ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

เช้าวันรุ่งขึ้น

จูหวงหลานเดินลงมาดูร้าน ปรากฏว่าในร้านนางเละเทะ กำแพงมีรอยแตก โต๊ะและเก้าอี้กระจัดกระจาย บางส่วนเสียหายไม่อาจซ่อมแซม สร้างความตกใจให้นางไม่น้อย เพราะนางไม่คาดคิดคืนเดียวผู้แข็งแกร่งยิ่งกว่านางจะมีสภาพเช่นนี้ หลังผ่านไปเพียงชั่วข้ามคืน

“มันเกิดอะไรขึ้น!? กลิ่นสุรารุนแรงนั่น!” จูหวงหลานอุทาน นางกวาดสายตามองไปในร้านเพื่อหาชุน กว่าจะหาพบนางมองในร้านอยู่สองรอบ เพราะร่างของชุนอยู่ใต้เศษโต๊ะและเก้าอี้มุมหนึ่งของร้าน ข้างกายชุนมีไหสุราไหหนึ่งอยู่ด้านข้าง

“เจ้าตัวเลวร้าย รังแกกันยังไม่พอรึไง ถึงได้เมาแล้วทำลายร้านข้า” จูหวงหลานแค่นเสียงเย็น นางรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก โกรธถึงขั้นอยากทุบตีชุนเหมือนหมูเหมือนหมา เพราะวันเดียวสิ่งที่เกิดขึ้นมันเกินจะรับไหวสำหรับนาง น่าเสียดายก่อนนางจะเดินไปถึงตัวชุน ห้วงอากาศในร้านก็บิดเบี้ยว ฉับพลันร่างของปรมาจารย์หลินปรากฏอยู่ใกล้กับชุน

จูหวงหลานเห็นปรมาจารย์ปรากฏตัวจึงหยุดนิ่งไม่ขยับ เพราะแรงกดดันตามธรรมชาติของปรมาจารย์หลินทำให้ร่างกายนางแข็งค้าง

“ให้ตายเถอะ กลิ่นสุรารุนแรงปานนี้คงดื่มหมดไห สุรานั่นข้ายังไม่กล้าดื่มเกินหนึ่งจอก เจ้าเอาความกล้ามาจากไหนกัน รู้สึกเสียของจริงๆ” ปรมาจารย์หลินมองร่างชุนพลางส่ายหัว ก่อนเขาจะเดินไปหยิบไหสุรา แล้วมองเข้าไปในไห

“พับผ่าสิ หมดเกลี้ยงไม่เหลือสักหยด ขืนปล่อยไว้ไม่รู้กี่ร้อย กี่พัน กี่หมื่น กี่แสนล้านปีถึงจะสร่างเมาได้ เฮ้ออออ..” ปรมาจารย์หลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่นานนักปรมาจารย์หลินสะบัดมือ ห้วงมิติและกาลเวลาพลันฉีกขาด

อึดใจต่อมาปรมาจารย์หลินเลือกเปลี่ยนแปลงอดีต ให้ชุนดื่มเพียงหนึึ่งจอกและยึดไหสุรากลับคืน ทันใดนั้นร้านกลับมามีสภาพปกติเหมือนเมื่อวาน แต่การเปลี่ยนแปลงอดีตของปรมาจารย์หลินส่งผลให้ชุนกับจูหวงหลานหายไปจากในร้าน เพราะทุกสิ่งอย่างในอดีตได้เปลี่ยนไป ส่งผลกระทบต่ออนาคต

“นับว่าดี ถือเป็นบทลงโทษเจ้าและช่วยเจ้าไปในตัว” กล่าวจบปรมาจารย์หลินพลันหายไปจากร้านปลาย่าง ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

.

.

สำหรับอดีตที่เปลี่ยนไป

เมื่อวานการกระทำของชุนปกติเหมือนในอดีต กระทั่งถึงช่วงเวลาปรมาจารย์หลินมาร่วมดื่ม ปรมาจารย์หลินรินสุราไหให้ชุนหนึ่งจอกก่อนกลับไป ตั้งแต่จุดนั้นอนาคตได้แปรเปลี่ยน..

ชุนมึนเมาโวยวายเสียงดัง จูไป๋หลานกับจูหวงหลานจึงไม่อาจหลับลง ซ้ำจูหวงหลานยังลงมาต่อว่า จุดนี้ทำให้เกิดเรื่องพลิกผันกับอนาคตถึงขีดสุด เพราะความเมาของชุนเปลี่ยนให้เขาไม่อาจต่อต้านเสน่ห์ของจูหวงหลานได้ เขาจึงเดินตามกลิ่นจำเพาะของจูหวงหลานไปยังห้องนอนนาง การกระทำหลังจากนี้ก็เป็นเรื่องระหว่างชายหญิง เพียงโชคดีจูไป๋หลานมิได้มีส่วนร่วม หาไม่แล้วมันคงกลายเป็นเรื่องวุ่นวายเกินรับไหว

ทว่า! จูไป๋หลานจำต้องทนรับเสียงร้องครวญครางทั้งคืน นั่นทำให้นางเขินอายไม่น้อย ซ้ำยังมิอาจข่มตาหลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น

จูไป๋หลานชิงตอนไม่มีใครตื่นลงไปเตรียมอาหารเหมือนทุกวัน แค่วันนี้ต่างตรงที่เป็นอาหารเช้าสำหรับสามคน ไม่ใช่สองคนตามปกติ

ณ ห้องนอนของจูหวงหลาน

บนเตียง

ร่างชุนกับจูหวงหลานนอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางยับยู่ยี่ รอบเตียงมีชุดของทั้งสองกระจัดกระจาย ไม่ก็ทับซ้อนกัน

“เพดาน? กลิ่นหอม? ความสดชื่น? ความรู้สึกโหวงเหวง ความรู้สึกหนักแขนซ้าย” ชุนพึมพำพลางหันมองไปด้านข้าง เขาจึงเห็นใบหน้าจูหวงหลานยามหลับใหล

ตอนแรกชุนไม่คิดว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่พอสำรวจตัวเองและลองลุกขึ้นมาดูรอบเตียง กระทั่งเลิกผ้าห่มผืนบางขึ้น เขาแทบรู้สึกว่าโลกกำลังหมุนพลิกด้าน

'มันเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่..ใช่ไหม! ไม่มีทาง คนอย่างข้าไม่มีทางทำลงไปแน่' จิตใจชุนเริ่มฟุ้งซ่าน โชคดีที่เขาเป็นตัวตนสูงส่ง ไม่นานความฟุ้งซ่านถูกลบล้าง จิตใจกลับมานิ่งสงบ

“ไม่ข้าต้องคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง” ชุนลองนึกย้อนไป น่าเสียดายเขาจำได้เพียงภาพเลือนราง จึงตัดสินใจใช้พลังชำระล้างฤทธิ์สุรา ก่อนใช้กฎเกณฑ์ย้อนดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ผ่านไปไม่นานชุนย้อนดูเรื่องราวอดีตชั่วข้ามคืนไม่น่ามองจบ เขารู้สึกว่าอยากรีบหายตัวไป แต่ว่าเขาดันไปพบความแปลกประหลาดของกฎเกณฑ์สายหนึ่งเสียก่อน

“กลิ่นอายปรมาจารย์ พลังห้วงมิติและกาลเวลา!” ชุนมองเข้าไปในกฎเกณฑ์ เขาจึงเห็นอดีตที่ถูกเปลี่ยนแปลงกับสิ่งที่ปรมาจารย์หลินทำลงไป

“บัดซบ แค่สุราไหเดียว ทำกันได้ลงคอ” ชุนแค่นเสียงเย็น แม้สายตานิ่งสงบไม่สมกับน้ำเสียง แต่ในใจเขาได้เลือกใช้กฎเกณฑ์เปลี่ยนแปลงอดีต 

ชุนเริ่มเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เข้ามาเมืองแม่น้ำหมอก เขาเปลี่ยนเป็นไม่รวมกลุ่มกับเฒ่าหมิง เฒ่าเจียงและหยางเฉิง เพียงเลือกปลีกตัวไปยังจุดไร้ผู้คน แล้วหายตัวไปจากเมืองแม่น้ำหมอก

.

.

.

ณ ภูเขาลูกหนึ่งที่อยู่ใกล้ตระกูลหลิว

ชุนฉีกมิติกลับมาหาปรมาจารย์หลินโดยตรง ยามเขามาถึงก็เห็นปรมาจารย์หลินนั่งจิบชารอเขาอยู่ เขารับรู้ได้ว่าปรมาจารย์หลินทราบทุกอย่างดี

“เจ้ากลับมาแล้ว มานั่งคุยกันก่อนไหม” ปรมาจารย์หลินชูถ้วยชาอีกใบให้ชุน ก่อนวางไว้ด้านตรงข้ามเป็นการเชิญชวน ซึ่งชุนไม่มีทางปฏิเสธ

“ดีเหมือนกัน ข้าว่าจะปลดปล่อยความกลุ้มใจใส่ท่านเสียหน่อย” ชุนกล่าวขึ้นหลังนั่งลง จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยเรื่องต่างๆกันยาวนานหลายปี กว่าชุนจะมีโอกาสกล่าวถามถึงเรื่องที่เกิดก็กินเวลาไปกว่าห้าปีแล้ว เพราะปรมาจารย์หลินชอบเปลี่ยนหัวข้อพูดคุยสลับไปมา แทบทำให้ชุนลืมเรื่องที่จะพูด

“ปรมาจารย์หลิน ท่านยืดเยื้อต่อไปไม่มีประโยชน์หรอก” ชุนกล่าวขึ้นพลางยกยิ้ม ปรมาจารย์กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ยืดเยื้ออะไร ข้าแค่ชวนเจ้าคุย และเจ้าคุยกับข้าตามคำเชื้อเชิญเองมิใช่รึ”

“เฮอะๆ นั่นแหละคือการยืดเยื้อ..ท่านไม่ต้องเฉไฉ บอกมาว่าเหตุใดท่านถึงเปลี่ยนอดีต เป็นข้าวุ่นวายกับโลกภายนอกมากเกินไป หรือเข้าไปวุ่นวายบุตรของพฤกษาและบุปผา”

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง” ปรมาจารย์หลินส่ายหน้า ชุนถึงขมวดคิ้วพลางนึกย้อนไปว่ามีสาเหตุอะไรบ้าง

“ข้าไม่ชวนท่านทานของอร่อยไม่ถูกสิ หรือว่าจะเป็นสุราไหนั้น” ชุนมองปรมาจารย์ราวกับต้องการคาดคั้นคำตอบ ในที่สุดปรมาจารย์หลินก็พยักหน้า

“ใช่แล้ว เป็นสุราไหนั้น ขืนไม่เปลี่ยนอดีตมีหวังเจ้าไม่วันตื่นไปอีกนาน..” ปรมาจารย์หลินกล่าวก่อนอธิบายเหตุผล “สุราไหนั่นเป็นสุราวิเศษไหหนึ่ง หนึ่งจอกตัวตนอย่างข้ายังมึนเมาได้ เจ้าเล่นดื่มหมดไหไม่ตกตายนับว่าดีเป็นไหนๆ นี่ข้าช่วยเจ้าอย่าได้มองข้าด้วยสายตาไม่พอใจ”

“เรื่องนี้ข้าผิดเองที่ไปดื่มสุราของท่าน แต่เหตุใดท่านจึงเปลี่ยนให้ข้าไปร่วมหลับนอนกับนาง” ชุนกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ปรมาจารย์หลินเอามือลูบคาง ทำท่าทางคล้ายกำลังครุ่นคิด จนเวลาผ่านไปพักใหญ่จึงกล่าวขึ้น

“ปลดปล่อยไง ข้าช่วยให้เจ้าผ่อนคลาย อีกอย่างเจ้าร่วมหลับนอนกับจูหวงหลานในคืน กัับช่วงเวลาที่คุยกับข้าตอนนี้ ช่วยเจ้าปล่อยวางทุกสิ่งแล้วไม่ใช่รึ!?”

ได้ยินคำกล่าวของปรมาจารย์หลิน ชุนนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ทั้งยังลองถามใจตนเองซ้ำไปซ้ำมากลายเป็นว่าเขายอมรับกับสิ่งเหล่านั้นไปเสียแล้ว

“ไม่ต้องคิดนาน ข้าจะส่งเจ้ากลับไปหาจูหวงหลาน เส้นทางนั้นช่วยเจ้าให้พบเห็นมุมมองใหม่ไม่น้อย..นี่นับว่าเป็นของขวัญส่งท้าย พอเจ้ากลับมายังภูเขาลูกนี้อีกครั้ง จะเจอแค่เหล่าศาสตราของเจ้าในกายหยาบ ขอให้เจ้าใช้ชีวิตในดินแดนบุปผาผลิบานหลายสิบล้านปีกับเหล่าภรรยาของเจ้าอย่างมีความสุขล่ะ” ปรมาจารย์หลินกล่าว เขาสะบัดมือฉีกห้วงมิติและกาลเวลาส่งชุนเข้ากลับไปยังเส้นทางนั้น โดยไม่ให้ชุนตั้งตัว