(จบ) รักร้าย ยัยรุ่นน้อง (ยูริ)

ตอนที่ 37 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง

มิกกี้พยายามรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีออกแรงผลักคนร่างสูงที่เข้ามาคุกคามและดูเอาแต่ใจ จนเธอผงะออก ดูเหมือนเสียงลมหายใจนั้นยังคงร้อนผ่าว แต่กำลังขาดช่วงขาดตอนเมื่อโดนขัดจังหวะเสียก่อน อามรณ์ที่ยังค้างคาจึงแสดงออกมาทางสีหน้าด้วยความงุนงง เพราะเธอกับคิดว่ามิกกี้จะชอบ และตอบรับสนองร่างกายของเธอด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้เขากับพยายามผลักไสไล่ส่งเธอออกเสียนี่

“รุ่นพี่ ที่ผ่านมามิกกี้เองอาจจะดูเหลวใหลมานาน และทุกอย่างที่ผ่านมา มันก็คอยสร้างความสับสนให้กับมิกกี้ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเรียกว่าอะไร แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว อยากให้มันชัดเจนว่าความรู้สึกที่มิกกี้มีต่อพี่ พี่จะคิดยังไง? พี่แอมมี่ มิกกี้ชอบพี่ พี่จะให้โอกาสมิกกี้ได้ไหม เป็นแฟนกับมิกกี้นะ?”

คำพูดที่บอกออกมาจากปากของอีกคนที่เขาพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีบอกรุ่นพี่ไป ทำเอาอีกคนที่ได้ฟังถึงกับอึ้ง นัตย์ตาตอนนี้เขากับมองมิกกี้เปลี่ยนไป หัวใจของเขามันก็เต้นแรงเหลือเกิน ความรู้สึกของการถูกขอเป็นแฟนมันเป็นแบบนี้เองหรอ? ความรู้สึกมันเหมือนโลกได้หยุดหมุน วินาทีนี้มีเพียงเราสองคน กับการเริ่มต้นปลุกต้นรักกับใครสักคน แต่ความรักครั้งนี้จะสมหวังได้ก็ต่อเมื่อมีอีกฝ่ายตอบตกลง

“พี่จะคบมิกกี้เป็นแฟน ได้อย่างไร ในเมื่อมิกกี้เองก็รู้ไม่ใช่หรอว่าพี่มีคนเลี้ยงดู ซึ่งพี่เขาก็เป็นคนมีอิทธิพลมาก มากจนพี่กลัว พี่ไม่อยากให้มิกกี้ต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพราะพี่คนเดียวหรอกนะ ผู้หญิงในโลกนี้ก็มีมากมาย ทำไมต้องเป็นพี่?”

“มิกกี้พูดมาขนาดนี้ พี่ยังไม่เข้าใจอีกหรอ ก็มิกกี้รักพี่ไง เว้ย......”

อือหือ......โดนอีกคนขอเป็นแฟนและยังบอกรักอีก เป็นคนใจแข็งแค่ไหนถึงจะทำตัวถูกละ อาการก้มหน้าก้มตาก็ตามมาทันที มีเพียงรอยยิ้มเล็กๆ เจือนๆ แบบนี้มันเรียกว่าอาการเขินว่าหรือเปล่านะ?

“รุ่นพี่ พี่ไม่ต้องห่วงและกังวนพี่คนนั้นหรอกนะ เดี๋ยวมิกกี้จะไปจัดการเองเรื่องนี้ เพราะพี่คนนั้นเขาเป็นพี่สาวของมิกกี้เอง ที่นี้พี่เข้าใจหรือยัง?”

จากอาการขะเขินที่รู้สึกกับเปลี่ยนมาเป็นความตะลึ่งแปลกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินอีกคนเอ่ยออกมาแบบนั้น

“สรุปตอนนี้พี่เป็นแฟนมิกกี้แล้วนะ โอเครไหม?” มิกกี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่คนที่ยังยืนงงๆ อยู่อย่างทะเล้น

“อะไรอ่า พี่ยังไม่ตอบตกลงเลย แหมๆ ขี้โกงอ่า มิกกี้.....” รุ่นพี่พูดทวงสิทธิในการตัดสินใจของเธอ

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงๆ พี่ก็ต้องเสร็จมิกกี้แน่ 5555” มิกกี้หัวเราะดังลั่นอย่างพอใจ

“ไอ้เด็กบ้า 555”

ทั้งสองคนหัวเราะด้วยกันอย่างมีความสุขเหมือนการที่ไม่ได้ตอบคำถามครั้งนี้ แต่ก็ไม่ได้ปฎิเสธเช่นกัน นั้นคือคำตอบที่ ตกลง แล้วใช่ไหม ที่จะคบกับมิกกี้

“เอาตรงๆ นะ พี่จะไม่อ้อมค้อม พี่เองก็จะลองเปิดใจ เพื่อศึกษาเรียนรู้มิกกี้ให้มากขึ้น แต่พี่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าวันไหนที่มิกกี้ทำให้พี่เสียใจ พี่พร้อมจะเดินออกไปจากชีวิตของมิกกี้ทันที โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง”

น้ำเสียงจริงจังพร้อมหน้าคมขำนั้นหันมามองมิกกี้ จนเขาเองรู้สึกว่าตัวเองเล็กลงทันทีเมื่อได้เห็นแววตาดุดันนั้น

“โห....พี่ ขนาดมิกกี้ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ยังขู่สะกลัวเลย เห็นแบบนี้ว่าร้ายๆ ยังร้ายไม่สู้พี่ที่ร้ายเงียบนอนมาอีกจ้า พี่เชื่อเถอะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่นอน มิกกี้รับปากงับ....”

สายตาที่มองไปยังรุ่นพี่คงความทะเล้นสดใสไม่เคยเปลี่ยน จนทำให้อีกคนยิ้มกว้างอย่างโลงอก

“ก็ดี ถ้าเมื่อไหร่ทะเล่ทะไหลคอยดูเลย......”

“กล้วแล้วจ้า แม่จ้า....555 พึ่งมารู้ตัวตนจริงๆ ของพี่ก็วันนี้และ ผู้หญิงอะไรโหดซะหมัด......แต่ก็รักนะ 5555 หลงรักคนแก่ไปแล้วถอนตัวไม่ขึ้นงับ”

คำพูดที่เล่นที่จริงกระเซ้าเหย้าแย่ของมิกกี้ก็ทำให้อีกคนถึงกับถลึงตาใส่เขาแต่ก็ยังมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเล็ดรอดออกมา

“ไม่ได้แก่สักหน่อย แค่เกิดก่อนไม่กี่ปีเอง ซิ?”

“แนะ......ความหมายมันก็เหมือนๆ กันนั้นและน่ะ 55555 เอาล่ะเดี๋ยวมิกกี้ต้องกลับแล้ว ถึงบ้านจะโทรหานะ”

มิกกี้เหลือบหางตาไปมองดูเวลาในนาฬิกาที่ยังหมุนวนไปมา

“เดี๋ยวพี่เดินไปส่งข้างล่าง”

“ไม่ต้องหรอกพี่ พี่อาบน้ำนอนพักผ่อนเถอะและอย่าพึ่งหลับล่ะ เพราะต้องเตรียมรับสายนะ 5555 ไปแล้วนะ”

คนที่พยายามพูดรวบรัดจนเธอไม่มีโอกาสจะได้พูดต่อ เพราะมิกกี้เล่นเดินมาข้างเธอๆ แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ จากนั้นก็รีบเดินลงไป ได้ยินแต่เสียงปิดประตูห้องที่บอกว่าเขาเดินออกไปพ้นจากห้องนี้แล้ว

แต่อีกคนมี่โดนหอมเข้าโดยไม่ได้ตั้งตัว ก็ยังยิ้มแฉ่งอยู่คนเดียว ความรู้สึกตอนนี้ โคตรดี แบบนี้หรือเปล่านะ ที่เขาบอกว่าความรักบังตา 555

บทสรุปทุกอย่างจะชัดเจน ในตอนต่อไป เพราะจะเป็นตอนจบของเรื่องนี้แล้วนะค่ะ

เราจะอยู่ด้วยกันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้

รู้สึกยังไง

ได้โปรด......................บอกไรท์ที