ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        องครักษ์ประจำกายเหยียนอี้เลี่ยต่อว่าอย่างไม่สบอารมณ์ “นายข้าหวังดีช่วยเจ้าอย่าริอ่านหยาบคายลบหลู่เชียวนะ!”

        ไป๋เซียงจู๋ทอดตามองไปยังองครักษ์ด้านหลังเขาชายคนนี้มีนามว่าหลินเฟิง สมุนผู้เปรียบดั่งแขนขวาของเหยียนอี้เลี่ยในชาติก่อนเขาคอยติดสอยห้อยตามช่วยเหยียนอี้เลี่ยจัดการนานาปัญหากวนใจมือของเขาเปื้อนเลือดผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน และยิ่งไปกว่านั้น...ผู้ที่บั่นคอไป๋จื่อจินพี่ชายนางก็คือเขา!

        ภายใต้การปกปิดของแขนเสื้อไป๋เซียงจู๋กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ นางแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ได้แต่ข่มตาเพื่อซ่อนความชิงชังไว้

        “หลินเฟิงถอย” เหยียนอี้เลี่ยกางแขนปรามองครักษ์ของตนให้ถอยกลับใบหน้ายังคงแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มละมุนละไม “ข้าดูแลคนของข้าไม่ดีพอคุณหนูใหญ่ไป๋โปรดอย่าถือโทษโกรธเคือง”

        ดูสิ ทั้งอ่อนโยนและสุภาพขนาดไหนยอดบุรุษผู้สุขุมเยือกเย็น! หากนางไม่มีความทรงจำจากอดีตชาติคงหลงเสน่ห์เขาอีกหนเป็นแน่!

        ไป๋เซียงจู๋ยกมุมปากคลี่ยิ้มเนือยๆออกมา ทว่าสายตาเฉียบคมมองทะลุปรุโปร่ง “องค์ชายสาม ท่านไม่จำเป็นต้องลำบากหรอกฐานะในตระกูลไป๋ของหม่อมฉันด้อยกว่าลูกสาวที่เกิดจากอนุภรรยาด้วยซ้ำเหลือเพียงตำแหน่งแต่ในนามนี้เท่านั้นน้องสาวหม่อมฉันต่างหากที่มีประโยชน์ต่อท่านมากที่สุดในอนาคตบิดานางก็จะสืบทอดตระกูลไป๋ นางคือบุตรีเอกที่แท้จริงของตระกูลไป๋ถ้าองค์ชายสามไม่ต้องใจ ย่อมเบนไปทางจวนเหิงชินอ๋องได้ นั่นน่ะกุลสตรีตามทำนองคลองธรรมทุกประการมีบิดาเช่นเหิงชินอ๋อง อีกทั้งผู้อุปถัมภ์อย่างพระสนมเสียนเฟย และแน่นอนนางยังเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งของเมืองด้วย”

        เขาก็แค่ต้องการกำลังสนับสนุนอำนาจเพราะฉะนั้นหยุดเสแสร้งแกล้งทำต่อหน้านางเสียที!

        เมื่อสิ่งที่คิดถูกนางเปิดโปงจนหมดเปลือกเหยียนอี้เลี่ยรู้สึกตกใจไม่น้อย นัยน์ตาเผยความขุ่นเคืองที่คุกรุ่นอยู่ด้านในทว่ามิวายคงรอยยิ้มละไมไว้ดังเดิม “เจ้านี่ฉลาดเฉลียวมากจริงๆ ด้วยแต่เหมือนว่าเจ้ารังเกียจข้าเหลือเกินนะ”

        “องค์ชายสามเข้าใจผิดแล้วเพคะหม่อมฉันจะกล้ารังเกียจท่านได้อย่างไร” ไป๋เซียงจู๋ยิ้มหวานดูไม่ออกโดยสิ้นเชิงว่าดวงหน้างามลออกำลังแสดงอารมณ์อะไร นอกจากความเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นรังเกียจ? หึ เขาช่างเข้าข้างตนเองเสียจริงเมื่อความรักแห้งเหือดไปกับชีวิตในคุกใต้ดินนั่นวันแล้ววันเล่าจนหมดสิ้นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่คือความพยาบาทอันมากล้นเกินพรรณนา!

        “สามหาว! องค์ชายกรุณาจะไปส่งเจ้า...” หลินเฟิงหมั่นไส้หญิงตีหน้าซื่อคนนี้ยิ่งนักอย่าหลงนึกว่าตนงามเข้าหน่อยแล้วจะชี้นิ้วสั่งตามใจชอบได้ องค์ชายท่านเป็นใครจะทรงลดตัวลงเพื่อหญิงที่มีดีแค่หน้าตาเช่นนี้พร่ำเพรื่อได้อย่างไร

        “องค์ชายสามเพคะสุนัขเคียงกายท่านพฤติกรรมไม่ค่อยน่าดูชมเลยต้องการให้หม่อมฉันช่วยองค์ชายปิดปากเขาหรือไม่เพคะ”

        คำว่าปิดปากที่ออกมาไป๋เซียงจู๋เน้นเสียงอย่างรุนแรง ดวงตาสีมืดส่อแววคุกคาม ทำเอาเหยียนอี้เลี่ยหรี่ตาน้อยๆด้วยความไม่ชอบใจ

        เขาเชื่อว่า ‘ปิดปาก’ ที่นางพูดหมายถึงปิดมันไปตลอดกาล ไม่มีโอกาสได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีกต่อไป

        ผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมอำมหิตมากพอ

        ขณะต่างฝ่ายต่างกำลังตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วนองครักษ์ชุดเทาควบรถม้ามาหยุดตรงหน้าไป๋เซียงจู๋ ลงจากหลังม้าแล้วยกมือคารวะนาง “คุณหนูไป๋องค์รัชทายาททรงรับสั่งให้ข้าเตรียมรถม้าให้ท่าน เชิญคุณหนูขึ้นรถเถิด”

        ไป๋เซียงจู๋เห็นแววตาที่จู่ๆก็พลันอึมครึมของเหยียนอี้เลี่ย นางพยักหน้ารับเบาๆประกายความคิดบางอย่างแล่นผ่านนัยน์ตาคู่สวย “เมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ขอขอบพระทัยองค์รัชทายาทอย่างยิ่ง”

        นางประคองตู้เจวียนขึ้นรถด้วยความช่วยเหลือจากองครักษ์ชุดเทาจากนั้นก็ขึ้นรถม้าตามและจากไปโดยไม่แลเหลียวเหยียนอี้เลี่ยแม้แต่น้อย

        เมื่อรถม้าหายลับไปจากทัศนวิสัยดวงตาดุดันของเหยียนอี้เลี่ยแผ่จิตสังหารออกมา หัวเราะเยาะอย่างน่าขนลุก

        เขามาส่งนางด้วยตัวเองนับว่าให้เกียรติมากแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่านางช่างไม่รู้ผิดชอบเอาเสียเลย! เขาจะรอดูคนที่ฐานะในตระกูลไป๋ต่ำต้อยยิ่งกว่าสาวใช้เช่นนางจะมีปัญญาทำการใหญ่ได้สักเท่าไรเชียว! ถึงเวลานั้นอย่ามาอ้อนวอนให้เขาช่วยก็แล้วกัน!

        ----------------------------------------

        รถม้าค่อยๆผ่านเข้าประตูใหญ่จวนไป๋ ไป๋เซียงจู๋พาตู้เจวียนลงจากรถม้ายังไม่ทันได้กลับเรือนเพื่อตรวจดูบาดแผลให้ตู้เจวียนน้าสะใภ้ก็รีบส่งสาวใช้มาเร่งเร้านาง

        “คุณหนูใหญ่แย่แล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินรองให้มาตามคุณหนูไปโถงพระ”

        “โถงพระ?” ไป๋เซียงจู๋ดูไม่ประหลาดใจเลยสักนิดเพียงแต่โถงพระไม่ใช่สถานที่ที่จะใช้สำหรับธุระสำคัญที่สุดหรือ หรือว่าท่านยายรับรู้ในสิ่งที่นางทำแล้ว อีกทั้งยืนหยัดอยู่ข้างอวี๋ซื่อจะลงโทษนางใช่หรือไม่

        สาวใช้หน้าซีดเผือด “ใช่เจ้าค่ะ...ทางจวนเหิงชินอ๋อง พระชายาเหิงเพิ่งกลับไป... นายหญิงบอกว่าคุณหนูจะต้องชี้แจงเรื่องที่เกิดขึ้นแก่จวนเจ้าค่ะ!”

        “พระชายารองเหิงต่างหากต่อไปอย่าเรียกผิดอีกล่ะ” ไป๋เซียงจู๋ไร้ซึ่งทีท่าเกรงกลัวซ้ำยังแก้ไขการเรียกยศศักดิ์ของไป่ชิงลั่วผู้นั้นให้สาวใช้อย่างใจเย็นด้วย

        ไป่ชิงลั่วสมรสเป็นชายารองเหิงชินอ๋องแทนที่มารดาของไป๋เซียงจู๋เหิงชินอ๋อง หรือก็คือบิดานาง มู่เหิงหลิ่ง! เนื่องจากเหิงชินอ๋องไม่เคยตบแต่งชายาเอกอีกเลยและยิ่งไป่ชิงลั่วรับผิดชอบกิจน้อยใหญ่ภายในจวน วางตัวประหนึ่งนายหญิง เมื่อวันเวลาผ่านไป ทุกคนจึงเรียกนางเพียงพระชายาแต่ตกคำว่ารองไป

        ชายารองกับชายาเอกแตกต่างกันมิใช่น้อยในเมื่อทุกคนพากันลืมเสียแล้ว นางจะหาโอกาสทำให้พวกเขาจำขึ้นใจอย่างแน่นอนหลังจากนั้นมารดาของนางก็จะเข้าจวนในฐานะชายาเอกที่แท้จริงไป๋เซียงจู๋ตั้งปณิธาณว่าจะทำให้มารดานางได้สมรสอย่างสมเกียรติไม่เจ็บช้ำน้ำใจเป็นอันขาด

        พอสาวใช้ได้ยินไป๋เซียงจู๋เน้นย้ำเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างไร้ต้นสายปลายเหตุนางพยักหน้าทันทีด้วยความงุนงง ไป๋เซียงจู๋ส่งตู้เจวียนต่อให้นางพร้อมกำชับไว้ “ดูแลนางทีไปเรียกหมอมาตรวจเสียนะ”

        สาวใช้นามเจินจูเห็นความเด็ดขาดในดวงตาของคุณหนูใหญ่จิตใต้สำนึกสั่งนางให้รับคำโดยไม่รู้ตัว “เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่...”

        ไป๋เซียงจู๋หันไปคุยกับสาวใช้อีกคน “สี่เชวี่ย เจ้าไปนำของมาแล้วตามข้าไปโถงพระ ข้าจะไปเคารพท่านยาย”

        สี่เชวี่ยตื่นเต้นปนปลาบปลื้มนางเป็นแค่สาวใช้เบ็ดเตล็ดนอกเรือนคุณหนูใหญ่ ทว่าเวลานี้กลับได้รับความสำคัญให้ปฏิบัติหน้าที่เพื่อเจ้านายไม่รีรอรีบกลับเรือนโดยพลัน “เจ้าค่ะ”

        ไป๋เซียงจู๋มองเหล่าบ่าวรับใช้ที่มาเชิญตนอย่างอุกอาจก้าวร้าวรอยยิ้มกริ่มปรากฏบนใบหน้า พกกระบองมาเสียด้วย ท่านน้าเอ๋ยท่านน้าแม้เจ้าคิดจะสั่งสอนข้า แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าข้าจะยอมหรือไม่

        “จู๋เอ๋อร์!”

        ทันทีที่ถึงหน้าประตูเสียงเรียกแผ่วเบารั้งนางไว้

        ไป๋เซียงจู๋หยุดฝีเท้าพบกับไป๋ซื่อที่วิ่งออกมาในเสื้อผ้าบางๆ สีหน้าของนางดูแย่มากร่างกายอ่อนแอแล้วยังแต่งกายน้อยชิ้นอีก

        “ท่านแม่ท่านออกมาได้อย่างไร ท่านเป็นหวัดมิใช่หรือ ทำไมไม่พักผ่อนเล่า” ไป๋เซียงจู๋คว้ามือของไป๋ซื่อและถามไถ่ด้วยความกังวล

        “โรคประจำตัวน่ะแม่ไม่เป็นไรหรอก ลูกนั่นแหละ จู๋เอ๋อร์ ทำไมลูกถึงโง่เขลาเช่นนี้ล่วงเกินคนของจวนเหิงชินอ๋อง...” ไป๋ซื่อไออย่างหนักหลังจากพูดเพียงไม่กี่คำร่างกายที่ผอมแห้งเหมือนพร้อมจะล้มลงกับพื้น

        ไป๋เซียงจู๋ส่ายหน้า “ท่านแม่คนบางจำพวกใช่ว่าจู๋เอ๋อร์อยู่เฉยแล้วพวกเขาก็จะไม่มารังแกจู๋เอ๋อร์เสียที่ไหนข้าจะอธิบายเรื่องนี้กับท่านยายเอง ท่านแม่อย่าพะวงไปเลย”

        “แม่จะไปกับเจ้า” ไป๋ซื่อเห็นดังนี้ก็ลั่นคำจะตามไปด้วย

        “ท่านแม่ท่านพักผ่อนเถิด รอข้าเคารพท่านยายเสร็จแล้วจะมาอยู่กับท่านเอง” ไป๋เซียงจู๋กลับส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง ร่างกายของไป๋ซื่ออ่อนแอมากตอนนี้นางก็ไม่สบาย ย่อมต้องดูแลเป็นอย่างดี จะปล่อยปละละเลยไม่ได้แม้แต่น้อยนอกจากนี้นางยังรู้ด้วยว่ามารดาของนางถูกวางยา อันเป็นฝีมือของอวี๋ซื่อนางล่วงรู้ตั้งแต่เกิดใหม่ และลอบศึกษาเกี่ยวกับยาพิษมาโดยตลอดช่วงนี้เพิ่งมีความคืบหน้าบ้าง ฉะนั้นไป๋ซื่อจึงควรพักผ่อนให้เหมาะสม

        “แต่...” ไป๋ซื่อยังคงไม่หมดกังวล