Antimage Master

บทที่ 15 การต่อสู้และการหลอกลวง พาร์ท 2

“ดูเหมือนว่าแจ็คจะสังเกตเห็นข้าแล้วแต่ทำไมเขายังคงไม่เข้ามาเพื่อจัดการกับข้า”โทบี้กล่าวหลังจากที่แจ็คลอยอยู่นิ่งเหนือลานเศษเหล็ก

ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดโทบี้ยังคงจับตาดูแจ็คอย่างใกล้ชิด เขาสังเกตเห็นอุปกรณ์ต่างๆที่โผล่ออกมาจากทางด้านหลัง และแจ็คเริ่มพึมพำอยู่คนเดียว

“เขาทำอะไร?? สวดมนต์?? เดี๋ยวก่อน.. นั่น.. เขากำลังวิเคราะห์ข้าอยู่หรือเปล่า ช่างระมัดระวังตัวสมกับที่เป็นยอดนักล่าในอนาคตแม้แต่กับคนแบบข้าเขาก็ยังคงไม่ประมาท คิดถึงข้อมูลที่เขาได้จากข้าแล้วช่างน่าขำ เขาคิดว่าจะได้ข้อมูลแบบไหนจากการประเมินคนเช่นข้า ข้าคงจะถูกจับได้ที่นี่และคงต้องออกจากสถาบัน…เจ้าบ้านั่น..“ โทบี้อดไม่ได้ที่จะกัดเคี้ยวฟันของตัวเอง เขารู้สึกเหมือนถูกหลอกให้เข้ามาเป็นผู้ร้ายที่นี่

เขาอยากจะโกรธชายคนนั้นอย่างไรก็ตามเขาที่มาอยู่ตรงนี้ก็เข้าใจดีกว่าใครว่าเขาไม่สามารถโทษคนอื่นได้ทั้งหมดเขาไม่ได้ถูกบังคับให้มาที่นี่เขาทำเช่นนี้ด้วยความเต็มใจ แม้จะรู้เช่นนั้นเขาก็ยังคงไม่อยากจะโทษตัวเอง

“เพราะชายคนนั้นพูดถูกข้าถึงได้ตามเขามา.. นอกจากข้ายังอ่อนแอเกินไปที่เหลือก็ไม่ใช่ความผิดพลาด”

เด็กชายเริ่มที่จะปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ปัจจัยด้านความแข็งแกร่งเป็นสิ่งที่เขาควบคุมไม่ได้ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะโทษมัน “แล้วชายคนนั้นยังพูดถูกอีกหลายอย่าง”เด็กชายเริ่มกล่าวอย่างหมดเอาลัยตายอยาก

“หนึ่งในนั้นคือวิธีการต่อสู้.. ข้าต้องเลือกการขโมยเพราะข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ รู้จักฝ่ายตรงข้ามถึงจะรู้วิธีรับมือ ศัตรูตรงหน้าของข้าก็เป็นเช่นนั้นข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขามากนักแต่จากข้อมูลที่เขารวบรวม คงได้ข้อมูลของข้าไปมากแล้วเทียบกับข้าแล้วข้าจะไปเอาข้อมูลที่ว่ามาจากไหน….เอ๊ะ!! “

“แล้วแจ็คเอาข้อมูลข้ามาจากไหน”โทบี้เริ่มนึกอะไรออกจากการตัดพ้อของตน

“คำตอบคือสนามรบและปัจจัยรอบข้าง เพียงแต่..ข้าไม่ได้สร้างปัจจัยเช่นนี้ด้วยตัวคนเดียวจนกระทั่งแจ็คมาถึง หากเป็นเช่นนั้นข้อมูลที่ฝั่งตรงข้ามรวมรวมได้คงจะผิดพลาดไปมาก..ที่สำคัญข้อมูลบางส่วนของแจ็คข้าก็มีอยู่แล้ว..ซากจักรกลเหล่านี้ก็ไม่ใช่ของข้า ตอนนี้ข้าใช้สิ่งนี้กำบังมันก็ไม่ต่างจากจุดประสงค์ในการขโมยของข้าเท่าใดนัก..ถ้าเป็นเช่นนั้นบางทีข้าอาจจะทำอะไรได้จากบทเรียนทั้งหมดที่ชายคนนั้นสอน”

โทบี้เริ่มนึกถึงสิ่งที่ชายคนนั้นสอนปัจจัยทั้งหมดสำหรับการต่อสู้ของเขา การขโมยเพื่อรวบรวมข้อมูล การหลอกลวงเพื่อให้อีกฝ่ายรับข้อมูลที่ผิดพลาดและที่สำคัญการใช้อุปกรณ์ของอีกฝ่ายและทำให้คุณสมบัติเปลี่ยนแปลงไปนั่นจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามประหลาดใจจากสิ่งที่เกิดขึ้น

เพิ่มความกังวลของศัตรูจากการไม่รู้ หลอกลวงเพื่อให้อีกฝ่ายกังวลยิ่งขึ้น ความกังวลทั้งหมดจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถเคลื่อนไหวตามที่ตนถนัดและเริ่มเดินเข้ามาในเกมของเรา และตรงจุดนั้นเองที่เราจะใช้เพื่อบรรลุเป้าหมาย..ในครั้งนี้เป้าหมายของเขาคือการหลบหนี

โทบี้เริ่มเปิดกระเป๋าของตนเพื่อมองหารูนแบบลอกลายที่อาจมีประโยชน์รูนแบบลอกลายมีข้อดีคือไม่ต้องเสียเวลามากเพื่อดำเนินการสลักรูน แต่รูนลอกลายก็ไม่ให้ผลในระยะยาวเพราะอักขระที่เกิดจากรูนลอกลายนั้นไม่คงทน รูนเหล่านี้สามารถถูกทำลายด้วยเศษฝุ่นภายในเวลาไม่กี่วินาที แต่ในการการต่อสู้เวลาไม่กี่วินาทีนั้นสำคัญมาก

“ของพวกนี้ดูเหมือนจะใช้ได้ที่เหลือก็เจ้าซากจักรกลตรงหน้า”ระหว่างนี้ดูเหมือนว่าแจ็คจะพูดบางอย่างกับเขาเพียงแต่ตอนนี้เขาเริ่มสลักรูนทำให้โทบี้มีสมาธิถึงขีดสุดและเมินเสียงของแจ็คไป

สิ่งที่โทบี้กำลังทำคือสลักรูนใส่แกนพลังงานที่อยู่ภายในซากจักรกล ในที่สุดเขาก็สามารถสลักรูนที่ตนต้องการได้โดยรูนนั้นเป็นรูนที่ยังขาดอักขระไปอีกหนึ่งส่วน อักขระรูนสำคัญสำหรับการหนีของเขา

หลังจากนั้นโทบี้เริ่มหันไปจัดการชิ้นส่วนเกราะของจักรกลที่เขากำลังใช้หลบซ่อนอยู่แทนภายใต้สถานการณ์ที่คับขัน เขาค่อนข้างมีสมาธิมาก จนกระทั่งอักขระรูนทั้งหมดถูกจารึกลงเรียบร้อย เสียงของสิ่งต่างๆ รอบข้างเริ่มกลับเข้าหูของเขาอีกครั้งวิสัยทัศน์ของสนามรบกลับสู่การรับรู้ของโทบี้อีกครั้ง

“หมายเลข 5 และหมายเลข 3 ทำการโจมตีระยะไกลด้วยขีปนาวุธเวทมนตร์ หมายเลข 6 ถึง 12 เริ่มทำการเข้าโจมตีระยะประชิดหลังจากการโจมตีระยะไกลเสร็จสิ้นหมายเลข 1,2,4 เตรียมพร้อมรบอยู่ใกล้กับตำแหน่งของข้า” ในตอนนั้นเองที่แจ็คออกคำสั่งจักรกลเพื่อโจมตีที่โทบี้

‘หากอักขระรูนของข้าได้ผล มันควรจะป้องกันการโจมตีครั้งนี้ได้..อย่างน้อยก็สำหรับครั้งนี้.. ‘

โทบี้คิดและเฝ้าสังเกตการโจมตีที่กำลังจะมาถึง และหวังว่าการโจมตีประสานครั้งนี้ของจักรกลที่ถูกบัญชาการโดยแจ็คจะไม่ฝ่าแนวป้องกันของเขามาได้

*ตู้มมม**

เสียงระเบิดจากการโจมตีดังกึกก้องอย่างไรก็ตามไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเกิดขึ้นบนชิ้นเกราะของจักรกลขนาดใหญ่นั้น

สีหน้าประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแจ็คและแน่นอนว่าโทบี้ก็สังเกตเห็นมัน พื้นฐานของการหลอกลวงคือการคอยสังเกตศัตรู ดังนั้นโทบี้จึงคอยสังเกตสีหน้าของแจ็คอยู่ก่อนแล้ว

‘เยี่ยมอักขระชุดแรกทำงานได้ดีเยี่ยมและเสื่อมสลายแล้ว จนถึงตอนนี้ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามแผน’ โทบี้คิดในใจ

แผนการของโทบี้นั้นง่ายมาก อาศัยความไม่รู้ของอีกฝ่ายและหลบหนีในชั่วพริบตา เขาสลักชุดอักขระรูนแสงสว่างลงบนแกนพลังงานของจักรกลรบและสลักรูนสองชุดคือเปราะบางและแข็งแกร่งอย่างละชุดลงบนเกราะของจักรกลที่ใช้เป็นกำบังตามลำดับ

นี่คือสิ่งที่เป็นความรู้พื้นฐานของรูนมาสเตอร์โดยการสลักรูนที่ส่งผลตรงข้ามกันไว้ด้วยกัน เช่นความมืดมิดและแสงสว่าง แข็งแกร่งและเปราะบาง เดือดและแช่แข็ง คุณสมบัติอย่างหนึ่งจะกลบคุณสมบัติอีกด้าน โดยเรียกคุณสมบัติที่แสดงผลว่าคุณสมบัติเด่นและเรียกคุณสมบัติที่ไม่ส่งผลว่าคุณสมบัติด้อย

คุณลักษณะเช่นนี้มีประโยชน์เมื่อต้องการจะเปลี่ยนคุณสมบัติในวัสดุเดิมเมื่อวัสดุนั้นถูกจารึกรูนลงไปแล้วผู้จารึกจะต้องรู้ว่ารูนใดที่ถูกจารึกจะไม่แสดงผลหรือแสดงผลด้วยประสิทธิภาพเปลี่ยนไป

คุณสมบัติจำพวกนี้บางอย่างเข้าใจได้ง่ายบางอย่างต้องได้มาจากการทดลอง สิ่งที่เข้าใจได้ง่ายก็เช่นแสงสว่างกับมืดมิด เมื่อแสงเกิดขึ้นความมืดก็จะถูกกำจัดออกไปในทันที แต่การที่จะทำให้ความมืดเอาชนะหรือกลืนแสงสว่างได้นั้นจำเป็นที่จะต้องใช้พลังงานสูงกว่ามาก ในอักขระรูนระดับเดียวกันความมืดจึงไม่แสดงผล แสงสว่างจึงถือเป็นคุณสมบัติเด่น

การเดือดและการแช่แข็งเองก็อธิบายได้ในลักษณะใกล้เคียงกัน เพียงแค่เมื่อรูนเดือดและรูนแช่แข็งอยู่ด้วยกันรูนแช่แข็งจะไม่แสดงผลแต่รูนเดือดจะแสดงผลในประสิทธิภาพที่ต่ำลง ซึ่งตรงนี้คือส่วนที่แตกต่างกันเล็กน้อยกับคู่คุณสมบัติแสงสว่างและความมืด

ในส่วนของคุณสมบัติแข็งแกร่งและเปราะบางคุณสมบัติเด่นที่รูนจะแสดงผลจะขึ้นอยู่กับลักษณะเดิมของวัสดุที่ถูกจารึก หากคุณสมบัติเดิมมีความแข็งแกร่งสูงกว่าความเปราะบางเมื่อถูกสลักรูนทั้งสองเข้าไปพร้อมกันรูนจะแสดงผลเพียงแค่รูนความแข็งแกร่งในประสิทธิภาพเต็มที่ โดยที่รูนอีกชนิดจะไม่แสดงผล แน่นอนว่าหากคุณสมบัติเดิมของวัสดุที่ถูกจารึกมีความเปราะบางมากกว่าความแข็งแกร่ง ทุกอย่างก็จะแสดงผลในทางตรงข้าม

แผนของโทบี้คือเขาจะใช้รูนแสงที่สลักไว้กับแกนพลังงานของจักรกลเป็นตัวหลอก เขามั่นใจว่าแม้อีกฝ่ายจะมีเครื่องตรวจจับความร้อนหรืออย่างอื่น แต่อีกฝ่ายก็ไม่น่าจะสามารถตรวจจับได้ว่าแกนพลังงานที่เปล่งแสง ไม่ใช่ระเบิดหรือสิ่งของอันตราย

โทบี้เดาว่าเมื่ออีกฝ่ายกังวลว่าแกนพลังงานที่เขาถือออกมาจะระเบิดอีกฝ่ายต้องรวบรวมจักรกลเพื่อไปป้องกันรอบตัวเองทันที ซึ่งเวลาที่อีกฝ่ายกังวลกับแรงระเบิดนั่นจะเป็นเวลาสำหรับการหนีของเขา

เหตุผลที่ต้องสลักทั้งรูนเปราะบางและแข็งแกร่งลงบนเกราะพร้อมกันก็เพราะว่าโทบี้คาดการไว้ว่าช่องว่างของเวลาที่จะออกไปโยนแกนพลังงานที่เขาสลักรูนแสงได้นั้นจะต้องผ่านการโจมตีหนึ่งครั้งให้ได้และอาศัยช่วงเวลาคูลดาวน์สำหรับการโจมตีของศัตรูเพื่อไปโยนระเบิดแสง หากไม่รอให้เกิดการโจมตีขึ้นก่อนมีความเสี่ยงสูงมากที่เขาจะออกไปและถูกโจมตีทันทีและแพ้ก่อนที่จะทันได้ทำอะไร

เมื่อรูนเปราะบางทำงานเขาจะต้องทำลายซากของจักรกลที่อยู่ตรงหน้าให้พ้นทาง นั่นเพราะจักกลเหล่านี้มีขนาดใหญ่ มันจะเสียเวลาที่มีอันน้อยนิดหากโทบี้พยายามปีนข้ามหรือวิ่งอ้อมเพื่ออกจากแนวกำบัง ดังนั้นสิ่งที่โทบี้ต้องการก็คือการทำลายซากเกราะจักรกลตัวนี้ทันทีที่การโจมตีชุดแรกสิ้นสุดเพื่อให้โอกาสการหลบหนีเกิดขึ้นได้

ที่โทบี้กังวลและคอยสังเกตว่าเกราะนี้จะป้องกันการโจมตีได้หรือไม่นั้น ก็เพราะค่าความเปราะบางหรือความแข็งแกร่งนั้นเป็นเพียงสิ่งที่ถูกสมมติขึ้นเพื่ออธิบายปรากฏการเมื่อสลักรูนทั้งสองชนิดลงพร้อมกันในวัสดุใดวัสดุหนึ่ง หากวัสดุนั้นทนแรงได้มากขึ้นก็จะถูกนับว่ามีคุณสมบัติด้านความแข็งแกร่งมากกว่าความเปราะบางแต่หากวัสดุนั้นทนแรงได้น้อยลงก็จะนับว่ามีคุณสมบัติด้านความเปราะบางสูงกว่าความแข็งแรงถือเป็นคุณสมบัติที่จะทราบได้จากการทดลองเพียงเท่านั้น แน่นอนว่าโทบี้ไม่ทราบว่านี่คือวัสดุชนิดใดที่ถูกสร้างเป็นเกราะสำหรับจักรกล ทั้งหมดจึงใกล้เคียงกับการเสี่ยงดวง

เหตุผลที่โทบี้เลือกเสี่ยงเช่นนี้เพราะเขาทราบว่าคนที่สร้างสิ่งเหล่านี้คือใคร เหล่าวิศวกรมักจะใส่ใจในวัสดุและคุณสมบัติมากกว่าคลาสอื่นๆอยู่แล้ว ยิ่งเป็นวิศวกรมือหนึ่งเช่นคาลี่ย์ เขาจึงค่อนข้างโน้มเอียงไปในทางที่ว่าวัสดุดังกล่าวน่าจะมีความแข็งแกร่งเป็นคุณสมบัติเด่น และการเสี่ยงดวงอย่างมีหลักการนี้ของเขาก็ให้ผลเช่นที่เขาคาดการไว้

เพราะอักขระรูนแข็งแกร่งนั้นส่งผลอยู่ รอยสลักของรูนเปราะบางจึงไม่ได้รับความเสียหายแม้ทั้งคู่จะถูกสลักด้วยเทคนิครูนลอกลายเช่นเดียวกัน

รูนแข็งแกร่งนั้น ถูกสลักลงภายหลังจากที่โทบี้สลักรูนเปราะบางเสร็จสิ้นแล้วนั่นก็เพื่อให้อักขระแข็งแกร่งปกป้องลายอักขระเปราะบางนั่นเอง แต่หลังจากการโจมตีอักขระแข็งแกร่งถูกทำลาย อักขระเปราะบางที่ยังอยู่ในสภาพดีจะส่งผลแทน

เมื่อรูนเปราะบางเริ่มทำงาน โทบี้จึงโจมตีใส่เกราะที่ขวางอยู่ตรงหน้าทันที ซากจักรกลหุ้มเกราะขนาดใหญ่ถูกทำลายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่โทบี้วางไว้ ในตอนนั้นเอง….

“ฮ่าฮ่าาาา!!!...ฮาฮ่าฮ่าาา!!!”

“???!!!??”