ปรมัตถ์แห่งปรมาจารย์

ลู่ซื่อยืนมองสภาพของอาวุโสสำนักวั่งซู พลันส่ายหัวแล้วกล่าว "ไม่มีดีอย่ามาอวดดี น่าสมเพชสิ้นดี" 

ในช่วงเวลาที่ลงมือจัดการ ลู่ซือรู้สึกได้หลายครั้งกับความแปลกของพลังในร่างของตน เหมือนจะไม่เสถียรเหมือนช่วงก่อน "เกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่"

"เจ้าเด็กอำมหิต เจ้าบังอาจทำร้ายอาวุโสสำนักข้าบาดเจ็บสาหัสปานนี้เชียวหรือ" อี้เอิน รองเจ้าสำนักวั่งซูกล่าวด้วยความโกรธแค้น

"ข้าเป็นเพียงเด็กน้อย อาวุโสเจ้า ระดับพลังก็ระดับจักรพรรดิ ข้าจะไปทำอะไรได้ เจ้าก็เห็น ระดับข้าเป็นเพียงวิถีราชันเท่านั้น ระยะห่างเพียงนี้ ข้าจะทำได้หรือ"

"เอ๊ะ หรือว่า อาวุโสสำนักเจ้า ไม่มีน้ำยาจริง ๆ " ลู่ซือหัวเราะถามออกไปด้วยความสะใจ

"ดี ๆ ปากเก่งจริงนะเจ้า" อี้เอิน รองเจ้าสำนักวั่งซู สะบัดปราณกระบี่พุ่งเข้ามาที่ลู่ซือทันที ลู่ซือยกดาบเขี้ยวมังกรตั้งรับ ถึงกับทำให้ต้องถอยไปสองก้าวทีเดียว

จากนั้นอี้เอินกระโดดขึ้นไปบนฟ้า สะบัดแขนทั้งสองข้าง ซัดมีดบินออกมาจากมือทั้งสองข้าง มีดบินนับสิบพุ่งเป็นแนวฟันปลาเข้าหาลู่ซืออย่างรวดเร็ว ทว่าลู่ซือสามารถรับได้ไม่ยาก อี้เอินไม่รอช้า ดึงง้าวออกจากด้านหลัง จากนั้นใช้เคล็ดวิชา จตุรทิศ ควงง้าวยาวซัดเข้ามาที่ลู่ซือด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ลู่ซือใช้ดาบเขี้ยวมังกรตั้งรับได้ไม่ยาก

ทว่ากลับรู้สึกว่า พลังในไตรจักระกำลังเข้าสู่ความสงบพร้อมดึงพลังจากตันเถียนไปพร้อมกัน ทำให้ลู่ซือสูญเสียพลังในพริบตา ง้าวดาบฟาดเข้ามาจากด้านข้างอีกครั้ง คราวนี้ ลู่ซือยกดาบต้าน แต่เนื่องจากพลังปราณหายไป ทำให้โดนพลังง้าวดาบกระแทกเข้าที่ดาบและกระแทกเข้าที่ตัวลู่ซือกระเด็นไปด้านหลังและกระอักเลือดออกมาทันที

ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อโดนกระแทก ดาบเขี้ยวมังกรกระเด็นออกไป อี้เอินเห็นดังนั้นจึงจะเข้าไปหยิบ ทว่าเมื่อจะหยิบ ดาบกลับลอยขึ้นบนฟ้าและพุ่งหายออกไปในทิศทางของทะเลทันที

"บ้าเอ๊ย จะได้ดาบอยู่แล้วเชียว" อี้เอินสบถด้วยความโกรธ

"ถิงถิง เจ้าจะอยู่เฉยทำไม มาจัดการเจ้าเด็กนี้แทนข้า" อี้เอินกล่าวจบก็ขึ้นไปบนฟ้าในทิศทางที่ดาบเขี้ยวมังกรพุ่งออกไป

ถิงถิงกระโดดลงมาจากเรือ เข้ามาที่ลู่ซือ พลังวิถีแห่งจักรพรรดิแรงกล้า ทำให้ศิษย์หลายคนของสำนักในซีแดนไม่กล้าเข้าไปทำอะไร ที่สำคัญ ด้วยรูปร่างหน้าตาของถิงถิง เรียกได้ว่า งดงามยิ่งกว่าใครที่เคยพบ ทำให้เหมือนต้องมนตร์ให้เคลิบเคลิ้ม

อ้ายเหม่ยเป็นคนแรกที่กระโดดเข้ามาขวางถิงถิง 

"คนบาดเจ็บเจ้าจะซ้ำเติมหรือ" อ้ายเหม่ยยกดาบขึ้นมาเตรียมป้องกัน

"เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าไม่เคยคิดแย่งชิงสิ่งใดกับเจ้า"

"อีกทั้งข้าก็ไม่เห็นด้วยกับการทำร้ายผู้คนเช่นนี้ แม้ข้าจะมาด้วยกันกับอี้เอิน แต่ข้าก็ไม่ประสงค์จะทำในสิ่งที่ผิดมโนธรรม"

"อีกอย่าง หากใครทำร้ายเจ้าในยามนี้ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง ข้าไม่ชอบความอยุติธรรม" ถิงถิงกล่าวกับอ้ายเหม่ย หากในเวลาเดียวกัน ก็หันไปมองลู่ซือเป็นการบอกตัวตนของนางเองด้วย

ร่างของลู่ซือที่บาดเจ็บ ค่อยๆ นั่งลง จงฮวา หนิงเซียน และอ้ายเหม่ย ต่างมาประคองลู่ซือ เจ้าสำนักเข้ามาดูอาการและส่ายหัว ไม่รู้จักเยียวยาอย่างไรได้ในเวลาอันรวดเร็ว

"ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าไม่ต้องกังวล พลังข้าเพียงไม่เสถียรนักในช่วงที่ผ่านมา ทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้" ลู่ซือกล่าว

##$#$^$#^

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม อี้เอินก็กลับมา พร้อมกับความว่างเปล่า

"ดาบเล่มนั้นมันหายไปต่อหน้าข้า มุ่งออกทะเลไปแล้ว"

"ข้าไม่รู้จะไปเอามันมาได้ยังไง" อี้เอินกล่าวกับถิงถิงด้วยความหงุดหงิดและโมโห

และด้วยความโกรธและหงุดหงิดที่อาวุโสสำนักบาดเจ็บสาหัส ดาบจักรพรรดิก็หายไปต่อหน้าต่อตา ทำอะไรไม่ได้ จึงหันไปมองทางลู่ซือด้วยความโมโหต้องการหาที่ระบาย

อี้เอิน รองเจ้าสำนักวั่งซู เมื่อมองมาทางลู่ซือ จึงพุ่งตัวเข้ามาจากด้านข้าง พร้อมปราณดาบนับร้อย หวังเอาชีวิตให้จงได้ จากนัั้นซัดฝ่ามือเข้าสู่ด้านหลังของลู่ซือ ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส และไม่คาดคิดว่าจะมีผู้มาทำร้ายในยามนี้ ทำให้ลู่ซือกระเด็นออกไปอย่างแรง และพลัดตกลงไปด้านหลังที่เป็นหน้าผาสูงชันที่มีด้านล่างเป็นทะเลอย่างรวดเร็ว

หนิงเซียนที่อยู่ใกล้เคียงพยายามจะคว้ามือไว้ แต่ไม่ทัน ได้แต่กรีดร้องด้วยความตกใจ

"เจ้าจะรังแกเด็กอีกหรือ เจ้ามาจากสำนักใหญ่ ไม่มียางอายหรืออย่างไร" จ้าวสำนักอสุนีหิมะตะโกนถามออกไป

ในคราวนี้ จ้าวสำนักอสุนีหิมะ พร้อมอาวุโสสำนัก รวมกันเข้ารุกใส่อี้เอินพร้อมกัน ด้วยระดับวิถีจักรพรรดิที่ใกล้เคียงกัน ทำให้อี้เอินค่อนข้างเสียเปรียบ แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่สามารถทำให้อี้เอินบาดเจ็บหรือเสียชีวิตได้ การปะทะเป็นไปราวครึ่งชั่วยาม ทั้งสามคนบาดเจ็บด้วยกันทุกคน แม้ฝ่ายสำนักอสุนีหิมะจะมีสองคน แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะอี้เอินได้เด็ดขาด แสดงว่า วิถีพลังของอี้เอินย่อมเหนือกว่าทางสำนักอสุนีหิมะอยู่พอสมควร แม้จะไม่ชัดเจนว่าจะล้มอีกฝ่ายได้ก็ตาม

ต่างฝ่ายต่างไม่สามารถล้มกันได้ ในขณะที่สำนักหยวนมังกรและอารามไตรวิหคต่างยืนมองเพียงอย่างเดียว ด้วยไม่อยากมีปัญหากับสำนักใหญ่ และย่อมยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น

หนึ่งก้านธูปต่อมา ...

"ดี ดี มาก"

"วันนี้ ข้าจะยอมถอย แต่จำไว้ อีกสองปีนับจากนี้ ข้าจะกลับมาท้าทายพวกเจ้า และจะมาเอาดาบจักรพรรดิกลับไป ถึงยามนั้น พวกเจ้าเตรียมตัวไว้ให้ดี ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้รับบทเรียนอันแสนสาหัสให้จงได้" 

"ถิงถิง กลับ"

"ถิงถิง" ถิงถิงนิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด เพียงมองหน้าลู่ซืออยู่นาน สุดท้ายก็เดินจากไป

อี้เอิน รองเจ้าสำนักวั่งซูกล่าว จบก็ นำร่างอาวุโสสำนักกลับขึ้นไปบนยังเรือเหาะด้านบน

เรือเหาะจากดินแดนยูเจียวลู่ ค่อย ๆ หมุนตัวและบินจากไปช้า ๆ และในที่สุดก็หายลับตาไป

ศิษย์สำนักอสุนีหิมะจำนวนมาก ช่วยกันค้นหาร่างของลู่ซือที่ตกลงไปอย่างเร่งด่วน จนกระทั่ง ...