ว่าที่ฮูหยินจอมป่วน

ฝ่าบาททรงยินยอมยกพระธิดาองค์เล็กให้แต่งงานกับหานอู่ตามคำมั่นสัญญา แต่องค์หญิงซานยี่จะต้องทรงถูกปลดยศถาบรรดาศักดิ์ให้กลายเป็นเพียงสามัญชนเท่านั้น ไม่เพียงเท่านั้นหานอู่และซานยี่จะต้องย้ายไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่สือหนาน

องค์ไทเฮาทรงคัดค้าน รีบเสด็จเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อสอบถามเหตุผล

“ซานยี่สร้างความดีความชอบไว้มากมาย เหตุใดลูกถึงปลดนาง” องค์ไทเฮาตรัสถาม

“ลูกรู้ ว่าเสด็จแม่ทรงไม่พอพระทัย แต่พระองค์ทรงฟังลูกก่อน การที่องค์หญิงยินยอมแต่งงานกับชายที่มีฐานะด้อยกว่า หากลูกสนับสนุนการแต่งงานต่างชนชั้น อาจเป็นเยี่ยงอย่างได้ในอนาคต เพื่อรักษากฎระเบียบในวัง ลูกจำต้องจำใจกระทำเช่นนี้ อีกอย่างซานยี่ได้สร้างคุณงามความดีไว้มากมาย ปวงชนต่างพากันยกย่องสรรเสริญ แต่นั่นอาจเป็นบ่อเกิดของความอิจฉาริษยาของผู้ไม่หวังดี นำไปสู่การกลั่นแกล้งให้ร้ายต่อไป ลูกจำเป็นต้องปกป้องซานยี่ และทำให้นางมีความสุขมากที่สุด และหานอู่ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาสามารถเอาชนะจอมมารและสามารถปกป้องซานยี่ได้จริงๆ ลูกมั่นใจว่าทั้งสองต้องอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแน่นอนพะย่ะค่ะ” ฝ่าบาทตรัสอธิบาย

“เหตุใดเจ้าถึงไม่แต่งตั้งหานอู่เป็นแม่ทัพ ในเมื่อเขาก็สามารถต่อสู้ชนะฉินฟุได้” องค์ไทเฮาทรงถามอีก

“หานอู่เป็นมือปราบที่มีความเชี่ยวชาญในการจับคนร้าย นั่นเป็นตำแหน่งที่เหมาะสมกับเขาแล้ว และเหตุที่ต้องย้ายเขาไปบ้านเกิด เพราะลูกได้ลั่นวาจาไว้ว่าจะย้ายเขาไปชายแดน แต่เพราะเขาสร้างความดีความชอบ จึงลดแค่เพียงให้ย้ายไปบ้านเกิดของเขาแทนเท่านั้นพะย่ะค่ะ” ฝ่าบาทตรัส

“เอาล่ะแม่เข้าใจแล้ว นั่นคงเป็นหนทางที่ดีสำหรับซานยี่แล้วล่ะ” องค์ไทเฮาตรัสอย่างเข้าพระทัย

********************************************************

เนื่องจากพ่อแม่ของหานอู่ได้เดินทางไปติดต่อค้าขายผ้าที่ต่างเมืองเป็นเวลาหลายเดือน จึงไม่อาจเดินทางมาเมืองหลวงได้ และได้ส่งสารอนุญาตให้จัดพิธีแต่งงานก่อนและขอให้ท่านผู้ว่าเป็นเถ้าแก่แทน

พิธีแต่งงานถูกจัดอย่างเรียบง่ายไม่ใหญ่โต แต่เมื่อชาวบ้านพากันทราบข่าวว่าอดีตองค์หญิงแต่งงาน ก็รีบพากันมาแสดงความยินดีแบบอุ่นหนาฝาคั่ง

เมื่อหานอู่และซานยี่ได้ผ่านการกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว หานอู่ต้องเป็นฝ่ายไปต้อนรับและขอบคุณแขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความยินดี

ตกกลางคืนเพื่อนๆ มือปราบได้ชวนเจ้าบ่าวดื่มเหล้าเลี้ยงฉลองเพื่อเป็นการสังสรรค์

และแล้วก็มาถึงช่วงเวลาที่รอคอย ซานยี่นั่งสวมชุดเจ้าสาว มีผ้าคลุมใบหน้า แล้วนั่งอยู่บนเตียง เพื่อรอคอยคู่ชีวิต

หานอู่เดินเข้ามาอย่างสง่างาม เขาเดินมานั่งอยู่เคียงข้างเจ้าสาวพร้อมกับเปิดผ้าคลุมหน้าอย่างยินดี

“เจ้าช่างงดงามจริงๆ นะ ซานยี่”

ซานยี่รู้สึกเหนียมอายเมื่อเจ้าบ่าวเชยคางเพื่อชื่นชม

“พวกเรามาดื่มเหล้ามงคลกันดีกว่า” เจ้าบ่าวเดินไปหยิบจอกเหล้า โดยยื่นจอกหนึ่งให้เจ้าสาว

เมื่อทั้งสองต่างดื่มเหล้าแล้ว เจ้าบ่าวก็เป็นฝ่ายเก็บจอกเหล้าไปวางไว้บนโต๊ะ แล้วกลับไปนั่งเคียงข้างเจ้าสาว เขากอดซานยี่อย่างไม่รอช้า แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อพวกเราเคยได้เสียเป็นสามีภรรยากันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอายอะไรอีก พวกเรามาเริ่มกันดีกว่า”

ซานยี่ตกใจกับคำพูดของเจ้าบ่าว ในใจคิดว่า “หรือว่าเขาจะไม่ใช่พี่หานอู่ตัวจริง”

“จริงด้วยท่านพี่ งั้นคราวนี้ปล่อยให้ข้าเป็นคนบริการให้ท่านเองดีกว่า หันหลังมาสิคะ”

หานอู่ยินยอมหันตามอย่างว่าง่าย

“เดี๋ยวข้าจะเป็นฝ่ายถอดเสื้อให้ท่านเอง” ซานยี่กลั้นใจถอดเสื้อให้ผู้ชาย

ซานยี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง นางรีบถอดเสื้อเจ้าบ่าวอย่างใจร้อน จนกระทั่งเห็นแผ่นหลังอันบึกบึนของเจ้าบ่าว เมื่อดูจนแน่ใจแล้ว ก็รีบคลุมเสื้อให้เจ้าบ่าวเหมือนเดิม

“ทำไมล่ะซานยี่” หานอู่สงสัยเมื่อเห็นซานยี่หยุดการกระทำ

“ข้าต้องขอโทษด้วยท่านพี่ ข้าหิวน้ำมากเลย ข้าขอไปในครัวเพื่อดื่มน้ำก่อน เดี๋ยวข้ารีบกลับมา” ซานยี่กล่าวอ้าง

“ให้สาวใช้ไปนำมาให้ก็ได้นี่” หานอู่เตรียมจะเดินไปเรียกสาวใช้

“ไม่เป็นไรค่ะ ข้าไปไม่นาน ท่านรอข้าอยู่ที่นี่นะ” ซานยี่รีบเดินดุ่มๆ ออกจากห้อง

“รีบมาล่ะ ฮูหยินของข้า”

ซานยี่รีบออกไปจากห้องหอทันที แต่แทนที่นางจะไปที่ห้องครัว กลับวิ่งหนีไปจากจวนผู้ว่า

เมื่อนางวิ่งออกมาได้สักระยะหนึ่ง เจ้าบ่าวก็กระโดดมาดักหน้านาง

“เจ้าจะหนีไปไหนซานยี่” หานอู่สงสัย

“เจ้าไม่ใช่หานอู่” ซานยี่ยอมเผย

“เจ้ารู้ได้ยังไง” หานอู่ตัวปลอมตกใจ

“ข้ารู้ก็แล้วกัน” ซานยี่ไม่ยอมบอก

“คงรักมันมากสินะ แต่ข้าไม่ยอมให้เจ้าสมหวังหรอก” ชายนิรนามใช้น้ำเสียงอำมหิตแล้วเข้าไปจับตัวซานยี่ไว้

องค์หญิงทรงกรี๊ด และร้องขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย”

สักพักองค์หญิงก็ทรงถูกเจ้าบ่าวปิดปาก “เงียบได้สักทีนะ พวกเรามามีความสุขด้วยกันดีกว่า”

“พวกเจ้ามาทำอะไรกลางป่าน่ะ เหตุใดไม่อยู่ที่เรือนหอ และนั่นเจ้าจับตัวซานยี่ไว้ทำไม” ฉินฟงสงสัย

“มันไม่ใช่เรื่องของเจ้า ซานยี่งอนข้าก็เลยหนีข้ามาที่นี่ ข้าเลยรีบตามตัวนางกลับ แต่นางขัดขืน” ชายปริศนากล่าวเท็จ

ซานยี่พยายามส่ายหน้าอธิบาย

“เจ้าควรปล่อยนางก่อนนะ ไม่ควรจับตัวเจ้าสาวของเจ้าแบบนี้” ฉินฟงพยายามไกล่เกลี่ย

“นางเป็นฮูหยินของข้า ข้าจะทำอะไรกับนางก็ได้” ชายปริศนาใช้น้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

“เจ้าพูดเช่นนี้ เจ้าไม่ใช่หานอู่สินะ” ฉินฟงรู้ดีว่าหานอู่ตัวจริงไม่พูดเช่นนี้อย่างแน่นอน

“แล้วจะทำไม” ชายปริศนาเริ่มพาล

ฉินฟงจึงเข้าโจมตีชายดังกล่าว

ซานยี่ถูกผลักออกไป แล้วเจ้าบ่าวตัวปลอมก็เข้าปะทะกับฉินฟง

ซานยี่มองเห็นชิงชิงที่แอบหลังต้นไม้ ก็รีบแอบวิ่งไปหานางเพื่อหลบภัย

“จากวรยุทธ์ของเจ้า เจ้าก็คือฉินฟุ พี่ข้าใช่มั้ย” ฉินฟงจำได้

“ข้าไม่เคยมีน้องอย่างเจ้า ไม่ต้องเรียกข้าว่าพี่” ฉินฟุไม่นับญาติ

“นางไม่ได้รักเจ้า ถึงเจ้าพาตัวนางไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก” ฉินฟงกล่าว

“ถ้าข้าไม่ได้ ใครก็อย่าหวังได้นาง” ฉินฟุกล่าว

“เจ้ามันเห็นแก่ตัว” ฉินฟงกล่าว

“แล้วไง” ฉินฟุไม่สนใจ

สองพี่น้องต่อสู้กัน แต่เนื่องจากฉินฟุได้รับบาดเจ็บมาก่อน ทำให้ฉินฟงเป็นฝ่ายได้เปรียบ แล้วฉินฟงก็รีบซัดเข็มนับสิบเล่มไปที่พี่ชาย

ฉินฟุหลบเข็มได้ก็จริง แต่พลาดโดนเข็มปักที่ไหล่หนึ่งเล่ม จนเขาได้รับบาดเจ็บ เมื่อเห็นว่าตนเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จึงยอมหลบหนีไป

ฉินฟงอยากจะตาม แต่กลัวว่าจะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ อาจมีผลทำให้มีคนมาจับตัวซานยี่และชิงชิงได้ เลยปล่อยพี่ชายไป

ซานยี่ตกใจมากเลยกอดชิงชิงร้องไห้ “ฮือฮือ ข้ากลัวน่ะชิงชิง ฉินฟุไม่ยอมปล่อยข้า”

“มันหนีไปแล้ว เจ้ากลับไปที่ห้องหอเถอะนะ หากหานอู่ไม่เห็นเจ้า เขาต้องอาละวาดและวุ่นตามหาเจ้าเป็นแน่” ฉินฟงกล่าว

“แล้วถ้าฉินฟุปลอมเป็นสามีข้ามาหลอกข้าอีกล่ะ” ซานยี่กังวล

“ให้พี่สาวข้าไปหลบที่กระท่อมก่อนเถอะท่านพี่ ตอนนี้นางเสียขวัญมากเลยนะ” ชิงชิงขอร้องแทน

“งั้นไปก็ได้ แล้วค่อยส่งข่าวบอกหานอู่ทีหลัง” ฉินฟงใจอ่อน

********************************************************

ซานยี่เปลี่ยนมาสวมชุดของชิงชิง แล้วนั่งดื่มน้ำชาร่วมกับสองสามีภรรยา

สักพักก็ได้ยินเสียงคนเมาเอะอะโวยวาย

“ฉินฟง ฉินฟง เจ้าอยู่ที่ไหน ช่วยข้าด้วย เจ้าสาวของข้าหายตัวไป ข้าและเพื่อนๆ หานางจนทั่ว แต่ก็หาไม่เจอ” เมื่อหานอู่เดินเข้ามาในกระท่อมแล้วเห็นเจ้าสาวของเขาเปลี่ยนมาสวมชุดชิงชิงและอยู่ที่นี่ เขาก็รีบขยี้ตาเผื่อตาฝาด

“ซ..ซานยี่ ที่แท้เจ้าก็อยู่ที่นี่เอง กลับบ้านกันเถอะ ข้ามารับแล้ว” หานอู่เดินเข้าไปหาฮูหยิน

“อย่าเข้ามานะ ไปให้พ้น” ซานยี่ไล่

“ทำไมล่ะซานยี่ พวกเราแต่งงานกันแล้วนะ” หานอู่งง

“ก็นางไม่เชื่อว่าเจ้าคือหานอู่ตัวจริงน่ะสิ” ฉินฟงอธิบาย

“ทำไมไม่เชื่อล่ะ หรือว่ามีใครปลอมเป็นข้า” หานอู่สงสัย

“ฉินฟุปลอมเป็นเจ้า ยังดีที่ซานยี่ไหวตัวทัน และพยายามหนี แต่ฉินฟุกลับตามนางทัน กำลังจะฉุดนางไป โชคดีที่ข้าผ่านไปจุดนั้นพอดี เลยช่วยนางมาได้” ฉินฟงเล่าย่อๆ

“ข้าเป็นหานอู่ตัวจริงนะ ข้าพิสูจน์ได้” หานอู่ยืนยัน

“งั้นเจ้าก็ถอดเสื้อสิ” ซานยี่กล่าว

“ได้ งั้นไปกัน” หานอู่ตั้งใจเดินไปพาตัวนางเข้าไปในห้องเพื่อดูเขาถอดเสื้อ

แต่ซานยี่กลับรีบวิ่งไปหลบหลังฉินฟง

“ทำไมล่ะ ก็ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นไงซานยี่” หานอู่กล่าว

“เจ้าต้องถอดเสื้อตรงนี้ให้ทุกคนเห็น” ซานยี่ออกคำสั่ง

“เรือนร่างของข้า ข้าอยากให้เจ้าดูคนเดียวนะ” หานอู่กล่าว

“และถ้าเจ้าเป็นตัวปลอม แล้วใครจะช่วยข้าทันล่ะ” ซานยี่ต้องเห็นแก่ความปลอดภัย

“ก็ได้ ข้ายอมถอดแล้ว” หานอู่ยอมถอดเสื้อแต่โดยดี

“หุ่นเจ้าก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย มีกล้ามเป็นมัดๆ เชียว แถมมีกล้ามหน้าท้องด้วย” ฉินฟงวิจารณ์

“พอใจแล้วใช่มั้ย ซานยี่ แล้วเจ้ายอมเชื่อข้าหรือยัง” หานอู่กล่าว

“ท่านต้องหันหลังให้พวกเราดู” ซานยี่กล่าว

หานอู่หันหลังให้

“ใช่ เจ้าคือหานอู่ตัวจริง” ซานยี่กล่าวอย่างยินดี

ซานยี่รีบวิ่งไปกอดสามีด้วยความดีใจ

“เจ้ารู้ได้ยังไงน่ะ ซานยี่” ฉินฟงสงสัย

“พี่หานอู่มีไฝแดงที่หลังสามเม็ดเรียงกัน ข้าจำได้” ซานยี่อธิบาย

“อย่างนี้นี่เอง” ฉินฟงเข้าใจ

“ให้ข้าสวมเสื้อก่อนแล้วพวกเรากลับเรือนหอกันนะ” หานอู่กล่าว

“ไม่ ข้ากลัว” ซานยี่ยังไม่ไว้ใจ

“กลัวอะไร ข้าจะปกป้องเจ้าเองนะ ฮูหยินของข้า” หานอู่กล่าว

“หากข้าละสายตาจากท่าน แล้วเกิดข้าเผลอ ฉินฟุกลับมาปลอมเป็นท่านมาหลอกข้าอีก ข้าอาจ เอ่อ อาจตกเป็นของจอมมารก็ได้นะหานอู่” ซานยี่กังวล

“แล้วจะทำยังไง” หานอู่สงสัย

“งั้นเจ้ากับซานยี่ก็พักที่นี่ ข้าจะจัดเรือนหอให้พวกเจ้าใหม่ก็แล้วกัน” ฉินฟงกล่าว

“ก็ได้ ขอบคุณมากนะสหายรัก” หานอู่กล่าว

“เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกพูดคำว่า สหายรักสักที ข้ารู้สึกเลี่ยน” ฉินฟงกล่าว

“ไม่เอาน่าท่านพี่ เดี๋ยวข้าไปจัดห้องให้ทั้งคู่ดีกว่า” ชิงชิงกล่าว

ย้อนกลับไป ตอนที่หานอู่เมากลับมาหาเจ้าสาวแล้วพบกับความว่างเปล่า หานอู่สร่างเมาทันทีหลังพบว่าเจ้าสาวหายตัวไป ในตอนนั้นเขารู้สึกกระวนกระวายมากเมื่อหานางไม่เจอ เลยมาขอความช่วยเหลือจากเพื่อน ก็ดีใจที่พบเจ้าสาวปลอดภัย และเพื่อป้องกันมารร้ายปลอมตัวเป็นเจ้าบ่าวมาหลอกลวงนางอีก เลยจำต้องให้พวกเขาเข้าหอกันที่กระท่อมด้านหลังที่จัดไว้สำหรับแขก

เช้าวันรุ่งขึ้นภายในกระท่อม หานอู่ยิ้มกอดซานยี่อย่างภูมิใจ เขาคิดในใจว่า “ข้าได้เป็นสามีเจ้าจริงๆ แล้วนะซานยี่ แบบไม่ต้องจัดฉากเหมือนคืนนั้นด้วย ต่อไปข้าจะดูแลเจ้าไปตลอดชีวิต พวกเราต้องมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองเลยนะ ซานยี่”

ส่วนซานยี่ก็นอนหลับด้วยความเพลีย

********************************************************

สองวันต่อมา มือปราบและฮูหยินขี่ม้าออกเดินทางไปบ้านเกิดของหานอู่ที่สือหนาน สิ่งที่ไม่คาดฝันก็คือ เพื่อนพ้องมือปราบ คนในพรรคยาจก เหล่าจอมยุทธ์ ปวงชนชาวแคว้นลู่ ต่างพากันมาส่งสองสามีภรรยาเดินทาง สร้างความปลาบปลื้มใจให้กับทั้งคู่ ในตอนนี้ทุกคนพากันโห่ร้องว่า “ขอให้เดินทางปลอดภัย” หรือ “ขอให้โชคดี” หรือ “โอกาสหน้าค่อยเจอกันใหม่” ประมาณนี้

หานอู่จึงอาสาตะโกนตอบ “ข้ากับฮูหยิน ขอขอบคุณทุกท่านมาก สักวันพวกเราคงได้เจอกันอีก”

พอเดินทางออกจากเมืองหลวง และเดินทางผ่านป่าเขา

“ทำไมมันไกลนักนะ” ซานยี่บ่น

“เส้นทางมันอ้อมภูเขาน่ะ ฮูหยิน อดทนหน่อยนะ” หานอู่กล่าว

ในใจซานยี่คิดว่า “ถ้าพวกเราเดินทางทะลุเขาได้ก็คงดี จะได้ไม่ต้องเปลืองแรง ใช่แล้ว ข้านึกออกแล้ว…”