้ด้วยผ้านวมหน้านุ่มสีครามสะอาดตา ยังมีโต้ะน้ำชาตัวเล็กอีกหนึ่งตัวพร้อมกับชุดน้ำชาทำด้วยหยกเขียวกับเตาขนาดเล็กอีกหนึ่งตัว
“ไปที่ตรอกต้าทง” เสียนฟ่างสั่งให้อาเจียงบอกให้คนขับรถม้าไปยังสถานที่หนึ่ง อาเจียงได้ยินทีแรกก็ทำคิ้วขมวดแต่ก็มิได้กล่าวสิ่งใด ตรอกต้าทงอยู่ห่างออกไปจากบริเวณของจวนแม่ทัพเซีย ค่อนไปทางกำแพงเมืองด้านทิศใต้ติดกับประตูอันฮว่า เป็แหล่งที่มีบ่อนการพนัน สถานเริงรมย์อยู่มากมาย เหล่าคุณชายเสเพลของนครฉางอานมักไปมั่วสุมอยู่แถบนั้น บริเวณที่เสียนฟ่างพักอาศัยอยู่ใกล้กับราชวังของฮ่องเต้ ในบริเวณนี้มีแต่จวนของขุนนางตำแหน่งใหญ่โต รวมถึงจวนของท่านอ๋องและจวิ้นอ๋องที่แยกจวนออกมาเมื่อมีพระชนม์พรรษาครบสิบห้าปี
เสียนฟ่างในตอนนี้สินเดิมถูกราชสำนักยึดเอาไว้ เงินทองที่เหลืออยู่มีเพียงสิบตำลึงหาก้าขยับขยาย ประการแรกต้องหาเงินทองเพิ่มเติม ในชาติภพหนึ่งเสียนฟ่างไปเกิดเป็จอมยุทธ์พเนจรในสมัยต้นราชวงศ์ซ่ง มีฝีมือไม่เลวเสียแต่ว่าตายั้แ่อายุได้เพียงสี่สิบกว่าปีมีคนรักชายครองคู่ออกท่องเที่ยวอยู่ในแผ่นดินกว้างใหญ่ด้วยกัน เพราะพัวพันกับความแค้นสายหนึ่ง ทั้งสองคนถูกลอบสังหารตกตายตามกันไป เสียนฟ่างคิดใช้พลังฝีมือในชาติภพนั้นหาเงินจากบ่อนการพนันเข้ากระเป๋า
บ้านเรือนในตรอกต้าทงเรียงรายติดกันเป็พืด มีหอนางโลมสูงตระง่านตั้งอยู่เรียงราย บ่อนการพนันที่ใหญ่ที่สุดเป็ของสกุลหลู่คหบดีใหญ่ของฉางอาน หลู่จินซืออาศัยเงินทองสร้างความสัมพันธ์กับสำนักตรวจการ บริจาคเงินทองให้ราชสำนักไม่น้อย ที่ผ่านมานอกจากเื่ทะเลาะวิวาทแล้วไม่ได้ก่อเื่ราวใหญ่โตอันใด ราชสำนักจึงหลับตาข้างหนึ่งให้หลู่จินซือเปิดบ่อนอยู่ในเมืองฉางอาน เสียนฟ่างแต่ก่อนนี้ก็เคยแวะเวียนมาที่บ่อนของสกุลหลู่อยู่หลายครา เสียเงินให้กับหลู่จินซือไปไม่น้อย นับว่าเป็คนคุ้นเคยก็ว่าได้ หลังจากแต่งเข้าสกุลเซียแล้วด้วยศักดิ์ฐานะและความจำเป็ทำให้ต้องเลิกรากับความเสเพลในอดีต เมื่อปรากฎตัวขึ้นมาในวันนี้ผู้ดูแลบ่อนถึงกับออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง
“คุณชายเสียน ไม่เห็นท่านมานาน วันนี้ให้เกียรติมาเยือน” ผู้ดูแลบ่อนชักนำเสียนฟ่างไปยังโต้ะพนันสูงต่ำ แหวกทางให้นั่งในตำแหน่งข้าง ยกน้ำชาออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง อาเจียงติดตามเข้ามายืนสงบเงียบอยู่ทางด้านหลังของเสียนฟ่าง ในใจนึกเป็ห่วง คุณชายแต่ก่อนก็เล่นเสียเป็ประจำ ตอนนี้นายบ่าวมีเงินเหลือเพียงสิบตำลึงหากเสียจนหมดสิ้น วันข้างหน้าจะทำเช่นไร
เสียนฟ่างอาศัยโสตประสาทที่ติดตัวมาจากชาติก่อน ลอบฟังเสียงลูกเต๋า ผ่านไปไม่กี่ตาจากสิบตำลึงในมือตอนนี้มีถึงร้อยหกสิบตำลึง ผู้คนที่อยู่ด้านข้างเห็นเสียนฟ่างยิ่งแทงยิ่งถูก ต่างมองดูเสียนฟ่างไม่กระพริบตา ลงเงินทองตามที่เสียนฟ่างแทงอย่างไม่ต้องคิด ผู้ดูแลโต้ะพนันเห็นว่าเสียนฟ่างแทงถูกติดต่อกันหลายคราจึงเปลี่ยนตัวคนเขย่าลูกเต๋าเป็อีกผู้หนึ่ง คิดไม่ถึงว่าเสียนฟ่างยังคงแทงถูก ตอนนี้เสียเงินให้กับเสียนฟ่างกับคนที่ลงเงินตามกันมาเกือบสองพันตำลึงแล้ว จนต้องหยุดพักชั่วคราวให้ผู้ดูแลบ่อนออกมาเชื้อเชิญเสียนฟ่างไปสนทนาที่ห้องรับรองด้านใน
“คุณชายเสียนไม่พบกันนาน ฝีมือคุณชายแทบทำพวกเราล้มละลายแล้ว ข้ามอบเงินให้คุณชายอีกร้อยตำลึง วันนี้ต้องรบกวนคุณชาย เออ กลับไปก่อน” เสียนฟ่างได้เงินมาพันสองร้อยกว่าตำลึงเมื่อผู้ดูแลบ่อนเอ่ยปาก ก็เห็นควรเลิกราแต่เพียงเท่านี้ เงินพันกว่าตำลึงนั้นมากมายพอให้เสียนฟ่างหาซื้อบ้านหลังใหญ่ในฉางอาน กินอยู่อย่างสุขสบายไปอีกหลายปี
“เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว อาเจียงบอกให้รถม้าเตรียมตัวพวกเราจะกลับจวนแล้ว”
“ขอรับคุณชาย” อาเจียงไม่คาดคิดว่าเสียนฟ่างมีฝีมือการพนันถึงเพียงนี้ เงินสองร้อยตำลึงเพียงพอให้ชาวบ้านอยู่อย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต บ้านหลังใหญ่ในฉางอานมีราคาอย่างมากสองร้อยถึงสามร้อยตำลึง แต่คุณชายใช้เวลาไม่กี่ชั่วยามกลับเล่นได้ถึงพันกว่าตำลึง ความคิดที่ว่าหากวันนี้เล่นเสียจนหมดตัวกลับไม่มีอยู่ในหัวแล้ว
หลังจากขับไล่เสียนฟ่างออกไปได้สำเร็จ ผู้ดูแลบ่อนก็สั่งให้ชายฉกรรจ์ห้าหกคนลอบติดตามรถม้าของเสียนฟ่างไป เสียเงินมากมายถึงเพียงนี้ หากเถ้าแก่หลู่ลวงรู้ตนเองไม่อาจแบกความรับผิดชอบได้ สกุลเสียนในเวลานี้ไม่มีหน้ามีตาอันใด แต่ว่าสกุลเซียเป็ถึงแม่ทัพใหญ่โต ความจริงผู้ดูแลบ่อนไม่อยากตอแยความยุ่งยาก แต่ว่าเงินมากมายเพียงนั้นไม่อาจตัดใจสูญเสียไปโดยง่ายดาย คนที่ส่งออกไปสมควรไม่ทิ้งเบาะแสเอาไว้ ต่อให้ภายหลังถูกสอบสวนขึ้นมาอย่างไรเสียก็ไม่มีหลักฐาน ตรอกต้าทงเกิดเื่ทะเลาะวิวาทไม่เว้นวัน คุณชายเสียนถูกปล้นไหนเลยเกี่ยวข้องกับบ่อนสกุลหลู่ ขอเพียงไม่กระทำการจนถึงกับชีวิต ผู้ดูแลบ่อนเชื่อว่าหลู่จินซือสามารถจัดการได้
รถม้าหลังจากออกมาจากตรอกต้าทงกลับมิได้มุ่งไปยังจวนสกุลเซีย เสียนฟ่านสั่งให้คนขับรถเลาะเลี้ยวไปทางถนนชิงหลงเพื่อจะไปยังตลาดตะวันออกใกล้กับประตูซุนิ รถม้าขับออกมาไม่นาน เสียนฟ่านก็ได้ยินเสียงเอะอะที่ทางด้านหน้า
“คุณชาย ด้านหน้าเหมือนมีคนวิวาทกันอยู่ บ่าวจะลงไปดูสักครู่” คนขับรถม้ากล่าวจบก็ออกไปดูที่ด้านหน้า ถนนชิงหลงมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่พอให้รถม้าสองคันขับสวนกันได้ แต่บริเวณด้านหน้าเหมือนมีคนวิวาทกันอยู่ขวางทางอยู่เต็มถนน จะให้เลี้ยวกลับไปทางอื่นก็คงเสียเวลาไม่น้อย
เสียนฟ่างมีประสบการณ์ในยุทธพบสี่สิบกว่าปีในชาติก่อน พอจะคาดเดาได้ว่าเป็เื่ราวใดจึงเก็บซ่อนตั๋วแลกเงินที่ได้มาจากบ่อนพนันพันกว่าตำลึงเอาไว้ในอกเสื้อ จากนั้นเปิดม่านออกไปที่ด้านนอก
“คุณชาย รออยู่ในรถเถอะขอรับ”
“ไม่เป็ไรข้าจะออกไปดูสักหน่อย เ้ารออยู่ตรงนี้” อาเจียงไหนเลยวางใจได้ เห็นเสียนฟ่างก้าวเดินไปอย่างรวดเร็วก็ติดตามไป ชายสี่ห้าคนที่ทำท่าทะเลาะวิวาทกันอยู่เมื่อเห็นเสียนฟ่างมาถึงก็ลอบแสยะยิ้ม
“เป็คุณชายบ้านใดมาถึง” ชายหนึ่งในนั่นกล่าวพร้อมกับเดินเข้าหาเสียนฟ่างอย่างคุกคาม คนขับรถม้าของสกุลเซียเห็นท่าไม่ดีก็เข้าไปขัดขวาง ยังไม่ทันไรก็โดนทุบลงไปกับกองที่พื้น เสียนฟ่างในชาตินี้ไม่ได้บ่มเพาะกำลังภายในมาก่อน มีแต่กระบวนท่า แต่ว่าหลักการสี่ตำลึงปัดพันชั่ง หลักกายวิภาคกระทั่งคาราเต้ ยูโดกลับรู้จักเป็อย่างดี
ไม่รอให้นักเลงเ่าั้ลงมือก่อน เสียนฟ่างก็ลงมืออย่างรวดเร็วด้วยท่าทุ่มเหวี่ยงหักข้อต่อ กระบวนท่าดูไม่เหมือนการต่อสู้ที่พบเห็นในสมัยนี้ ใช้เวลาไม่นานคนทั้งห้าคนก็ร้องโอดโอยลากกันหนีไปโดยไม่เห็นหลัง
อาเจียงที่กำลังช่วยเหลือคนขับรถม้าอยู่ยังแทบไม่เชื่อในสายตาของตนเอง เสียนฟ่างที่อาเจียงรู้จักบอบบางอ่อนแอถึงเพียงนั้น นายท่านเสียนมิใช่ไม่เคยหาอาจารย์มีฝีมือมาสั่งสอนวิทยายุทธให้คุณชายน้อย แต่ว่าเรียนไปได้ไม่กี่วัน เสียนฟ่างก็เข้าไปร้องห่มร้องไห้กับนายหญิงผู้เฒ่า ไม่ขอร่ำเรียนจนนายท่านไม่อาจขัดใจมารดาต้องยกเลิกไป แต่ว่ากระบวนท่าที่คุณชายใช้ออก ดูไม่คลับคล้ายสำนักใดที่อาเจียงเคยเห็น
“พวกมันไปกันหมดแล้ว ไปที่ตลาดตะวันออกเถอะ” เสียนฟ่างไม่สนใจผู้ที่มุงดูวิพากษ์วิจารณ์อยู่ด้านนอก เพียงกลับขึ้นไปในรถม้า เมื่ออาเจียงกลับเข้ามาแล้วก็ออกเดินทางต่อ เสียนฟ่างมอบเงินให้อาเจียงไปสิบตำลึงซื้อหาเนื้อไข่ไก่ผักต่าง ๆ รวมถึงอุปกรณ์เช่นหมึก พู่กัน กระดาษ เสื้อผ้า จากนั้นจึงกลับไปที่จวนสกุลเซียในเวลาเกือบเลยยามโหย่ว (17.00 - 18.59 น.)
เสียนฟ่างไม่ลืมสั่งให้อาเจียงมอบเงินสองตำลึงให้กับคนขับรถม้าในวันนี้ บ่าวในสกุลใหญ่ได้รับค่าตอบแทนเดือนละไม่ถึงร้อยเหวิน (1000 เหวินเท่ากับหนึ่งตำลึงเงิน) เงินสองตำลึงเกือบเท่ากับค่าตอบแทนถึงสองปี บ่าวที่ได้รับมอบหมายให้ขับรถม้าในวันนี้ตอนแรกยังเข้าใจว่าเป็คราวเคราะห์ นึกไม่ถึงฮูหยินกำนัลเงินทองถึงเพียงนี้ วันหน้าไม่ว่าท่านอยากไปที่ใดต่อให้ต้องตบตีกับผู้อื่นก็ต้องขอติดตามไปด้วย
เสียนฟ่างเข้ามาถึงเรือนของตัวเอง ให้อาเจียงนำอาหารสดที่ซื้อมาไปเก็บไว้ที่ครัวเล็ก เสียนฟ่างในชาติหนึ่งเคยทำงานเป็อาจารย์สอนวิชาเศรษฐศาสตร์อยู่ที่เมืองช่างไห่ (เซี่ยงไฮ้) มีชีวิตยืนยาวถึงแปดสิบกว่าปี ติดใจในรสชาติอาหารของช่างไห่ตั้งใจว่าจะทำเสี่ยวหลงเปา บะหมี่เย็นกับชือจื่อโถว (หมูสับปรุงรสปั้นเป็ก้อนขนาดเท่ากำปั้นต้มกินในน้ำแกง) กินเป็อาหารเย็น
อาหารของเมืองฉางอานในสมัยราชวงศ์ถังมีรสชาติไม่เลว แต่ว่ายังเทียบกับอาหารสมัยใหม่ที่เสียนฟ่างเคยกินมาก่อนไม่ได้ เครื่องปรุงรวมถึงวิธีการทำอาหารหลายอย่างยังไม่เป็ที่รู้จัก อาเจียงเป็คนทำอาหารให้เสียนฟ่างั้แ่เข้ามาที่สกุลเซีย เสียนฟ่างเพียงแนะนำไม่กี่คำก็ปล่อยให้อาเจียงเข้าครัวทำอาหารอย่างที่ตัวเอง้า อาเจียงไม่เคยได้ยินชื่อเรียกอาหารเหล่านี้มาก่อน แต่วิธีการทำไม่ยุ่งยาก ฟังอยู่ไม่นานก็สามารถทำออกมาได้ไม่เลว
เพียงวันแรกที่ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำสี่ชาติภพก็ทำให้เสียนฟ่างร่ำรวยขึ้น ต่อจากนี้ตั้งใจว่าจะต้องขุนตัวเองให้อ้วนน่ามองกว่านี้ รูปร่างผอมบางใบหน้าซีดเซียวแบบนี้หลังจากหย่ากับแม่ทัพเซียแล้วยังจะหาบุรุษอื่นมาเป็คู่ครองได้หรือ สมัยถังชายสมรสกับชายแม้ไม่แพร่หลายกว้างขวางแต่ก็ไม่ถือว่าแปลกประหลาดอันใด ขุนนาง คหบดีมีบุรุษเลี้ยงไว้ในเรือนไม่น้อยกระทั่งฮ่องเต้ยังมีสนมชายเอาไว้ในวังหลัง
วันนี้เสียนฟ่างเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย หลังจากชำระล้างร่างกายก็มุดขึ้นเตียงหลับใหล วันพรุ่งนี้ตั้งใจว่าจะหาวิธีจัดสร้างแปรงสีฟันขึ้นมาให้จงได้ หากให้ต้องอยู่ในสมัยถังนี้เพียงแค่อมน้ำเกลือบ้วนปากเสียนฟ่างคงไม่กล้าไปจูบกับใครแน่นอน
62
