ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]

        ขอบคุณที่หยิบผลงาน「呼び出された殺戮者」ชิ้นนี้ขึ้นมานะครับ

        หนังสือเล่มนี้ได้รับการตรวจทานและแก้ไขหลายอย่างจากผลงานชื่อเดียวกันที่ตีพิมพ์ลงเว็บไซต์งานวรรณศิลป์"小説家になろう (มาเป็นนักเขียนกันเถอะ)”

        ตอนแรกที่เผยแพร่ลงเว็บไซต์ ยังมีจำนวนผู้เข้าชมไม่มากนักแต่กระนั้นถ้อยคำอันอบอุ่นที่ได้รับก็ทำให้ผมรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง แม้ในขณะที่เขียนคำแถลงท้ายเล่มอยู่นี้ก็มีความคิดเห็นสนุกๆมากมายทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นเยอะครับ

        ตั้งแต่เริ่มเผยแพร่สองเดือนพอดี ยอดผู้เข้าชมก็เพิ่มขึ้นจนผมเองยังแปลกใจด้วยเหตุนั้นจึงทำให้มีผู้อ่านเพิ่มขึ้นกว่าปกติจนทำให้ได้รับการตีพิมพ์เป็นเล่มแบบนี้ครับทั้งท่านผู้อ่านที่ได้อ่านบนเว็บไซต์และท่านที่ได้อ่านในรูปแบบที่ทางฮอบบี้เจแปนเป็นคนรวบรวมขอขอบคุณทุกท่านอีกครั้งครับ แม้ว่าจะขอบคุณเท่าไหร่ก็คงไม่พอ นอกจากนี้ผมต้องขอขอบคุณอาจารย์lackเป็นอย่างสูงสำหรับภาพประกอบที่ยอดเยี่ยมครับ

        ความตั้งใจแรกของการเขียนพล็อตนิยายชิ้นนี้เป็นไปเพื่อการบำบัดตัวผมเองที่ห่างเหินจากการเขียนนิยายเป็นเวลามากกว่าสิบปี โดยเป้าหมายหลักคือการระบายความเครียดจึงตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะเขียนโดยให้รู้สึกได้ถึงความสดชื่นครับ

        ระหว่างที่อ่านผลงานบน"小説家になろう(มาเป็นนักเขียนกันเถอะ)” มาได้ประมาณครึ่งปีผมก็คิดเนื้อเรื่องแล้วเขียนพล็อตคร่าวๆ ระหว่างที่สร้างคาแรคเตอร์นั้นแรงบันดาลใจก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละนิดแล้วผมก็สะสมความปรารถนาที่จะเขียนนั้นไว้

        ภาพประกอบฉาก"ฮิฟุมิเอาดาบคาตานะจ่ออิเมราเลีย”กับฉาก"บั่นเศียรพระราชา”ที่ได้รับมานั้นทำให้ในหัวผมมีBGMเป็นFlip The SwitchของRolling Stonesวนไปวนมาอยู่ประมาณหนึ่งเดือน ชื่อเพลงนั้นกลายเป็นชื่อของตอนแรกที่โพสต์ลงในเน็ตในตอนนั้นผมจึงตัดสินใจว่าจะใช้ชื่อเพลงตะวันตกมาใช้เป็นชื่อตอนย่อย

        ตอนที่เริ่มเขียนในที่สุด ก่อนอื่นก็เขียนฉากต่อสู้ไปเรื่อยๆเถอะ,ในฐานะที่เป็นแนวแฟนตาซีก็ทำให้มันสุดโต่งไปเลยเถอะ ผมทำการล้างสมองตัวเองแบบนี้เรียบร้อย

        หลังจากนั้นก็เป็นคืนวันที่เอาแต่เคาะคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กราวกับสต็อปเปอร์อันสำคัญถูกถอดออกไปแล้ว

        พอกลับจากทำงาน ภายในกรอบเวลาหนึ่งทุ่มถึงเที่ยงคืนผมตั้งเป้าว่าจะเขียนหนึ่งบทให้มีมาตรฐานอยู่ที่ห้าพันตัวอักษรต่อไปเรื่อยๆ จนถึงบทที่สองผมกลับพลาดครั้งใหญ่ด้วยการเลทอย่างกะทันหันหลังจากวันนั้นทุกๆวันผมก็เขียนต่อไปราวกับถูกสิงจนถึงวันที่ไม่สามารถอัพเดทได้เพราะเรื่องงาน

        ความประทับใจตอนที่ได้รับการประเมินค่าโดยไม่รู้ตัวจนถึงตอนนี้ก็ยังจำได้ครับ

        ตัวเอกของผลงานชิ้นนี้ "โทโนะ ฮิฟุมิ”ที่ทำให้มีโอกาสตั้งชื่อเรื่องโดยใช้คำว่านักฆ่านั้น ระหว่างที่ผมเขียนไปเรื่อยๆ เขาก็ค่อยๆมีตัวตนขึ้นทีละนิดในหัวผมและเป็นคนอิสระมากขึ้นเรื่อยๆครับ

        ในตอนแรกผมวางคอนเซ็ปต์ไว้ง่ายๆว่าลองดึงตัวละครเข้าไปในโลกแฟนตาซีโดยสร้างโครงตัวละครไว้เป็นวัยรุ่นที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ที่ตัวเองเคยเรียนให้ไปถึงระดับที่เหนือจริงแต่หลายครั้งเขาก็ปากไวพูดอะไรแปลกๆออกไป พอจะให้เดินทางออกจากอาณาจักรก็กลับมาที่เดิมพอจะให้หยุดอยู่ที่เดิมสักพักก็กลับกระโดดหนีไปที่อื่น เรื่องแบบนี้ทำให้สรุปได้ว่าเขาเป็นเด็กมีปัญหาครับ

        ผลสุดท้ายความคิดในหัวก็คือ"ถ้าคุณฮิฟุมิดูสนุกสนานก็ดีแล้ว”

        ทั้งๆที่เป็นตัวเอกที่เอาแต่ใจอย่างไร้เหตุผลแต่การที่เขากลายเป็นคาร์แรคเตอร์อันเป็นที่รักได้อย่างแปลกๆนั้น แม้จะรับมือยากแต่ผมก็คิดว่าเป็นที่เรื่องน่ายินดีครับ

        เนื่องจากเป็นตัวเอกที่ปรับตัวให้เข้ากับโลกแฟนตาซีได้ยากแม้จะกลายเป็นผลงานที่มีจุดเด่นเรื่องการสร้างตัวละครเป็นกลุ่มแล้วใช้มุมมองบุคคลที่สามอย่างเป็นธรรมชาติ  แต่ด้วยเหตุนั้นจึงทำให้สามารถเขียนตัวละครอื่นๆได้จากมุมมองที่หลากหลาย

        แม้ว่าผมจะเคยเขียนนิยายแนวรักๆใคร่ๆ และแนวย้อนยุคหรือแนวไซไฟ (SF) มาแล้ว แต่ก็ตระหนักได้ในทันทีว่าไม่มีอะไรยากเลยที่จะทำให้คนหลงใหลโลกแฟนตาซี

        ผมยังคงอยู่ระหว่างการเรียนรู้ แต่ถ้าท่านสนุกสนานไปกับโลกแฟนตาซีอันรื่นรมย์ไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ถูกฮิฟุมิทำให้ปั่นป่วนในฐานะผู้เขียนแล้วไม่มีอะไรที่น่ายินดียิ่งไปกว่านี้แล้วครับ

        สุดท้ายนี้ ผมขอขอบคุณทุกท่านที่มีส่วนสร้างเว็บไซต์"小説家になろう(มาเป็นนักเขียนกันเถอะ)”อันเป็นสถานที่เผยแพร่นิยายจากใจจริง

        ถ้าหากไม่มีเว็บไซต์"小説家になろう(มาเป็นนักเขียนกันเถอะ)” ผลงานนี้คงจะไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นเพราะได้รับแรงกระตุ้นและเพราะมีสถานที่ให้ได้เผยแพร่ผลงาน ทำให้ผมสามารถปลุกความปรารถนาในการเขียนนิยายขึ้นมาได้ในรอบสิบกว่าปีครับ

        ขอบคุณครับ และหลังจากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ

        อิโดะ มาซาโยชิ