บทที่ 25 าาแห่งครัว
หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นไปหยิบมันฝรั่งเส้นจากอ่าง พบว่าเส้นมันฝรั่งไม่เพียงแต่ยาวบางเท่านั้น แต่ยังมีความหนาสม่ำเสมอกันทุกเส้น ราวกับใช้ไม้บรรทัดวัดแล้วหั่น
"โอ้โห ฝีมือการหั่นนี่เยี่ยมจริง ๆ!"
"เฮ้ นี่มันจะมีเื่สนุกให้ดูแล้วล่ะ" หญิงคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ พลางพูด
"หืม? เื่สนุกอะไรหรือ?"
"พวกคุณไม่รู้สึกแปลกหรือไงที่งานเลี้ยงครั้งนี้มีแค่พวกเรากลุ่มเล็ก ๆ มาช่วย? แต่ก่อนเวลามีงานเลี้ยง เ้าภาพต้องเชิญคนมาช่วยเยอะแยะ นอกจากพวกเราที่ล้างผักเตรียมผัก ยังต้องมีคนหั่นผักและจัดเตรียมเครื่องเคียงด้วย"
"จริงด้วย ปกติพวกเขาจะเชิญคนในหมู่บ้านที่มีฝีมือด้านการใช้มีด หรือไม่ก็พ่อครัวประจำหมู่บ้านพาลูกศิษย์มาช่วย แต่นี่พ่อครัวตัวน้อยมาคนเดียว จะไหวเหรอ?"
อีกคนหนึ่งเบ้ปากพูดว่า "นี่คือเื่ตลกที่นายพูดถึงเหรอ? มันไม่ตลกหรอก ถ้างานเลี้ยงออกมาดี เ้าภาพก็จะให้ซองแดงหนา ๆ แถมตระกูลเฉินก็ใจดี ไม่ต้องพูดถึงพี่ใหญ่ตระกูลเฉิน เขาพาชาวบ้านทั้งตำบลรวยกันทั้งนั้น ส่วนคนรองก็เปิดโรงงาน หมู่บ้านแถวนี้หลายที่ก็ไปพึ่งพาเขากันเยอะไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่แล้ว"
"ไม่ได้พูดถึงเื่นั้น จริง ๆ ตระกูลเฉินก็เชิญคนพวกนั้นมาแล้ว แต่พวกคุณรู้จักเชฟหม่าจากหมู่บ้านข้าง ๆ ไหม? เขาค่อนข้างมีชื่อเสียงนะ"
"รู้แล้ว รู้แล้ว แต่ไม่ใช่ชื่อเสียงที่ดีหรอก" คนผู้นั้นหัวเราะพลางพูด "ใครๆ ก็รู้ว่าฝีมือทำอาหารของเขาก็พอใช้ได้ แต่เื่ขโมยของนี่เป็เลิศ วัตถุดิบที่พอทำได้ยี่สิบโต๊ะ เขาจะทำให้เหลือแค่สิบห้าโต๊ะ"
"ฮ่า ๆ พ่อครัวไม่ขโมยของก็ไม่มีกำไร แต่คนคนนี้นิสัยไม่ดีจริง ๆ"
"ไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ ฉันได้ยินญาติฉันเล่ามา เฮ้อ พวกคุณอย่าเอาไปเล่าต่อนะ ได้ยินมาว่าคนแซ่หม่านั่น ก่อนหน้านี้ไปหาถึงที่ บอกว่าจะทำงานเลี้ยงให้ตระกูลเฉิน แต่โดนผู้กำกับเฉินปฏิเสธไป"
"ก็น่าจะเป็แบบนั้น เขาเป็คนมีประสบการณ์ เห็นโลกมามาก จะใช้คนแบบนั้นได้ยังไง"
"ถ้าจะใช้พ่อครัวใหญ่ คนแซ่หม่าก็คงยอมรับได้ แต่ไม่รู้ว่าข่าวหลุดออกไปยังไงว่าจะเชิญเด็กหนุ่มคนหนึ่งจากข้างนอกมา คนแซ่หม่าก็เลยทนไม่ได้ ปล่อยข่าวออกมาทันที"
"พูดอะไรไปน่ะ?"
"ขู่อะไรไว้บ้าง?"
"เขาบอกว่าจะสั่งสอนไอ้หนุ่มคนนี้ให้รู้สำนึก แล้วก็บอกว่าถ้าใครจากหมู่บ้านแถวนี้ไปช่วยหั่นผักเด็ดผักให้ไอ้หนุ่มนั่น ต่อไปอย่าหวังจะมาทำงานในวงการนี้อีก"
"ทำไมคนคนนี้ถึงได้เผด็จการขนาดนี้?"
"โอ้โห ทำเป็พ่อครัวเนี่ย ดูท่าทางเขาจะเก่งนะ?"
"ตระกูลเฉินก็ไม่ใช่คนที่จะมาหาเื่ได้ง่าย ๆ นะ เขาเป็แค่พ่อครัวตัวเล็ก ๆ กล้าที่จะมาต่อกรกับตระกูลเฉินเลยเหรอ?"
"เขามีฉายาว่าาาแห่งพ่อครัวนะ แต่เขาคงไม่กล้าไปต่อกรกับตระกูลเฉินหรอก ฉันได้ยินมาว่าเขาเตรียมพร้อมไว้แล้ว แค่รอให้พ่อครัวคนเล็กคนนี้ทำงานไม่ได้ เขาก็จะเข้ามารับ่ต่อทันที พอถึงตอนนั้นถ้าเขาทำงานเลี้ยงวันเกิดของคุณชายตระกูลเฉินได้อย่างสวยงาม ตระกูลเฉินจะมาหาเื่เขาได้ยังไง?"
"แบบนั้นไป ๆ มา ๆ พ่อครัวคนเล็กคนนี้ก็ซวยน่ะสิ"
"ใช่แล้ว คนเขารับงานมา แต่ดันโดนแกล้ง โดยเฉพาะตระกูลเฉินมีชื่อเสียง ถ้างานนี้พัง ชื่อเสียงก็จะเสียไปด้วย"
แม่บ้านทั่วไปล้างผักหั่นผักยังพอทำได้ แต่ถ้าเป็งานจัดเลี้ยงที่ต้องใช้ทักษะการใช้มีด การจัดวางอาหาร จำเป็ต้องเป็มืออาชีพ อย่างน้อยก็ต้องมีพื้นฐานระดับหนึ่ง
คนแบบนี้ในหมู่บ้านก็ไม่ได้มีมากนัก เมื่อถูกเชฟหม่าข่มขู่แบบนี้ สู้ไม่ได้ก็หลบไปก่อนสิ ่ก่อนและหลังปีใหม่มีงานเลี้ยงอีกมากมาย ไม่ไปที่บ้านตระกูลเฉินก็ยังมีที่อื่นให้ไปทำงาน
เชฟหม่าคนนี้คำนวณไว้แล้วว่าพ่อครัวหนึ่งคนกับคนล้างผักหั่นผักอีกไม่กี่คนไม่มีทางพอ เขาถึงได้กล้าเล่นไม้นี้
"เขาไม่รู้หรอกว่าพ่อครัวน้อยคนนี้ฝีมือการใช้มีดดีขนาดนี้ หั่นได้ทั้งดีและเร็ว ถ้าเขารู้..."
"ทุกอย่างที่พวกคุณพูดเป็เื่จริงหรือ?" จู่ ๆ ก็มีเสียงถามขึ้นมาจากด้านหลังพวกเธอ
พวกแม่บ้านใ พอหันหลังกลับมาถึงได้เห็นว่าลูกชายคนที่สองของตระกูลเฉินยืนอยู่ด้านหลังพวกเธอ คอยฟังการนินทาของพวกเธออยู่ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินมานานแค่ไหนแล้ว
แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว คงจะได้ยินทั้งสิ่งที่ควรฟังและไม่ควรฟังไปหมดแล้ว
พวกเธอสบตากันเอง ไม่กล้าโกหก จึงพยักหน้ารับและเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย
"ได้เลย มาเต๋อสุ่ย เื่นี้อย่าไปพูดกับคนอื่นอีกนะ!" เฉินเหลาเอ้อร์หัวเราะเ็าก่อนจะเดินเข้าครัวไป
ในครัว ไป๋เยี่ยกำลังเตรียมวัตถุดิบต่าง ๆ
งานเลี้ยงจะเริ่มตอนสองทุ่ม เขาต้องเตรียมอาหารทุกอย่างให้เสร็จก่อนหกโมงเย็น
โชคดีที่เมื่อคืนเขาประหยัดเงินด้วยการปลดล็อกฟังก์ชันหั่นผักอัตโนมัติ ทำให้วันนี้ประหยัดเวลาไปได้มาก
วัตถุดิบบางอย่างที่สามารถเตรียมล่วงหน้าได้ เขาจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ขณะที่กำลังจัดการกับไก่ในมือ จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาจากด้านนอก
ไป๋เย่เพิ่งเห็นเฉินจื้อกังเมื่อครู่นี้ เขารู้ว่าเป็พี่ชายของผู้กำกับเฉิน แต่ไม่รู้ว่าเป็พี่ชายคนโตหรือคนรอง จึงได้แต่พูดว่า "สวัสดีครับ"
อีกฝ่ายพยักหน้า แต่ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองดูเนื้อและผักที่หั่นไว้ แล้วก็มองดูการแกะสลักผักที่ไป๋เย่กำลังทำอยู่ ในดวงตาฉายแววตื่นตะลึง ถามไป๋เย่สองสามคำแล้วก็เดินจากไป
เฉินจื้อกังกลับมาที่คฤหาสน์ ก็ตามหาพี่น้องของเขา แล้วเล่าเื่ที่เพิ่งได้ยินมาทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง
พี่น้องทั้งสามคนล้วนเป็คนกตัญญู เนื่องจากวันนี้เป็วันฉลองครบรอบอายุ 70 ปีของคุณพ่อ พวกเขาจึงอยากจัดงานให้ดีที่สุด
แต่พวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนกล้ามาป่วนงานวันเกิดของคุณพ่อพวกเขา โดยเฉพาะพ่อครัวจากหมู่บ้านเล็ก ๆ คนหนึ่ง นี่มันกินหมูมากไปจนเมาหรือไง ถึงได้กล้าขนาดนี้?
เฉินจื้อกั๋วหัวเราะเยาะทันที "ฉันว่าเขาคงเบื่อชีวิตแล้วล่ะ รออีกสองสามวัน ฉันจะส่งคนไปสืบดูว่า แขนของเขาใหญ่กว่า หรือขาของฉันใหญ่กว่ากัน"
"แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี? พวกเราจะไปหาคนมาช่วยเพิ่มไหม?" เฉินจื้อปินขมวดคิ้ว เมื่อครู่เขาได้ยินจ้าวถงหูพูดว่า มีหลายคนที่รับปากว่าจะมาช่วย แต่ตอนนี้บอกว่ายังมาไม่ได้
เฉินจื้อปินยังคงครุ่นคิดว่าจะจัดการเื่นี้อย่างไร ตอนนี้เขาถึงเข้าใจว่า มีคนแอบมาก่อกวนอยู่เื้ันี่เอง
"น้องสาม ไม่ต้องกังวลไปหรอก" เฉินจื้อกังยิ้มพลางพูด "พ่อครัวน้อยที่นายจ้างมานี่ มีฝีมือจริง ๆ นะ"
"หืม? พี่รองหมายความว่ายังไง?"
"ฉันเพิ่งไปดูมา ไอ้หนูนั่นมีฝีมือด้านการใช้มีดไม่เลว หั่นได้ทั้งเร็วและเรียบร้อย แม้จะไม่มีคนช่วยหั่น แต่ฉันว่าเขาก็จัดการได้ด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตาม เราก็ควรหาคนมาช่วยงานสักหน่อย ฉันว่าเรียกพวกที่จะมาช่วยเสิร์ฟอาหารมาช่วยกันทำงานด้วยเลยดีกว่า"
เฉินจื้อกังส่ายหน้าถอนหายใจ "ถ้าเป็พ่อครัวใหญ่ที่ฉันจะจ้างคนนั้น อาจจะโดนไอ้แซ่หม่าหลอกจริง ๆ ก็ได้ พ่อครัวคนนั้นเคยปฏิเสธฉันมาก่อน บอกว่าลูกศิษย์กลับบ้านหมดแล้ว เขาคนเดียวทำไม่ไหว"
พี่น้องตระกูลเฉินทั้งสามหัวเราะออกมาพร้อมกัน
บางคนที่เป็เชฟก็เป็แบบนี้ พวกเขารับผิดชอบแค่การปรุงรสชาติขั้นสุดท้ายเท่านั้น ส่วนงานเตรียมการต่าง ๆ ใน่แรกนั้น ล้วนเป็หน้าที่ของลูกมือและผู้ช่วยทั้งหมด พอลูกศิษย์พวกนี้หยุดงาน เขาก็แทบจะไม่สามารถรับงานจัดเลี้ยงได้เลย
คนเดียวจะทำงานไหวได้ยังไง
"เด็ก ๆ สมัยนี้มีพลังจริง ๆ นะ!" เฉินจื้อกั๋วพูดขึ้นมาประโยค
"พี่ชาย พี่ชาย พูดเป็ทางการจังเลย"
ด้านนอก ถึงแม้ไป๋เยี่ยจะมีความสามารถพิเศษในการหั่นผักด้วยปุ่มเดียว แต่ก็ยังคงวุ่นวายจนหัวหมุน
เขาไม่มีผู้ช่วย เป็แบบนี้มาตลอด ั้แ่สมัยที่เ้าของเก่ายังอยู่ เขาก็เป็แค่ลูกมือ หลังจากที่เขารับงานต่อจากเ้าของเก่า ก็มีแค่คนงานมาช่วยงานบ้างในยามยุ่ง
วันนี้นอกจากป้า ๆ ที่มาช่วยล้างผักแล้ว ก็ไม่มีใครอยู่เลย
จ้าวถงหูยังมาขอโทษเขา และช่วยงานยุ่ง ๆ ไปด้วย
ไป๋เยี่ยถึงได้รู้ว่าเกิดเื่แบบนี้ขึ้น
400
