ผู้ชายของเจ้าพ่อ 3+4 [Flowers of Satan+หวานใจเจ้าพ่อ]-จบแล้ว

        [ฟ้าคราม]

        ผมกับลูกน้องของผมขับเรือตามผู้กองไม้มาเรื่อยๆ จนผมเกือบจะถึงจุดหมายปลายทางที่ได้นัดหมายกับผู้กองไม้เอาไว้แล้ว แต่ระหว่างทางผมก็ได้พบกับลูกน้องคนหนึ่งของธารานอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ริมน้ำห่างจากที่นี่ออกไปประมาณห้ากิโลเมตรและลูกน้องคนนี้ของธาราก็ได้นำข้อความจากธารามาบอกผมว่า

        "นายใหญ่ครับ นายน้อยฝากมาบอกว่าอึก ยะ...อย่าเข้าไปภายในตัวอาคารครับ อึก เพราะว่า...อึก เพราะว่า...นายน้อยวางระเบิดเวลาเอาไว้ทั่วอาคารแล้วครับอึก"

        "แล้วตอนนี้นายน้อยของแกอยู่ที่ไหน?"

        "ยะ...อยู่ อึก"

        "อยู่ที่ไหน? เขาอยู่ที่ไหน? "

        "ยะ...อยู่ด้านในครับ นายน้อยไม่ได้ออกมาด้วย เพราะนายน้อย...จะ...สละชีวิต เพื่อทำลาย...โรงงานของบังอร...ครับอึก"

        ฟุ๊บบบบ

        หลังจากนั้นลูกน้องของธาราก็สิ้นใจอยู่ที่ริมน้ำผมจึงสั่งให้ลูกน้องของผมสองคนนำศพของเขากลับเข้าเมืองไปส่งให้ญาติของเขาต่อไปส่วนผมก็เดินทางต่อด้วยเรือยนต์โดยไม่ดับเครื่องเลย จึงทำให้ผมเข้ามาถึงอาณาจักรของบังอรก่อนเวลาเล็กน้อยแต่พอผมมาถึงก็เกือบจะไม่ทันการณ์เสียแล้วเพราะผมเห็นตำรวจกับฝ่ายผู้ร้ายกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด 

        แต่ผมหยุดไม่ได้อีกแล้วเพราะเป้าหมายหลักของการมาในครั้งนี้ของผมคือช่วยธาราออกมาจากตัวอาคารก่อนที่ระเบิดเวลาจะทำงาน

        และเมื่อผมกับลูกน้องขึ้นฝั่งแล้วผมกับลูกน้องของผมจำนวนร้อยกว่าคนพร้อมอาวุธครบมือก็ยิงถล่มเพื่อตีฝ่าเข้าไปภายในตัวอาคารทันทีจากนั้นผมกับลูกน้องก็แยกย้ายกันออกไปเพื่อตามหาธาราจนผมได้มาเจอธารากับผู้กองไม้นอนไม่ได้สติกอดกันอยู่ในห้องโถงห้องหนึ่งและข้าง ๆ ผู้กองไม้กับธารายังมีใครอีกคนที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนนอนหายใจแผ่วเบาอยู่ด้วยและพอผมมองไปบริเวณรอบ ๆ ตัวของพวกเขาผมก็เห็นเข็มฉีดยาตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องผมจึงเข้าใจได้ทันทีว่าไอ้คนที่มันนอนหายใจแผ่วอีกคน มันคงจะกำลังเมายาได้ที่เลยแต่ผมไม่สนใจที่จะช่วยมัน ผมตะโกนเรียกลูกน้องของผมให้มาช่วยกันพาผู้กองไม้กับธาราออกไปจากตัวอาคารโดยมีผมและทิวคอยนำทางและมีพี่แทนไทและลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งคอยระวังหลังให้จนพวกเราสามารถพาผู้กองไม้และธาราออกมาจากตัวอาคารได้สำเร็จ

        หลังจากนั้นเพียงสามสิบวินาทีให้หลังอาคารแห่งนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแล้วผมก็สั่งให้ตำรวจทุกนายที่อยู่บริเวณอาคารถอยออกให้ห่างจากตัวอาคารจากนั้นผมและทุกคนก็ถอยออกมายืนดูภาพของอาคารขนาดใหญ่ที่พังทลายลงมาอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงเถ้าถ่านในเวลาอันรวดเร็ว

        หลังจากที่อาคารมอดไหม้ไปหมดแล้วเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เริ่มเข้าไปเคลียร์พื้นที่ และตำรวจยังสามารถจับกุมคนของบังอรได้อีกหลายร้อยคนในอาคารที่พักอาศัยที่ห่างออกไปเพียงห้าร้อยเมตรอีกด้วย

        ผมยืนมองภาพของการล่มสลายของแหล่งผลิตยาที่บังอรกับพ่อของเธอแอบสร้างมาหลายสิบปีด้วยความเวทนาเพราะผมคิดว่าถ้าหากเธอไม่หลงเดินทางผิด ป่านนี้ชีวิตของเธอคงจะมีความสุขไปแล้ว

        ขณะที่ผมยืนอยู่ผมก็ได้ยินเสียงพี่แทนไทร้องไห้ตะโกนเรียกชื่อธาราออกมา เหมือนกับว่าผมได้สูญเสียน้องชายของผมไปแล้ว

        "นายน้อย ฮือ ฮือ ฮือ นายน้อยครับไม่จริงใช่ไหมครับ นายน้อยแค่หลับไปเท่านั้นใช่ไหมครับ ฮือ ฮือ"

        ผมรีบวิ่งไปหาพี่แทนไทและธาราแล้วผมก็ช้อนร่างที่ไร้ลมหายใจของธาราจากอ้อมแขนของพี่แทนไทมากอดไว้และเมื่อผมได้กอดน้องชายของผม ผมก็รับรู้ได้โดยไม่ต้องถามใครเลยว่า เขาจากผมไปแล้วเพราะตัวของเขาเย็นมาก และหัวใจของเขาก็หยุดเต้นไปแล้ว

        ผมกอดธาราไว้แนบอกของผมและเริ่มมองไปรอบ ๆ ตัวของผม แล้วผมก็เห็นลูกน้องของผมทุกคนกำลังร้องไห้และผมยังเห็นเรียวนั่งคอยประคองผู้กองไม้ที่หมดสติไปเพราะเป็นลมอยู่ไม่ห่างจากผมกับธารามากนักผมไม่รู้ว่าเรียวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เพราะผมไม่ได้พาเรียวมาด้วยเลยและผมก็สั่งเรียวไว้แล้วว่าไม่ให้ตามผมมา แต่ถ้าให้ผมเดาผมเดาว่าเรียวต้องแอบตามผมมาแน่ ๆ

        แต่เวลานี้ถึงแม้ว่าเรียวจะขัดคำสั่งของผมและแอบตามผมมาจริงๆ ผมก็ไม่รู้สึกโมโหอีกแล้ว เพราะในเวลาที่ผมกำลังอ่อนแอและเสียใจแบบนี้เขาคือคนเดียวที่ผมอยากอยู่ใกล้ ๆ

        ผมกอดธาราร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้นแล้วผมก็เอ่ยถามเรียวที่กำลังนั่งประคองผู้กองไม้อยู่ว่า

        "แอบตามพี่มาใช่ไหม?"

        "ฮึก ฮึก ครับ...ผมแอบตามพี่มาเพราะผมเป็นห่วงพี่ครับ"

        "ถ้างั้นบอกพี่ทีสิว่า...ธารายังไม่ได้ทิ้งพี่ไปอย่างที่พี่แทนไทบอก"

        "พี่ฟ้าครามครับ ฮึก ฮึก พี่ธาราฮึก ฮึก พี่ธาราไปสบายแล้วครับ ฮึก ฮึก"

        "อืม...พี่เชื่อแล้วพี่รู้แล้ว"

        "พี่ฟ้าคราม ฮึก ฮึก "

        "เรียว...อย่าร้องไห้สิไม่ต้องห่วงพี่ขนาดนี้หรอก พี่ไม่เป็นไร พี่ยังไหว"

        "ฮึก ฮึก ครับ"

        ผมช้อนร่างไร้ลมหายใจของธาราขึ้นแล้วผมก็สั่งลูกน้องของผมทุกคนว่า ทุกคนขึ้นเรือได้แล้ว ที่นี่อากาศเย็นมากเรารีบพานายน้อยกลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวนายน้อยจะหนาว

        แล้วลูกน้องของผมก็ต่างพากันเดินก้มหน้าทยอยลงเรือเพื่อเตรียมตัวเดินทางออกจากกลางป่าแต่ผมยังไม่ได้ก้าวขาลงเรือเลย ผมก็ได้ยินเสียงผู้กองไม้ตะโกนเรียกผม

        "พี่ฟ้าครามครับ? "

        "ผู้กองไม้...ฟื้นแล้วเหรอ?ถ้าฟื้นแล้วก็รีบขึ้นเรือเถอะ เรากำลังจะพานายน้อยกลับบ้าน"

        "ฮึก ฮึกพี่ฟ้าครามครับ...ขอผมอยู่กับนายน้อยตามลำพังได้ไหมครับ ฮึก ฮึก"

        "คุณจะอยู่กับนายน้อยได้ยังไงในเมื่อตอนนี้นายน้อยจากเราไปแล้ว"

        "ผมรู้ครับ...ฮึก ฮึก ผมรู้แล้วแต่ว่าขากลับ...ผมขออยู่กับเขาสองต่อสองได้ไหมครับ ฮึก ฮึกผมยังมีความในใจหลายเรื่องที่อยากจะสารภาพกับเขาตามลำพังครับ ฮึก ฮึก"

        "คุณรักนายน้อยหรือเปล่า?"

        "ฮึก ฮึก ครับ...ผมรักเขา ฮึก ฮึกแต่ว่าเรายังไม่เคยออกเดตด้วยกันเลยสักครั้งผมเคยคิดเอาไว้ว่าหลังจากเสร็จภารกิจครั้งนี้ผมจะชวนเขาไปนั่งเรือกินลมชมวิวด้วยกันสักครั้ง แล้วผมก็จะขอคบกับเขาจริง ๆ จัง ๆสักที แต่ว่า... ฮึก ฮึก พี่ฟ้าครามครับ? ขากลับ...ผมอยากขอนั่งเรือกลับกับเขาตามลำพังผมอยากอยู่กับเขาตามลำพัง ฮึก ฮึก ได้ไหมครับ? "

        "หึ...ได้สิผมจะอนุญาตให้คุณได้นั่งเรือกับเขาตามลำพังแต่ผมจะให้คุณอยู่กับเขาตามลำพังแค่ถึงฝั่งเท่านั้นนะ เพราะตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็นหึ ธาราเขาก็ไม่ถูกกับอากาศชื้น ๆ เย็น ๆ แบบนี้ด้วยสิเพราะอากาศเย็นทำให้เขาหายใจไม่ค่อยออก เขาเลยไม่ชอบ"

        "ฮึก ฮึกครับ...ขอบคุณครับพี่ฟ้าคราม"

        ผมอุ้มธาราไปส่งลงเรือลำเดียวกับผู้กองไม้ตามที่เขาขอแล้วผมก็สั่งให้ลูกน้องขับเรือตามผู้กองไม้ไปจนกว่าจะออกไปถึงฝั่งผมรอให้ผู้กองไม้ขับเรือออกได้ไปสักพัก แล้วผมก็ค่อย ๆ เดินไปที่เรือของผม แต่ผมรู้สึกว่าผมเริ่มจะเดินเซไปมาคล้ายกับว่าผมกำลังจะตายตอนนี้ผมไม่มีแรงเดินอีกแล้วเพราะที่จริงแล้วผมเสียใจมากที่ผมสูญเสียน้องชายคนเดียวของผมไปทั้ง ๆที่ยังไม่ได้ร่ำลาเขาเลย แต่ที่ผมยังยืนอยู่ได้เพราะผมแกล้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าลูกน้องเท่านั้น

        ขณะที่ผมกำลังยืนเหม่อมองไฟท้ายเรือยนต์ของผู้กองไม้กับธาราที่ค่อยๆ ห่างออกไปทุกที เรียวก็วิ่งเข้ามาหาผมและถามผมว่า

        "พี่ฟ้าครามครับ ฮึก ฮึกพี่ไหวหรือเปล่าครับ? "

        "หึ...ไหวสิ พี่ไหว"

        "แล้วทำไมพี่ยังไม่ขึ้นเรืออีกครับ?"

        "เรียว...พี่ พี่ ฮึก ฮึกพี่ไม่อยาก...หายใจอีกแล้ว"

        "พี่ฟ้าคราม? "

        ฟุ๊บ!!!

        ในที่สุดผมก็ไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้อีกต่อไปผมไม่สามารถที่จะแกล้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าใคร ๆ ได้อีกแล้วผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ผมแค่รู้สึกว่าตัวของผมเบามากและผมยังบินได้เหมือนนกอีกด้วย แต่เมื่อผมมองลงไปด้านล่าง ผมก็เห็นเรียวนั่งกอดใครสักคนร้องไห้อยู่ไม่ห่างจากเรือยนต์ของผมนักและผมยังได้ยินเขาตะโกนออกมาด้วยว่า

        "พี่ครับ? ฮึกฮึก อย่าทิ้งผมไปนะครับ พี่จะทิ้งผมไปง่าย ๆ เหมือนที่พี่ธาราทิ้งพี่ไม่ได้นะครับฮึก ฮึก อย่าทิ้งผมไปเลยนะครับ ผมขอร้อง ฮึก ฮึก พี่ครับ? "

        ม่าย!!! พี่ฟ้าครามอย่าทิ้งผมนะ อย่าทิ้งผม ฮือฮือ ฮือ...

.....

ซันด๊อก